पहली भाद्रों शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सचखण्ड दुआर दरगाह वेखो धुर, धुरदरगाही बेपरवाही आप जणाइंदा। अवतार पैगम्बर उठो गुर, गहर गम्भीर बेनज़ीर धुर फ़रमाना इक्क सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव अंगड़ाई लओ देवत सुर, साहिब सुल्तान श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान आप जगाइंदा। शब्द अगम्मी वेखो चढ़ के घोड़, दो जहानां मर्द मर्दाना परदा आप उठाइंदा। तक्को खेल निराला अन्तिम होर, हरि करता करनी दा मालक प्रितपालक ख़ालक आपणा परदा आप चुकाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धार जिस दे हुक्मे अंदर डोर, निरवैर निराकार आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। पैगम्बर गुर वेखो बिना अक्खां अवतार, हरि अवतरी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी लहिणा देणा रिहा उतार, लेखा अवर रहे ना राईआ। शब्दी शब्द सुणे जैकार, धुन अगम्मी आप प्रगटाईआ। जिस दा कातब बणे ना कोए लिखार, काग़ज़ कलम शाही ना कोए वड्याईआ। सिफ्तां विच ना कोए इज़हार, कथनी कथ सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे श्री भगवन्त, हरि करता वड वड्याईआ। लेख जणाए धुर दा कन्त, कन्त कन्तूहल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बरो जिस बणाई तुहाडी बणत, घड़न भन्न्हणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस दा ढोला नाम गाउँदे आए जुगा जुगन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग संदेसा राग अल्हाईआ। भेव खुल्हाउँदे आए मणीआं मंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। उठो वेखो गुरू अवतार पैगम्बरां रिहा सुणाईआ। कलयुग बदलदी जाए धार, धरनी धरत धवल नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अपरम्पर स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। लहिणा देणा सब दा रिहा विचार, निहकर्मी हो के करमां करे सफ़ाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क रिहा दृढ़ाईआ।
❋
❋
सच संदेसा देवे इक्क इकल्ला, एकँकार वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर निरगुण धार वेखो मेरा सच महल्ला, चार दीवारी छप्पर छन्न शहिनशाह ना कोए बणाईआ। दीपक जोती धार विच्चों बला, बलधारी रिहा प्रगटाईआ। नित नवित खेल करदा रिहा अछल अछल्ला, चार जुग समझ किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त निरगुण धार सब नालों छुडा के पल्ला, पिछली रीती रिहा बदलाईआ। शब्दी हुक्म सुणा के इक्को हल्ला, हालत सब दी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बरो उठो वेखो कर ध्यान, हरि ध्यानी आप जणाईआ। मेरे धर्म दा वेखो निशान, निशानी रिहा बदलाईआ। सख़ियां वेखो मिलदा काहन, मेहरवान महबूब इक्क गुसाईंआ। जेहड़ा बोले ना कदे रसना नाल ज़बान, बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जिस दा इष्ट धर्म ना कोए ईमान, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। अंकड़यां विच ला सके ना कोए मीज़ान, हिन्दसयां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सो खेल करे श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर होए हैरान, हैरानी सब दे अंदर आईआ। की खेल होया विच जहान, लोकमात वज्जी वधाईआ। पुरख अकाल मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सब दा बदल दिता विधान, वाधा आपणा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता आप समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर खोल्हो अक्ख, आख़र आप जणाईआ। प्रभ दा खेल वेखो प्रतख, पारब्रह्म रिहा दृढ़ाईआ। जगत नज़ारा तक्को सच, सच दयां समझाईआ। लूं लूं अंदर गया रच, जन भगतां डेरा लाईआ। हकीकत दस्स के हक, हुक्म दिता सुणाईआ। इक्को मन्नणा पुरख समरथ, दूजा इष्ट ना कोए वड्याईआ। नाम भण्डारा दे के हट्ट, ख़ाली दिते भराईआ। शब्द अगम्मी ला के सट्ट, सुत्ते लए उठाईआ। दुरमति मैल कट, पतित पुनीत दए बणाईआ। माया ममता मिटा के हद्द, घर साचा इक्क वखाईआ। श्री भगवान बणा यद, जन भगत लए बणाईआ। आपणे हुक्मे अंदर सद्द, संदेसा इक्को रिहा सुणाईआ। वक्खरा रहे ना कोए अड्ड, घर ठांडे वज्जे वधाईआ। दया करे सूरा सरबग, मेहरवान धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लग्गी अग्ग, अन्तिम सके ना कोए बुझाईआ। की हालत होई जग, जगजीवण दाता रिहा सुणाईआ। बिन भगतां किसे ना मिलणा अमरापद, दरगाह साची मिलण कोए ना आईआ। सब दी पिछली कीती होणी रद्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। धुर फ़रमाना सुणो एक, हरि करता आप जणाईआ। जन भगतां बख्शणी इक्को टेक, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। अन्तर कर आप बिबेक, दुरमति मैल धवाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जन भगतां वखाणी इक्को सेज, सचखण्ड परदा लाहीआ। जिस घर
❋
❋
रहवां हमेश, आदि अन्त समाईआ। जन्म कर्म दी मेटां रेख, मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं रिहा वखाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर तक्को राह, हरि रहिबर आप जणाईआ। वक्त सुहाउणा गया आ, वज्जे हकीकत हक वधाईआ। सारे ढोला लओ गा, जो निरगुण दिता समझाईआ। बिन सीस तों सीस लओ झुका, नैण अक्ख ना कोए उठाईआ। मन्नो इक्क रज़ा, रहमत करे बेपरवाहीआ। वाहिद सच ख़ुदा, ख़ुद मालक रिहा दृढ़ाईआ। साचा मार्ग होणा रवां, रहमत आप कमाईआ। खेल वेखो नवां, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। शब्दी हुक्मे अंदर कहवां, रसना ना कोए पढ़ाईआ। सच सिँघासण धुर दे बहवां, आसन इक्को इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क उपजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर इक्क दूजे नूं करन इशारा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। वेखो रल नज़ारा, हरि करता आप वखाईआ। जिस नूं कहिंदे रहे नर निरँकारा, निरगुण निरवैर नूर ख़ुदाईआ। ओह होया इक्क उज्यारा, उजल सब नूं दए कराईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर धुरदरगाहीआ। जिस दा हुक्म ना किसे विचारा, विचर विचर थक्के जगत लोकाईआ। सो देवणहार सहारा, सहायक इक्को नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे पार किनारा, नईआ नौका माया ममता मोह डुबाईआ। साचा मार्ग दस्स संसारा, महासरथी वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडा चले कोई ना चारा, चारे जुग वेला रिहा विहाईआ। अगला हुक्म चले सच्ची सरकारा, हरि करता आप दृढ़ाईआ। सारे मिल के करो निमस्कारा, निउं निउं सीस झुकाईआ। पुरख अकाल चौवीवां अवतारा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस ने भगतां दा खोल्हया भगत दवारा, भगवन आप प्रगटाईआ। मार्ग ला के अपरंमपारा, अपराधी दिते तराईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तुहाडा लहिणा देणा सतारां हाढ़्हा, हाढ़यां विच्चों पूर कराईआ। साचे भगत दा चमकदा वेखो तारा, तारा सिँघ पहली वेरां दर्शन पाईआ। जो बणके आया धर्म दुआर दा लाड़ा, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाईआ। दुआबे वालयां ला अखाड़ा, नौ जन्म दा लेखा दिता चुकाईआ। दर्शन करके एकँकारा, इक्क इकल्ला रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो वेखो भगत, भगवन रिहा दृढ़ाईआ। जिस नूं माण वड्याई दिती जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। तुहाडी पूरी करके शर्त, शरअ दिती बदलाईआ। पिछला लेखा रिहा ना फर्श, अर्श तक्को नूर अलाहीआ। उधार रिहा कोई ना कर्ज़, लेखा दिता मुकाईआ। एहो खेल प्रभू असचरज, जो जुग जुग आप वरताईआ। सब दी मेरे कोल फ़रद, पारब्रह्म रिहा दृढ़ाईआ। समें नाल मन्ज़ूर करां अरज़, आरज़ू सब दी लेखे लाईआ। तुहाडी भगतां रही ना गर्ज़, ग़रीब निमाणयां होए आप सहाईआ।
❋
❋
जन भगतां मारे कोई ना मर्ज़, मरीज़ बणे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग रिहा वखाईआ। पुरख अकाल कहे औह वेखो मेरा दुलारा सुत, सुत्तयां रिहा जगाईआ। बण के धार अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। मैनूं मिल्या उह सुख, जिस दी सुगंधी सदा महकाईआ। पहली वारां पहला सिख, सिख्या सब नूं रिहा दृढ़ाईआ। जन भगतो मैं भगत दवारिउं गया नहीं उठ, मरयां विच ना मरन रखाईआ। मेरा मालक गया तुठ, जो आपणी गोद उठाईआ। सचखण्ड दा बूटा चुक्क, दरगाह साची रिहा टिकाईआ। अमृत जाम दे के घुट, घुट्ट आपणे गले लगाईआ। राह विच जांदयां जिस वेले मैं सोहँ पढ़ी तुक, राए धर्म सीस निवाईआ। शंकर ल्या पुछ, ख़ुशी नाल बुलाईआ। ब्रह्मा बदल के आपणा रुख़, भज्जया वाहो दाहीआ। विष्नूं रह ना सक्या चुप्प, कूक कूक रिहा दृढ़ाईआ। मैं किहा मैनूं इक्को ओस दी ओट, जो ओड़क सब दा पिता माईआ। ओसे वेले पुरख अकाला दीन दयाला गया पहुंच, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दर रिहा टिकाईआ। सच दर वेख्या चंगा, सोहणा नज़री आईआ। ना कोए ढोल वज्जे मृदंगा, ना कोए रसना राग सुणाईआ। ना कोए तीर्थ दिसे गंगा, ना कोए मठ्ठ करे रुशनाईआ। ना कोए वण्ड होवे ब्रह्मण्डा, खण्डा खड़ग ना कोए खड़काईआ। ना कोए सूर्या ना कोई चन्दा, ना कोई पक्ख रिहा बदलाईआ। ना कोए तन वजूद अंगा, ना कोई वस्त्र तन छुहाईआ। ना कोए मुल्लां शेख़ पंडा, ना कोए शास्त्र रिहा पढ़ाईआ। ना कोई मंज़ल पौड़ी डण्डा, ना कोए जोग ध्यान कराईआ। इक्को वेख्या साहिब बख्शंदा, पारब्रह्म ब्रह्म गुसाँईंआ। देवणहारा सच अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर रिहा वखाईआ। गुरमुख वेख सच्चा घराना, हरि करता आप वखाईआ। जित्थे वज्जे अगम्म तराना, तुरीआ तो परे रिहा सुणाईआ। दूसर दिसे ना कोए बेगाना, वण्डण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को नूर जोत निशाना, निरवैर रिहा झुलाईआ। इक्को कमलापति सब दा कान्हा, कँवल नैण नैण खुल्हाईआ। इक्को मर्द इक्को मर्दाना, दूजा रूप ना कोए बदलाईआ। इक्को हकीकत हक मकाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। इक्को शाहो भूप सुल्ताना, महबूब धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर जिसदे दर होए परवाना, पड़दे सब दे रिहा उठाईआ। जिधर वेखां उधर गाउंदे गाणा, तूं मेरा मैं तेरा दूसर राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी बणत बणाईआ। जन भगत कहे मैं सिँघ उह तारा, जिस दी तरह तरह वड्याईआ। मैं छड्ड के भगत दवारा, भगतो भगतां राह वखाईआ। कोई भुल्ले ना विच संसारा, संसारी भण्डारी अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे सेवादारा, दर बैठे सीस
❋
❋
निवाईआ। निउं निउं कर रहे निमस्कारा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। मैं वेख के अजब नज़ारा, तुहानूं रिहा सुणाईआ। आओ वेखो मेरा एकँकारा, जो इक्क इकल्ला दए वड्याईआ। वेख्यो मैनूं कोई ना किहो माढ़ा, चंगा कर के ढोला लैणा गाईआ। मैं नौ जन्म दा फड़या होया लाड़ा, शब्दी घोड़ा ल्या चढ़ाईआ। सुण लईं मेरी रविदास चमारा, गुरमुखां दयां सुणाईआ। परमात्मा नालों तेरे नाल चंगा हुंदा वेख्या बिवहारा, बिवहारी दिता कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा रिहा उठाईआ। तारा सिँघ कहे मैं वेख्या खेल अजीब, अजब दयां जणाईआ। इन्द्र शिव दी वेख तरतीब, ब्रह्मे मिली वड्याईआ। शब्दी धार प्रभू करीब, निस्बत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सांझी दस्स प्रीत, प्रीतम रिहा जणाईआ। पुरी लोअ सारे गाओ गीत, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। सब दे परमात्मा वस्या बीच, बिचला परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर रिहा सुहाईआ। मैं वेख्या घर अनोखा, अच्छी तरह जणाईआ। जित्थे कोई नहीं धोखा, धुखदयां अग्न बुझाईआ। जन भगतो प्रभ ने मार्ग दिता सौखा, सहिजे लए उठाईआ। कोई पढ़ना पए ना पोथा, पुस्तक बग़ल ना कोए टिकाईआ। कोई रखणा पए ना रोज़ा, नमाज़ां विच ना वक्त लँघाईआ। जेहड़ा हो गया प्रभू जोगा, जुगां दा लहिणा दए मुकाईआ। सोहँ नाम दा दे के चोगा, चुग़ली निंदया तों बाहर कढाहीआ। मैं भगत दवारे देवां आण के होका, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। मैं राह विच जांदयां कविता लिखी चौदां लोकां, लुकयां दयां सुणाईआ। हथ्थ ते हथ्थ मार के रिहा किहा किसे नूं मिल्या नहीं अग्गे एह मौका, मुकम्मल मिले धुरदरगाहीआ। जेहड़ा भगतां साफ़ करे आप आपणा कोठा, कुटीआ तन वजूद सुहाईआ। मैं इशारा दे के नाल पोटा, सब नूं गया दृढ़ाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा जगत वुज़ू वाला लोटा, लुट्टी जाए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। मैं वेख्या खेल निराला, निराकार वखाईआ। जिस वेले मिल्या सिँघ पाला, पलक आपणी आप बदलाईआ। इशारा दिता अग्गों गुरदयाला, सहिज नाल समझाईआ। बैठ दोहां विचाला, हाल दिता सुणाईआ। वेखो खेल जगदीश निराला, जगत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। मैं दोहां दे बहि गया विच, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जां वेख्या ते रूप इक, जोत नूर रुशनाईआ। साहिब सुल्तान गया दिस, जो जगत वेस वटाईआ। ध्यान मारया सब नूं सुत्ता दे कर पिठ्ठ, बिन भगतां नज़र किसे ना आईआ। जन भगतो तुहाडे भगत दवारे दी इट्ट, रविदास नाल सफ़ाईआ। गोबिन्द दी बिना अक्खरां वाली चिट, चार्तक आपणे लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा
❋
❋
भेव आप खुल्हाईआ। साचा भेव आप खुलाउँदा ए। दीन दयाल दया कमाउँदा ए। परदा ओहला आप चुकाउँदा ए। सचखण्ड दुआर सुहाउँदा ए। निराकार जोत जगाउँदा ए। सच सिँघसण सोभा पाउँदा ए। जन भगतां राह तकाउँदा ए। गुर अवतार पैगम्बर आप समझाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताउँदा ए। साचा हुक्म इक्क वरतावेगा। गहर गम्भीर खेल खलावेगा। बेनज़ीर परदा उठावेगा। शाह हकीर रंग रंगावेगा। शरअ ज़ंजीर तोड़, मार्ग इक्को इक्क वखावेगा। अमृत आत्म बख्शे सीर, जगत तृष्ना रोग गवावेगा। सिँघ तारा कहे मैं मिल्या नाल कबीर, कबरां दा हाल सर्ब जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा इक्क सुहावांगा। घर साचा इक्क सुहाएगा। अबिनाशी करता दया कमाएगा। दर दर दा लेख मुकाएगा। घर घर दा भेव खुल्हाएगा। जो सोहँ ढोला पढ़दा, सो सचखण्ड आप ल्याएगा। बिन पौड़ी मंज़ल चढ़दा, पुरख अबिनाशी गोद बहाएगा। जन भगतो मैं बुढ्ढा हो के आया तरदा, शौह दरया ना कोए अटकाएगा। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार आया करदा, अग्गे हो ना कोए अटकाएगा। जिस वेले खेल वेख्या सचखण्ड दवारे घर दा, घर सोहणा इक्क सुहाएगा। अबिनाशी करता वेख्या वरदा, खौंत कन्त सोभा पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग विच समाएगा। जन भगतो दस्सां हाल, कथा अगम्म जणाईआ। मंनिओ इक्क सवाल, सवाली रिहा दृढ़ाईआ। किसे नूं खाए कोई ना काल, महाकाल ना भय वखाईआ। मैं हैरान होया मेरी करदा आया संभाल, हर घट हो सहाईआ। मैं हथ्थां दा कंगाल, धनी दिता बणाईआ। मैनूं चंगी लग्गी चाल, जेहड़ी बिन भगतीउं पार लँघाईआ। सिध्धा लै के जावे सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। एका हथ्थ विच रख्या उह रुमाल, जिस दी गोबिन्द दए गवाहीआ। जिस वेले उत्ते पाउँदे लाल दोशाल, ओसे वेले होए सहाईआ। फेर बुढ्ढा नढ्ढा इक्को जेही मारे छाल, आपणा बल धराईआ। शब्द सतिगुर होवे नाल, नालायक लायक लए बणाईआ। कोटन कोटि रूप वजदे वेखे ताल, तलवाड़े देण दुहाईआ। राह विच रोंदे वेखे गोरख मछन्दर वरगे दलाल, दर्दी दर्द ना कोए वण्डाईआ। साध सन्त लेटे वेखे आपणी उत्ते खाल, ख़ालस रूप ना कोए बदलाईआ। अग्गे हो के रो के किहा रवाल, सम्मत चाउँदा दा हाल दे समझाईआ। की गोबिन्द बदली चाल, वेस ल्या वटाईआ। तारा सिँघ कहे मैं हस्स के किहा शास्त्रां वेदां विच्चों भाल, क्यों मैथों पुच्छ पुछाईआ। मैं कोई किसे दी घालणी नहीं घाल, ऐवें आपणा ना वक्त लँघाईआ। मैं ओथे पहुंचणा जित्थे मेरी आप करे पहचान, दूजा मिलण कोए ना आईआ। जे मिल्या ते मिलणा नाल श्री भगवान, दूजे हथ्थ ना कदे मिलाईआ। जो आदि जुगादि गुर अवतार पैगम्बरां दा काहन, गुरमुख सख़ियां
❋
❋
सदा प्रनाईआ। मैं ओसे दा निशान, निशाना बण के चलया पास धुरदरगाहीआ। लोकमात विच बणया रिहा महिमान, पराहुणयां वांग झट लँघाईआ। हुण मंज़ल मिली आसान, चढ़या चाँईं चाँईंआ। मैं सौणा जा के नाल आराम, बिना चरण तों चरण घुटने उत्ते टिकाईआ। नाले वेखां आपणा जजमान, ब्राह्मण हो के पिछला हाल सुणाईआ। जन भगतो तुहाडी ओथे वी करया करूं कल्याण, सब दे हाल सुणाईआ। अकाल पुरख कुछ कहि रिहा तारा सिँघ जे तेरे पिच्छो बंता सिँघ लै आवां कपतान, किसे नूं कोई रोस रहे ना राईआ। मैं हस्स के किहा प्रभू मैं ब्राह्मण बड़ा शैतान, ठग्गी रविदास नाल रखाईआ। पुठ्ठे सिध्धे पकड़ के कान, फिर वी आपणा दाउ लगाईआ। अग्गे मंगदा रिहा ठग्गदा रिहा जजमान, ज़ामन तैनूं विच बणाईआ। हुण तेरे दवारे पहुंचया आण, मेरा पिछला लेखा झोली देणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे आस रखाईआ। तारा सिँघ कहे मैं ब्राह्मण उह पंडा, पिछली दयां जणाईआ। जिस दे हथ्थ विच हुन्दा डण्डा, तेरी डण्डौत कर के ठग्गी नाल झट लँघाईआ। गंगा दा याद कर ला कन्ढ्ढा, चाली वीह देण गवाहीआ। मैं पिंडिउं हो के नंगा, तेरा जस सुणाईआ। जे प्रभू तूं पहलों हुंदा चंगा, नौ जन्म ना मिलदी सज़ाईआ। तूं बड़ा गोसाँईं ठंडा, गहर गम्भीर अख्वाहीआ। आह खोल्ह लै आपणीआं गंढ्ढां, तेरे अग्गे रिहा टिकाईआ। हुण मैं कोई बन्दगी करन वाला नहीं बन्दा, ना तत्तां विच टिकाईआ। तूं मेरा नूर मैं तेरा चन्दा, बिना चन्द ना होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुछ लेखा दे सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सुण मेरे बच्चे, गुरमुख दयां दृढ़ाईआ। तेरे नाते तोड़ के काया कच्चे, कंचन गढ़्ह दिता सुहाईआ। प्रेम प्रीती बन्धन पा के पक्के, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे विच मिलाईआ। अग्गे खेल वेखणे अच्छे, अच्छी तरह रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लाहुणे नशे, ख़ुमारी ममता देणी मिटाईआ। भगत सुहेले वेख के सच्चे, साजण आपणे लैणे बणाईआ। मार्ग धुर दे देणे दस्से, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। तन वजूद साफ़ करने अठ्ठे, अप तेज वाए पृथ्मीं आकाश मन मति बुध नाल मिलाईआ। शरअ दुनी दे मेटणे रट्टे, रट्टन इक्को नाम जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दे पूरे कर के पटे, पटने वाले तों देणा लिखवाईआ। सब नूं मार्ग इक्को दस्से, दिशा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दवारा इक्क खुल्हाईआ। पुरख अकाल तेरा वेख्या दवारा धर्म, दर ठांडे वज्जी वधाईआ। जित्थे लेखा नहीं कर्म, निहकर्मी परदा दिता चुकाईआ। फेर ना होवे जन्म, जन्मे कोई ना माईआ। इक्को मिले सरन, सरनगति धुरदरगाहीआ। इक्को ढोला मिले पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को मंज़ल मिले चढ़न, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जित्थे पुरख अकाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार आवे फड़न, दूजा नज़र कोए ना आईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे पाईआ। की लेखा लेखे पावेंगा। दर ठांडे आप बहावेंगा। थक्के मांदे गोद टिकावेंगा। आउँदे जांदे खेल वखावेंगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की करनी कार कमावेंगा। पुरख अकाल आप सुणाउँदा ए। भेव अभेव इक्क खुलाउँदा ए। परदा ओहला आप चुकाउँदा ए। गुरमुख साचे आप उठाउँदा ए। दरगाह साची आप फिराउँदा ए। सच सिँघासण इक्क सुहाउँदा ए। जोती जाता वेस वटाउँदा ए। पुरख बिधाता कल वरताउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला भेव आप खुलाउँदा ए। अगला भेव सच खुलावांगा। परदा ओहला आप उठावांगा। बण विचोला वेस वटावांगा। शब्दी ढोला राग अलावांगा। मौला हो के वेख वखवांगा। धरनी धरत धवल धौला भाग लगावांगा। गुर अवतार पैगम्बरां कीता कौला तोड़ निभावांगा। सृष्टी दृष्टी अंदर जो रौला आप पवावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक्क सुणावांगा। तारा सिँघ कहे मैं इक्क लेख लिख्या किसे घर ना रहे तवा परात, पुरातन दयां जणाईआ। श्री भगवान जे निक्की जेही मन्न लएं बात, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। मैं हो के आया इकांत, छड्डी जगत लोकाईआ। जोत सरूपी मार झात, झगड़ा रहे ना राईआ। साचयां भगतां दा वखा दे खात, लेखा दे दृढ़ाईआ। जे उह तेरे ते तेरी उह ज़ात, क्यों करें मात जुदाईआ। पहलों आपणयां भगतां नूं कर पाक, अंदर वड़ के कर सफ़ाईआ। मैं भगतां वलों नुमाइंदा आया तेरी पहली पट्टी पढ़ के पहली विच जमात, दूजी पट्टी ना कोए समझाईआ। जे तूं सोहँ दस्सी गाथ, क्यों अंदर वड़ के बैठा मुख छुपाईआ। मैं हुण कोई मिट्टी नहीं होणा ख़ाक, झगड़ा रिहा ना राईआ। मैं हथ्थ बन्न्ह के नहीं होणा दास, चरणां उत्ते ना सीस निवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तूं मेरे पास, परदा ओहला रिहा ना राईआ। उठ वेख जेहड़े लोकमात तेरी रख के बैठे आस, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। तैनूं सारे कहिंदे बाप, जन्म वाली इक्को माईआ। मैं थोड़्हा थोड़्हा लेखा लिखदा रिहा नाल कलम दवात, नाता तेरे नाल रखाईआ। तूं अंदर वड़ के दस्सी जाच, मैं याचक हो के तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी मन्न इक्क अरज़ोईआ। गुरमुख कहे ओ धुर दे भगवान, सच्चे दयां दृढ़ाईआ। सचखण्ड निवासी आपणे प्यारयां नूं दे दान, नाम भण्डारा झोली पाईआ। जिन्हां नूं तेरे उत्ते माण, अभिमान अंदरों देणा कढाहीआ। तेरे शब्द दी सुणन धुनकान, जगत रागां सुणन कोए ना जाईआ। आपणा मार्ग दे आसान, क्यों जंगलां विच फिराईआ। तुं काहनां दा काहन, तेरे उत्ते जिन्हां दा ईमान, मुरीद आपणी गोद उठाईआ। तारा सिँघ कहे मैं वेख के हो गया हैरान, हैरानी मेरे अन्तर आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र लैणी
❋
❋
उठाईआ। गुरसिख कहे मेरा हाढ़ा, दरोही दयां जणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगारे सांझे यारे जन भगतां वेख मात अखाड़ा, खड़्हे तेरा राह तकाईआ। तेरा नूर तक्कां कदे ना थक्कां वेखां विच बहत्तर नाड़ा, नाड़ी नाड़ी तेरा रूप नज़री आईआ। मन्न भगतां दा इशारा, देदे धुर दा नाम नज़ारा, कलयुग करदे पार किनारा, नईआ नौका आपणा नाम चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह दे वखाईआ। गुरमुख कहे की प्रभू तूं हो गया बुढ्ढा, बल रिहा ना राईआ। की प्रभू तूं हो गया डुड्डा, भज्ज सकें ना राईआ। की प्रभू तूं डरें कोलों युद्धा, गुर अवतार पैगम्बरां सदा लड़ाईआ। की तूं नहीं वेखदा की हाल हुंदा उत्ते बसुधा, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। की तूं मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठां विच्चों लैण गिझा भुग्गा, हिस्सा आपणी झोली पाईआ। तूं लारा देंदा आया चौंह जुगा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पार कराईआ। तेरा भगतां नालों विछोड़े वाला अजे पैंडा ना मुक्का, मुकम्मल दे सुणाईआ। किहड़ी गल्लों सचखण्ड दवारे लुका, क्यों ना निरगुण जोत करें रुशनाईआ। प्रभू हुण दा भगत तेरे अग्गे कोई नहीं डाहवेगा हुक्का, चिलम अग्गे ना कोए टिकाईआ। कोई ना तन भबूत ख़ाक मलेगा सुक्का, मथ्थे तिलक ना कोए वखाईआ। कोई ना मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ मथ्था टेके हो के पुठ्ठा, शास्त्रां ओट ना कोए तकाईआ। कोई ना साधां सन्तां कोल जा के जाए लुट्टा, आपणा भेंट कराईआ। जा के मिल आपणयां पुत्तां, जो बच्चे तेरा राह तकाईआ। जे मैं तेरी जगह होवां ते सब नूं गोदी चुक्कां, आपणे गले लगाईआ। फेर पैण ना देवां मावां दीआं कुक्खां, अग्नी कुंड ना कोए तपाईआ। ओथे जा के सुट्ठां, जित्थे जन्मे कोए ना माईआ। ओन्हा नालों कदे ना टुट्टां, जो तेरा ढोला गाईआ। जे मैं तकड़ा होवां तारा सिँघ कहे प्रभू तेरा गल घुट्टां, तैनूं समझ दयां समझाईआ। तूं नहीं जाणदा की हुन्दा विछोड़े दा दुक्खा, गुरमुख विछड़या किवें झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी आप लै अंगड़ाईआ। गुरुमुख कहे प्रभ ना कर आपणी मर्ज़ी, भगत मरीज़ देण दुहाईआ। वेखीं किते सतिगुरू ना बणीं फ़र्ज़ी, फ़ैसला हक देणा जणाईआ। साचे प्रेमीआं दा होवीं ग़रज़ी, ग़रज़ आपणे नाल मिलाईआ। मैं लिखाउण लग्गा शब्दी धार अगम्मी अर्ज़ी, आरज़ू इक्क सुणाईआ। जिंनां चिर जन भगतां बणें ना दर्दी, दुखियां दु:ख गवाईआ। ओन्हां चिर मेरी धार रहेगी लड़दी, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। पुरख अकाल किहा मैं कदे ना होवा अलगरज़ी, सहिजे दयां सुणाईआ। जेहड़ी आत्मा तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला होई पढ़दी, परदयां दे अंदर चढ़ के लवां मिलाईआ। एह खेल मेरी आपणे घर दी, घर घर विच होवां सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर देवां सरनाईआ। गुरमुख कहे मैं सब कुछ तैनूं कहिणा,
❋
❋
कहि के दयां सुणाईआ। जा के वेख आपणे नैणां, बिन अक्खा अक्ख खुल्हाईआ। मुश्किल हो गया भगतां जगत वासीआं विच बहणा, साचा संग ना कोए बणाईआ। इक्को भाणा तेरा सहिणा, एहो आसा रहे तकाईआ। आपणे नाम दा पा दे गहिणा, सच शृंगार वखाईआ। पूरब जन्म दा दे दे लहिणा, मानस जन्म वज्जे वधाईआ। तेरा लेखा कोई ना जाणे शास्त्र सिमरत वेद पुराण रमायणा, खाणी बाणी ढोले सिफ्तां वाले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत बैठ जा सदा अतीत, पुरख अकाल रिहा जणाईआ। पिछला वेला गया बीत, अग्गे दयां माण वड्याईआ। सति दवारा दस्स के ठांडा सीत, अग्नी तत दयां बुझाईआ। इक्को घर वखा के हस्त कीट, ऊँच नीच मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म दस्स के गीत, सोहँ ढोला इक्क सुणाईआ। नाता तोड़ के मन्दिर मसीत, काया काअबा कर प्रगटाईआ। आप वसां अन्तर निरंतर बीच, जोती नूर कर रुशनाईआ। लेख मुका के बीस बीस, बिस्तरे सब दे दयां बंधाईआ। हुक्म चल्ले इक्क जगदीस, जागरत जोत कर रुशनाईआ। एह खेल अगम्मी अनडीठ, जगत बुद्धी समझ कोए ना पाईआ। जन भगतां नाल बणा प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। इक्को कलमा दस्स हदीस, हर हिरदे करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल अगम्मी अनडीठ, अनडिठ्ठड़ी कार नर निरँकार आपणे हथ्थ रखाईआ।
२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर पिण्ड जेठूवाल
ब्रह्मण्ड खण्ड ख़ुशी मनाउण, ख़ुशख़बरी इक्क सुणाईआ। पुरख अबिनाशी दर्शन पाउण, पारब्रह्म प्रभ मिल के वज्जे वधाईआ। बिन कदमां सीस झुकाउण, सर मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। बिरहु वैरागी नेत्र नैणां नीर वहाउण, छहबर वेखे धुरदरगाहीआ। अबिनाशी करता लग्गा फ़रमाउण, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। मिले हुक्म उणंजा पाउण, पवण पाणी सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर हुक्म आया बदलाउण, बदली अदल विच रखाईआ। इक्को कलमा आया दृढ़ाउण, नाम निधाना इक्क सुणाईआ। सोहँ ढोला आया जपाउण, जगजीवत जीव लए तराईआ। साचा मन्दिर आया सुहाउण, स्वामी हो के सोभा पाईआ। भगत सुहेले आया बचाउण, बच्चे आपणी गोद उठाईआ। अमृत जाम आया प्याउण, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। दर दरवाज़ा आया खुलाउण, ग़रीब निवाजा वेख वखाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां आया मिलाउण, हरि मिलापी होए सहाईआ। जगत विछोड़ा आया कटाउण, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। धर्म दवारे आया बहाउण, अगला पिछला पन्ध
❋
❋
मुकाईआ। जोती जोत आया जगाउण, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण असीं वेख होए ख़ुशहाल, ख़ुशख़बरी बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। भगत वछल दीनां दा गोपाल, गोबिन्द मेला मेले सहिज सुभाईआ। निरगुण सरगुण बण रखवाल, जगत जहान होए सहाईआ। सच दवारा खोल्ह सच्ची धर्मसाल, धर्म दा मार्ग इक्क प्रगटाईआ। जिस दा देंदे रहे अहिवाल, गुर अवतार पैगम्बर राग सुणाईआ। सो लेखा जाणे शाह कंगाल, हरि करता धुरदरगाहीआ। प्रगट हो के धुर सुल्तान, सुत्यां लए उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां कोलों लै के आप कमान, कमान चिल्ला तीर इक्को नाम प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर सुणना पए फ़रमान, फरमांबरदार सारे लए कराईआ। हरिजन रहिण ना देवे कोई नादान, निज नेत्र करे रुशनाईआ। काम वासना मेटे कूड़ शैतान, शरअ दए बदलाईआ। हिँसा दा रोगी रहे ना कोए इन्सान, आसा मनसा आपणे नाल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स पहचान, बेपहचानां परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण असीं वेखे वज्जदे ढोल मृदंगे, मर्दानगी इक्को दी नज़री आईआ। कोटन गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव वेखे पैरीं नंगे, बिन दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। जुग चौकड़ी जगत जहान जीवां विच लँघे, समां काल आपणा रूप बदलाईआ। जगत वासना उडदे रहे पतंगे, भँवरे भँवरां विच भवाईआ। मानस मानुख तत शरीर वजूद वेखे बन्दे, बन्दगी विच बैठे सीस निवाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेल कीते बहु ढंगे, भेव समझे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे गृह दए वड्याईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण असां सुणया धुर दा ढोला, ढोल माही दिता सुणाईआ। शब्दी धार बण विचोला, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म दस्स के बोला, बोली जगत दिती बदलाईआ। परदा रहे कोई ना ओहला, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। सदा वसणहारा कोला, कँवल कौल बूँद टपकाईआ। भाग लगा के काया माटी चोला, चोजी प्रीतम वेखे थाउँ थाँईंआ। सच दवारा एकँकार हो के आप खोल्हा, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर पा के रौला, रहिबर राहीआं दए भुलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरा कर के कौला, कँवल नैण करे रुशनाईआ। धरनी धरत धवल भार कर के हौला, हौली हौली हर हिरदे करे सफ़ाईआ। साचे नाम दा दे झकोला, पवण ठंडी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप कराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण असीं नच्चे टप्पे कुद्दे, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। प्रभ दी रमज़ केहड़ा बुज्झे, समझ विच समझ ना कोए रखाईआ। जेहड़े खेल कीते गुज्झे, गहर गम्भीर आपणी कार कमाईआ। सो स्वामी करने उग्घे, उगण आथण
❋
❋
वज्जे वधाईआ। जन भगत सुहेले उठाए सुत्ते, सोई सुरती आप जगाईआ। प्यार मुहब्बत आत्म परमात्म कहे नाता जुड़या पिता पुत्ते, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। दर दर घर घर जा के पुछे, पुश्त पुनाह हथ्थ टिकाईआ। नाता तोड़ के काया माटी जुस्से, जिस्म विच इस्म आपणा लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण की करीए इज़हार, कथनी कथ ना सके राईआ। वेख्या खेल सच्ची सरकार, हरि करता रिहा जणाईआ। सन्त सुहेले मात उभार, भगत भगवन्त जोड़ जुड़ाईआ। जिस नूं लभ्भदे रहे जुग चार, चारे खाणी खोज खुजाईआ। चारे बाणी सिफ्तां वाले बोले जैकार, अक्खरां वाले राग अल्हाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी गुरमुखां पाए सार, सर्ब व्यापी दया कमाईआ। ग़रीब निमाणयां मुफ़लिसां फड़ बाहों लाए पार, पार किनारा इक्क वखाईआ। जित्थे भगत सुहेले थोड़्हे रैहन्दे दो चार, बहु गिणती वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सच दवारा खोल्ह किवाड़, परदा ओहला आप उठाईआ। निरगुण जोत नूर कर उज्यार, जोत जोती विच मिलाईआ। जोती जोत दए आधार, पूरब लहिणा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्क सुहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण असीं वेख्या रस्ता राह, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जन भगतां बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। किसे तों लए ना कोए सलाह, हुक्मे अंदर हुक्म जणाईआ। चरण कँवल दे पनाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेहर नज़र नाल बख्शे गुनाह, दुरमति मैल धवाईआ। सजदयां विच करनी ना पए दुआ, कलमयां विच कलाम ना कोए पढ़ाईआ। अबिनाशी करता सहिजे मिले आ, आपणा फेरा पाईआ। सन्त सुहेले लए तरा, बैतरनी दा लेखा दए मुकाईआ। सच दवारे दए बहा, घर इक्को इक्क वड्याईआ। जिस गृह वसे शहिनशाह, शाह पातशाह होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करनी दा करता सब किछ रिहा करा, कारण सके ना कोए समझाईआ।
१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं समझ ना आया नुकता, नईआ नौका रही ना राईआ। जुग चौकड़ी पैंडा गया मुक्कदा, पाँधी बण के आपणा पन्ध मुकाईआ। किसे भेव पाया ना अगली तुक दा, सोहँ तों अग्गे करी ना किसे पढ़ाईआ। जो उपज्या सो रिहा पुछदा, दर ठांडे सीस झुकाईआ। सुत दुलारा बणया रिहा उस दा, जिस दी उस्तत कर के आपणा झट लँघाईआ।
❋
❋
गोबिन्द रूप धर दुलारे सुत दा, सूरत साबत इक्क प्रगटाईआ। भविख्त दस्स अगली रुत्त दा, रुतड़ी रंग रंगाईआ। भेव खोल्ह सच सुच दा, संजम इक्को इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण कदमां उत्तों वारे कदीम, कयामत दए दुहाईआ। शाह सुल्तान वेख अज़ीम, अज़मत बैठी सीस निवाईआ। जो जुग चौकड़ी करदा आया तरमीम, तरह तरह समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दीन मज़्हब वण्ड तक्सीम, हिस्सयां विच हिस्सा आपणा पाईआ। खेल वेख नर मदीन, मुद्दत तों आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की दस्सीए खेल पुराणी, वेद पुराण रहे कुरलाईआ। सब दी जूह होई बेगानी, बेगानी दिसे लोकाईआ। सच रही ना कोई निशानी, निशाने नश्यां विच भुलाईआ। जगत कूड़ होई ग़ुलामी, ग़मख़ार ना कोए मिलाईआ। सदी चौधवीं सब दी होई बदनामी, बदी बदला सब दी झोली पाईआ। सजदयां विच फिरे बेईमानी, बेवा कूके ख़लक ख़ुदाईआ। गुरमति कर के नाफ़रमानी, फ़रमांबरदार दिते भुलाईआ। कलयुग बाल अवस्था बदल गई जवानी, बुड़्हेपा आपणी लए अंगड़ाईआ। नेत्र रोंदे वेखे पवण पाणी, अग्नी अगला हाल सुणाईआ। तेरा खेल शाह सुल्तानी, शहिनशाह समझ किसे ना आईआ। मंज़ल रही ना किसे रुहानी, रूह बुत्त होई जुदाईआ। जन भगतां मंज़ल मार्ग दस्स आसानी, असल आपणा रंग चढ़ाईआ। मेहर निगाह नाल कर मेहरवानी, महिरम आपणे ल्या बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं घट हो जाण जाणी, जानणहार जन्म दिता बदलाईआ।