३१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत ३ गुरदेव सिँघ दे गृह पिण्ड घड़ूआं
गुर अवतार पैगम्बर एका एक करो जैकार, जै जैकार विच समाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार करो निमस्कार, सीस जगदीस आप झुकाईआ। सच दवारे बण के ख़िदमतगार, सेवादार धुर दी सेव कमाईआ। धुर दा शब्द वड बलकार, गोबिन्द योद्धा रूप बदलाईआ। हुक्म देवे अगम्म अपार, परवरदिगार धुरदरगाहीआ। जिस नूं मेटे ना कोई विच संसार, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा डंक दए वजाईआ। धरनी धरत धवल धौल दए अधार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा दए उतार, ख़ाली झोली सर्ब भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क उपजाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो गाओ अगम्मी गीत, हरि करता आप दृढ़ाईआ। सच दवारे वसो सदा अतीत, त्रैभवन धनी रिहा समझाईआ। झगड़ा छड्डो मन्दिर मसीत, मस्त ख़ुमारी नाम रखाईआ। पिछला लेखा पिच्छे गया बीत, अग्गे वज्जे सच वधाईआ। करे खेल साहिब अनडीठ, अनडिठ्ठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार इक्क इकल्ला आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर नाम गाओ आदि निरँजण, आदी अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी दए समझाईआ। खेले खेल दीना नाथ दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर वेखे जगत लोकाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां सच दवारे देवे आदर, आदर्श आपणा इक्क वखाईआ। करनी दा करता कुदरत दा कादर, मुहब्बत दा महबूब फ़लक ख़लक करे रुशनाईआ। जिस दा हुक्म हुक्मां विच्चों होणा सादर, सिदक सबूरी इक्क दृढ़ाईआ। शब्दी गोबिन्द प्रगट कर के योद्धा सूरबीर बहादर, नाम खण्डा तेज़ प्रचण्डा विच ब्रह्मण्डां वरभण्डां आप चमकाईआ। दीन दुनी दा निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल जो अठ्ठसठ्ठ रही फैल तीर्थ तटां काया हट्टां करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग इक्क प्रगटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गावो नाम प्रभ भगवन्त, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जिस दा आदि जुगादि एका मंत, मंतव सब दे हल्ल कराईआ। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जुग चौकड़ी भगत उधारे आपणे सन्त, सूफ़ी सफ़रां विच्चों बाहर कढाहीआ।महिमा दस्स के बोध अगाध इक्क अगणत, परदा ओहला अंदरों दए चुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिला के नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आदि निरँजणी इक्को इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी सच दुआर एको एक वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर नाम गाओ श्री भगवान, भगवन रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा झुलदा आदि जुगादि निशान, जुग चौकड़ी
❋
❋
रिहा वखाईआ। गुर अवतारो मन्नणी पए सब नूं आण, आनन फ़ानन सब दे लेखे दए मुकाईआ। शब्दी हुक्म देवे सतिगुर अगम्म फ़रमान, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। साचा दस्स के धर्म ईमान, इष्ट देव इक्को इक्क दृढ़ाईआ। धुर दा हुक्म देवे हुक्मरान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त निरगुण धार जोत निरँकार प्रगट हो विच जहान, पूरब लहिणा लेखा सब दा पूरा करे आण, जीव जंत जगत जुगत बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल सृष्टी दृष्टी अंदर आप महान, महिमा अकथ पुरख समरथ बोध अगाध अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी इक्क जणाईआ।
पहली अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ सुरजीत सिँघ दे गृह पिण्ड घड़ूआं
अस्सू कहे मैं आदि जुगादि आसावंद, ख़ाहिश आपणे विच रखाईआ। शब्दी हुक्म हो पाबन्द, बन्दगी विच आपणा सीस झुकाईआ। जुक चौकड़ी गए लँघ, काल बिताए अगम्म अथाहीआ। सदा सदा सद मंगदा रिहा मंग, निव निव सीस झुकाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। तेरा खेल अगम्मा वेखां विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड वज्जे वधाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बणया रहे संग, नाता धुर दा इक्क जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। अस्सू कहे मैं आसावन्त, असल वसल वेखां यार ख़ुदाईआ। मेला होवे धुर भगवन्त, जिस भगवन नूं भगवत रही गाईआ। नेत्र लोचण राह तकाउँदे सन्त, सज्जण खोजण थाउँ थाँईंआ। सो आपणा खेल करे अगणत, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। धर्म दुआर दा दे के एका मंत, मंत्र फ़ुरने आपणे विच समाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, धर्म धार धुर दी करे पढ़ाईआ। सच प्रीती बख्शे जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे अन्त, अन्तश्करन सब दी करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। अस्सू कहे मैं वेखां अजब नज़ारा, दीन दुनी तों बाहर तकाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। परदा लाह के सचखण्ड सच्चे दरबारा, दरगाह साची हुक्म वरताईआ। बिना सीस जगदीस झुकदे गुर अवतारा, पैगम्बर सजदयां विच सर चरण कँवल टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लावण इक्को नाअरा, हक हकीकत विच समाईआ। ठांडे दर करन पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरा खेल परवरदिगारा, जुग चौकड़ी समझ कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसारा, साहिब सुल्तान श्री भगवान तेरी तक्की इक्क सरनाईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट
❋
❋
दहि दिशा होया धुआँधारा, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। नेत्र रोवण जगत जीव बुद्धिवान गवारा, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा परदा दे उठाईआ। बिन तेरी किरपा धर्म दुआर मिले ना किसे अधारा, उदर होए ना कोए सहाईआ। कागद कलम लिख लिख शाही थक्की तेरा विसथारा, विषयां विच दृढ़ाईआ। तेरा जलवा नूरी करे ना कोए उज्यारा, अज़ीम आलीशान हक मुकाम दर दुआर ना कोए वखाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच हो मेहरवान, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। सन्त सुहेले कर परवान, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। तेरा धर्म झुल्ले निशान, कूड़ कुकर्म दे मिटाईआ। आत्म परमात्म बण काहन, नाम बंसरी इक्क सुणाईआ। मेरी आसा मनसा राह तेरा तक्के वाली दो जहान, निरगुण सरगुण आपणा खेल देणा वखाईआ। अस्सू कहे तेरा लेखा जुग चौकड़ी पिच्छो मैं सुणाउणा जीव जहान, शब्द संदेसे विच प्रगटाईआ। भविख्तां वाला लिख्तां वाला इष्टां वाला दृष्टां वाला सृष्टी उत्ते सृेष्ट वक्त पहुंचया आण, वार थित बिन घड़ी पल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा धुर दा घर, गृह मन्दिर अंदर सति स्वामी अन्तरजामी तेरा नाम निधान नौजवान मर्द मर्दान एका डंका राउ रंका जीव जंत साध सन्त दीन दुनी जगत सुणाईआ।
पहली अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
री गुरमुख सख़ीओ प्रभ आया वेखो जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सईओ पैंडा मुकाओ भज्ज भज्ज, भजन बन्दगी दा लेखा रिहा चुकाईआ। सच दवारे बहो सज, सज्जण मिले धुरदरगाहीआ। घर महबूब कराए हज्ज, हुजरा इक्को इक्क सुहाईआ। नाम निधान वजा के नद, नग़मा धुर दा दए प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढ, ममता मोह दए मुकाईआ। धुर संदेसा सुणा के छद, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जगत विकारा कर के बध्ध, बन्दगी इक्को इक्क रखाईआ। दीन दुनी नालों कर अलग्ग, धाम सुहञ्जणा आदि निरँजणा करे इक्क रुशनाईआ। जिस दा डंका राउ रंकां अंदर जाणा वज्ज, वजह समझ किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। री गुरमुख सख़ी उठ वेख अगम्मी काहन, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा झुल्ले धर्म निशान, दो जहानां आप प्रगटाईआ। बिना अक्खरां तों दे के ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दए चुकाईआ। मंज़ल अगम्म देवे महान, महिमा अकथ कथ समझाईआ। सच संदेसा देवे एका आण, एकँकार वड्डी वड्याईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर करदे गए कल्याण, सिफ्तां विच सालाहीआ। सो प्रगट हो के विच जहान, जहालत रिहा गवाईआ। नाम अगम्मा दे के दान, दाता हो के दया कमाईआ। उठ संदेसा
❋
❋
सुण इक्क फ़रमान, सुत्ती लै अंगड़ाईआ। मालक वेख नौजवान, मर्द मर्दाना फेरी पाईआ। एथे ओथे हाणी हाण, बिरध बाल ना रूप वखाईआ। सचखण्ड दुआर तैनूं करे प्रधान, घर ठांडे दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। री गुरमुख सख़ी वेख प्रभू प्रभ ठाकर, हरि करता वड वड्याईआ। जो बणया योद्धा सूरबीर बहादर, बलधारी नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं कहिंदे करीम कादर, कुदरत दा मालक इक्क अख्वाईआ। सो बेड़ा पार करे समुंद सागर, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। भगत सहेले बणा के आजज़, अज़ीज़ आपणी गोद उठाईआ। मनुआ करे कोई ना साज़श, शरअ दा लेखा रिहा तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग दए रंगाईआ। री सख़ी उठ वेख स्वामी धुर दा, धुर लेखा दए समझाईआ। जिस दा साथी वासी अनन्द पुर दा, पुरीआं दा परदा रिहा चुकाईआ। जिस दा रूप सच्चे सतिगुर दा, नूर निरगुण जोत रुशनाईआ। आपणी करनी करनों कदे ना मुड़दा, जुग चौकड़ी हुक्म सुणाईआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मंत्र आया फुरदा, हुक्म संदेसे धुर सुणाईआ। उह खेल करे आपणी लोड़ दा, हुक्मे अंदर हुक्म बदलाईआ। कमलीए कोझीए जुग जन्म दे विछड़यां नूं जोड़दा, जोड़ी आपणे नाल बणाईआ। साथ देवे अगला तोड़ दा, टुट्टी गंढ्ढ वखाईआ। जिस दा खेल जुग जुग होर दा, नवां नकोर रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वखाईआ। री सख़ी गुरमुख उठ वेख साजण मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। सुघड़ सुचज्जी बण के गा गीत, आपणी ख़ुशी प्रगटाईआ। तेरा झगड़ा छुडा दए मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्क वड्याईआ। तेरी ज़ात रहे ना नीच, ऊँचो ऊँच आप वखाईआ। धुर दी बख्श चरण प्रीत, प्रीतम हो के मिले चाँईं चाँईंआ। पिछला लेखा सब दा गया बीत, अग्गे बातन करे आप रुशनाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर कर के गए उडीक, सो मालक ख़ालक प्रितपालक वेस वटाईआ। जिस ने बदल देणी सर्ब तवारीख, रेखा आपणी इक्क वखाईआ, सो अन्त कन्त भगवन्त सब दी करन आया तस्दीक, निरगुण हो के पन्ध मुकाईआ। कमलीए बिरहु विछोड़े विच मार लै चीक, चिक्कड़ गारे विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको घर दए वखाईआ। री सख़ी गुरमुख आपणा लाह परदा, परवरदिगार आप जणाईआ। खेल वेख आपणे घर दा, घर घर विच वज्जे वधाईआ। राह दस्से तेरे दर दा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जित्थे दीपक जोत जगदा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। ओथे भांबड़ नहीं कोई अग्ग दा, अग्नी तेज प्रचण्ड ना कोए चमकाईआ। वसेरा रहे कदे ना अड्ड दा, दूजा मन्दिर ना कोए सुहाईआ। धुर दा मालक हरि भगत सवाणी कदे ना छड्डदा, नाता जगत ना कोए तुड़ाईआ।
❋
❋
अंगीकार हो के जिस दे नाल लगदा, आत्म परमात्म विच समाईआ। पूरब लहिणा देणा देवे हकीकत हक दा, हुक्म सुणाए धुरदरगाहीआ। बिन अक्खां तों सदा रहे तक्कदा, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। गवारने कदी भुल्लीं ना एस वेस कीता जट्ट दा, जटा जूट सारे दिते भुलाईआ। एह मालक अगम्मे हट्ट दा, जित्थे गुर अवतार पैगम्बर झोलीआं डाहीआ। लै भण्डारा धुर दे सति दा, सति सतिवादी आप वरताईआ। नाता तोड़ दे कूड़ी रत्त दा, रतन अमोलक आप बणाईआ। मार्ग इक्को इक्क दस्सदा, दर्दी हो के दर्द वण्डाईआ। आदि जुगादि भुक्खा सच प्रेम जस्स दा, वेद पुराण देण दुहाईआ। जो इशारा समझे ओस दी अक्ख दा, आख़र आपणे घर टिकाईआ। जित्थे अक्खरां वाला नाम कोई नहीं रटदा, धुर दी धार धार प्रगटाईआ। दस्से खेल पुरख समरथ दा, समरथ स्वामी आपणी कार वरताईआ। जन भगतां कोलों कदे ना नस्सदा, करवट लै ना मुख बदलाईआ। सद नाता जोड़े यक दा, परम पुरख धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। री सख़ी गुरमुख वेख महीना आया अस्सू, असल वसल यार कराईआ। अग्गे एहदे बिना मार्ग कोई ना दस्सू, दर्दीआं दर्द ना कोए वण्डाईआ। कलयुग खेल वेख लै नट्टू, नटुआ स्वांग वरताईआ। बिना पुरख अकाल दुरमति मैल कोए ना कटू, कट्टे वच्छे खाण वाले सारे लैण सज़ाईआ। कूड़ी क्रिया निरगुण धार एकँकार जगत जहान जड़्ह पट्टू, पटने वाला नाल मिल के आपणा रंग वखाईआ। गुरमुख गोद उठाए आप बणा के बच्चू, बचपन आपणे नाल रखाईआ। आपणी करनी करनों कदे ना हटू, हरि करता वड्ड वड्याईआ। गुरमुखो पिच्छा दे कदे ना नठ्ठू, सदा सर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए चुकाईआ। री सख़ी गुरमुख वेख आया अस्सू महीना, महिमा अकथ कथ वड्याईआ। जन भगतां काया चोली चाढ़े रंग भीना, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ। गुरमुखां ठांडा करे सीना, अन्तर अन्तश्करन दए बदलाईआ। जिन्हां ने शब्द अगम्मी इक्को चीना, चिन्ता ग़मां तों बाहर रखाईआ। सच दवारे कर अधीना, अदने आहला रिहा तराईआ। जिस दा राह तक्कदे आए कदीमा, कुदरत दा मालक फेरा पाईआ। जिस नूं कहिंदे या मुबीना, नाअरा हक हक सुणाईआ। उस दे उत्ते रखो यकीना, यके बाद दीगरे सब दी करे सफ़ाईआ। जिस दा झगड़ा नहीं नर मदीना, आत्म परमात्म धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। बख्शिश विच होवे ना कदे कमीना, रहमत विच रहीम दए मिलाईआ। अर्श दा मालक खेल करे फर्श उत्ते ज़मीना, ज़ामनी आपणी नाल रखाईआ। जन भगत बणा के धुर नगीना, नग़म्यां दा खहिड़ा दए मुकाईआ। जगत समाज दी करन आया तरमीमा, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। जगत जहान दिसे ग़मगीना, ख़ुशीआं रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, आपणी कार आप कमाईआ। री सख़ी गुरमुख उठ नेत्र खोल्ह अक्ख, अक्खरां तों परे दयां दृढ़ाईआ। धुर दा मालक महबूब प्रतख, पतबरता हो के सेव कमाईआ। चरण चरणोदक इक्क अमृत रस चख, बिन रसना जेहवा स्वाद दए समझाईआ। ख़ुशीआं अंदर ख़ुशख़बरी सुण के हस्स, हस्सती वेख धुरदरगाहीआ। जिस दे कदमां उत्ते इक्क वार जाईए ढठ्ठ, मुड़ के ढहण दी लोड़ रहे ना राईआ। सारे पार करा दए तीर्थ तट, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। मेहरवान हो के किरपा करे झट, झटके हलाली वाला नज़र कोए ना आईआ। ओस कोलों लाहा लईए खट्ट, जो खटके रिहा गवाईआ। जिधर वेखो वसे घट घट, गृह गृह निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस मार्ग धर्म लगाउणा सच्च, सच सुच इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शणहार सरनाईआ। री सख़ी गुरमुख धुर दी धार सहेली, अंक सुहेलड़ीए दयां जणाईआ। वेख साहिब स्वामी अलबेलड़ा बेली, बालक बिरधां रिहा तराईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर बण गए चेली, चिल्ले तीर कमानां कंधिआं उत्ते दिते टिकाईआ। उस ने धार अगम्मी अचरज लोकमात कर खेली, ख़ालक ख़लक आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां रिहा मेली, चिरी विछुंने जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को दए वड्याईआ। री सख़ी गुरमुख ना बण कोझी कमली, कमलापति दए सरनाईआ। जिस कारण तेरी धार जम्म लई, जम्मण मरन विच्चों बाहर कढाहीआ। जे जीणा ते ओसे दे दम लई, दूजी आस ना कोए तकाईआ। जे मिलणा प्रेम दे कम्म लई, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा रिहा चुकाईआ। री सख़ी गुरमुख तूं वेख अगम्मी मालक, दाता धुरदरगाहीआ। जिस ने लाहुणा निंद्रा आलस, झगड़ा देणा मुकाईआ। आत्म परमात्म मार्ग दस्स के ख़ालस, धुर दा रंग रंगाईआ। ममता मोह रहे ना लालस, लाल गुलाला रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया मस्तक साफ़ करे कालख, कल्गी वाला दए वड्याईआ। पुरख अकाल बण प्रितपालक, पालणहार गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को इक्क सुहाईआ। री सख़ी गुरमुख अस्सू वेख अस्व अस्वार, शाह शहाना नज़री आईआ। जो जुग जुग भगतां पैज रिहा स्वार, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सो निरगुण जोत करे उज्यार, उजरत मूल ना लावे राईआ। जो प्रेम नाल इक्क वार कर जाए नमस्कार, निउं निउं सीस निवाईआ। उस दा बेड़ा कर दए पार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे विच मिलाईआ। दर आयां कदे दर ना देवे दुरकार, दुरमति मैल दए धवाईआ। उठ के वेख सची सरकार, हरि करता नूर इलाहीआ। ठांडे दर बण ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। चरण कँवल जा बलिहार, बलिहारी आपणा सतिगुरू इक्क मनाईआ। जन्म लैणा पए ना दूजी वार, तत्तां नाल ना कोए कुड़माईआ। महल
❋
❋
अटल वेख उच्च मनार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस नूं कहिंदे सचखण्ड दवार, मुकामे हक वड्याईआ। एका नूर जोत होवे उज्यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाला दीन दयाला गुरमुख सख़ी तेरा सदा करे इंतज़ार, दर घर बैठा राह तकाईआ। कलयुग अन्त करे प्यार, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के सच जैकार, नाता ल्या जुड़ाईआ। एह खेल अगम्म अपार, अग्गे समझे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे चिन्न्ह दस्से आसार, असल दा असल असल आपणा आप प्रगटाईआ।
२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
पुरख अकाल आदि जुगादी एका काहन, घनईया दा मालक नज़री आईआ। जिस दा अथाह अगम्म अस्थान, भूमिका समझ कोए ना पाईआ। शाहो भूप बण सुल्तान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण हो के सरगुण देंदा रहे दान, दाता दानी दया कमाईआ। हुक्मे अंदर शब्द संदेसा देवे आण, अनक कलधारी आपणा फेरा पाईआ। साचा मार्ग पन्ध कर प्रधान, राह इक्को इक्क वखाईआ। आत्म ब्रह्म दे ज्ञान, आत्म परमात्म जोड़ी लए जुड़ाईआ। धर्म झुलाए इक्क निशान, निशाना आपणा नाम वखाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, इस्म आज़म इक्क प्रगटाईआ। लहिणा देवे जीव जहान, जोबनवन्ता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आपणा इक्क चढ़ाईआ। सो साहिब स्वामी धुर दा राम, रमता रमता खेल खिलाईआ। सचखण्ड निवासी बण के बिन तत्तां वाला शाम, शमां जीव जगत जगाईआ। संदेश्यां विच दे के इक्क पैग़ाम, नर नरेश हुक्म वरताईआ। जन भगतां बख्श हकीकी जाम, ज़ामन हो के लए तराईआ। साची मंज़ल दस्स आसान, राह इक्को इक्क वखाईआ। जित्थे मसला अञ्जील कुरान, काया काअबा परदा दए चुकाईआ। बोलणा पए ना नाल ज़बान, उच्ची कूक ना कोए दृढ़ाईआ। सच प्रीती दे के दान, दानशमंद लए बणाईआ। अन्तर आत्म पूरा कर के काम, काम तृष्ना दए गवाईआ। सच दुआर बणा ग़ुलाम गहर गम्भीर होए सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां इक्क पहचान, बेपहचान रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप वखाईआ। हरि पुरख निरँजण आदि जुगादी सज्जण, साजणा जगत वेख वखाईआ। चरण धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल धवाईआ। बाहरों साफ़ करे बदन, अन्तर मन विकार रहे ना राईआ। जन भगत करे कोई ना यतन,
❋
❋
मेहर निगाह नाल आपणा रंग चढ़ाईआ। देस लै के जाए आपणे वतन, जिस नूं बेवतन कहे लोकाईआ। जो आए सतिगुर दवारे पतण, पतित पुनीत लए कराईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरा करन आया बचन, बच्चे नढ्ढे सारे वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जड़्ह आया पट्टण, पाटल हुक्मे अंदर हुक्म मनाईआ। गुरमुखां तीर निराले आया फट्टण, अणयाला आप चलाईआ। सन्त सुहेले जगत समाज छड्डण, घर इक्को वज्जे वधाईआ। धर्म दवारा धुर दा मंगण, जिस गृह बहि के सोभा पाईआ। अन्तर बाहर चढ़े रंगण, रंगत इक्को इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला धुर घर दा अन्तरजामी, अन्तर निरंतर दए वड्याईआ। बोध अगाध दस्स के अगम्मी बाणी, बावन दी धार पूर कराईआ। जन भगत उपजा के मात निशानी, निशाने आपणे लए प्रगटाईआ। सब दा हो के जाण जाणी, जाणकारी आपणी दए कराईआ। जिस नूं समझ ना सके चार खाणी, ख़ालस गुरमुख रंग रंगाईआ। एका दे के पद निरबाणी, निरबाण पद इक्क समझाईआ। जित्थे जगे जोत नुरानी, नूर नुराना नज़री आईआ। जन भगतां मेला होवे नाल आसानी, एहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूरब लेखा दए मुकाईआ। एकँकार धुर दा प्रीतम प्यारा, पीआ इक्को नज़री आईआ। जिस दा दो जहान सहारा, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी पार करदा आया किनारा, नईआ नौका आपणी इक्क प्रगटाईआ। सच धर्म दा बोलदा आया जैकारा, जै जै कार सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण लै आप अवतारा, आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं झुक झुक गुर अवतार पैगम्बर करन निमस्कारा, सजदयां विच हदीस ढोला गाईआ। सो साहिब भगत वछल जन भगतां दए अधारा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए उठाईआ। आदि निरँजण आदी पुरख, पुरखोतम नज़री आईआ। जिस दा नाम संदेसा चले तुरत, तुरीआ तों परे करे पढ़ाईआ। नूर उपजा के अकाल मूर्त, परदा ओहला इक्क रखाईआ। जिस दी जगत समझ सक्या कोई ना सूरत, सूरतवंद नूर इलाहीआ। दे के नाम अगम्मी तूरत, रागां दा लेखा दए मुकाईआ। काया चोली चाढ़ के रंग गूढ़्हत, दुरमति मैल धवाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्हत, मुफ्त आपणा नाम झोली पाईआ। गुरमुखां बख्श के चरण धूढ़त, टिक्के धुर दे ख़ाक रमाईआ। सब दी आसा मनसा पूरत, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूरत, दूर दुराडा वेख वखाईआ। मेल मिलाए हाज़र हज़ूरत, हर हिरदे कर रुशनाईआ। अंदरों कढ्ढ कूड़ कदूरत, बंक दुआर करे सफ़ाईआ। जगत जहान दी बदल जमहूरत, हुक्म आपणा इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
❋
❋
खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ी क्रिया तोड़े गढ़्ह ग़रूरत, ग़ुरबत रहिण कोए ना पाईआ।