पुस्तकालयभाग २०

७ सावण शहिनशाही सम्मत ३ सुलखण सिँघ दे गृह रुकना मूंगला ज़िला फ़िरोज़पुर

सति कहे मैं भगतां करां हेत, प्रभू प्रीतम नाल मिलाईआ। दरस करावां नेतन नेत, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। अंदर वड़ के देवां भेत, काया काअबा परदा आप चुकाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया करां खेत, रणभूमी नाम खण्डा चमकाईआ। त्रैगुण माया ला ना सके सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सचखण्ड दुआर दसावां इक्को देस, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। नाम निधाना दए संदेश, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लिख के लेख, आत्म परमात्म परमात्म आत्म बन्धन आपे पाईआ। सति धर्म दी साची दस्स खेड, सतिजुग साचा राह चलाईआ। चार वरन अठारां बरन एका नाम दस्स के रसना जिहव, कलमा कायनात इक्क पढ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दस्स के धुर दा देवी देव, देवत सुर जिस नूं सीस झुकाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक मिलावां सचखण्ड निवासी निहकेव, निहचल आसण सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक्क रंगाईआ। सति कहे मैं भगतां दस्सां सति, सति सतिवादी

❋

❋

प्रभू मिलाईआ। अन्तर निरंतर दे के ब्रह्म मत, परदा दूई द्वैत उठाईआ। धीरज सन्तोख दे के सति, सुत्यां देवां उठाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा दीन दुनी समझाईआ। जन भगतां खोल्ह के अंदरों अक्ख, निज नैण नूर दयां चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे गावण जस, ढोला धुर दा सिफ्त सालाहीआ। हकीकत विच्चों सब दी झोली पावां हक, हुक्म धुर दा इक्क मनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सृष्टी गई थक्क, दृष्टी अंदर भार ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं लेखा दस्स, पुरख समरथ पारब्रह्म पतिपरमेश्वर भेव दयां खुल्हाईआ। जिस दा सच दुआर इक्को इक्क हट्ट, गुर अवतार पैगम्बरां वणज रिहा कराईआ। सो सज्जण सुहेला इक्क इकेला एकँकार हो प्रगट, पतिपरमेश्वर आपणा रूप बदलाईआ। नाम अगम्मी शब्द निधाना मारे सट्ट, ठोकर ठाकर आप लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हउमे हंगता बुरज जावे ढठ्ठ, सच सुच मिले माण वड्याईआ। झगड़ा रहे ना तीर्थ अठ्ठ सठ्ठ, पावे सार मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ, गुरुदुआर गुर गुर परदा लाहीआ। निरगुण धार निरवैर निरँकार खेल करे बाज़ीगर नट, स्वांगी बहुरंगा आपणा खेल वखाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त कलमा कायनात कोई गा ना सके भट्ट, भटकना सब दी दए चुकाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुर गुर कर इक्ट्ठ, इक्ट्ठा लहिणा देणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ महिमा अकथ, बोध अगाध बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ।

७ सावण शहिनशाही सम्मत ३ राम सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी

सतिजुग कहे मेहरवान महबूब तेरे हुक्मे अंदर उठां, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण निरवैर तेरी सेव कमाईआ। भगत सुहेला इक्क इकेला नौजवान मर्द मर्दान हो के तुठां, नव नौ चार अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर परदा दयां उठाईआ। जाम हकीकी अमृत रस जन भगतां देवां बिन घुट्टां, गहर गम्भीर बेनज़ीर काया मन्दिर अंदर आप टिकाईआ। जोती शब्दी धार दो जहान श्री भगवान वेखां चार कुण्ट धरनी धरत धवल गुठ्ठां, आकाश प्रकाश ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ फोल फुलाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन सन्त सुहेले सज्जण जा जा पुछां, दिवस रैण आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आपणी दया कमाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे हुक्म अंदर जावां नस्स, निरगुण धार निरवैर लै अंगड़ाईआ। गुरमुख साचे सन्त जनां पूरी करां आस, आसा तृष्ना माया ममता मोह अंदरों बाहर कढाहीआ। आत्म परमात्म साचे मण्डल वखावां तेरी रास, गोपी काहन इक्को गृह सोभा पाईआ।

❋

❋

निरगुण जोत बिन वरन गोत करां प्रकाश, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म दयां दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साची दस्स के गाथ, सोहला ढोला बण विचोला इक्को इक्क सुणाईआ। सच दुआर एकँकार परवरदिगार सांझे यार तेरा खोल्हां हाट, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा इक्को इक्क खुल्हाईआ। शाहो भूप सति सरूप सचखण्ड दुआर दस्सां तेरा राज, दरगाह साची मुकामे हक हकीकत विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग कूड़ी क्रिया बदल देणा समाज, सच समग्री जोत इक्ग्री इक्को इक्क प्रगटाईआ। सतिजुग कहे मेरे परम पुरख पारब्रह्म दीन दयाला, दयानिध तेरी इक्क सरनाईआ। सचखण्ड निवासी होणा मेरा इक्क रखवाला, रखक हो के रच्छया करनी थाउँ थाँईंआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरे हुक्मे अंदर त्रैगुण माया तोड़ां जगत जंजाला, जागरत जोत करां रुशनाईआ। सति धर्म दा साचा मार्ग दस्सां रहिबरां राह सुखाला, मन विकारा रहज़न रहिण कोए ना पाईआ। धुरदरगाही बेपरवाही तेरी नज़र आवे इक्को धर्मसाला, धर्म दुआर एकँकार विच संसार देणा समझाईआ। जिस धारों निकले आदि शक्ति जोती जलवा नूर ज्वाला, अष्टभुज सिँघ सवार रूप बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा देंदे गए अहिवाला, अनरागी हो के आपणा राग अल्हाईआ। सो साहिब सतिगुर लेखा जाणे दो जहानां, श्री भगवाना आपणी कार कमाईआ। मेरे उपर होणा मेहरवाना, सतिजुग साचा निउँ निउँ लागे पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जूठ झूठ होवे रवाना, धरनी धरत धवल धौल रहिण कोए ना पाईआ। धूआँधार रहे ना ज़िमीं असमाना, एका जलवा नूर चन्द करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म गाए साचा गाणा, गावत गावत आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा आप सुणाईआ। सतिजुग साचा कहे मैं तेरा फ़रमांबरदार, सेवक धुर दा नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीतया विच संसार, संसारी भण्डारी नेत्र रोवण मारन धाहींआ। गुर अवतार पैगम्बर बण भिखार, दर तेरे ठांडे बैठे सीस झुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पाए कोए ना सार, समझ विच रमज़ ना कोए लगाईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ तट किनार रिहा ना कोए प्यार, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र नैण अक्ख शरमाईआ। बीस बीसे हरि जगदीसे तुध बिन पाए कोए ना सार, कलयुग काया कपड़ दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। दीआ बाती कमलापाती गृह मन्दिर अंदर करे ना कोए उज्यार, जगत अन्धेरा अन्ध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। मैं नन्हां बच्चा तेरा सेवादार, सतिजुग साचा निउँ निउँ सीस झुकाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरा इख्त्यार, हुक्मे अंदर हुक्म दे बदलाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, सच संदेसा नर नरेशा इक्को देणा प्रगटाईआ। जिस नूं सजदयां विच सारे करन निमस्कार, नमों

❋

❋

नमों सीस जगदीश झुकाईआ। तेरे हुक्म दा होवे इक्क जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ। तेरे चरण कँवल बलिहार, बलि बलि आपणा आप वखाईआ। मंज़ल मंज़ल मुश्किल रहे ना कोई विच संसार, सागर सिन्ध धुर दी पार कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट माया ममता मोह हट्ट बाज़ार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर एकँकार दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे मैं तेरा बच्चा बाल निधाना, बाल अवस्था सीस निवाईआ। किरपा कर श्री भगवाना, तेरी ओट तकाईआ। सति धर्म दा झुल्ले इक्क निशाना, निशाने नश्यां वाले बदलाईआ। लख चुरासी नज़री आ इक्को कान्हा, शब्द बंसरी धुन कर शनवाईआ। पैगम्बरां दा पैगम्बर दे पैग़ामा, धुर कलामा इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे धुर दरबारे दर ठांडे अलख जगाईआ। सतिजुग साचा कहे पुरख अकाल दीन दयाल पा दे भिख्या, दर दरवेश दर कुरलाईआ। साचे नाम दी दे दे सिख्या, सिख सतिगुर नाल मिलाईआ। जेहड़ा लेखा गोबिन्द बिन अक्खरां माछूवाड़े लिख्या, काग़ज़ कलम वण्ड ना कोए वण्डाईआ। उह निरगुण धार वखा दे अगम्मी चिटया, जिस दा मज़मून कानून विच ना कोए प्रगटाईआ। बिन तेरी किरपा चार जुग किसे ना दिस्या, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान सके ना कोए समझाईआ। सो अन्त अखीर बेनज़ीर जन भगतां दे हिस्सया, हस्ती विच मस्ती आपणा नाम रखाईआ। करवट लै बदल लै पिठया, सनमुख हो के जलवा नूर कर रुशनाईआ। बिन तेरी किरपा कलयुग अन्त अख़ीर ना जाए नजिट्ठया, लहिणा देणा देणा लैणा सके ना कोए मुकाईआ। तूं पुरख अकाल समरथ स्वामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सब दा पितया, पतित उधारन इक्को नज़री आईआ। जगत बाज़ार हट्ट कदे ना विकया, करते तेरी कीमत कोए ना पाईआ। तेरा खेल सदा अनडिट्ठया, जग नेत्र सके ना कोए दरसाईआ। धुरदरगाही बण मितया, मित्र प्यारे सांझे यारे हरी दवारे आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां साचे सन्तां सति धर्म दी पा भिच्छया, वस्त अमोलक नाम निधाना आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा मुकाउणा वड्डयां निक्कयां, लेखे विच्चों लेखा आपणा देणा समझाईआ।

८ सावण शहिनशाही सम्मत ३ गुरदेव सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी

सतिजुग कहे साची दे धर्म दी दात, दो जहानां मिले माण वड्याईआ। कलयुग मेटां अन्धेरी रात, कूड़ी क्रिया अंदर कर रुशनाईआ। धुर दा नाम प्रगटावां साच, नाउँ निरँकारा इक्क दृढ़ाईआ। भाग लग्गे काया माटी काच, कंचन गढ़्ह

❋

❋

साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। आत्म परमात्म इक्को नज़री आए नात, जगत वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। सच प्रीती धुरदरगाह जुड़े नात, पतिपरमेश्वर मिले बेपरवाहीआ। जो गुर अवतार पैगम्बर जुग चौकड़ी गए आख, अक्खरां विच तेरी सिफ्त सालाहीआ। सो खेल वखावां साख्यात, साहिब सतिगुर तेरा नूर होवे रुशनाईआ। जन भगतां मिले आबेहयात, सूफ़ी सन्त फ़कीरां फ़िकरा इक्को इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल पूरी कर आस, आहिस्ता आहिस्ता दर ठांडे मंग मंगाईआ। होवे प्रकाश पृथ्मी आकाश, त्रैलोक सलोक इक्क सुणाईआ। साचे मण्डल सुहञ्जणी होवे रास, गोपी काहन सुरती शब्दी वज्जे नाद, हउँ बालक हउँ हां तेरा दास, याचक हो के धर्म दी सेव कमाईआ। साची मंज़ल वेखां चढ़ के घाट, तट किनारा इक्को नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा नाउँ निरँकारा उपजे साची गाथ, गहर गम्भीर बेनज़ीर इक्को हुक्म देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद तेरी आस रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ परम पुरख चाढ़ रंग, रंगत अगली दे वखाईआ। भेव खुल्हा ब्रह्म हँ, हंगता अंदरों गढ़्ह तुड़ाईआ। निरगुण धार निरगुण होवे संग, दो जहानां संग बणाईआ। नाम निधान वज्जे मृदंग, धुनी नाद करे शनवाईआ। दूई द्वैत भरमां ढाह कंध, कंचन गढ़्ह बंक दे वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा सृष्ट सबाई जणा छन्द, सहिसा रोग रहे ना राईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द दे अनन्द, अन्तर आत्म आपणा रस चखाईआ। करवट लै बदल के कंड, सनमुख हो के सति सरूप कर शनवाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच पा ठंड, कलयुग विच अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सति धर्म कहे इक्को तेरे नाम दी होवे सुगंध, चार कुण्ट दहि दिशा इक्क महकाईआ। निज आत्म दे आपणा अनन्द, अनन्द इक्को इक्क वखाईआ। निर्मल जोत चमके चन्द, कलयुग अन्ध अन्धेर देणा मिटाईआ। तेरा खेल वेखां विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड वज्जे वधाईआ। सच दुआर एकँकार आपणा लँघ, नौ दुआर ख़ाकी माटी डेरा ढाहीआ। सुरत सवाणी होण ना देवीं रंड, कन्त सुहागी आपणी दया कमाईआ। दीन दयाल साहिब बण बख्शंद, रहमत मेरी झोली पाईआ। सतिजुग कहे सति दुआर भिखारी हो के रिहा मंग, मांगत हो के आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सूरे सरबंग साहिब सुल्तान जगत जहान तेरी ओट तकाईआ।

२९ सावण शहिनशाही सम्मत ३ दिल्ली दरबार विखे

गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं सेवक उस दे, जिस दी उस्तत जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धार प्रगटाईआ। रूप

❋

❋

धरदे रहे जोती धार शब्दी सुत दे, धुर फ़रमाना दो जहानां शब्द निशाना इक्क समझाईआ। एथे ओथे रहे पुछदे, नर निरँकार अग्गे निरगुण धार सीस निवाईआ। किस बिध नव नौ चार पैंडे मुक्कदे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। पड़दे ओहले रहिण कोए ना लुक दे, भेव अभेदा अछल अछेदा दे खुल्हाईआ। काया माटी भाण्डे वेख सच दे, सच संजम इक्क समझाईआ। माया ममता मोह विकारा जीव जहान रहे कुठ्ठदे, अग्नी तत तत वजूद विच जलाईआ। मन हो के लख चुरासी विच्चों तेरे नाल रहे रुस्सदे, आत्म परमात्म नाता ना कोए जुड़ाईआ। आपणी करनी आपणे विच्चों लुट्टदे, मन हँकारी विकारी, आपणे नाल मिलाईआ। झगड़े मेटे ना कोए तेरे विछोड़े दु:ख दे, दर्दीआं दर्द ना कोए गवाईआ। क्यों जामें बदलदे रहे मनुक्ख दे, देवत मानव रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्को देणा साचा वर, दरगाह साची मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं नूर ओस अलाह दे, जो अल्ला आलमीन अख्वाईआ। असीं वणजारे आदि जुगादि सिफ्त सालाह दे, ढोले महिमा रागां नादां विच गाईआ। वणजारे बणे रहे निरगुण धार जगत मलाह दे, जो नईआ नौका आपणा नाम चलाईआ। खादम सेवक हो के आपणे बेपरवाह दे, जो पारब्रह्म ब्रह्म आपणी सेवा रिहा लगाईआ। मालक बणदे रहे दीनां मज़्हबां वाले राह दे, रहिबर हो के रसत्यां वण्ड वण्डाईआ। भिखारी बणे रहे धुरदरागाही अगम्मी शाह दे, जो शहिनशाह देवणहार इक्क अख्वाईआ। राग सुणाउँदे रहे ओस दे राह दे, जो नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं ओसे दी धार, जो धुर दा मालक इक्क अखवाइंदा। जिस दा खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण लए अवतार, त्रैगुण अतीता भेव मिटाइंदा। जिस दी महिमा काग़ज़ कलम ना लिखणहार, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाइंदा। सो स्वामी अन्तरजामी आत्म परमात्म साचा यार, नाता इक्को इक्क वखाइंदा। जुग चौकड़ी करदे आए इज़हार, सिफ्तां नाल सिफ्ती सिफ्त सालाहइंदा। जगत धार करा के आए अधार, विवहार विच आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम लए अवतार, निराकार आपणा रूप वटाइंदा। आपणे हथ्थ लए अख्त्यार, अख़तर बख़तर दुख़तर नज़र कोए ना आइंदा। जननी जण ना सके विच संसार, संसारी भण्डारी दर सीस निवाइंदा। लेखा लेख करे आपणे सच दरबार, धुर दरबारा एकँकारा इक्को इक्क प्रगटाइंदा। जिस दी जगत विद्या कोए ना पावे सार, महासार्थी आपणा खेल खिलाइंदा। भगत वछल बण गिरधार, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा रंग रंगाइंदा। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चार कुण्ट दहि दिशा पावे सार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी

❋

❋

अन्त कन्त भगवन्त चरण कँवल निमस्कार, नमस्ते विच रस्ते सब दे आप बदलाइंदा। एका हुक्म दस्से धुर दरबार, दरगाह साची करनी कार आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यार, उजरत लेखा सब दा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा कर के आर पार, हुक्मे अंदर इक्क सिक्दार, शाहो शाह आप प्रगटाइंदा।