५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर धीरपुर दिल्ली
मुहम्मद कहे मेरे मुबीन, महव महबूब तेरी सरनाईआ। ईसा कहे शाहे अज़ीम, आज़म इस्म तेरा वड्याईआ। मूसा कहे तेरी ताअलीम, तुलबे पैगम्बर दित्ते पढ़ाईआ। तेई अवतार कहिण कदीम, जुग चौकड़ी तेरी सेव कमाईआ। नानक गोबिन्द कहे किसे समझ ना आई नर मदीन, मुद्दतां दी खोज थक्की लोकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी आदि जुगादी तक्सीम, वण्ड हिस्सयां विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क वखाईआ। मुहम्मद कहे मेरा मालक इक्क अलाह, अल्ला आलमीन वड्याईआ। मूसा कहे वेख्या जलवा इक्क रुशना, ज़हूर ज़ाहर नज़री आईआ। ईसा कहे आसां दी पूरी कीती जिस दुआ, दो जहानां सोभा पाईआ। तेई अवतार कहिण जुग चौकड़ी जो बदलदा रिहा समां, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल वखाईआ। नानक गोबिन्द कहे जिस दा अगम्मी खेल होया रवां, राज राजानां शाह सुल्तानां दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा लेखा लवां, एथे ओथे दो जहानां बचया रहिण कोए ना पाईआ। मुहम्मद कहे मैं अगली कथा कहाणी कहवां, जो कल्मयों बाहर रिहा दृढ़ाईआ। ईसा कहे सच सरनाई बिना सर सीस जगदीश चरण कँवल दवारे ढह्वां, ख़ादम हो के मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। मूसा कहे मस्ती अंदर इक्को नाम निधाना लवां, वारस इक्को इक्क बणाईआ। तेई अवतार कहिण पुरख अकाला दीन दयाला अगम्मी जगाए आपणी शमां, दीपक दीप करे रुशनाईआ। नानक गोबिन्द कहे कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे तमअ, तारका मण्डल बैठे सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं निरगुण धार नर निरँकार इक्को ढोला गवां, गावत गा गा धुर दा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा हरि निरँकारा इक्को इक्क उपजाईआ। मुहम्मद कहे मेरा कदमबोसी विच सजदा, सईयदां समझ कोए ना आईआ। ईसा कहे मैं इस्म अज़ीम दा बरदा, इलम आलम दा मालक इक्क मनाईआ। मूसा कहे मैं मसलयां विच रिहा पढ़दा, कलमा कायनात समझाईआ। तेई अवतार कहिण नित नवित जुग चौकड़ी सब नूं रिहा घल्लदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। नानक गोबिन्द कहे शब्द अणयाले तीर नाल रिहा सलदा, सलल वलल आपणी कार कराईआ। जोती दीपक प्रकाश हो के रिहा बलदा, निरगुण नूर डगमगाईआ। अन्त कन्त भगवन्त झगड़ा मेटे कलयुग कल दा, कल कल्की आपणा रूप बदलाईआ। समुंद सागर वरोले भरया जल दा, जल थल महीअल पर्बत टिल्ले चोटी फोल फुलाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन एकँकारा इक्को मल्लदा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार मुकामे हक हक करे रुशनाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमाईआ। मुहम्मद कहे की खेल करे गृह हज़रत, हज़ूर हाज़र सर्ब जणाईआ। ईसा कहे जिस दे सहारे ज़िंदगी कीती बसरत, बिछरत रिहा मिलाईआ। मूसा कहे जिस ने दीन दुनी दी मेटणी ऐशो इशर्त, इष्ट इक्को इक्क वखाईआ। तेई अवतार कहिण सब दी पूरी आसा मनसा करे हसरत, हैसीअत विच्चों असलीअत दए प्रगटाईआ। नानक गोबिन्द कहे शब्दी धार सच दुआर करदा रिहा कसरत, योद्धा सूरबीर बांका बल आपणा आप प्रगटाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर चार वरन अठारां बरन सब दे अंदरों कढ्ढे नफ़रत, नफ़र ग़ुलाम सारे दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण लहिणा देणा सब दा दए चुकाईआ।
९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ स्वामी अनन्द जी महाराज आल इंडीआ भारत साधू समाज
२२ पटेल नगर दिल्ली
आप की पवित्र रसना कहे ठीक, धुर दा ठाकर देवे वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी अंदरों मेटणा अन्धेरा तारीक, ज्ञान शब्द नाम कर शनवाईआ। साचा कलमा कायनात दस्सणी अगम्मी इक्क हदीस, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। वरनां बरनां जातां पातां दीनां मज़्हबां विच सृष्टी जो रही पीस, चार कुण्ट दहि दिशा सिर सके ना कोए उठाईआ। सति धर्म मिल के आत्म परमात्म दृढ़ाउणी इक्क प्रीत, पारब्रह्म ब्रह्म परदा देणा उठाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई मिल के काया माटी तन वजूद अंदरों करना ठांडा सीत, अग्नी अग्ग बुझाईआ। साचे सन्तां प्रभ दे भगतां सूफ़ी फ़कीरां मिल के चलाउणी साची रीत, राह मालक ख़ालक प्रितपालक पतिपरमेश्वर इक्को देणा समझाईआ। एह हुक्म धुर दा देवे जगत जगदीश, जगदीशर धुर फ़रमान इक्क सुणाईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, राउ रंक एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ठीक इक्को राह जणाईआ। आप दी रसना ठीक किहा बोल, अनबोलत दए वड्याईआ। दीन दुनी नाम दे कंडे देणी तोल, तराज़ू इक्को हथ्थ फड़ाईआ। जो दीन मज़्हब दा पै रिहा घोल, झगड़े विच लोकाईआ। पारब्रह्म परम पुरख पुरख अकाल परवरदिगार दा इक्को सच्चा वज्जे ढोल, डंका चार कुण्ट शनवाईआ। सति दरवाज़ा साधू समाज मिल के देणा खोल्ह, अन्ध अन्धेरा रहे ना राईआ। जिस परमात्मा नूं कहिंदे वसदा दूर दस्सणा कोल, कन्त अन्तर निरंतर बैठा आसण
❋
❋
लाईआ। पवित्र होवे महा पुरखां दा रसना वाला बोल, जगत कूड़ क्रिया माया ममता मोह विकार भृष्टाचार देवे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क प्रगटाईआ। ठीक होवे स्वामी जी तुहाडा कहिणा, रसना कहि कहि दए सुणाईआ। जीवां जंतां दा पूरब जन्म दा चुकाउणा लहिणा देणा, मानस मानव मानुख प्रभ दे रंग रंगाईआ। साचे नाम प्रेम दा तन वजूद शरीर पाउणा गहिणा, दुरमति मैल देणी धवाईआ। एकँकार इक्क इकल्ला निज नेत्र जिन्हां वेख्या तीजे नैणां, लोचण दूज्जयां देण खुल्हाईआ। बड़ा चंगा सोहणा लग्गे सब दा मिल के इक्ट्ठा बहणा, व्यक्ति विच्चों भगती, भगती विच्चों शक्ती शक्ती विच्चों मालक अर्शी मिले बेपरवाहीआ। सब दे अंदर धुर दा हुक्म आ जाए सहिणा, सहिण शक्ती विच वड्याईआ। सन्त साध सूफ़ी फ़कीर जे सेवा करन इक्ट्ठा रहिणा, नाता दीन दुनी नालों तुड़ाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त करे शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान रामायणा, ग्रन्थां विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्को इक्क वखाईआ। तुहाडा ठीक होवे जैकारा, नवखण्ड पृथ्मी सत्त दीप ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दे अंदर जोत रूप प्रगट होवे निरँकारा, निरगुण नूर नूर कर रुशनाईआ। नाद शब्द धुन आत्मक दे धुन्कारा, अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती देवे ठंडी ठारा, नाभी कँवल चुआईआ। सो हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई समझण इक्क दवारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सारे मिल के रिवाज समाज बदल दयो संसारा, सृष्टी दी दृष्टी अंदर इष्ट इक्को दयो वखाईआ। भरमे रहे ना कोए जीव गवारा, नाम आधारा सब दी झोली पाईआ। एह समागम सन्तां दा विवहारा, विवहारी हो के हरि करता रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ठीक ठाकर आपणा राह दृढ़ाईआ। आप का प्रेम प्यार का वेख्या वातावरन, वरन बरन तों बाहर नज़री आईआ। हिरदे अन्तर प्रभू अधिकार चरण, चरणोदक लै के ख़ुशी बणाईआ। जीवण विच जीवण बणाया मरन, मरन तों बाद जीवण ल्या बणाईआ। अंदर खोल्ह के हरन फरन, निज नेत्र अक्ख उठाईआ। जिस मंज़ल ते कबीर जुलाहे वरगे चढ़न, रविदास चमारा हो के सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला पढ़न, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। निरगुण धार पल्लू फड़न, नाता जगत वलों तुड़ाईआ। जगत विकार अग्नी अग्ग कदी ना सड़न, ममता मोह डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्तां आपणी गोद सुहाईआ। सन्त रसना कहे जै जै, जैकार ब्रह्मण्ड वज्जे वधाईआ। आदि अन्त पतिपरमेश्वर सब दा मालक इक्को रहे, लख चुरासी नारी आप हंढाहीआ। सब वेखणहारा शक्ती शिव शवै, धार धार विच्चों प्रगटाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां सचखण्ड दुआर सति सरूप हो के बहे, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। आदि जुगादि जुग
❋
❋
चौकड़ी नित नवित सब नूं नाम भण्डारा वस्त अमोलक दए, गुर अवतार पैगम्बरां सन्तां भगतां धुर दी दात झोली पाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट भीतर काया मन्दिर अंदर साचे सन्तां सदा रहे, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडे कोलों सच्ची भावना दी प्रेम दी प्यार मुहब्बत दी लै के जाणा उह शै, जेहड़ी सके ना कोए फड़ाईआ। आप दे हथ्थ विच आया हथ्थ, हथ्थ मिली वड्याईआ। जिन्हां दा मालक इक्क समरथ, दोहां दा प्रभू बेपरवाहीआ। तन वजूद अंदर रिहा वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। साचे नाम दा दे के रस, रस्ता अंदरों रिहा प्रगटाईआ। निरगुण नूर जोत दे प्रकाश, परदा द्वैती रिहा ढाहीआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी दस्स के इक्को ज़ात, आत्मा परमात्मा नाल जुड़ाईआ। जिस वेले दस जनवरी सारया सन्तां महातमां सूफ़ी फ़कीरां दी इक्ट्ठी होई इक्क जमात, जुम्मला अक्खर इक्को देणा समझाईआ। आगाह करना अग्गे की होणा वाक्यात, कवण रस्ते दुनिया चले वाहो दाहीआ। उह वेला लेखा लिख्या जाए नाल कलम दवात, शाही छहबर धुर दा नाम लगाईआ। बिना सन्तां नूर जोत दा करे ना कोए प्रकाश, जगत अन्धेरा ना कोए मिटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सब दा रखणहारा हिसाब किताब, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेला वक्त वार थित घड़ी पल नछत्र गृह समां समाज विच्चों राज विच्चों सन्तां हथ्थ फड़ाईआ।
९ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर धीर पुर दिल्ली
गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरा खेल जाए ना परखा, पारखू परीख्या करे कोए ना राईआ। जुग चौकड़ी समें काल बीते बरखा, मास दिवस आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा हुक्म संदेसा नाम पैग़ाम कलमा सुणदे रहे वाली अर्शा, अर्शी प्रीतम तेरी वड वड्याईआ। धुर दी धार जणाउँदे रहे उत्ते फ़र्शा, धरनी धरत धवल धौल खेल कराईआ। सरगुण हो के निरगुण अग्गे करदे रहे अरज़ां, अज़ीज़ हो के आअज़म ओट तकाईआ। सब दीआं पूरीआं करदा रिहों ग़रज़ां, ग़रज़ आपणी ना कोए जणाईआ। तेरा नाम निधान गाउँदे रहे नाल तरज़ां, तरानयां विच शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जुग चौकड़ी बीते चोखे, चार जुग समझ कोए ना आईआ। सब नूं मिलदे रहे मौके, लोकमात तन वजूद हंढाहीआ। हुक्मे अंदर दे के आए होके, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। तेरा भाणा कोई ना रोके, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा खेल दस्सया जिस नाल प्रीतम जावे छोह के, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। उह फिर झगड़े मुका दए इक्क दो के, दुतीआ भाउ दए मुकाईआ। करे प्रकाश
❋
❋
आपणी लो के, लोयण लोचण नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। शब्द संदेसा दे के सोहँ सो के, सुत्तयां लए उठाईआ। प्यार मुहब्बत नाता दस्से आपणी मोह के, मोह माया विच्चों बाहर कढाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी ताकत अन्तर जोह के, योद्धा सूरबीर बलवान आपणा हुक्म वरताईआ। दिती दात आपणी खोह के, ख़ालस आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सब दा लेखा होया पूरा, प्रभ पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जिस दा बचन ना होए अधूरा, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्को जोती कर नूरा, नूर नूर विच्चों चमकाईआ। जन भगतां चाढ़े रंग गूढ़्हा, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्हा, प्रेम प्रीती इक्क दरसाईआ। दु:ख मेटे जगत वसूरा, बिछरत आपणे नाल मिलाईआ। कौल इकरार सब दा कर के पूरा, गुर अवतार पैगम्बरां दए वखाईआ। सब नूं बख्शे चरण धूढ़ा, टिक्के धुर दे दए लगाईआ। सति हुलार दा सच वखा पंघूड़ा, गोदी आपणी लए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंगण इक्को इक्क रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी मुक गई मुणयाद, अग्गे लेखा रिहा ना राईआ। जिस ने रचना रची आदि, उह वेखे धुरदरगाहीआ। जिस दी जुग चौकड़ी करदे रहे याद, याददाशत सब दी याद कराईआ। जिस ने नव नौ चार खेड़ा कीता आबाद, अन्तिम आपे वेखण आईआ। लख चुरासी भेव खुल्हाए राज़, रमता रमता आपणा परदा लाहीआ। जिस दे अग्गे सवाल नहीं कोई जवाब, जवाब तल्बी विच सारे सीस झुकाईआ। सजदयां विच कर आदाब, अदब नाल मंगी चरण कँवल सरनाईआ। सब नूं मुख़ातब हो के करे ख़ताब, ख़तो खिताबत पिछली दए चुकाईआ। जेहड़ी तुहानूं देंदा रिहा इमदाद, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म सुणाईआ। जगत धार चलाउँदा रिहा समाज, समग्री समें नाल झोली पाईआ। उस दा लहिणा देणा पूरा कर हिसाब, सब दी हस्ती आपणी हस्ती विच समाईआ। शाहो भूप बण नवाब, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारा वखाए महबूब इक्क महिराब, मुहब्बत विच परदा दए उठाईआ।
१० अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ स्वामी गुरचरण दास दे नाल
हेमराज मिशन पटेल नगर नवीं दिल्ली
आप ने सुणया है परबचन गुरचरण दास, दास्तान पिछली दिती दुहराईआ। अंदरों काम क्रोध लोभ मोह हँकार कूड़
❋
❋
कुड़यार करना नास, जूठ झूठ देणा तजाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म काया माटी गृह मन्दिर निज वेखणी साची रास, गोपी काहन सुरती शब्द रूप बदलाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल रसना जेहवा बत्ती दन्द हरि का नाम जपणा स्वास स्वास, स्वार्थ परमारथ एका रंग रंगाईआ। सच दुआर एकँकार वेखणा पार पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर अन्तर निरंतर इक्को नूर नूर रुशनाईआ। भारतवासी जगत जिज्ञासू जाणा जाग, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना जगत तृष्ना लग्गी आग, हउमे हंगता रही जलाईआ। चार वरन अठारां बरन सारे बण जाओ सज्जण साक, पारब्रह्म ब्रह्म मेला थाँईं थाँईंआ। काया माटी साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अंदर खोल्हो बजर कपाटी ताक, दूई द्वैती रहिण कोए ना पाईआ। तुसीं सारे ओस प्रभू दी शाख़, जिस दी शनाख़त गुर अवतार पैगम्बर शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी विच गए समझाईआ। जो सन्त साजण सच संदेसा रहे आख, रसना जेहवा ढोला बण विचोला मात सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, घट घट आपणा नूर नूर चमकाईआ। जो किहा गुरचरण दास स्वामी, सच संदेसा दिता जणाईआ। इस नूं समझो अमृत बाणी, अमृत रस जाम रही पिलाईआ। झगड़ा मुकावे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती कँवल नाभी झिराउ अगम्मा पाणी, जिस दी धार गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती इक्को नज़री आईआ। प्रभ दा नूर ज़हूर वेखो इक्क लासानी, आसानी नाल मार्ग लओ अपनाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई अंदरों छड्ड दयो बेईमानी, शरअ शैतानी करे ना कोए लड़ाईआ। सन्तां दा बचन हिरदे नूं कानी, तीर अंदाज़ धुर दा नाम दए समझाईआ। जिन्हां ने चार कुण्ट दहि दिशा सृष्टी दी दृष्टी अंदरों छाणी, विषयां विच वेखी कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे अन्तर बैठा वड़, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुरचरण दास ने दिता सच संदेसा, भरी सभा विच सुणाईआ। परम पुरख परमात्म मन्नो सदा हमेशा, श्री भगवान इष्ट मनाईआ। जिस दा ना कोई मुछ दाढ़ी ना केसा, मूंड मुंडाया रूप ना कोए बदलाईआ। एथे ओथे दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं आकाश पातालां गगन गगनंतर लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वसे हमेशा, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। श्री कृष्न भगवान दा सब नूं कराया चेता, चेतन सुरती दिती कराईआ। जूठ झूठ दा सारे मिल के त्याग दयो ठेका, ठाकर इक्को लओ मनाईआ। जो अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के नौ दुआर अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर खोल्हे भेता, भेत अगला दए समझाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी शाह सुल्तानी नूर नुरानी मर्द मर्दाना पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मन्नो इक्को नेता, नेत्रहीण रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे अन्तर निरगुण जोत धर, पंज तत करे रुशनाईआ। स्वामी गुरचरण दास ने किहा वेखो भूमिका अस्थान, धरत मात धरनी धवल रही कुरलाईआ। सब ने छड्डया अन्तर सति धर्म दा ज्ञान, कूड़ी क्रिया लई प्रनाईआ। बाहरों नहाउँदे धोंदे करन इश्नान, अंदरों दुरमति मैल ना कोए गवाईआ। जे सख़ी बण के मिलणा चाहो ओसे काहन, जो घनईया धुर दा मालक नज़री आईआ। सच संदेसा सुण लओ नाल कान, अज्ञान अन्धेरा अंदरों देणा कढाहीआ। बिना साची सिख्या साफ़ पवित्र ना होवे किसे दा मकान, कूड़ी क्रिया बाहर ना कोए कढाहीआ। अज्ज दा दिवस सारे समझो महान, महापुरुषां करी शनवाईआ। हर घट वस्या वेखो राम, रमईआ हर घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा प्यार प्रीती विच्चों आप प्रगटाईआ। गुरचरण दास ने दस्सी अगम्मी गाथा, सच संदेश सुणाईआ। मानस जन्म दी पूरी कर लओ आसा, चुरासी गेड़ा लैणा मुकाईआ। अठ्ठे पहर प्रेम प्रीती अंदर ओस ब्रह्म दा करो पूजा पाठा, जो सिमरन जोग अभ्यास आपणा नाम दृढ़ाईआ। सच सरोवर अमृत रस काया मन्दिर अंदर मारे ठाठां, लहर लहर विच्चों प्रगटाईआ। कलयुग विच किसे नूं मानस जन्म दा रहे कोई ना घाटा, जो सन्त साजण मिल के आपणा मन लैण भवाईआ। बुद्धी सुणे शास्त्र दी गाथा, शत्रु अंदरों दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेल रिहा कर, करनी दा करता धुरदरगाहीआ। गुरचरण दास ने दिता आख, आख़र सब नूं दिता दृढ़ाईआ। सति धर्म दी नज़र आवे ना कोई शाख़, चारों कुण्ट अन्ध अन्धेरा छाईआ। मानव मानुख सुरती विच्चों जाग, मन ममता मोह तजाईआ। आपणी लेखे ला ला अज्ज दी रात, भलक दी समझ किसे ना आईआ। सन्तां दे बचन उत्ते कर विश्वास, विषयां तों खहिड़ा लैणा छुडाईआ। सति बचन सदा रखणा पास, सच सति विच समाईआ। समें अंदर पंजां मिन्टां विच सब कुछ दिता आख, अग्गे इजाज़त मिलण दी मंग ना कोए मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा काया माटी घर घर, हर घट अंदर बैठा आपणा आसण लाईआ।
१२ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ मुलतान सेवा सम्मती आशर्म दिल्ली
श्री भगवान कहे सुणो मेरे सच भगत, भगती धुर दयां दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता वधी जगत, चारों कुण्ट वेख नैण उठाईआ। प्रेम प्यार प्रीती मन्नणी साची सेवा उत्ते मात धरत, ग़रीबां अनाथां होणा सहाईआ। प्रभ ख़ालक मालक वाली दो जहान वेखणहारा उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। कोझयां कमलयां उपर खाणा
❋
❋
तरस, दीनां अनाथां संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां राह वखाईआ। साचे भगत सुण प्रभ दे मीत, हरि मित्र प्यारा आप दृढ़ाईआ। चार वरनां अठारां बरनां सांझी कर प्रीत, गऊ ग़रीबां हो सहाईआ। अन्तर निरंतर सारे आपणी बदल लओ नीत, पतित पुनीत रूप बदलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म ब्रह्म पारब्रह्म साचा गावो गीत, मानस मानव मानुख जोड़ जुड़ाईआ। सति प्रेम दी पारब्रह्म सब दे काया मन्दिर अंदर धुर दी झोली पावे भीख, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। हर हिरदे अंदर सच स्वामी लैणा चीत, चितवित ठगौरी अंदरों बाहर कढाहीआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात एका घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां देवे वर, धुर दी सिख्या इक्क समझाईआ। साचे भगतो सच प्यार दा करना दान, दाता दानी आप दृढ़ाईआ। जगत अभिमान मेटणा माण, निवण सु अक्खर इक्क पढ़ाईआ। हर हिरदे अंदर उपजे ब्रह्म ज्ञान, अन्तश्करन देणा समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सांझा सब दा होवे गान, गा गा प्रभ दा शुकर मनाईआ। सारे उठो होवो सवाधान, सेवा विच आपणा आप जगाईआ। साची सेवा सचखण्ड दवारे होए परवान, जो जीवां जंतां उपर दया कमाईआ। सब लेखा वेखो धुर अगम्मी काहन, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे भगतां आप सुणाईआ। साचे भगतो तुहाडे कोल हुन्दा हवन, सुगंधी सोहणी नज़री आईआ। कूड़ विकार हँकार विभचार दुराचार भृष्टाचार कर दयो विच दमन, दामनगीर इक्को लओ मनाईआ। सच फुलवाड़ी सोहणा दिसे चमन, गुल गुलशन विच आपणा लैणा खिलाईआ। इक्क दूजे दा प्रेम प्यार मुहब्बत विच साचा पकड़ो दामन, पल्लू पल्लू नाल जुड़ाईआ। अनाथां ग़रीबां निमाणयां दा माण करना एह संदेसा देवे त्रैदरसी त्रैभवन, धुर दा मालक दया कमाईआ। सेवा विच सब दा कटया जावे अवण गवण, लख चुरासी जम दी फाँसी रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां धुर दा नाम इक्क इकल्ला झोली पाईआ। साचे भगतो होणा त्यार, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अग्ग बुझाउणी अंग्यार, प्रेम प्रीती मेघ इक्क बरसाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदरों होई दुख्यार, जीव जंत रहे कुरलाईआ। सारे मिल के सब दा करो सुधार, सुद्ध बुध बिबेक इक्को रंग वखाईआ। दीन मज़्हब दी कोई ना करयो खार, ऊँच नीच भरम ना कोए भुलाईआ। साचयां भगतां दा सदा सच्चा दरबार, एथे ओथे दो जहानां सोभा पाईआ। अष्टभुज आदि शक्ति देवे वर कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढे बाहर, निर्मल निरवैर निराकार आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना श्री भगवाना वाली दो जहानां लोकमात मार झात, जन भगतां झोली पाईआ। जन भगतो सारे इक्क
❋
❋
दूजे नाल करो प्यार, द्वैत रहिण कोए ना पाईआ। रीती नीती बदल दयो संसार, संगठन आपणा दयो वखाईआ। दु:ख भुक्ख दुखीआ करे ना कोए पुकार, दु:ख दा साधन प्रभ नाम निधाना सब दी झोली पाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल ओसे दी करो याद, जो सुणनहार फ़रयाद, देवणहारा नाम दाद, वस्त अमोलक काया गोलक झोली पाईआ। जिस कारण इक्ट्ठे होए आज, तुहाडी सहायता करे सब दा गुरू महाराज, जिस दी हर हिरदे अंदर आवाज़, सोई सुरती सब दी लए जगाईआ। ओसे दे दवारे ते सारे खड़्हे मुहताज, भिखारी हो के मांगत हो के आपणी झोली डाहीआ। सो साहिब स्वामी सब नूं देवणहारा आपणी दात, दाता दानी इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा जन्म कर्म करे वड सुभाग, भागां वाल्लयो भाग तुहाडा तुहाडी झोली पाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो भगत जन सन्त, सति शब्द नाम दृढ़ाईआ। तुहाडा मालक एकँकार इक्को कन्त, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गढ़्ह तोड़ दयो हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आपणा परदा लाहीआ। सेवा करो याचक हो के सर्ब जीव जंत, दुखीआ दर्द विच ना कोए कुरलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सब दा लहिणा देवे अख़ीरी अन्त, अन्तश्करन खोज के लेखा सब दा वेख वखाईआ। भावना विच प्रेम विच भगती विच साधना विच चाढ़े अगम्मी रंगत, रंग निराला दीन दयाला आप चढ़ाईआ। जिस दी सच प्रीती मंगदे मंग हो के मंगत, सो साहिब सतिगुर सब दी आसा मनसा पूर कराईआ। अन्तिम झगड़ा मुकाए जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज चारे खाणी लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे भगतां सच संगीत अन्तर आत्म पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एको एक सुणाईआ। श्री भगवान कहे सुण भगत मेरे मातलोक नन्न्हे बच्चे, बचपन तेरा दयां बदलाईआ। अंदरों हो जाओ सारे सच्चे, कूड़ कुड़यारा बाहर कढाहीआ। भाग ला लओ काया माटी साढे तिन्न हथ्थ भाण्डे कच्चे, कंचन गढ़्ह लैणा बणाईआ। सब नूं वेखो इक्को अक्खे, द्वैत रहिण कोए ना पाईआ। जो मार्ग सन्त सतिगुर दस्से, उस पर चल के आपणी ख़ुशी लैणी बणाईआ। अनाथां दी सेवा कारण करके विद्या दा पालन करके सारे सच दुआर नूं आओ नठ्ठे, जित्थे भगत भगवान मिल के आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिस कारण वड्डे छोटे बाल बिरध होए इक्ट्ठे, इक्ट्ठे हो के उह सेवा आपणी आपणे कंधे लैणी उठाईआ। एसे कर के सुखी सच जहान जावण नठ्ठे, राह विचकार अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा नाम वर, वस्त अगम्म अथाह बेपरवाह अन्तर अन्तर निरंतर आपणी दए टिकाईआ।
❋
❋
मुलतान सेवा सम्मती, स्वामी कृष्ना नंद स्वामी गोबिन्दा नंद हरदुआर वालयां नाल
अमृत प्रेम लैणा पीणा खाण, कूड़ी तृष्न मिटाईआ। घर ठाकर स्वामी सज्जण मिले आण, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। साची सेवा साचे ठाकर होए परवान, जो परवाना नाम संदेसा परमात्म आत्म इक्क जणाईआ। सोहे सच भूमिका अस्थान, जिस गृह सन्त सुहेला चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। मुलतान समती सब दा मेल, भगत भगवान दिता जणाईआ। जोत जगाउणी बिन बाती तेल, निरंतर अन्तर कर रुशनाईआ। ठाकर मिलाउणा धुर दा सज्जण सुहेल, जो हर घट रिहा समाईआ। जगत वेख्या अचरज खेल, पारब्रह्म ब्रह्म परदा ना कोए उठाईआ। जे थोड़्हा जेहा समां सन्तां नाल मिल के सन्त हो गया विहल, वेला वक्त ख़ुशीआं विच लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क सुणाईआ। सन्त मिले कुछ सुणना कहिणा, आपणी पवित्र रसना दिता जणाईआ। भेव खोल्हणा जो अन्तर वेख्या नैणां, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जिस दवारे भगत भगवान चरण कँवल रहिणा, सरन मिले सरनाईआ। सो धाम जिस गृह सति सरूप हो के बहणा, तन वजूद माटी ख़ाकी नाता रही तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्को घर प्रगटाईआ। मुलतान समती सच्ची सेवादार, सेवक सेवक सेवा विच लगाईआ। सोई सुरती कर कर ख़बरदार, शब्दी शब्द नाल उठाईआ। अन्तर आत्म दे आधार, माया ममता मोह मिटाईआ। साचे भगतो भगवन निज नेत्र करो दीदार, जग लोचण बन्द कराईआ। मन्दिर चढ़ो सन्त सहारे जिस नूं दुनिया कहे दुष्वार, औखी घाटी रहिण ना पाईआ। तेरां दा लेखा मेटे इक्को वार, जे प्रभ आपणी दया कमाईआ। स्वच्छ सुहञ्जणा आदि निरँजणा वेखो इक्क दरबार, जित्थे जोती जाता पुरख बिधाता बैठा डगमगाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मंगलाचार, गोपी काहन इक्को नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा एहो सीता राम, राम सीता सीता राम, साची सूरत अकाल मूर्त सोभा पाईआ। जो जुग चौकड़ी साचे सन्तां शब्द अगम्मी नाम निधान धुर दा कलमा देंदा रिहा पैग़ाम, निरअक्खर विच्चों निष्अक्खर दए समझाईआ। सच संदेसा नर नरेशा देणा साचे भगतां बिना कान, काया मन्दिर अंदर घर साचे आप प्रगटाईआ। ओसे हुक्म अंदर साचे सन्त जीव जंत सारयां इक्ट्ठे कर मिलाण, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को घर बहाईआ। सेवा करनी एहो प्रभू दी भगती महान, भगती विच्चों शक्ती विच्चों साख्यात आपणा रूप दरसाईआ। जिस दे नाल सब दी होवे कल्याण, लख चुरासी चुक्के आण जाण, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। साचे मन्दिर सच दुआर सचखण्ड वसो ओस मकान, जिस घर विच्चों होई जुदाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा सन्तां हथ्थ फड़ाईआ। सन्त जी सेवा कर कर सारे थक्के, थकावट विच वेखी जगत लोकाईआ। पुस्तक पढ़ पढ़ सारे अक्के, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मक्के काअबे भज्जे फिरन सारे करदे हज्जे, हज़रत मिल्या ना बेपरवाहीआ। जिन्हां नूं सन्त साजण सतिगुर साचा मार्ग दस्से, सोई सुरती दए जगाईआ। तीर मारे अणयाला कसे, तिक्खी मुक्खी धार प्रगटाईआ। जो आप ने मार्ग दस्से अठ्ठे, तेरां तेरां तेरां लेखा भगत भगवन्त नाल जुड़ाईआ। जित्थे दूजा होर कोई ना वसे, कामी क्रोधी लोभी हँकारी विकारी भृष्टाचारी दुराचार नज़र कोए ना आईआ। एका रूप शाहो भूप सति सरूप आत्म परमात्म परमात्म आत्म मार्ग राह धर्म दुआर दस्से सच्चे, सति स्वामी अन्तरजामी आपणा आप आपे दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगतां दे अंदर वड़ वड़ हस्से, कर प्रकाश कोटन रवि सस्से, दुरमति मैल द्वैत वाली कटे, साचा नाम वखाए धर्म दवारे हट्टे, जित्थे कीमत लग्गे कोए ना राईआ। सो मुलतान निवासी खेल अबिनाशी साची रासी सेवा विच सेवक दासी, एह खेल अजब तमाशी, जग नेत्र जिज्ञासूआं नज़र कोए ना आईआ। कर किरपा जिस दी सुरती देवे जोड़, जोड़ी आपणे नाल बणाईआ। लग्गी प्रीती निभ जाए तोड़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। अंदर मंत्र फ़ुरना फुरे फोर, फ़ुरने बाहरों बन्द कराईआ। पंज विकार रहे ना चोर, शब्द नाद धुन शनवाईआ। कूड़ अन्धेरा मेट घनघोर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। हउमे हंगता ना पावे शोर, शरअ विच्चों बाहर कढाहीआ। आपणी धार कर प्यार आत्मा परमात्मा आपणे अग्गे लवे तोर, तुरत आपणा घर वखाईआ। जिस दी आदि तों बद्धी डोर, जुग चौकड़ी सक्या ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस नूं देवे आपणा नाम निधान मथोर, मिथ्या सर्ब वखाईआ। आप दी पवित्र रसना किहा दृष्टीमान, दृष्ट अंदरों दिती मिलाईआ। घर स्वामी मिल्या भगवान, मन्दिर बहि के आपणा हुक्म सुणाईआ। बिना विद्या तों दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दिता चुकाईआ। अठ्ठे पहर शब्द धुन धुनकान, धुन आत्मक राग सुणाईआ। अमृत रस दे के पीण खाण, निजर झिरना कँवल नाभी दिता चुआईआ। साचे सन्तां नाल मेला होया आण, विछोड़ा अग्गे रहे ना राईआ। एसे कर के दस जनवरी करनी पए परवान, परवाना शब्द नाम हथ्थ फड़ाईआ। साचा देणा सच वख्यान, विषयां विच्चों दुनिया नूं बाहर कढाहीआ। सारयां नूं दस्स के सचखण्ड दरगाह साची भूमिका इक्क अस्थान, जित्थे पतिपरमेश्वर पारब्रह्म परवरदिगार सांझा यार बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट अंदर रिहा वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ।
❋
❋