पुस्तकालयभाग २०

२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण कहे सुणयो इक्क संदेसा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक्क सुणाईआ। हरि पुरख निरँजण कहे जो हुक्म रहे हमेशा, नित नवित बिन वार थित आपणी कार कमाईआ। एकँकार कहे सचखण्ड दुआर वेखो अगम्म देसा, जित्थे दीवा बाती कमलापाती एका जोत नूर करे रुशनाईआ। आदि निरँजण जो वटावणहारा वेसा, निरगुण निरवैर निराकार करनी दा करता आपणी कार कमाईआ। अबिनाशी करता देवणहारा धुर संदेसा, सति सरूप शाहो भूप हुक्मे अन्तर हुक्म प्रगटाईआ। श्री भगवान निरगुण निराकार बण के सब दा नेता, निराधार आपणा खेल वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सब दा पूरा कर के ठेका, ठाकर हो के सागर हो के गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणे विच समाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर लओ चेता, चेतन सुरत अकाल मूर्त इक्क इकल्ला आप उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर प्रभ दा वेखो वेस अनेका, अकल कलधारी आपणी खेल प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द दुलारा एकँकारा प्रगट कर के हक बेटा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची सचखण्ड दुआर इक्क इकल्ला एकँकार आपणा हुक्म वरताईआ। सो पुरख निरँजण कहे धुर दा हुक्म सुणो एक, इक्क इकल्ला आप दृढ़ाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी रखदे आए टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सुणदे रहे शब्द अगम्मी संदेश, सति सतिवादी करदा रिहा पढ़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल बणाउँदे रहे लेख, लेखक पेखक आपणी कार कमाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी करनी दा करता करे अगम्मी खेल, ख़ालक ख़लक आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा परवरदिगारा सांझा यारा इक्को इक्क सुहाईआ। सो पुरख निरँजण कहे गुर अवतार पैगम्बर उठो करो सलाम, डण्डावत बन्दना सीस झुकाईआ। धुर दा हुक्म सुणो पैग़ाम, संदेसा धुरदरगाहीआ। जिस ने बदल देणा नज़ाम, नौबत नाम हक सुणाईआ। दो जहानां कर के इंतज़ाम, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। सति सच होण ना देवे बदनाम, बदी नेकी विच बदलाईआ। साचा हुक्म हुक्म अंदर करे कयाम, कयामत विच आपणी कार कमाईआ। मज़्हब दा रहे ना कोए ग़ुलाम, ग़ुरबत अंदरों देणी कढाहीआ। सुरती अंदर रहे ना कोए नादान, शब्दी शब्द डंक सुणाईआ। मानस मानव मनुखता विच दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा देणा चुकाईआ। निरगुण नूर जोती जोत कर महान, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। धुर दा शब्द दे धुनकान धुन आत्मक राग प्रगटाईआ। अमृत रस दे के पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख दए गवाईआ। सच धर्म दा बणा के इक्क विधान, विद्या दा वायदा पूर कराईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति संदेसा नर नरेशा निरगुण सरगुण आपे आप प्रगटाईआ। सो पुरख निरँजण कहे सुण लओ हुक्म अगम्मा, हरि अगम्मढ़ी कार कमाईआ। खेल करे श्री भगवंना, भगवत भगौती धुर दी धार जणाईआ। एका जो बदल दिता कन्ना, कलाम सब दी रिहा मिटाईआ। जगत वासना रहे कोई ना बन्ना, बाहमी मेला लैणा मिलाईआ। एका नूर चाढ़ के चन्ना, निज नेत्र होवे रुशनाईआ। सुणो संदेसा बिना कन्नां, हरि करता आप प्रगटाईआ। जो लेखा लिख्या चौदां सौ तीह अंक दा पन्ना, पुनह पुनह मंग मंगाईआ। ओसे दी धार खेल होणा नवां, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा पन्ध मुकाईआ। जेहड़ी धारों गोबिन्द जम्मा, प्रगट हो के खेल वखाईआ। जोती नूर जगा के शमां, शम्मस तबरेज़ दा लेखा पूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। सो पुरख निरँजण कहे सुणो पैगम्बर अवतार, अवतारी हरि जणाइंदा। जिस दा हुक्म सदा जुग चार, निरगुण सरगुण आप सुणाइंदा। सो वेखे विगसे वेखणहार, पतिपरमेश्वर आपणी कल प्रगटाइंदा। जिस दी करदे रहे इंतज़ार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग परदा आप चुकाइंदा। सो साहिब सतिगुर शब्दी धार करे ख़बरदार, बेख़बरां आप उठाइंदा। इक्क इकल्ला वेखो अगम्मी यार, जो सत्थर यारड़ा आप हंढाइंदा। दो जहानां बण के मुखत्यार, इख्त्यार सब दे आपणे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग पन्ध आपणा हुक्म प्रगटाइंदा। सो पुरख निरँजण कहे हुक्म इक्क अख़ीरी, आख़र दयां जणाईआ। कलयुग कूड़ी शरअ कट ज़ंजीरी, ज़ाहर ज़हूर करां रुशनाईआ। किसे दी रहे कोई ना पीरी, पैगम्बरां परा पसन्ती मद्धम बैखरी लेखा दयां मुकाईआ। धुर दा हुक्म शहिनशाह चमकाए इक्क शमशीरी, तिक्खी धार निरँकार आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क उपजाईआ। सच संदेसा सुणो नाल यकीन, यक्के बाद दीगरे आप सुणाईआ। सब नूं मन्नणी पए इक्क ताअलीम, तुलबे हो के सीस निवाईआ। अन्त अख़ीर ना होणा ग़मगीन, ग़मी ख़ुशी तों बाहर कढाहीआ। जुग बदलणा खेल कदीम, कुदरत दा करता आप सुणाईआ। झगड़ा रहे ना नर मदीन, मुद्दा इक्को नूर इलाहीआ। रज़ा मन्नणी पए या मुबीन, मुफ़लिसां होए सहाईआ। धुर दा हुक्म सुणो प्राचीन, परचयां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। साचा खेल करे करतार, करनी करता आप कमाईआ। उठ वेख मुहम्मद यार, मूसा ईसा वज्जे वधाईआ। तेई अवतार कर प्यार, पारब्रह्म रिहा सुणाईआ। नानक गोबिन्द मेरी धार, धुर दा नूर जोत रुशनाईआ। सतिगुर शब्द सच्चा शाहकार, शहिनशाह वड्याईआ। की खेल होणा विच संसार, संसारी

❋

❋

भण्डारी सँघारी देण दुहाईआ। देवत सुर रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां छहबर लाईआ। कलयुग कूक करे पुकार, चार कुण्ट रिहा सुणाईआ। किरपा कर सांझे यार, दर तेरे आस रखाईआ। मैं प्रभू तेरा बच्चा होणहार, जोबनवन्ता सोभा पाईआ। सृष्टी दी दृष्टी कीती विभचार, कूड़ कुकर्म जगत लोकाईआ। मेरे सिर ते दे प्यार, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। तेरे नालों बणा के सर्ब ग़द्दार, गर्दश विच दिते भवाईआ। जगत विद्वानां बणा के ठग्ग चोर यार, ज्ञान दा खहिड़ा दिता चुकाईआ। एहो जेहा बच्चा तैनूं लभ्भणा नहीं होणहार, जो सब दी बुद्धी रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कहे प्रभ मेरे बचन मुल्ल दे, कीमत लैणी पाईआ। औह वेख अगले साल ईसा मूसा इक्क दूजे नाल घुलदे, होवे सोहणी लड़ाईआ। मेरे बचन फुल्ल वांग किरदे, किरन किरन तेरा नूर चमकाईआ। तेरे कौल इकरार चिर दे, सदी चौधवीं दे भुगताईआ। लिखे लेख कदे ना मिटदे, मेटणहारा नज़र कोए ना आईआ। लहिणे पूरे कर दे गोबिन्द वाली चिट दे, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। झगड़े मुका दे पत्थर इट्ट दे, तुध बिन सीस ना कोए झुकाईआ। तेरे खेल नवित नित दे, निज नेत्र देणे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सो पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। कलयुग कहे मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। कुछ लेखा वेख जगत अफ़गाना, आफ्त आपणा हुक्म बणाईआ। तेरा हुक्म होवे दीवाना, दीवानी फ़ानी करे सर्ब लोकाईआ। सच संदेसा दे पैग़ामा, हुक्म कायनात सुणाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे निशाना, निशाना झूठ रहे ना राईआ। उम्मत बन्न्ह गाना, नबी रसूल सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक्क इकल्ले इक्को देणा उपजाईआ। पुरख अकाल कहे सुण कलयुग मेरे बच्चे नन्न्हे, चौथे जुग दयां सुणाईआ। शब्दी हुक्म सुण आपणे कन्ने, कलमे तों बाहर इक्क पढ़ाईआ। सृष्टी साहिब सुल्तान हो के डंने, डण्डा धुर दा हथ्थ उठाईआ। कूड़ कुड़यारे चारों कुण्ट भन्ने, बचया रहिण कोए ना पाईआ। शाह सुल्तान करे अन्न्हे, नेत्रहीण होवे लोकाईआ। खेल वेखां अर्श फर्श निरगुण धार ज़िमीं उपर थल्ले, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे की मुहम्मद आशा कहिंदी, कहि कहि रही सुणाईआ। ईसा ध्यान करे दिशा लहिंदी, लहर लहर विच्चों प्रगटाईआ। मूसा लग्गी वेखे मैहन्दी, कवण रंग रंगाईआ। तेई अवतार कहिण कवण धार अन्तिम वहिन्दी, वहिण आपणा रही बणाईआ। नानक गोबिन्द कहे जो भाणा आई सहिंदी, हुक्मे विच सीस झुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे सो साचे धाम सचखण्ड दुआर चरण कँवल इक्क

❋

❋

रैहन्दी, रह के ख़ुशी मनाईआ। कलयुग कहे मेरी कला कदे ना होवे ढहिंदी, ढाह ढेरी ख़ाक ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे सुण कलयुग छोटे लाल, लालन दयां दृढ़ाईआ। मुहम्मद लेखा लिख्या कमाल, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। ईसे मंगया इक्क दलाल, विचोला धुर दा ल्या बणाईआ। मूसा हो के हस्ती विच्चों हलाल, हकुलयकीन ल्या बणाईआ। तेई अवतार दे के नाम पैग़ाम, संदेसा सच सुणाईआ। नानक गोबिन्द धुर दा हुक्म कर परवान, परवाने गुरमुख लए प्रगटाईआ। जिन्हां दा लहिणा विच जहान, दीन दुनी तों बाहर रिहा रखाईआ। तिन्हां मेला मेल विच जहान, जहालत अंदरों दए कढाहीआ। साफ़ कर के काया काअबा हक मकान, जलवा नूर करे रुशनाईआ। नज़री आए इक्क अमाम, आमद विच आपणा परदा लाहीआ। मन दा रहे ना कोए ग़ुलाम, सुरती शब्द धुन शनवाईआ। अमृत रस प्या के जाम, जमां तों लए छुडाईआ। पूरब लहिणा मुका के तमाम, तमअ दी तृखा दए बुझाईआ। साची मंज़ल दस्स आसान, रस्ता इक्को इक्क चढ़ाईआ। जिस गृह मिले श्री भगवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। सति सति दा झुल्ले निशान, सति सतिवादी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक्क सरनाईआ। कलयुग सुण धुर दी अगम्मी बात, बातन दयां जणाईआ। जो गुर अवतारां पैगम्बरां शब्द अगम्मी जणाई गाथ, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। तिन्हां दा देणा धुर दा साथ, सगला संग बणाईआ। जो गोबिन्द गया आख, आख़र ओहो खेल वरताईआ। प्रगट हो के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर परदा रिहा चुकाईआ। जन भगतां अंदर कर के वास, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म कर के दास, दास्तान अगली रिहा सुणाईआ। साचे मण्डल वखा के रास, गोपी काहन सुरती शब्द नाच नचाईआ। प्रगट हो के पुरख अकाला आप, आप आपणा परदा लाहीआ। सति सुहेला दे के जाप, इक्क इकेला वेख वखाईआ। रूह बुत्त कर के पाक, पतित पुनीत रिहा बणाईआ। बजर कपाटी खोल्ह के ताक, निज नेत्र लोचण नैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रहिबर नूर अलाहीआ। कलयुग सुण हुक्म इक्क निक्का, निक्की निक्की धार जणाईआ। तेरी क्रिया दा बदल देणा सिक्का, सिख्या अगली आप समझाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां जेहड़ा नाम शब्द संदेसा दिता, लोकमात जगत पढ़ाईआ। उस तों अगला खेल अनडिठ्ठा, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सब दा बणना हकीकी पिता, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जेहड़ा मरे ना जम्मे सड़े ना विच किसे चिखा, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बरां लेख लिखा, कलम शाही काग़ज़ जोड़ जुड़ाईआ। उस ने चार वरन अठारां

❋

❋

बरन चार कुण्ट दहि दिशा देणी साची सिक्खा, सिख्या विच साख्यात नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां पूरी कर के इच्छा, इच्छत पूर आप हो जाईआ। नाम भण्डारा पा के भिच्छा, भिक्खक आपणे लैणे प्रगटाईआ। जेहड़ा साहिब सुल्तान श्री भगवान जग नेत्र नूर नुराना शाह सुल्ताना किसे ना दिसा, दहि दिशा करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे, प्रभ, मुहम्मद मेरे वल तक्के नाल ग़ुस्से, गहरी अक्ख बणाईआ। कुछ रोस चढ़या मूसे, मुक्खों बोल बोल सुणाईआ। ईसा दूर दुराडा दिसे, आपणी करवट रिहा बदलाईआ। तेई अवतार होए छित्थे, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। नानक गोबिन्द कढ्ढ के धुर फ़रमान दे चिठ्ठे, सब नूं रहे सुणाईआ। क्यों सदी चौधवीं पिट्टे, पटणे वाला करे अगवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सदी सदीवी बीते, वेला वक्त दए गवाहीआ। जिस ने तुहानूं धरती उत्ते घसीटा नीचे, नीचों ऊँच दए बणाईआ। जो खेल तमाशे दीन दुनी विच कीते, करनी दा करता वेख वखाईआ। जो पिच्छे जुग चौकड़ीआं वाले बीते, आपणा पन्ध मुकाईआ। अग्गे चलणी प्रभ दी इक्को रीते, मन्दिर मसीते खहिड़ा दए छुडाईआ। इक्को कलमा दए हदीसे, हर हिरदे करे पढ़ाईआ। जिस दे नाम निधान आबेहयात अमृत रस बाटे पीते, पीत पीतम्बर ओहो रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो हुक्म इक्क जगदीसा, जगदीशर रिहा दृढ़ाईआ। लेखा मुकणा मूसा ईसा, इस्म आअज़म इक्को रिहा प्रगटाईआ। मुहम्मद मुहम्मदी वेला बीता, महबूब करे रुशनाईआ। तेई अवतार त्रैगुण तों हो अतीता, त्रैभवन रिहा समझाईआ। नानक गोबिन्द निरगुण धार शब्दी रूप ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सतिगुर शब्द कहे एह खेल प्रभू पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा आपे कीता, दूजा संग ना कोए रखाईआ। सब ने भाणा मन्नणा मीठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया वजूद तन माटी ख़ाक तपणा अंगीठा, माया ममता मोह विकार हँकार अग्नी अग्ग जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा परदा आप उठाईआ। कलयुग कहे प्रभू मुहम्मद वट्टे घूरी, ग़ुस्से नाल डराईआ। ईसा कहे की जुग बदलणा ज़रूरी, परवरदिगार दे समझाईआ। मूसा कहे अग्गे किहड़ी करीए मज़दूरी, कवण चाकर रूप वटाईआ। तेई अवतार कहिण अन्त अख़ीर होई मजबूरी, मौजूदा हो के हुक्म सुणाईआ। नानक गोबिन्द कहे प्रभ जोत अगम्मी नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। सतिगुर शब्द कहे सब दी मुणयाद होई पूरी, पूरना प्रभ जू रिहा पाईआ। आपणी आपणी चुक्क लओ भूरी, भरम अग्गे रहे ना राईआ। पैंडा आया नेड़ मंज़ल रही ना दूरी, दूर दुराडा आप जणाईआ। कलयुग शरअ रहिण नहीं देणी कूड़ी, कूड़ कुटम्ब देणा मिटाईआ। इक्क पुरख

❋

❋

अकाल दीन दयाल दी सरन मंगणी धूढ़ी, धुर दा मस्तक लेख दए बणाईआ। कोई सवाणी गुरमुख रहे ना मुग्ध मूढ़्ही, मूर्खां इक्को रंग रंगाईआ। सब दी सफा उठणी फूड़ी, फोकट वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी बेपरवाहीआ। कलयुग कहे प्रभू हज़रत मुहम्मद अक्खां कढ्ढे लाल, तेरे लाल रिहा डराईआ। ईसा कहे अग्गे बन्द हो जाणा हलाल, हलाली वाला रहिण कोए ना पाईआ। मूसा कहे सब दे सिर उत्ते कूकदा काल, काल नगारा डंक वजाईआ। तेई अवतार कहिण केहदी करीए संभाल, सम्भल पैर ना कोए टिकाईआ। नानक गोबिन्द कहे एह खेल पुरख अकाल, अकल कलधारी आप कराईआ। सतिगुर शब्द कहे जुग चौकड़ी वक्खरी चाल, चाल निराली आप प्रगटाईआ। सतिजुग साची सति धर्म बणा के धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक्क रखाईआ। जित्थे क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को मिले माण, अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला गाण, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। सति सतिवाद झुले इक्क निशान, निशाने निछावर कर के गुर अवतार पैगम्बर सारे सीस झुकाईआ। सति सति दा इक्क होवे इस्लाम, आज़म दा इस्म इस्मे आअज़म अज़ीम उल शान सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। कलयुग कहे मुहम्मद किहा वलीउल अल्ला्ह, अलाह वाहिद वज़ीद वज़र्रे वज़ूर वज़गउल विज़ा नज़री आईआ। ज़वीले हक शरीके कज़ूल कज़ले कमीं ग़मे ज़ूल, ज़मीम उल ज़मां शहिनशाहीआ। आअज़मे अज़ूल, कसमे कबूल हज़रते अज़ूल, अज़ीदे अज़ां वज़ीदे ज़वां, ज़ीरे निवां नवाज़श विच सरनाईआ। चश्मे नज़ीं, गोशे वज़ीं, तहाज़े उलीं, कुलाज़े कुलू, मुहताजे मलूह, बेमुहताजे नूरे नूर इलाहीआ। जयाउल अहू, कयाउल ज़हू, बेज़ाहिल ज़हू, ज़ुमतायल ज़मू, ज़ीरे ज़ाद, अर्शादे शाद नज़री आईआ। मुसनफ्फे कुलू, मुनहरफ़े रू, बतरफ़े ज़रू, ज़रा ज़रा ज़र्रे ज़र्रे ज़ीनो सार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पर्दा ओहला आप चुकाईआ। कलयुग कहे मुहम्मद कहे कज़ीने कुज़ा, कुज़ते कज़िते कज़ोदे कुराशानीआ। कुशादे ख़ुशामद विच लोकाईआ। ज़ैहतीरे ज़ोहदो ज़मीरे बोधो, अख़ीरे नज़ीमो, ज़कीते ज़कीते ज़कालो, यके यक तरफ़ सोभा पाईआ। शाहे शोशिश अले अलाह हू, वले वली उल कले कल उल मले, तुला उल तले, दीन उल दले, दरे दरबार दरगाह साची इक्क रुशनाईआ। ख़ज़ीबो ख़रा, महबूबो नरा, नज़ीबो शरअ, ग़ुरबत हैरां, हरामे अमां, कलयुग पैग़ाम, बाआराम रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेख लेख विच कर के रवां, रवानगी परवानगी एहसानगी विच एहसान अग्गे ना कोए रखाईआ।

❋

❋

२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ सुखदेव राम दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

जन्म मरन दा सब दा लेखा, लख चुरासी वण्ड वण्डाईआ। काल महाकाल बोली विच लै के ठेका, लिख्त राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। चित्रगुप्त सब दा रखे चेता, करनी करमां वेख वखाईआ। तत वजूद सब नूं बदलणा पए भेखा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फेरी पाईआ। जिन्हां नूं साहिब सतिगुर बणाए आपणा बेटा, मेहर नज़र बेनज़ीर उठाईआ। नज़री आवे नेतन नेता, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। सुरती शब्द करा के हेता, हितकारी हो के जोड़ जुड़ाईआ। अन्तिम लै के जावे आपणे देसा, देस दसन्तर पन्ध मुकाईआ। जिस घर वसदा रहे हमेशा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा डेरा लाईआ। गुरमुखां वखा के इक्को सौहरा पेका, प्रीतम आपणी गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म मरन दा लेखा सदा मुकाईआ। लेखे विच जम्मदे मरदे, मुरदी जीव जंत अख्वाईआ। अग्नी नाल तत्तां वाले सड़दे, मिट्टी ख़ाक सिर छुपाईआ। जो साहिब सतिगुर अन्तर निरंतर याद करदे, साह स्वास विच्चों बदलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दे, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। उह मंज़ल हकीकी चढ़दे, पन्ध अग्गे रहे ना राईआ। दर्शन इक्को महबूब करदे, जो नज़रे नूर ख़ुदाईआ। खेल वेख अगम्मी घर दे, गहर गम्भीर सीस झुकाईआ। सो सन्त सुहेले मंज़ल आपणी आपे वरदे, वारस इक्को सोभा पाईआ। लेखे विच कदे ना जम्मदे मरदे, मुरदे हो के मुरीद मुर्शद विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक्क सरनाईआ। जन्म मरन दा लेखा मुक्कदा, मुकम्मल मिले इक्क सरनाईआ। जिस ने नाम गाया इक्को तुक दा, तुख्म तासीर गया बदलाईआ। आत्म परमात्म विछोड़े वाला पन्ध चुक्कदा, चारों कुण्ट नूर रुशनाईआ। सतिगुर किरपा गुरमुख मन कल्पणा विच कदे नहीं दुक्खदा, दुखियां दारू आपे लए कराईआ। जिस वेले नाता जुड़ जाए भगत भगवान पिता पुत्त दा, कलेश दरवेश नेड़ कोए ना आईआ। मार्ग मिल जाए इक्को सुच्च दा, सति सतिवादी होए सहाईआ। जन्म कर्म दा लेखा जगत नालों टुट्ट दा, टुट्टी गंढ्ढ आत्म परमात्म आपणे नाल बंधाईआ। सदा वक्त सुहञ्जणा साचे घर होवे सुख दा, अनन्द अनन्द विच वज्जे इक्क वधाईआ। ओन्हां दा पैंडा एथे ओथे सदा मुकदा, जिन्हां मुकम्मल मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख भगत भगवान हो के आपे चुक्क दा, चार कुण्ट दहि दिशा खोज खुजाईआ।

❋

❋

२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ जागीर कौर दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

जन्म कर्म दा लेखा जिस मुकाउणा, मुक्ती तों परे मिले सरन वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक्क मनाउणा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। साची सरन सच स्वामी अन्तरजामी इक्क तकाउणा, दूजा ध्यान ना कोए लगाईआ। परमात्म आत्म विच वसाउणा, नूर नुराना नूर कर रुशनाईआ। धुर दा ढोला गीत गाउणा, गहर गम्भीर सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिस देवे माण वड्याईआ। जन्म कर्म दा लेखा सदा नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जो सतिगुर शब्द चढ़ गया बेड़े, जीवण नईआ नौका पार कराईआ। चुरासी घुंमण घेर कोई ना घेरे, जम की फाँसी ना कोए ना सज़ाईआ। दीन दयाल करे सद मेहरे, निगाहबान मेहर नज़र उठाईआ। पूरब लेखा सर्ब नबेड़े, लहिणा अवर रहे ना राईआ। एका रंग रंगाए गुरू गुर चेरे, चेला गुर इक्को धार समाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पार कर के अन्ध अन्धेरे, सति जोत करे रुशनाईआ। सति दुआर एकँकार जेहड़े आ गए वेहड़े, धर्म अस्थान भूमिका सोई सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। जन्म कर्म दा लेखा रहे ना बाकी, हिसाब हिस्सा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। किरपा करे श्री भगवान पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता आपणी दया कमाईआ। भाग लगाए तन वजूद माटी ख़ाकी, ख़ालस आपणा रंग वखाईआ। आत्म परमात्म दस्स के सच्ची ज़ाती, निरगुण निरगुण मेला मेले सहिज सुभाईआ। एह खेल अगम्मा कमलापाती, पतिपरमेश्वर आप जणाईआ। पूरब जन्म लहिणा देणा करमां वेखे बाकी, पाकी पाक आपणा खेल खिलाईआ। बिन साहिब सतिगुर मुके ना किसे वाटी, अधवाटे दिसे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूंजी जन्म कर्म दी वेखे रासी, रहिबर हो के रस्ता आपणा दए वखाईआ।

२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

कर्म कांड दा लेखा होवे नास, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। किरपा करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी दया कमाईआ। जन भगत बणा के दासी दास, सेवक सेवा इक्क समझाईआ। नाम जपणा बिन जेहवा रसन स्वास, अजपा जाप आप प्रगटाईआ। अमृत दे के बूँद सवांत, निजर झिरना इक्क झिराईआ। शब्द अगम्मी वजा के नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। मन मनसा मेट के वाद विवाद, विख अमृत रूप बदलाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए

❋

❋

चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धुरदा बणा साथ, सगला संग निभाईआ। आत्म परमात्म पूजा पाठ, सिमरन इक्को इक्क वखाईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन्म कर्म दा लेखा करे पूरा, पूरन सतिगुर बेपवराहीआ। जिस दा जोती जोत अगम्मी नूरा, नूर नुराना शाह सुल्ताना इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सर्ब कला भरपूरा, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। सो स्वामी अन्तरजामी जन भगतां आपणे नाम दी दे के तूरा, तुरीआ तों अग्गे परदा दए उठाईआ। सहाई होवे जगत जगदीश योद्धा सूरबीरा, बीरता विच बीर रस आपणा इक्क चखाईआ। जगत जहान शरअ कट ज़ंजीरा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी दस्स अगम्मी तदबीरा, तकरीर तहिरीर दा लेखा दए चुकाईआ। खेल वखावे गहर गम्भीरा, बेनज़ीर नज़रीआ आपणा इक्क बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। कर्म दा लेखा रहे ना तन वजूद, माटी ख़ाक ना कोए सज़ाईआ। जिन्हां मिले हक महबूब, मुहब्बत विच मीआं बीवी आपणा रंग रंगाईआ। घराना दस्स अर्श उच्च अरूज़, आलीजाह परदा दए उठाईआ। मंज़ल दस्स इक्क महिदूद, पैंडा अगला दए चुकाईआ। जिधर वेखण ओधर मौजूद, चार कुण्टां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। जन्म कर्म दा लेखा लहिणा देणा तुट्टे नाता, नर नरायण देवे सरनाईआ। किरपा करे पुरख बिधाता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। गुरमुखां दे के धुर दा साथा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां बण के पिता माता, स्वामी अन्तरजामी आपणी गोद टिकाईआ। आत्म जोती दा बण के जाता, जगजीवण दाता देवे माण वड्याईआ। धुर फ़रमान संदेसा देवे साचा, सच करनी आप दृढ़ाईआ। जीउ पिण्ड तन ख़ाकी माटी काचा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां दे अन्तर निरंतर हो के देवे इक्क भरवासा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। धर्म राए दा साफ़ करे खाता, चित्रगुप्त लेख ना कोए प्रगटाईआ। काल मारे कोई ना डाका, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाईआ। गुरमुख नूर नूर विच्चों प्रकाशा, प्रकाश नूर जोत विच समाईआ। कर्म दा लेखा रहे कोई ना बाका, बकलम ख़ुद लिखण वाले सारे दए मुकाईआ। गुरमुखां पूरा कर के जन्म जन्म दा घाटा, घाटी मंज़ल आपणी दए चढ़ाईआ। अग्गे मुक्के चुरासी वाली वाटा, पाँधी बण के अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फेरा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां वसे सदा पासा, पारब्रह्म प्रभ आपणे घर वसाईआ।

❋

❋

२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ हरी सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

कर्म कहे मेरा जुग जुग डूँग्घा खाता, ख़तरे विच वेखां सर्ब लोकाईआ। चार जुग सब दीआं सुणदा रिहा बातां, बिन सरवणां सुण के ख़ुशी बणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पढ़दा रिहा गाथा, जो गहर गम्भीर रिहा पढ़ाईआ। फिरदा रिहा उत्ते धरनी धरत धवल जिस नूं दुनिया कहे माता, मात पित समझ कोए ना पाईआ। धुर फ़रमान श्री भगवान मन्नदा रिहा आखा, आख़रकार विहार अंदर आपणी कार कमाईआ। परखदा रिहा दीन मज़्हब दीआं ज़ातां पातां, वाटां विच आपणा पन्ध चुकाईआ। मन मनूए दीआं तक्कदा रिहा ख्वाहिशां, कल्पणा विच जो दए दुहाईआ। स्वांगीआं दीआं वेखदा रिहा राशां, गोपी काहन विच जहान जो आपणा रूप बदलाईआ। विछोड़े वालीआं तक्कदा रिहा रातां, मूर्ख मुग्धां गूढ़्ही नींद सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग साची कार कमाईआ। कर्म कहे मेरा खेल अछल अछल्ल दा, वल छल धारी दिती वड्याईआ। कोई लेखा समझ ना सके मेरे घड़ी पल दा, पलक दे अंदर आपणी कार दयां भुगताईआ। किसे अंदाज़ा नहीं आया मेरे बल दा, बलधारी दिते खपाईआ। मेरा ध्यान इक्को धाम अटल दा, जिस अटल पदवी मेरी झोली पाईआ। जो हुक्म संदेशे सब नूं घलदा, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। ओसे दे हुक्मे अंदर मैं हर घट अंदर रलदा, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। कुछ मेरा लेखा ओस अगम्मी जल दा, जो जल थल महीअल आपणी खेल वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बिना प्रभू किरपा कोई ना फलदा, मानस ख़ाली सारे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग साची सेव लगाईआ। कर्म कहे मैं सब दा दाता, दातार दिती वड्याईआ। पुरख अकाल दा मन्न के आखा, अक्खरां तों बाहर डेरा लाईआ। तत वजूद अंदर मेरीआं निक्कीआं निक्कीआं शाख़ां, जिस दी गणत ना कोए गणाईआ। नौ सौ नड़्हिनवे इक्को वार करां बातां, बातन विच आपणी खेल खिलाईआ। बिना अक्खां तों आख़र मंज़ल ताईं झाकां, परदयां विच्चों परदा आप उठाईआ। मेरीआं मेट ना सक्या कोई वाटां, वट्ट बन्न्हे वेखां जगत लोकाईआ। मेरा जोबन सदा जवानी अंदर मारे ठाठां, रूप अनूप आपणा इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी करनी मेरी झोली पाईआ। कर्म कहे मैथों बचयां रिहा कोई ना साध, साधना जगत ना कोए कराईआ। मैं सब दी सुणदा रिहा धीमी धीमी आवाज़, जो धर्म दवारयों प्रभ रिहा सुणाईआ। एह मेरे अंदर राज़, बाहर करे ना कोए शनवाईआ। खेल वेखां अगम्म तमाश, तमअ विच जगत हल्काईआ। बिन भगतां पूरी होई किसे ना आस, बेआसे सारे देण दुहाईआ। कर्म कहे मैं ओन्हां दा दासी दास, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। बिना पुरख अकाल

❋

❋

तों मेरा करे कोई ना घात, धायल कर ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जिन्हां नूं धुर संदेसा दिती आपणी दात, पट्टी इक्को दिती पढ़ाईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, मित्र प्यारे दिते वखाईआ। नाम दी पूंजी दे के रास, रस्ता दिता बदलाईआ। मैनूं सब कुछ गया भाख, शब्दी शब्द हुक्म जणाईआ। मैं हो के चरण कँवल कँवल चरण दास, दासी दास सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पूरन दे के आपणा विश्वास, विश्व दा वासदेव वास्तक वाबस्ता आपणे नाल कराईआ।

२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ मस्सा सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

कर्म कहे मेरा ओथे पैंडा मुक्कया, अग्गा पिच्छा ना कोए वखाईआ। जिन्हां नूं पुरख अकाल गोदी चुक्कया, चार कुण्ट आपणी दया कमाईआ। निरगुण निरवैर हो के पुछया, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो सहाईआ। शब्दी धार हो के बुक्कया, नाअरा इक्को इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। कर्म कहे मेरा चले कोई ना चारा, चारों कुण्ट दयां दुहाईआ। जिन्हां मिल्या एका एकँकारा, अकल कलधारी आपणा जोड़ जुड़ाईआ। ओन्हां भगतां कर के निमस्कारा, नमस्ते विच आपणा सीस झुकाईआ। ठांडा वेख धुर दरबारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। एह खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपे रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। कर्म कहे मैं रहां ना भगतां कोल, दूर दुराडा सीस झुकाईआ। जिन्हां दे अन्तर तूं मेरा मैं तेरा वज्जदा ढोल, सोहँ ढोला रहे गाईआ। सब तों वक्खरा बोलण बोल, अनबोलत राग अलाहीआ। भाग लगा के काया माटी चोल, चोजी प्रीतम मिल के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे भगतां संग रखाईआ। कर्म कहे मैं कदे ना आवां नेड़े, निक्का हो के दयां सालाहीआ। सतिगुर शब्द जिन्हां नूं घेरे, चारों दिशा होए सहाईआ। चाढ़े आपणे बेड़े, फड़ बाहों लए उठाईआ। लेखा मुके मेरे तेरे, तेरा मेरा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। साहिब सुल्तान कर के मेहरे, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जित्थे इक्को रूप हो गए गुरू चेरे, चेरा गुर गुरू विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां दा फैसला हकीकत विच आप नबेड़े, लाशरीक शरक्त दए कढाहीआ।

❋

❋

२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ दारा सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर करो हस्त अक्खर, दसख्त बिना कलम शाहीआ। अग्गे रहे कोई ना वक्खर, वक्खरा वक्खरा बंक सुहाईआ। चोटी चढ़ के तक्कया इक्को नूर सक्खर, सिख़र करे रुशनाईआ। पूजा रहे ना कोई इट्ट पत्थर, पाहन सीस ना कोए झुकाईआ। लोकमात जगत प्रेम दा करना नहीं कोई यतन, यथार्थ दिता दृढ़ाईआ। तुसीं आ गए आपणे वतन, बेवतनां दी देवे ना कोए सफ़ाईआ। मेरा इक्को सुहञ्जणा होणा पतण, पतिपरमेश्वर हो के रिहा सुहाईआ। लोकमात मैं सच संदेसा जाणा दस्सण, दहि दिशा हक पढ़ाईआ। भगतां अंदर जाणा वसण, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। इष्ट तोड़ के माटी बदन, बदली विच अदल आपणा आप कमाईआ। सन्त सुहेले लख चुरासी विच्चों जावां कढ्ढण, निरगुण धार मेला मेल कराईआ। सहिज सुभाई कूड़ कुड़यार जगत वासना जावां वढ्ढण, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। मनसा करां पूरी जो तत्ती लोह उत्ते मंगी अर्जन, आजज़ी विच अरज़ दिती सुणाईआ। जिस वेले कलयुग अग्नी पवण लग्गी वगण, चार वरन जगत जलाईआ। ओस वेले पुरख अबिनाशी जन भगतां देणा आपणा सगन, अमृत रस बूँद स्वांती अन्तर मुख चुआईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कोट ब्रह्मण्डां दा करना वज़न, तराज़ू कंडा तक्कड़ इक्को इक्क उठाईआ। मालक किसे दा रहे कोए ना कज़न, कज़ा दे मालक कायनात आपणा हुक्म वरताईआ। सृष्टी उत्ते ख़ुशीआं नाल फिरे अज़ल, आहला अज़ीम तेरी सेव कमाईआ। तेरा इक्को ढोला गीत गहर गम्भीर होवे ग़ज़ल, ग़रज़ गुरमुखां पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। धुर मस्तक लेख बणाउणा आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। बिन तेरी किरपा रहे कोई ना पाक, पुनीत पतित दिसे लोकाईआ। चरण धूढ़ी मिले किसे ना ख़ाक, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। आपणी हथ्थीं खोल्हणे भगतां ताक, दूजा हथ्थ ना कोए लगाईआ। चार जुग दा भविख्त वाक्, वाकिफ़कार पूरा देणा कराईआ। मेहर निगाह नाल लैणा झाक, झाकी इत्तफाकी आपणी आप रखाईआ। सज्जण सुहेले देणा साथ, सगला संग बणाईआ। सच समाधी विच रिहा आख, लोह तत्ती सोभा पाईआ। इक्क होर अगम्मी बात, चरण कँवल भेंट चढ़ाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले आपणी लभ्भीं आपे ज़ात, ज़रूरत गुर अवतार पैगम्बर रहिण कोए ना पाईआ। तूं सब दा पतिपरमेश्वर कमलापात, पारब्रह्म ब्रह्म जल्वागर नूर रुशनाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खेलणा तैनूं अगम्मी जाच, याचक आपणे लैणे उठाईआ। तेरा भगत तेरा सन्त बिन तेरे नाम दूजा शास्त्र सके ना कोए वाच, वाचक ज्ञान दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं सब दा सख़ा सहाई बाप, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। मंज़ल वखाउणी

❋

❋

अगम्मा घाट, धुर दरबारा इक्को नज़री आईआ। जिस गृह निरगुण जोत होवे प्रकाश, दीवा बाती अवर ना कोए चमकाईआ। गुरमुखां पूरी करनी आस, असल विच वसल मिले यार धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सदकड़े वारी घोली घोल घुमाईआ। सतिगुर शब्द कहे कवण वारी कवण घोली, आपणा आप भेंट कराईआ। कवण बदलदा रहे चोली, काया पंज तत बदलाईआ। कवण दस्सदा रहे बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। पुरख अकाल किहा नाल हौली, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। वेखो भाग लग्गण लग्गा उपर धौली, धरनी धरत धवल मिले माण वड्याईआ। जन भगतां रुत्त सुहञ्जणी मौली, पत्त टहणी आप महकाईआ। लख चुरासी करे बौहड़ी, दरोही कर कर कुरलाईआ। कुछ नानक निरगुण अर्जन धार लेखा लिख्या विच राग गौड़ी, जिस दी समझ जग विद्या विच ना आईआ। प्रभ दी खेल कोई ना समझे लंमी चौड़ी, चारों कुण्ट पन्ध ना कोए मुकाईआ। सृष्टी दी दृष्टी होणी बौरी, बावर रूप दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आपणे हथ्थ रखे डोरी, डण्डावत बन्दना आपणी दए समझाईआ।