पुस्तकालयभाग २०

पहली सावण शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल

गुर अवतार पैगम्बर कहिण लेख रिहा ना बाकी, बकता रूप ना कोए प्रगटाईआ। तन वजूद पंज तत रिहा ना माटी ख़ाकी, ख़ाक वेखी जगत लोकाईआ। घोड़ा शब्द नाम रिहा ना राकी, अस्व शाह सवार ना कोए दौड़ाईआ। सेवक जन नज़र ना आए दासी, दास्तान ना कोए दुहराईआ। मंज़ल महबूब मिले ना कोए घाटी, दरवाज़ा दर ना कोए खुल्हाईआ। निरगुण धार दिसे कोई ना साथी, सरगुण संग ना कोए निभाईआ। शब्दी सतिगुर मन्नी कोई ना आखी, आख़र पैंडा गए मुकाईआ। जगत वासना वेख गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा ग़म जगत दुहाईआ। कटे कोए ना जम की फ़ासी, फ़ैसला हक ना कोए सुणाईआ। मन विकार ममता मदिरा मासी, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। तेरा नूर नज़र आए ना जोत प्रकाशी, प्रकाश तक्के ना ख़लक ख़ुदाईआ। नेत्रहीण होए आकाशी, आकाश पातालां पन्ध ना कोए चुकाईआ। जुग चौकड़ी तेरी गा गा थक्के साख़ी, साख्यात नज़र कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी शरअ दी मन्नी आखी, आख़र लेखा रहे मुकाईआ। निरअक्खर धार वेखीए तेरी पाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। कथनी कथ ना सके बातीं, बातन भेव ना कोए खुल्हाईआ। जीवण जुगत ना रिहा हयाती, जगत जोग ना कोए वड्याईआ। पंडत रिहा ना धर्म दा काशी, काअबा किबल ना कोए खुल्हाईआ। मण्डल दिसे कोई ना रासी, गोपी काहन ना नाच नचाईआ। तेरी धार किसे ना वाची, वाचक करे ना कोए पढ़ाईआ। ढोला गावे कोई ना बाडी, बकता विच सारे देण दुहाईआ। तेरा खेल पुरख अबिनाशी, अकल कलधारी समझ कोए ना आईआ। नमस्कार दोए जोड़ के मस्तक माथी, धूढ़ी बिन धरती धरन धवल सुहाईआ। अगम्म अथाह सुणके गाथी, गहर गम्भीर खोज खुजाईआ। सुरती शब्द किसे ना जागी, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। जगत साध बणया ना कोए वैरागी, वैरी अंदरों बाहर ना कोए कढाहीआ। इष्ट करे कोई ना राखी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चारों कुण्ट दिसे उदासी, मुस्कराहट विच मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ। भेव चुक्के ना आन बाटी, परदा अन्तर ना कोए लाहीआ। किरपा कर कमलापाती, पतण बैठे सीस निवाईआ। लेख वेख अगम्मी राती, रुतड़ी आपणे नाल मिलाईआ। झगड़ा रहे ना काग़ज़ाती, कलम शाही कर सफ़ाईआ। हुक्म रहे ना हुक्म वाली गाथी, रसना जेहवा ना कोए चतुराईआ। तेरी खेल वेखीए डाहढी, डण्डाउत इक्को देणी दृढ़ाईआ। दरोही तेरा सोहला गा सक्या कोई ना ढाडी, गुर अवतार पैगम्बर ढड्डां तन गए वजाईआ। तेरे रूप दा नज़र आया कोए ना बाडी, बाडी गाॅड तेरे सारे सेव कमाईआ। अन्त वेखे ओसे खाडी, जिस दी खंदक ना किसे खुदाईआ। तेरा नूर अगम्मी आदी, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। तेरा हुक्म इक्क शहिज़ादी,

❋

❋

शहिज़ादा इक्को रिहा सुणाईआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव आबादी, आबाद कारी धुर दी वण्ड वण्डाईआ। बिन लेखे याद रखे यादी, यदप आपणी कार समझाईआ। निरगुण धार वड स्वांगी, सगली आपणी कार कमाईआ। तेरी खेल सदा दोआबी, महिराबी महबूब नूर ख़ुदाईआ। तेरा हुक्म तल्ब जवाबी, तालब इलम सारे सीस निवाईआ। लेखा दे सके ना कोए हिसाबी, गिणती विच गिणत ना कोए गिणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दिसे ना कोए इमदादी, कामल नज़र कोए ना आईआ। तेरा शब्द सदा इतहादी, इतआदक जोड़ जुड़ाईआ। तेरा नूर सदा अनादी, नादां रिहा वजाईआ। तेरी रहमत मनसा अंदर खाधी, तृष्ना तृखा बुझाईआ। कलयुग अन्तिम मारी आवाज़ी, संदेसा नाम सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो सब दी मनसूख़ होई आराज़ी, अरज़ आरज़ू अग्गे रहे ना राईआ। हुक्म बदल देणा माज़ी, मज़ा अगला आप चखाईआ। तुसीं ख़ुशी रहो हुण राज़ी, रज़ामंदी विच सीस झुकाईआ। इक्को दर दे बणो हाजी, नमाज़ी नमो सीस झुकाईआ। जेहड़ी आपणे नाम दी मेरे दर तों दिती भाजी, भजन बन्दगी विच समझाईआ। उह वी चरण कँवल विच आ गई, आज्ञा विच सीस निवाईआ। लेखा रिहा ना छत्ती रागी, रग सब दी साफ़ कराईआ। नाम दा रहिण देणा कोई नहीं बाग़ी, बांग अज़ां ना कोए वड्याईआ। लेखक बणयो ना कोए दिमाग़ी, दमां दा लेखा दिता मुकाईआ। मालक बण के धुर दा गाॅडी, गारडीअन सारे दिते मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर किसे चले ना कोए इसतिकरारीआ हक, मालक नज़र कोए ना आईआ। बिना कलम शाही तों सब दा लेखा होए फ़क्क, रहन बै ना कोए वड्याईआ। इक्को हुक्म अंदर दिता दस्स, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। अग्गे निरगुण धार जावो वस, वास्ता जगत नालों तुड़ाईआ। नाउँ निरँकारा लओ जप, अक्खरां वाली सिफ्त ना कोए सालाहीआ। नाता तोड़ प्रीतम नव सत्त, घट आपणे रिहा वखाईआ। तत वजूद रिहा ना अठ्ठ, रक्त बूँद ना जोड़ जुड़ाईआ। खेल वेखो इक्क अलख, जिस दा लेख ना कोए लिखाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, सब दी करे सफ़ाईआ। निमस्कार करो झट, झटका हलाली किसे दी देवे ना कोए गवाहीआ। दीनां मज़्हबां वाला मेटणा फट्ट, पट्टी इक्को नाम बंधाईआ। धर्म दुआर वेखो हट्ट, हटवाणे सफा लओ उठाईआ। इक्को कलमा लैणा रट, इक्को ढोला नाम सालाहीआ। इक्को खेल वेखणा सच, सति सतिवादी आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सति धार दी वेखो पक्की, पुखता सब नूं रिहा बणाईआ। धुर दा मालक कमलापती, पतिपरमेश्वर जोत नूर रुशनाईआ। इक्को दर्शन करो अक्खी, नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाईआ। इक्को काहन दी बण के सख़ी, सख़ावत विच झोली डाहीआ। जिस ने कथा कहाणी

❋

❋

दस्सी, जुग चौकड़ी करी पढ़ाईआ। सिफ्तां वाले नाम पढ़ा के पट्टी, पटने पटा गया लिखाईआ। सदी चौधवीं सब दा लेखा पैणा नट्टी, नटूआं आपणा स्वांग वरताईआ। जिस दा भेव पाए कोई ना रती, रत्त सब दी दए सुकाईआ। अग्गे तों गुर अवतार पैगम्बर करे ना कोए किसे दी गती, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। पुरख अकाल दा लेखा कथा कहाणी दो जहानां सच्ची, मर्द मर्दाना आप दृढ़ाईआ। संसार धार निरगुण आपे रिहा कटी, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर आपणा पूरा वेखो अहिद, अदालत इक्को इक्क जणाईआ। वेला फेर मिले ना शायद, शाह सुल्तान रिहा जणाईआ। धुर दा हुक्म होणा राइज, रईयत नाम दए बदलाईआ। सब दा शब्दी हुक्म कढ्ढ नताइज, लेखा वक्खो वक्ख वखाईआ। जो बख्शिश नाम कीता अनायत, रहमत विच वरताईआ। तुसीं ओस दी करदे आए हमायत, हमसाजण हो के संग बणाईआ। कलयुग अन्तिम कोई ना करे रवायत, रवादार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो करो ध्यान, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। जुग चौकड़ी अक्खरां वाला ज्ञान, सतरां विच सत्हा दिती समझाईआ। मार्ग दस्स जीव जहान, रस्ता रहिबर इक्क दृढ़ाईआ। हुक्म दे के हुक्मरान, हुक्मे अंदर सर्ब भवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बदलदा आया नज़ाम, नौबत जुगो जुग सुणाईआ। किसे दा माण रहे ना अभिमान, कलाम कलमयां परदा उठाईआ। सर्ब बणा आपणे ग़ुलाम, धुर संदेसा दिता सुणाईआ। मालक बण के हक अमाम, आमद आपणी दिती समझाईआ। लेखा दस्स के शमां तों दूर रहिण वाला शाम, अन्ध अन्धेर परे करे रुशनाईआ। जिस दा लेखा समझे ना कोए इन्सान, बुद्धी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो आपणा पिछला लेखा, लिख्त भविख्त दए गवाहीआ। जो वसे दरगाह साची सचखण्ड देसा, बिना देह तों देह बदलाईआ। रूप रंग समझे कोई ना रेखा, ·षी मुनी रहे कुरलाईआ। मूंड मुंडाए ना धारी केसा, चोटी सीस ना कोए कटाईआ। जिस नूं पूजे विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर गणपति गणेशा, दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दे के नाम संदेसा, सद्दे दीन दुनी जणाईआ। चार वरन दा दे के ठेका, ठाकर हो के दिता समझाईआ। अन्तिम वेखो सारे कर के एका, एकँकार सब दा पिता माईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कर लओ चेता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। तुहानूं घल्लया अगेता पछेता, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण हुक्म सुणाईआ। इक्को शब्द अगम्मी गोबिन्द धार पुरख अकाल दा बेटा, जिस नूं जन्मे ना कोए माईआ। उह आदि जुगादी धुर दा खेवट खेटा, खटीआ उत्ते सौण कदे ना आईआ।

❋

❋

पलँघ दोशाले उत्ते कदे ना लेटा, तकिया सीस ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो जद तक्को ते सब दा नेता, नेत्रां तों परे डेरा लाईआ। जिस दे कोलों अक्खरां वाला पुछदे आए लेखा, भवजल पार दा राह तकाईआ। चरण कँवल दर दुआर जिस दिता सचखण्ड देसा, आपणा मुख ना किसे वखाईआ। ना प्रगट करन वाला दस्सया पेटा, जिस पेट विच्चों गुर अवतार पैगम्बर लए प्रगटाईआ। सब नूं थोड़्हा थोड़्हा दे के हिस्सा, हस्ती जगत वाली बणाईआ। फिर आपणे हुक्म अंदर खिचा, ख़ैरख़ाह बणी ना कोए लोकाईआ। आओ खेल वेखो इक्क अनडिठ्ठा, अनडिठ्ठड़ा दयां दृढ़ाईआ। जेहड़ी जगत जहान दे के आए सिक्खा, सिक्खां दे अंदरों कर ना सकी सफ़ाईआ। मुर्शदो तीर मारया जो मुरदयां अंदर तिक्खा, बिना तीर तलवार लड़ाईआ। जिस दा नूर धार अगम्मी निक्का, निरगुण निरवैर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो वेखो आपणा देस, इक्को दयां दृढ़ाईआ। वरकयां वाला मेरे अग्गे रख दयो उपदेश, जो अक्खरां विच जुगो जुग बदलाईआ। मालक तक्को इक्क नरेश, निराकार अख्वाईआ। जिस दा आदि जुगादि हेत, प्रेम विच वड्याईआ। शब्द अगम्मी दस्से भेत, भेव अभेद खुल्हाईआ। सचखण्ड दवारे धर्म दवारे बण जाओ एक, झगड़ा दीन मज़्हब तजाईआ। शरअ दा रहिण देणा नहीं कोई रेट, रिट विच मुणयाद ना कोए वधाईआ। सब नूं इक्को मन्नणी पए टेक, टिक्के मस्तक उत्तों लैणे लाहीआ। आपणा आप आपे कर दयो भेंट, भेंटा अग्गे लैण कोए ना जाईआ। इक्को धुर दा मालक रहे सेठ, जो दाता धुरदरगाहीआ। हुण इंतज़ार करना पए किसे ना वेट, वीटो विच आपणा हुक्म सुणाईआ। किसे ने खाण नूं लभ्भणे नहीं जगत मिठाईआं वाले केक, किलक सब दी इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो करो कदमबोशी, लहिणा कदीम चुकाईआ। जिस दी चार जुग तक्कदे आए ख़मोशी, शब्दी शब्द ना कोए अल्हाईआ। जिस दी सिफ्तां वाली पढ़दे आए पोथी, चार जुग जणाईआ। जिस दे नाम दी फड़दे आए सोटी, राह जगत विच प्रगटाईआ। जिस दी जगदे आए जोती, पंज तत रुशनाईआ। जिस दी सिर ते रखदे आए बोदी, धोती जञ्ञू नाल वड्याईआ। जिस दी मंज़ल दस्सदे आए औखी, रहिबर हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता भेव खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो वेखो हुक्म इक्क इशतयारी, इशारे नाल समझाईआ। जिस नूं मनसूख़ करे ना कोए सरकारी, आहला अदना ना कोए वड्याईआ। जिस दी इक्को अदाकारी, अदल इन्साफ़ विच लए ना कोए गवाहीआ। जो सब दा जोत आधारी, जोती जाता धुरदरगाहीआ। जिस दे चार जुग बणे रहे वगारी, वागां ओसे हथ्थ फड़ाईआ। करदे रहे ताब्यादारी, निउँ

❋

❋

निउँ सीस झुकाईआ। काग़ज़ां वाले बण लिखारी, अक्खरां वाली करी पढ़ाईआ। दस्स के आए जोत निरँकारी, निराकार नूर इलाहीआ। जिस ने तुहाडे नाल लगाई यारी, निभा के अन्तिम दिती वखाईआ। तुहाडी भविख्तां दी उधारी, सहिजे रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण किवें छड्डीए कबज़ा, हुक्म कवण बदलाईआ। बड़ी मुश्किल नाल बणाए मज़्हबा, तन वजूद कर लड़ाईआ। पुरख अकाल करें क्यों ग़ज़बा, धुर दी धार हुक्म सुणाईआ। तेरा खेल अजीब अजबा, निराकार नज़री आईआ। सानूं बड़ा लग्गा सदमा, सद्द के दिता सुणाईआ। असीं झुकदे तेरे कदमां, कुदरत दे मालक हो सहाईआ। तेरीआं गाउँदे आए नज़मां, सिफ्तां विच सालाहीआ। दस्सदे आए रमज़ां, इशरयां विच प्रगटाईआ। क्यों साडीआं बन्द कीतीआं नब्ज़ां, नबी रसूल रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दे समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण क्यों हुक्म देवें सख्त, सख्ती नाल दृढ़ाईआ। की ओहो आ गया वक्त, जिस दी पेशीनगोई आए सुणाईआ। साडा लेखा मुकण लग्गा जगत, नाता तुट्टे लोकाईआ। गोबिन्द किहा गुर अवतार पैगम्बरो प्रभ ने प्रगट करने आपणे भगत, भगवन दया कमाईआ। साडी सब दी पूरी हो गई शर्त, शरअ दा लेखा रिहा मुकाईआ। चलो हुण इक्ट्ठे होईए उत्ते अर्श, फर्श दा झगड़ा रिहा छुडाईआ। दीन मज़्हब करीए तरक, तुरत ओसे दा ढोला गाईआ। जिस दा खेल सदा असचरज, अचरज लीला रिहा वरताईआ। ग़ौर नाल तक्को ना उह ज़नानी ना उह मर्द, मर्द मर्दाना इक्को नज़री आईआ। जिस दा प्यार भगतां दा दर्द, गुरमुखां गोद टिकाईआ। किसे दा होण ना देवे हर्ज, हर्जाने सब दे झोली पाईआ। साडी पूरी करके ग़रज़, ग़रीबां होए सहाईआ। जेहड़े नाम दे ढोले गाए नाल तरज़, तरह तरह नाल समझाईआ। जो बेनन्ती करदे आए अरज़, नमसतयां विच सीस निवाईआ। ओसे कारण आया परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो वेखो पिछली आपणी हदायत, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जो बख्शिश कीती अनायत, रहमत झोली पाईआ। उस दी कर अशायत, इशारे नाल दृढ़ाईआ। आपणे दीनां मज़्हबां दी करो पैमाइश, वेखो ख़लक ख़ुदाईआ। कवण मुकामे हक करे रिहाइश, सचखण्ड दवारे डेरा लाईआ। आपणी करनी दी करो अज़माइश, परदा आपणा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं सब दी वेख लई नुमाइश, नमूना पसंद ना कोए कराईआ। लेखा लिख्या नाल कलम दवायत, दाअवेदार देणे मिटाईआ। हुण सारे बणना पए इक्क जमायत, इक्को हुक्म देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बिन अक्खरां बोलण बोली, अनबोलत

❋

❋

राग अल्हाईआ। की खेल उपर धौली, धरनी धरत धवल वखाईआ। किस दी रुत्त अगम्मी मौली, मौला हो के दए वड्याईआ। मुहम्मद किहा मेरी रुपईए विच्चों रह गई पौली, पौली उह वी लए गवाईआ। मूसा किहा मैथों फेर नहीं पैंदी रौली, होका दे ना कोए जणाईआ। ईसे किहा मेरी गंढ्ढ अजे ना खोल्ही, सलीब साफ़ ना कोए कराईआ। नानक किहा सब दी ख़ाली होई तौली, जिस दी तल्ब ना कोए दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा जेहड़ी धार प्रभू ने डोल्ही, बणत अगली लई बणाईआ। मैनूं लोड़ रही ना देण दी पाहुली, रसना रस ना कोए चखाईआ। नाम प्याला प्याया बिना कौली, कँवल नाभ दिता उलटाईआ। जिस दी सूरत काली गोरी कदे सौली, सुंदर शाम कोटन दए बणाईआ। उस दी समझ के इक्को बोली, बुलारे सारे गए भुलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तुहाडे नाम दी धारा चार जुग दी पराउहणी, रैण कट के आपणा पन्ध मुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब दी हाढ़्ही सौणी, रुत्त समें नाल बदलाईआ। अग्गे मुणयाद ना किसे वधाउणी, वाधा विच ना कोए कराईआ। पुरख अकाल ने आपणी खेल वखाउणी, कलाधार लए अंगड़ाईआ। आत्म परमात्म आपणे रंग रंगाउणी, रंगत इक्क वखाईआ। करमां दी रहे ना कोए अड़ाउणी, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। साधां दी होणी नहीं कोई छाउणी, छहबर आपणा नाम लगाईआ। जन भगतां दी पूरी कर के भाउणी, भाव भेव दए समझाईआ। गुरमुखां दी रुस्सी आत्मा आप मनाउणी, आपणी गोद उठाईआ। एह कोई खेल नहीं काँ ते कौणी, जो कलयुग विच खम्ब जाए हिलाईआ। जिन्हां दी करनी ओन्हां दी झोली पाउणी, बिना भजन बन्दगी पार लँघाईआ। कोई किताब हिसाब विच नहीं पढ़ाउणी, अक्खरां वाली ना कोए लड़ाईआ। पिछली कथा नहीं कोई दुहराउणी, सतरां उत्ते उंगलां ना कोए फराईआ। दर आई दरवेशां वाली संगत पार लँघाउणी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। अमृत रस दी धार चुंघाउणी, बिना माता दे सीर दए प्याईआ। जुग जन्म दी विछड़ी गुरसिख आसा आप पर्चाउणी, पर्चा नाम वाला जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रुतड़ी रुत सुहाउणी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की साडी मुक जावे हदीसा, हद्द जलदी गई आईआ। गोबिन्द शब्द कहे सब दा ख़ाली होया ख़ीसा, मातलोक विच्चों ख़िसको चाँईं चाँईंआ। जेहड़ा पिछला वक्त बीता, ओसे दी ख़ुशी लओ मनाईआ। अग्गे लिहाज़ ना होणा मूसा ईसा, मुहम्मदा तेरी चले ना कोए सफ़ाईआ। राम कृष्न जी आपणी मेरी झोली पा दयो रीता, सीता सुरती देण ना आयो वधाईआ। नानक गोबिन्द इक्को अमृत रस पीता, पीत पीतम्बर लैणा सुहाईआ। जो मर्ज़ी सो पुरख अकाल ने कीता, करतब तुहाडे वेखे थाउँ थाँईंआ। तुहाडीआं मनसा पूरीआं कर उडीकां, ओड़क आपणे विच मिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो चार जुग विच तुसीं मेरे नाम दा कर ना सके टीका, धुर दा हुक्म ना कोए समझाईआ।

❋

❋

की होया जे भेव दस्सदे रहे जीअ का, जीव तों बाहर मेरी रुशनाईआ। लंमीआं लंमीआं दस्स दे आए तारीखां, तरीके नाल दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान गुरू ग्रन्थ बणा के मातलोक वसनीका, गवाही शहादत वाली जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर मेहर मेहरवान वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बरो तुसीं प्रभ दे नाम दे रहे फ़रोश, फ़रोख़त कर के आए विच लोकाईआ। नाम दे अंदर तुहानूं चढ़दा रिहा जोश, जोश विच झगड़ा कीता लोकाईआ। दीन मज़्हब दा ला के दोष, दोषी दोषीआं विच्चों प्रगटाईआ। आप बैठ के अडोल ख़ामोश, ख़ाहमखाह सब नूं दिता फसाईआ। आप हो के रूपोश, सब दी पुश्त पनाह दिती ठुकराईआ। किसे नूं अक्खरां वाला दस्स के कोश, सिफ्तां विच सफ़े दिते उलटाईआ। किसे नूं दस्स के दर्द वाला निर्दोष, दोषीआं दए समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बरो तुहाडा माटी चम्म दा बदल के पोश, पोशीदा हो के आपणा हुक्म वरताईआ। वेख्यो हुण करयो ना कोई रोस, रोसे देणे गवाईआ। झगड़ा रखयो ना चौदां लोक, चौदां तबक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जेहड़ा वक्त भोग ल्या बहुत, शुकर कर के सीस निवाईआ। अग्गे सारे गायो इक्क सलोक, सोहला धुरदरगाहीआ। जिस नूं जाणे कोई ना पंडत कोक, कूक कूक ना कोए सुणाईआ। जिस दा सौदा सदा रोक, उधार दा लहिणा रिहा मुकाईआ। गिरजिआं विच लभ्भयो कोई ना पोप, पुत्तरो तुहानूं दिता समझाईआ। हुक्म धुर दा दिता ठोक, ठाकर पत्थर नज़र कोए ना आईआ। किसे लभ्भयो ना किले कोट, मन्दिर मठ्ठ ना नैण उठाईआ। अग्गे होणी नहीं कोई छोट, छुट्टी देण वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की प्रभू तूं सब दा इक्को अब्बा, मालक नज़री आईआ। की तेरा खेल आदि अन्त मधा, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। तेरा सच सुनेहड़ा सद्दा, की हुक्मे अंदर सुणाईआ। पुरख अकाल किहा इक्को शब्दी मेरा बच्चा, जिस दा बचपन आपणी झोली पाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तुसीं उस दा नूर भाण्डा कच्चा, जो तन वजूद विच टिकाईआ। आपणे प्रेम दा दे के रसा, रसना विच्चों कीती पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर मैनूं कहि के अच्छा, जगत लेख आए लिखाईआ। मैं तुहाडे अंदर वसा, वस के दिता वखाईआ। जिस वेले विच्चों नस्सा, तुहाडा संग रिहा ना राईआ। तुहाडा तन मिट्टी घट्टा, ख़ाक जगत उडाईआ। दीन मज़्हब दा पवा के रट्टा, राह वक्खरा दिता दरसाईआ। आपणे नाम दा दे के इक्क इक्क टका, टक्कर दिती वखाईआ। किसे नूं सूर खवाया किसे नूं खवाया कट्टा, कटक सब दे उत्ते चढ़ाईआ। सब दा फोड़ के माटी मट्टा, मटक रहिण दिती ना राईआ। गुर अवतार पैगम्बर कोई सूरमा हथ्थ मार के दस्सो उपर पट्टा, बिना पटणे वाले तों जोड़

❋

❋

ना कोए जुड़ाईआ। जिस दे उत्ते मैं आपणा लाया ठप्पा, तूं मेरा मैं तेरा दिता लिखाईआ। इक्को नाम प्रगट कर के सोहँ टप्पा, टापूआं दा झगड़ा दिता चुकाईआ। ना कोई सिल पूजे ना वट्टा, ना कोई मन्दिरां लभ्भे मठ्ठां, ना कोई अक्खरां करे कठ्ठा, ना कोई तीर्थां फिरे नठ्ठा, ना कोई राग गावे मिल के भट्टां, ना कोई किसे तों लैण जावे मतां, ना कोई अग्न तपावे तत्तां, ना कोई किसे दवारे झाड़ू देवे हथ्थां, जन भगतां इक्को बचन दस्सां सच्चा, सच सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की साडा रिहा ना ज़ोर, जोरू ज़र बदलाईआ। पुरख अकाल कहे आपणा वेखो अन्धेरा घोर, घोर कलयुग फोल फोलाईआ। तुहाडे मुरीद तुहाडे चेले होए चोर, चोरी तुहाडे नाल कमाईआ। अंदरों प्रीती सके कोई ना जोड़, बाहरों सारे सीस झुकाईआ। जिस मार्ग तुसीं आए तोर, तुरीआ पद दी कर पढ़ाईआ। ओस मंज़ल चढ़या कोई ना तोड़, तुट्टी गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। एसे कारण सब नूं पुरख अकाल दी पई लोड़, लोहड़े विच लोकाईआ। ज़रा तक्क के वेखो नाल ग़ौर, मन्दिर मसीत दए दुहाईआ। किसे ना मंत्र फुरे फ़ुरना फोर, फ़ुरना मन ना कोए बंधाईआ। कलयुग काया अंदरों होर ते बाहरों होर, होर दा होर रूप बदलाईआ। झूठ मारदे सन्त कहिण सानूं अंदर शब्द होवे घनघोर, संख धुन शब्दी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर आपणा वेखो इक्क समाज, समझ जगत फोल फोलाईआ। जो दस्स के आए रिवाज, रवायत विच दृढ़ाईआ। कर के आए काज, नाता सच मिलाईआ। उस दा रिहा ना कोए मुहताज, झगड़ा प्या कूड़ लोकाईआ। साबत रिहा ना कोई साध, साधना सिध्ध ना कोए बणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तन वजूद दी वखाले वाली बणा के समाध, बाहरों नेत्र बन्द कराईआ। सुरती घुंमे विच दिमाग़, दिमाग मन दे नाल लड़ाईआ। मन दा समझे ना कोए हिसाब, चारों कुण्ट रिहा भवाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तुसीं दस्सो केहड़ा साचे अस्व घोड़े चढ़ के गया चरण दे के विच रकाब, रुक्का हुक्म नाम सुणाईआ। किस सिख ने तुहानूं कीता आदाब, बिना सजदिउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी रिहा समझाईआ। गुरू अवतार पैगम्बर कहिण तैनूं दस्सीए की हिसाब, कुतबख़ाना नज़र कोए ना आईआ। हकीकी दिसे ना कोए महिराब, महबूब वसल ना कोए वखाईआ। सजदा नज़र ना आए कोई आदाब, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। मित्र प्यारा नज़र आए ना कोए अहिबाब, रबाब सतार ना कोए हिलाईआ। बिना रसनां तों बन्द होया जवाब, कायनात कलमा कलाम ना कोए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ।

❋

❋

पुरख अकाल कहे पैगम्बरो किहड़ी पढ़ी अलिफ़, मुतबरक मैनूं दयो जणाईआ। जिस दा लेखा यकतरफ़, दिशा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जो सब दे नाल हो जाए सरफ़, सफ़े पंने ना गणत गणाईआ। नूरी नूर रहे ना फ़र्क, फ़िकरा दए जणाईआ। पूरी करे शर्त, शरअ शरअ प्रगटाईआ। धाम वखाए उपर अर्श, आलीशान इक्क बणाईआ। रहमत करे तरस, निगाह निगाहबान नाल मिलाईआ। ओस अलिफ़ दा केहड़ा फ़र्ज़, फ़रमांबरदार दयो दृढ़ाईआ। की ख़ुदा नूं पई ग़रज़, ग़रज़ उस दी देणी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेख देणा सुणाईआ। पैगम्बर कहिण असां अलिफ़ पढ़ी आलमीन, इलम नज़र कोए ना आईआ। जिस दे विच तेरी ताअलीम, तालब इलमां ना कोए समझाईआ। उह वसे घर अज़ीम, आलीशान रूप दरसाईआ। जेहड़ी आदि तों सदा कदीम, कुदरत दे मालक तेरी धार नज़री आईआ। ओसे उत्ते कर यकीन, लोकमात तेरी दईए गवाहीआ। जेहड़ी बदल ना सके कदे कदीम, काइदा आपणा इक्क प्रगटाईआ। ओसे दे हो अधीन, आहला अदना सीस निवाईआ। तूं करता इक्क करीम, कादर नूर ख़ुदाईआ। तेरी दरगाह करीए तसलीम, तसबी माला ना कोए लटकाईआ। जिस दा सब तों वक्खरा सीन, नज़ारा नज़रीआ दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दे समझाईआ। पैगम्बर कहिण तेरे अलिफ़ दा की इरादा, धुर दे मालक देणा समझाईआ। पुरख अकाल किहा इस दे नाल करो वाइदा, वाहिद हो के भेव खुल्हाईआ। जुग बदलणा जिस दा काइदा, कवाइद कानून रिहा दृढ़ाईआ। सब तों वक्खरा हो अलाहिदा, अलहिदगी विच परदा दए चुकाईआ। शब्दी धार कर मुआइदा, मुअज़ज़ आज़ज़ लए प्रगटाईआ। एको शब्दी धार बणा नुमाइंदा, शबे रोज़ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। पैगम्बरो सुणो हुक्म आलीजाह, अल्ला आलमीन दृढ़ाईआ। जिस नूं कहिंदे वाहिद ख़ुदा, ख़ालक ख़लक नूर ख़ुदाईआ। उस दा हुक्म इक्को सदा, सदा सद दए सुणाईआ। चारों कुण्ट रहे ग़दागर ग़दा, फ़कीर फ़िकरा ढोला गाईआ। सदी चौधवीं देवे मज़ा, मज़ाक दीन दुनी उडाईआ। तुसां चल्लणा ओस दी रज़ा, रहमत विच हुक्म सुणाईआ। चौदां तबक वेखो कज़ा, कयामत आपणा वेस बदलाईआ। जिस दी समझे कोई ना वजह, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। पैगम्बर कहिण साडी इक्को इक्क आशा, अर्शी प्रीतम ध्यान लगाईआ। मुहम्मद ख़ुशीआं नाल कीता हासा, हस्ती वेख ख़ुशी बणाईआ। चौदां तबक खोल्ह ख़ुलासा, खुल्ही निगाह दिती वधाईआ। इक्क कलमा अगम्मी आखा, आख़र दिता दृढ़ाईआ। जिस दा लेख किसे ना भाखा, परदा सक्या ना कोए उठाईआ। संदेसा दे के धुर जणाया आपा, आपणा हुक्म सुणाईआ।

❋

❋

कलयुग अन्तिम वेखां खेल तमाशा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तेरा पूरा करां ख्वाबा, हुक्म हुक्म विच बदलाईआ। धुर दा मालक हो के आका, इक्को इक्क नूर रुशनाईआ। सूफ़ीआं साफ़ खोल्ह के ताका, तकदीर तदबीर नाल बदलाईआ। मंज़ल चढ़ के वेखां वाटा, वारस हो के खोज खुजाईआ। इक्को नूर करां प्रकाशा, दो जहानां चन्द चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बण के साथा, सगला संग निभाईआ। ना कलमा रहे ना गाथा, ना पूजा पाठ सरनाईआ। ना सीस झुके ना माथा, ना वुज़ू विच चतुराईआ। मुहम्मदा जिस ने मन्न ल्या मेरा आखा, आख़र मंज़ल दयां पुचाईआ। जित्थे मज़्हब नहीं कोई ज़ाता, शरअ दी करे ना कोए लड़ाईआ। ना कोई दिवस ना कोई राता, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। ना कोई पिता ना कोई माता, नार कन्त ना सेज सुहाईआ। ना कोई कलमा ना कोई पूजा ना कोई पाठा, ना कोई मन्दिर मस्जिद मठ्ठ राह तकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को साका, सज्जण सैण ना कोए बणाईआ। इक्को मेल कमलापाता, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सर्ब कला समराथा, भण्डार अतोट अतुट्ट वरताईआ। ओस वेले सब दीआं पूरीआं करां आशा, आहिस्ता आहिस्ता वेख वखाईआ। गोपीआं वालीआं रहिण ना देवां रासां, झूठा काहन ना कोए नचाईआ। तीर्थां उत्ते मारनीआं पैण ना वाटां, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती काया अंदर देवां वहाईआ। का खा दीआं पढ़नीआं ना पैण जमातां, सोहँ अक्खर इक्क समझाईआ। धर्म दुआर दा खोल्ह दे खाता, ख़तरे विच्चों बाहर कढाहीआ। गुर अवतार पैगम्बरां सब दा बाहमी जोड़ के नाता, नातवां सारे लवां उठाईआ। लख चुरासी अंदर वड़ के झाकां, झाकी भगतां आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दीआं पूरीआं करे आसां, ख़ाहिशां ख़ास आपणे विच मिलाईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत ३ कपूर सिँघ दे गृह मोगा ज़िला फ़िरोज़पुर

पुरख अकाल कहे सुण सतिगुर सच्चे, शब्दी धार तेरी वड्याईआ। सतिजुग दुलारे उठ अगम्मी बच्चे, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रिहा उठाईआ। भगत सुहेले वेख जो दीन दुनी राह रहे तक्के, तकदीर तदबीर प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। सच प्रीती अंदर फिरदे नस्से, चार कुण्ट दहि दिशा पन्ध मुकाईआ। मेहर मुहब्बत विच हँसमुख हो के हस्से, हस्ती हस्ती विच्चों बदलाईआ। निज नेत्र लोचण राह तक्कण अक्खे, आख़र आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सच दुआर एकँकार बैठे धर्म दुआर पतण पते, परा पसन्ती मद्धम बैखरी डेरा ढाहीआ। अमृत धार अगम्म अपार एका दस्से रसे, रस्ता वाबस्ता हो के देणा दृढ़ाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क उपजाईआ। सतिजुग साचे उठ दुलारे, शब्दी दूल्हा नाल मिलाईआ। लोकमात वेख विच संसारे, महासार्थी देवे माण वड्याईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर किरपा धारे, नर नरायण नर हरि आपणी दया कमाईआ। खेल कराए भगत वछल गिरवर गिरधारे, गहर गम्भीर बेनज़ीर अन्तर निरंतर परदा दए उठाईआ। सदी चौधवीं हाहाकारे, बीस बीसा नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए दवारे, तन नगारे चोट ना कोए लगाईआ। निर्मल जोत ना जोत जोती जगत उज्यारे, अज़ल कज़ल ना कोए बदलाईआ। गावत गा गा दमां वाले जीव हारे, धुन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा इक्क समझाईआ। सतिजुग साचे उठ हो त्यार, त्रैगुण अतीता रिहा जणाईआ। जन भगतां जा के कर निमस्कार, बिन सीस सीस झुकाईआ। दर दरवेशा बण भिखार, भिक्खक हो के आपणी झोली डाहीआ। उच्ची कूक कूक पुकार, सोहला ढोला धुदरगाहीआ। लहिणा देणा मूल वेख संसार, संसारी भण्डारी तेरी देण गवाहीआ। शंकर होया ख़बरदार, त्रिसूल तरह तरह उठाईआ। करनी दा करता खेल करे करतार, कुदरत दा मालक आपणी कार कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण देणा उतार, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच समझाईआ। गुरमुखां मंज़ल रहे ना कोए दुष्वार, दूती दुश्मण अंदरों देणे कढाहीआ। इक्को सतिगुर शब्द होवे प्यार, पीआ प्रीतम मिले धुरदरगाहीआ। जिस दी विद्या विच विद्दत पा सके ना कोई सार, अक्खरां विच अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी तैनूं करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पुचाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर के गए पुकार, पुनह पुनह सीस जगदीश निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक्को इक्क सुणाईआ। सतिजुग साचे उठ हो सवाधान, हरि सतिगुर आप उठाईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म मेल अगम्मा काहन, सुरती मेला होवे सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स गान, जगत विद्या अवर ना कोए पढ़ाईआ। काया मन्दिर नज़री आए हकीकत वाला मकान, लाशरीक शिरक्त विच्चों बाहर देणा समझाईआ। सच संदेसा देणा इक्क अमाम, कामल मुर्शद दस्सणा धुरदरगाहीआ। दो जहान सुणाउणा धुर पैग़ाम, पैगम्बरां कर पढ़ाईआ। सति धर्म दा झुलाउणा इक्क निशान, सति सतिवादी रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा इक्क उपजाईआ। सतिजुग साचे उठ कर दलेरी, दयावान दया कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पा फेरी, फ़रमांबरदार हो के सेव कमाईआ। मन वासना आपणी कर चेरी, चिरां दे विछड़े लैणे मिलाईआ। भगत भगवान जगत जहान ना लावण डेरी, डण्डावत बन्दना इक्को देणी दृढ़ाईआ।

❋

❋

सति धर्म दी सच मलाह चलावे बेड़ी, नईआ नौका इक्को इक्क प्रगटाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख सख़ी चढ़े किहड़ी किहड़ी, कूड़ कुटम्ब दा नाता मात तुड़ाईआ। गुरमुखां वस्त्र रंगणे पए ना नाल गेरी, गऊ ग़रीब निमाणयां होए आप सहाईआ। निरगुण धार निरवैर हो के पाई फेरी, निराकार हो के करे रुशनाईआ। जन भगतां इक्को रंग वखाए सञ्झ सवेरी, संध्या रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क सुणाईआ। सतिजुग साचे सच दुआर बण कामा, करमां तों रहत रिहा दृढ़ाईआ। धुर संदेसा दे पैग़ामा, चारे बाणी तों बाहर देणा समझाईआ। जिस कारण निरगुण धार पहरया बाणा, बावन लहिणा देणा लेखा झोली पाईआ। सति सरूपी हो के रामा, सीता सुरती सति रिहा प्रनाईआ। शब्दी धार बण के कान्हा, गोपी गुर गुर अंग लगाईआ। नूर नुराना बण अमामां, अमलां तों रहत वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मेटे शामा, शमां गुल होवे थाउँ थाँईंआ। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, मुद्दा सब दा फोल फोलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप करे वैराना, वैरी गृह गृह करे लड़ाईआ। सदी चौधवीं बदल देवे ज़माना, नाम ज़मानत सब दी ज़बत कराईआ। दीन मज़्हब ना रहे इस्लामा, इस्म आअज़म इक्को दए समझाईआ। चार वरन अठारां बरन दिसे ना कोए बेगाना, आत्म ब्रह्म परदा ओहला आप उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा गाणा, गा गा आपणा रंग रंगाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी उपजाए तराना, त्रिया त्रीमत कूड़ी धार दए खपाईआ। जन भगत सुहेला होवे मस्ती विच दीवाना, दीवा बाती कमलापाती इक्को इक्क करे रुशनाईआ। मुहब्बत विच महबूब होवे मेहरवाना, मालक ख़ालक प्रितपालक इक्क गोसाँईंआ। साचे जाम दा खोल्ह के मैख़ाना, आबेहयात धुर दा जाम दए पिलाईआ। साचा मार्ग दस्स आसाना, इन्सानां हिँसा विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। सतिजुग साचे लोकमात उठ तक्क, तक्कवा इक्को इक्क रखाईआ। तेरी झोली पावे तेरा हक, हकीकत अगली दए समझाईआ। मेहरवान पुरख समरथ, समां समें विच्चों बदलाईआ। धुर दा हुक्म महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सति सच चलाउणा रथ, रथवाही हो के देवे माण वड्याईआ। जन भगतां अंदरों खोल्हणी अक्ख, आख़र इक्को नूर नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे गाउँदे होवण जस, सिफ्त सालाहां विच वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता मोह विकार खेड़ा करना भठ्ठ, अग्नी तत जगत विकार देणा तपाईआ। गुरमुखां दे के ब्रह्म मत, मेला सहिजे देणा कराईआ। घर मिले कमलापति, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण पत लए रख, रखक हो के रच्छया करे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा

❋

❋

हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां कोलों कदे ना होवे वक्ख, वक्खरी अक्खरां तों परे करे पढ़ाईआ।

७ सावण शहिनशाही सम्मत ३ सुरैण सिँघ दे गृह निधां वाली

सति कहे जन भगतां पूरी करां मनसा, ममता मोह विकार मिटाईआ। सोहँ जाप जपावां हँसा, बुद्धी काग दयां बदलाईआ। भगत भगवान बणावां बंसा, गृह मन्दिर अंदर इक्को वज्जे वधाईआ। मन हँकार रहे ना कंसा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। कर प्रकाश विच्चों सहँसा, सहिज गुण दयां समझाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगता, हँ ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। झगड़ा मुका के जगत विकारी मन का, मन्दिर सोहणा इक्क सुहाईआ। लहिणा चुकावां साढे तिन्न हथ्थ काया तन का, तत्व तत भेव खुल्हाईआ। प्रकाश होवे आत्म ब्रह्म का, पारब्रह्म परदा इक्क उठाईआ। लेखा मुके आवण जावण लख चुरासी जन्म का, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। फल मिले प्रभ सरनाई सरन का, सरनगति इक्को इक्क वखाईआ। नेत्र खोल्ह हरन फरन का, फ़रमांबरदार वेख वखाईआ। मार्ग दस्सां अगम्मी मंज़ल चढ़न का, पौड़ी डण्डा इक्को इक्क प्रगटाईआ। वक्त सुहेला होवे तूं मेरा मैं तेरा ढोला सोहला पढ़न का, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। मार्ग दस्स चार वरन एका धर्म का, दरहम बरहम कूड़ी क्रिया दयां कराईआ। समां वखावां सच दवारे खड़न का, बन्द किवाड़ी कुण्डा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सति कहे मैं देवां सच सबूत, सिदक सबूरी साबर इक्क जणाईआ। भाग लगा के काया माटी पंज तत कलबूत, परदा ओहला बण विचोला, अंदरों दयां उठाईआ। निरगुण जोत निराकार मेल महबूब, मुहब्बत विच महिव आपणा घर वखाईआ। जिस दा आलीशान उच्च अरूज, अर्श फर्श समझ किसे ना आईआ। हकीकी दस्स मंज़ल मक्सूद, मुकामे हक होए रुशनाईआ। पढ़ना पए ना हज़ारा दरूद, हज़रतां दा लेखा दयां चुकाईआ। भाग लगा के काया माटी तन वजूद, वजद विच वसल इक्को दयां कराईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया रहे ना कोए हदूद, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा एकँकारा इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कूड़ी क्रिया कर नेस्तोनाबूद, सति सच लए प्रगटाईआ। सति कहे मैं देवां साथ सगला, संगी साथी इक्को दयां मिलाईआ। भेव खुल्हावां पारब्रह्म ब्रह्म धार अगला, परदा ओहला काया मन्दिर अंदर रहिण कोए ना पाईआ। खोजणा पए ना किसे टिल्ले पर्बत चोटी जंगला, काया मन्दिर अंदर इक्को वज्जे वधाईआ। नाम भण्डारा बण

❋

❋

भिखारा पए ना मंगणा, अनमुल्ली दात अनडिठ्ठी झोली पाईआ। सच प्रीती चाढ़ अगम्मी रंगणा, रंगत विच हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सच दवारा सच स्वामी इक्को पए लँघणा, चार कुण्ट दहि दिशा ना कोए भरमाईआ। सच प्रीती चरण धूढ़ी मस्तक टिक्का लावे चन्दना, दुरमति मैल अंदर बाहर करे सफ़ाईआ। वेला वक्त एथे ओथे दो जहानां होए सुहञ्जणा, सोभावन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति कहे मैं आदि जुगादी मीता, मित्र प्यारा एकँकारा इक्को दयां वखाईआ। जुग चौकड़ी बदलणा जिस दी रीता, रहिबर हो के रहज़नां करे सफ़ाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त त्रैगुण माया पंज तत वेखे अंगीठा, काया मन्दिर अंदर भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। नित नवित जुग चौकड़ी वेखणहारा नीचन नीचा, ऊँचो ऊँच अगम्म अथाह आपणा वेस वटाईआ। पूरब लहिणा लेख चुकाए घट निवासी बनबासी राम सीता, सख़ी काहन आपणी कार कमाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे कोई मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ मसीता, मसला असला इक्को इक्क प्रगटाईआ। जन भगतां याद आउण ना देवे पिछला वक्त बीता, बातन विच बैतुलमुक्दस धाम इक्क सुहाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच कर के ठांडा सीता, अग्नी तत काया कच्च दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म सच करे बख्शीशा, बख्शिश रहमत सहिमत सहिमत हो के समां आपणे नाल रखाईआ।