२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ करनैल सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
गुर अर्जन कहे वेला याद कर जिस वेले तत्ती होई तवी, तारका मण्डल उपर ध्यान लगाईआ। शब्दी हुक्म संदेसा मैं पुरख अकाल दिता जिस वेले होवे अवतार चव्ही, चार बीस आपणा हुक्म वरताईआ। तेरा भगत सुहेला संग निभावे रविदास रवी, रवि ससि तों परे जिस दी रुशनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को ढोला गवीं, दीन दुनी दया कमाईआ। आपणी धार चलावीं नवीं, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाईआ। सच सिँघासण अगम्मे बहवीं, गोबिन्द सेजा आप सुहाईआ। गुरमुखां अंदर निरगुण हो के सवीं, सुख आसण सोभा पाईआ। पूरब लेखा सब दे कोलों लवीं, अवतार पैगम्बर गुर बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क वरताईआ। लोह तत्ती कहे मेरा तन वजूद नहीं तपया, तपदी वेखी जगत लोकाईआ। जिन्हां हरि का नाम जपया, ओन्हां जगत देवे सज़ाईआ। साचा मार्ग जिस ने दस्सया, ओन्हां तत मिले सज़ाईआ। अंदर पुरख अकाल वस्या, बाहरों दोज़ख़ जगत लोकाईआ। अर्जन ख़ुशी दे विच हस्सया, हस्ती वेखी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त दिसे अन्धेरी मस्सया, अमावस आपणा रूप बदलाईआ। कोई जगत साध रहिणा नहीं सच्चया, संजम सुच ना कोए वड्याईआ। कर्म कांड होणा कच्चया, काची गगरीआ करे ना कोए
❋
❋
सफ़ाईआ। पुरख अकाल आउणा भज्जया, निरगुण हो के फेरा पाईआ। जिस दी समझे कोई ना वजया, वाजब आपणा हुक्म वरताईआ। मैं ओसे दे हुक्मे अंदर बध्धया, बन्दना विच सीस झुकाईआ। सदी चौधवीं सब दा भार जाणा लद्दया, गुर अवतार पैगम्बर भज्जण थाउँ थाँईंआ। पूरब लहिणा लेखा जाणा कढ्ढया, खाता अगम्मी फोल फुलाईआ। किसे भेव ना आउणा यदप यदया, यादाशत पिछली रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क वखाईआ। तवी कहे क्यों आया चम्यार रविदास, रवी आपणा फेरा पाईआ। शंकर बोलया उत्तों कैलाश, संदेसा इक्क सुणाईआ। मैं खेल वेख्या ख़ास, पुरख अबिनाशी दिता दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम होर तमाश, तरह तरह दा नज़री आईआ। प्रगट होणा पुरख अबिनाश, जिस नूं जन्मे ना कोए माईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दा फोलणा खात, लेखा सब दा मंग मंगाईआ। जन भगतां पुछे वात, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। आत्म परमात्म बणा के ज़ात, जागरत जोत करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जिस ने दस्सणी गाथ, विष्न ब्रह्मा शिव दी गंढ्ढ लए खुल्हाईआ। साची मंज़ल दस्स के घाट, घर इक्को इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक्क सरनाईआ। लोह कहे मैनूं क्यों सारे कहिंदे तत्ती, अग्नी अग्ग वांग तपाईआ। मैं प्रेम प्यार विच हो गई सती, सति सतिवादी सेव कमाईआ। मेरी चौथे जुग होई गती, गहर गम्भीर मिली सरनाईआ। मेरी खुल गई पिछली अक्खी, अगला लेखा सोभा पाईआ। जिस वेले आउणा कमलापाती पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। उस दा लेख लिखाउणा नहीं किसे दन्द बत्ती, तन वजूद ना करे कोए पढ़ाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी आपणे नाम दी आप सुणाए पट्टी, पटने वाला आपणे नाल मिलाईआ। भगत दुआर खोल्ह के धुर दी हट्टी, हट्ट साचा इक्क चलाईआ। जित्थे गुरसिखां दी होवे गती, सचखण्ड साचे मिले वड्याईआ। एह कथा कहाणी अगली दस्सी, दस्त नाल करे ना कोए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो दसख्तां वाला लेख, लेखा आपणा आप जणाईआ। जिस दा आदि जुगादि अगम्मी वेस, अवल्लड़ी कार कमाईआ। कलयुग धरे आपणा भेख, भेखी सारे दए मिटाईआ। निरगुण हो के नर नरेश, नार कन्त करे रुशनाईआ। लहिणा देणा देवे दस दस्मेश, गोबिन्द लेखा झोली पाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण लए वेख, भगत भगवान आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सब नूं सांझी दे के टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा देवणहारा सच संदेश, संध्या प्रभाती दा लेखा दए मुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म करे हेत, हितकारी इक्को नज़री आईआ। जन भगतां गुरमुखां साचे सन्तां लग्गण ना देवे त्रैगुण माया अग्नी सेक, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। जो निरगुण सरगुण धार लए भेज, भजन
❋
❋
बन्दगी विच आपणे नाल मिलाईआ। आत्म माणे धुर दी सेज, सच सुहञ्जणी डेरा लाईआ। रवीदास तूं लिखणा लेखे वाला लेख, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर फ़रमाना हुक्म देवे जिस नूं समझे कोई ना वेद, किताबां विच कतार ना कोए लिखाईआ।
२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ मक्खण सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
गुरमुख की लिखें छेती छेती, शत्रु मित्र इक्को गंढ्ढ पवाईआ। साचे घर दा बण के भेती, भेव भाउ भेद रिहा खुल्हाईआ। पुरख अकाल नूं कहिणा भुल्ल ना जाए पिछली साडी नेकी, निक्के वड्डे सारे तेरी सेव कमाईआ। जो तेरे इष्ट दे बणे रहे टेकी, टिक्के मस्तक देणे लगाईआ। कलयुग अन्तिम उजड़न वाली खेती, राखा नज़र कोए ना आईआ। सच दवारयों सारे होए परदेसी, देस वासी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मन का मन होया भेखी, भिख्या माया ममता मोह मंगे थाउँ थाँईंआ। साचा रिहा कोए ना हेती, हस्त कीट रहे कुरलाईआ। निरगुण धार आपे वेखी, वक्खरी कार ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ दिती वड्याईआ। गुरमुख की लिखदा नाल कलम शाही, शौहर दा हुक्म देणा सुणाईआ। की होणा थल अस्गाहीं, अगला परदा दे उठाईआ। की हुक्म देवे धुरदरगाही, महबूब बेपरवाहीआ। क्यों गुर अवतार पैगम्बरां लोकमात करे जुदाई, जुदा जुज़ रहिण कोए ना पाईआ। की साथों होई बेवफ़ाई, वफ़ादारी समझ कोए ना पाईआ। की खेल करे गोसाँईं, गहर गम्भीर देणा दृढ़ाईआ। गुरमुख सुण रविदासे भले भाई, भावना तेरी दए गवाहीआ। उह घड़ी सुहञ्जणी आई, जिस वेले दा राह तकाईआ। पुरख अकाला वेस वटाई, दीन दयाला नूर करे रुशनाईआ। सब दी करनी आपणे लेखे रिहा पाई, चार जुग दा पिछला हिसाब मुकाईआ। हस्स के किहा गोबिन्द मैं बूटा पुटया काही, कलमां दी लोड़ रहे ना राईआ। किसे दा बूटा किसे दी जड़्ह किसे दी चोटी चोटी रहिणी नाहीं, नर नरायण आपणा हुक्म वरताईआ। भुजां पसारो अग्गे करो बाहीं, हथ्थ बन्दना विच सीस झुकाईआ। इक्को चलणा हुक्म रज़ाई, रज़ा विच सज़ा ना कोए भुगताईआ। चारों कुण्ट काल दुहाई, महाकाल डंक वजाई, डौरू डबरू डबर खड़काईआ। एह खेल बेपरवाही जिस नूं समझे कोए नाहीं, नाना परकार आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कराईआ। गुरमुख की लेखा लिखें जलदी जलदी, जल तरंग समझ किसे ना आईआ। जिधर वेखीए
❋
❋
चारों कुण्ट अग्ग बलदी, बाल बिरध रहे कुरलाईआ। मुश्किल रही ना साडे हल्ल दी, अहिवाल पिछले देण गवाहीआ। करते खेल कीती अछल अछल्ल दी, वल छलधारी आपणा वेस वटाईआ। जेहड़ी आसा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रही भाल दी, भाउ भगत विच राह तकाईआ। उह सैनत हो गई काल दी, इशारा महाकाल वखाईआ। जेहड़ी करनी जुग जुग घालां रही घालदी, सेवा विच आपणी सेव कमाईआ। उह खेल ओसे पुरख अकाल दी, जो कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बरां लोड़ रही ना किसे धन माल दी, धरनी तों खहिड़ा दिता छुडाईआ। अग्गे खेल वेखणी पुरख अकाल अगम्मी चाल दी, चालू आपणा हुक्म कराईआ। आसा रहिणीं नहीं किसे बेनन्ती सवाल दी, सवाल दलाल नज़र कोए ना आईआ। सदी मुक गई तलवार ढाल दी, ढक विच्चों झलक आपणी दए वखाईआ। सब नूं बन्धन डोरी रखी जंज़ाल दी, दीनां मज़्हबां विच फसाईआ। अन्त खेल कराउणी जगत जहान दी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। खेल वेखणी पुरख अकाल मेहरवान दी, महबूब मुहब्बत विच समाईआ। कुछ घड़ी आउणी काल नाल मिल के राए धर्म शैतान दी, कलयुग हिस्सा थोड़्हा विच रलाईआ। कार वरतनी इक्क प्रधान दी, प्रधानगी सब दी दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, धार प्रगटे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी, इन्सान दी इन्सानी निधानी वेख वखाईआ।
२५ अस्सू शहिनशाही सम्मत ३ राधा स्वामी डेरा बाबा बग्गा सिँघ प्रताप सिँघ दे नाल
तरन तारन ज़िला अमृतसर
आप दी रसना कहे जिवें तुहाडी मौज, मौजूदा दयो जणाईआ। गुरमुखो सतिगुर शब्द दी करो खोज, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। चरण प्रीती समझो जोग, जुगती जगत गुरू दृढ़ाईआ। अंदरों कढो हउमे रोग, माया ममता मोह मिटाईआ। निजर झिरना अमृत रस चुगो चोग, बूंद स्वांती इक्क टपकाईआ। करो प्रकाश निर्मल जोत, घर मन्दिर अंदर होवे रुशनाईआ। कोई रहे ना चिन्ता सोग, ग़मी नेड़ कोए ना आईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर निज नेत्र सतिगुर दा दर्शन करो रोज़, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म देवे वर, परमात्म आपणी मौज इक्क वखाईआ। मौज वेखण दा जिस नूं चा, मन मनसा लओ मिटाईआ। सतिगुर शब्द बणाओ इक्क मलाह, जो बेड़ा आपणे कंध रखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दी सिफ्तां वाली दए सलाह,
❋
❋
सो मालक ख़ालक प्रितपालक इक्क अख्वाईआ। बिनां सतिगुरू तों लभ्भे किसे ना राह, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। बेनन्ती विच करदे रहो दुआ, नमस्ते विच आपणा सीस झुकाईआ। सुरती होवे ना कदे जुदा, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। घर साचा निज आत्म नज़री जाए आ, आप आपणा परदा लैणा उठाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी देवणहारा सदा, नित नवित गुरमुखां झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मौज विच आपणा रंग चढ़ाईआ। मौज वेखणी जे होवे नित, गुर चरण ध्यान लगाईआ। सतिगुर पूरा पतितां करे पवित्त, पुनीत दए बणाईआ। सुरती शब्द कराए हित्त, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। चारों कुण्ट पए दिस्स, दहि दिशा निरगुण नूर करे रुशनाईआ। वाहिद मालक दिसे इक, एकँकार अलख अगम्म अथाह अनामी आपणा परदा दए उठाईआ। प्यार मुहब्बत विच बण जाओ साचे सिख, सिख्या विच मिले माण वड्याईआ। मानस जन्म साढे तिन्न हथ्थ काया माटी लैणी जित, मन का मणका अंदरो अंदर भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मौज विच मजलस आपणे नाल रखाईआ। मौज वेखण दा चाओ घनेरा, घर स्वामी घनईया नज़री आईआ। झगड़ा रहे ना तेरा मेरा, तूंही तूंही अन्तर अन्तर राग अल्हाईआ। सो सतिगुर गुण निधाना मारे फेरा, जोती जाता पुरख बिधाता नज़री आईआ। आवण जावण लख चुरासी कटे गेड़ा, जम की फाँसी फ़ंद दए कटाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण बन्न्हे बेड़ा, आत्म परमात्म आपणा मेल मिलाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच करे मेहरा, बेनज़ीर नज़र आपणी इक्क उठाईआ। सच सुहञ्जणा सोभावन्त होवे खेड़ा, बन्द किवाड़ी कुण्डा खिड़की अंदरों दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची मौज विच मौजूदा हो के दरस वखाईआ। मौज वेखो सतिगुर चरण, चरण कँवल मिले सरनाईआ। अन्तर खुल्ल्हे नेत्र हरन फरन, फ़ुरने सारे बन्द कराईआ। साची मंज़ल मिले चढ़न, पंच विकारा नेड़ कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द बिन रसना लग्गो पढ़न, अजपा जाप आपणी धार बणाईआ। झगड़ा रहे ना मरन डरन, जीवत जी सतिगुर विच समाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल गुरमुखां आवे फड़न, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। सच प्रेम दा कर लओ प्रण, पीआ प्रीतम आपे आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची मौज विच महिव आपणा परदा दए उठाईआ। मौज वेखणी जे हो नज़दीक, नेरन नेरा नज़री आईआ। हरि करता लाशरीक, शरक्त अंदरों दए गवाईआ। मार्ग दस्स इक्क बारीक, सुखमन टेडी बंक पार कराईआ। शब्दी धार हो करे तस्दीक, ईड़ा पिंगल दोवें सीस झुकाईआ। अमृत रस पीणा ला के झीक, निजर झिरना दए झिराईआ। त्रैगुण माया तों कर अतीत, त्रै पंज दा लेखा
❋
❋
दए मुकाईआ। काया माटी कर के ठांडी सीत, अग्नी अग्ग दए बुझाईआ। सुरती शब्द बन्न्हा के प्रीत, प्रीतम हो के आपणे अंग लगाईआ। साचे घर दे बणो वसनीक, जिस घर विच छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। साहिब सतिगुर ठाकर करता मिले ठीक, निरगुण आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मौज विच मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मौज वेखणी अंदर वड़, नौ दवारे पन्ध तजाईआ। जित्थे सतिगुर दाता दातार हो के लए फड़, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। प्यार विच मुहब्बत विच वखावे धुर दा घर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। करनी दा करता कुदरत दा मालक सच सरोवर नुहाए अगम्मे सर, जित्थे गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नज़र कोए ना आईआ। मंज़ल हकीकी लाशरीकी शरअ तों बाहर जाणा चढ़, जिस महिराबे महबूब मिले धुरदरगाहीआ। सावण अमृत झरना रिहा झर, बूंद स्वांती सब नूं रिहा पिलाईआ। तुहाडी मौज ओस दे घर, जो उजड़े घरां रिहा वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मौज विच मालक आपणा परदा लाहीआ।
पहली कत्तक शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
सतिगुर शब्द अगम्मी कटक, कटाकश धुर दा नाम लगाईआ। दो जहान रहे भटक, ब्रह्मण्ड खण्ड कुरलाईआ। सच संदेसा एका सख्त, सति सतिवादी आप दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरा कर के वक्त, वेला आपणे हथ्थ जणाईआ। निरगुण धार एकँकार पूरी कर के शर्त, परवरदिगार खेल खिलाईआ। जन भगतां दे के आपणा दरस, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जन्म जन्म दी सब दी पूरी कर के हरस, हवस कूड़ी रिहा गवाईआ। रहमत विच कर के तरस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। कत्तक कहे मैं वेख्या दो जहान, जहालत वेखी जगत लोकाईआ। मेरा मालक मेहरवान, महबूब नूर ख़ुदाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी दस्सदे आए दास्तान, कलमयां विच पढ़ाईआ। सो हो के योद्धा सूरबीर जवान, जोबन आपणा रिहा वखाईआ। हुक्म संदेसा देवे आण, एकँकारा आपणी कार कमाईआ। शरअ मेटे कूड़ शैतान, शरीअत मूल रहे ना राईआ। सांझा दस्स इक्क ईमान, कामल मुर्शद होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। कत्तक कहे मेरा आ गया वक्त सुहेला, सुहञ्जणी रुत्त वड्याईआ। कलयुग अन्तर सतिजुग होवे मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। झगड़ा रहे गुरू ना चेला, चेला गुर ना कोए अख्वाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एकँकार होए इक्क सुहेला,
❋
❋
परवरदिगार सांझा यार आपणा रंग रंगाईआ। अचरज खेल पतिपरमेश्वर सच स्वामी आपणा खेला, ख़ालक ख़लक वेस वटाईआ। सद वसणहारा धाम नवेला, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। कत्तक कहे मैं दस्सां शब्द संदेश, फ़रमाना धुरदरगाहीआ। जिस दा लिख्या किसे ना लेख, कलम शाही ना कोए चतुराईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी हर घट अन्तर निरंतर हो के रिहा वेख, पेखत आपणी कार कमाईआ। धाम सुहा के एका देस, दिशा धुर दी खोज खुजाईआ। नेत्र रो के किहा शेष, विष्नूं विश्व तेरी दुहाईआ। सरगुण चले कोई ना पेश, पेशवा बैठे सीस झुकाईआ। तेरा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी हमेश, हमसाजन आपणी कार कमाईआ। सच संदेशे दे के गए केतन केत, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी तेरी ओट तकाईआ। कत्तक कहे तेरी एका ओट, ओड़क दयां दृढ़ाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाते डगमगाईआ। खेल वेख लोक परलोक, दो जहानां परदा लाहीआ। सदी चौधवीं तेरी मौज, मजलस इक्को घर बणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करदे खोज, परदा लैणा उठाईआ। शब्द सतिगुर इक्को बहुत, पारब्रह्म ब्रह्म लैणा मनाईआ। आत्म परमात्म तेरी गोत, दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। मन वासना रहे कोई ना सोच, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग चिन्ता मिटा हरख़ सोग, दुखियां दर्द गवाईआ। भाग लगा काया माटी धुर दे कोट, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड दवारे आस रखाईआ। कत्तक कहे मेरे साहिब गहर गम्भीर, गवर तेरी सरनाईआ। निरगुण कट शरअ ज़ंजीर, सरगुण करे ना कोए लड़ाईआ। सतिजुग साचा कर तामीर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। झगड़ा रहे ना कोई अमीर ग़रीब, अमरापद इक्क वखाईआ। लेखा जाण रविदासे कसीर, गंगा गंढ्ढ पवाईआ। कलम नाल बदल तकदीर, तदबीर इक्क जणाईआ। झगड़ा रहे ना पाटे चीर, चरण कँवल मिले सरनाईआ। अमृत रस बख्श अगम्मा नीर, निज नेत्र इक्क रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। धुर दी करनी कर करतार, करतब आपणा दे वखाईआ। तेरा राह तक्कदे रहे जुग चार, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। अवतार पैगम्बर करन पुकार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। गुरू गुरदेव करन निमस्कार, डण्डावत विच सर निवाईआ। कल कल्की इक्क अवतार, नूर जोत रुशनाईआ। खेल वेख सर्ब संसार, संसारी भण्डारी बैठे सीस निवाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, अन्ध अन्धेरा कूड़ मिटाईआ। साहिब सुल्तान सृष्टी दृष्टी अंदर कर ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पुचाईआ। तेरा वक्त पहुंचया आण,
❋
❋
अनक कल आपणी धार लै प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। श्री भगवान कहे सुण कारतक मेरे कत्ते, तेरा कर्म दयां दृढ़ाईआ। पिछले कौल इकरार कीते पक्के, सब दे लहिणे पूर कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर हके बक्के, भेव सके कोई ना पाईआ। चारे जुग मांदे थक्के, थकावट विच लोकाईआ। सब दे चीथड़ पुराणे फटे, चोला नज़र कोए ना आईआ। हरि का नाम लाल गंवाया विच घट्टे, कौडी कीमत कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी विकदी नाल टके, हट्टो हट्ट फिराईआ। जगत खेल चूंकि चुनांचि अलबत्ते, आलमगीर परदा ना कोए उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सतिगुर शब्द भेजया चार जुग दे गुर अवतार पैगम्बरां वट्टे, वाटां सब दीआं पूर कराईआ। हुक्मे वाले रहिण ना देवे पटे, पटणे वाला लेखा पूर कराईआ। सृष्ट सबाई वेखे एका सत्थर घत्ते, घायल करे दीन दुनी दा माहीआ। संदेसा देवे दीगरे बाद यके, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द आ जा धुर दे दूल्हे, हरि करता हुक्म सुणाईआ। फ़रमाना फुरनयां विच कदे ना भूले, भरम देणा मुकाईआ। मालक इक्को कन्त कन्तूहले, हरि करता नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं कहिंदे पाक रसूले, असल वसल रिहा कराईआ। उस दा हुक्म इक्क माअकूले, मुकम्मल देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सुण शब्द दुलारे, देवां माण वड्याईआ। चार कुण्ट दे वेख अखाड़े, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां लहिणा मुक्कया सतारां हाढ़्हे, लेखा पूर कराईआ। अग्गे आई तेरी वारे, वारता धुर दी इक्क सुणाईआ। साचे नाम दा कर जैकारे, शब्द नाद शनवाईआ। किरपा करे भगत वछल गिरधारे, गिरवर गहर गम्भीर दए वड्याईआ। निरगुण नूर जोत होए उज्यारे, अन्ध अन्धेरा देणा गवाईआ। पुरख अकाला पैज संवारे, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। कल कल्की इक्क अवतारे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ मेरी इक्क अरज़ोई, अरज़ दयां सुणाईआ। किस नूं तेरे दवारे देवां ढोई, लख चुरासी खोज खुजाईआ। तेरा भगत विरला कोई कोई, कूड़ी क्रिया विच लोकाईआ। किस दी सुरत उठावां सोई, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। सच दुआर मन्न अरज़ोई, बेनन्ती दिती सुणाईआ। चारों कुण्ट फिरे दरोही, तोबा तोबा करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच संदेसा हक सुणाईआ। सतिगुर शब्द उठ पुच्छ गुरू अवतार, सच दयां सुणाईआ। पैगम्बरां कर ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। की बाकी रिहा विच संसार, पुछणा थाउँ थाँईंआ। एह हुक्म सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ।
❋
❋
जिस दा खेल पिच्छे रिहा सदा नौ नव चार, चारे कुण्ट डंक वजाईआ। सो शाह पातशाह सुल्ताना हो उज्यार, नूर नुराना नूर चमकाईआ। साजन वेखे ख़िदमतगार, ख़ादम आपणे फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बर दस्सो मीत, मित्र प्यारे दयो जणाईआ। किहड़ी साची चलावां रीत, रीतीवान दए वड्याईआ। झगड़ा छुट्टे मन्दिर मसीत, काया काअबा सोभा पाईआ। तन वजूद होवे पतित पुनीत, पवित्त दयां कराईआ। कवण सोहला ढोला कलमा नाद सुणावां गीत, अनरागी राग अल्हाईआ। कवण नाम संदेसा देवां चीत, चितवित ठगौरी मन कोए ना पाईआ। किस ठाकर होवे प्रीत, कवण प्रीतम मिल के ख़ुशी बणाईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात ना वण्ड वण्डाईआ। केहड़ा नाम करां बख्शीश, रहमत इक्क कमाईआ। केहड़ा कलमा दस्सां हदीस, हज़रतो देणा सुणाईआ। सब दा वेला पिछला गया बीत, अग्गे नज़र कोए ना आईआ। मुहम्मद रो के मारे चीक, तेरे नाम दुहाईआ। मूसा कहे मेरी रही ना कोए तस्दीक, शहादत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ईसा कहे मैं साथी छड्डे नज़दीक, दूर दुराडा फेरा पाईआ। तेई अवतार कहिण जगत नाता टुट्टी प्रीत, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। गुर कहिण साडी आसा मनसा पूरी होणी उडीक, नानक गोबिन्द राह तकाईआ। तेरा खेल लाशरीक, शरक्त दीन दुनी दए गवाईआ। तेरे विच इक्क तौफ़ीक, तेरा नाम दुहाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, आमद विच आपणा परदा दे उठाईआ। तेरा हुक्म दो जहानां चले ठीक, ठाकर हो के कर शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो संदेसा एकँकार, इक्क इकल्ला आप दृढ़ाईआ। नाता छड्ड जगत संसार, सृष्टी दी दृष्टी विच्चों सब नूं बाहर कढाहीआ। वसो इक्क सच्चे दरबार, जित्थे वसे धुरदरगाहीआ। दीआ बाती कमलापाती करे उज्यार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला सोहे सच्चा सिक्दार, हुक्मे अंदर आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। कत्तक कहे मैं वेख्या पुट्ट के अक्ख, आख़र दयां सुणाईआ। परम पुरख वेख प्रतख, परा पसन्ती मद्धम बैखरी धार दिती भुलाईआ। इक्को नज़र आया नूर सच, सच सच्ची वड्याईआ। जो भाग लगावे काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। साची दे के ब्रह्म मत, मनमति लेखा रिहा मुकाईआ। निरगुण सरगुण रखणहार पत, पतिपरमेश्वर नूर ख़ुदाईआ। नाम जैकारा बोल अलख, अलख
❋
❋
अलखना आप दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सृष्टी विच्चों कर के वक्ख, सचखण्ड साचे धाम बहाईआ। सब दा सांझा कर के जस, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे आप टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दरगाह साची जाओ टिक, टिकटिकी इक्को नाल लगाईआ। सच प्रेम दी पए खिच्च, बिन वजूद मिल महबूब ख़ुशी मनाईआ। सब दा मालक सांझा पए दिस, दिशा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस नूं खोजदे गए कित, केते फेरीआं पाईआ। उह सब दा बण के पित, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। करवट विच बदल के पिठ्ठ, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला रिहा उठाईआ। कत्तक कहे प्रभ चुक्क दे परदा, ओहला रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द कहे सच खेल अगम्मी करदा, करनी इक्क वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण एह मालक सच घर दा, दर इक्को इक्क सुहाईआ। कलयुग अन्तिम वेस कर निहकलंक नरायण नर दा, नर हरि आपणा फेरा पाईआ। धुर दा नाम अगम्मी शब्दी धार एका पढ़दा, धुर फ़रमाना राणा इक्क उपजाईआ। ना जींदा ना कदे मर्दा, मरन जम्मण विच ना आईआ। जेहड़ा हुक्म दिता पर दा, परोहतां रिहा समझाईआ। वेखो खेल आपणे हरि दा, जो हिरदिउँ रिहा उठाईआ। जिस दा लख चुरासी फल रिहा झड़दा, पत्त टहणी आप हिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां घाड़न रिहा घड़दा, भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। सो खेल वखावे अगम्मी सर दा, सरोवर इक्को इक्क सुहाईआ। जित्थे भगत सुहेला तरदा, दुरमति मैल धवाईआ। मंज़ल इक्क अगम्मी चढ़दा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। पुरख अबिनाशी दर्शन करदा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं साहिब प्रभ दर हाज़र, हज़ूर देणा समझाईआ। दरवेश हो के आजज़, बन्दना सीस झुकाईआ। सब दे उत्ते होवां काबज़, वेखां जगत लोकाईआ। हुक्म देवां इक्को वाजब, वजाहत नाल समझाईआ। पुरख अकाल दी होवे इक्क इबादत, इक्को नाम सालाहीआ। दीन दुनी दी बदल के आदत, आलीजाह दयां वखाईआ। साचे दर मिले रफ़ाकत, फ़िकरा कूड़ ना कोए बणाईआ। आत्म वेख तेरी अमानत, प्रभ तेरे नाल मिलाईआ। तेरा नूर सही सलामत, सहिज जोग सुखदाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अलामत, ममता मोह दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ क्यों रोंदे पैगम्बर पीर, पारब्रह्म देणा समझाईआ। परवरदिगार कहे इन्हां दी खुसण लग्गी जागीर, जागरत जोत करी रुशनाईआ। अवतार होण लग्गे दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। पुरख अकाल कहे सति धर्म होण लग्गा ताअमीर, तमां दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। सुण के हुक्म गुर अवतार पैगम्बर आए दर ठांडे होए इक्ट्ठे, इक्को वार सुणाईआ। प्रभू आह लै आपणे चार जुग दे पटे, पाटल तेरी भेंट चढ़ाईआ। तेरी दुनिया तेरी सृष्टी तेरे फड़ाई हथ्थे, ख़ाली हथ्थ दिते वखाईआ। असीं बण गए भाई सके, मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। छड्ड के पंज तत्ते, तेरी जोत विच समाईआ। तेरे फ़रमाने सुणीए सच्चे, संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। तन वजूद ना जाणीए कच्चे, भाण्डे माटी ना पोच पुचाईआ। तेरे बणे रहीए बच्चे, पिता पूत गोद उठाईआ। जो जगत संदेश दस्से, भविख्तां विच सुणाईआ। ओसे ते हो गए पक्के, तेरी ओट तकाईआ। किरपा कर पुरख समर्थे, सच तेरी सरनाईआ। दीन मज़्हब रहे कोई ना रट्टे, झगड़ा देणा गवाईआ। बिन तेरी किरपा साचा लाहा कोई ना खट्टे, मन्दिर मिलण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म देणा वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं करीए कौल इकरार, प्रभ तेरी सरन सरनाईआ। बचन बोले तेरी विच्चों धार, शब्द शब्द नाल शनवाईआ। संसार विच तेरा नाउँ आए उच्चार, उजरत मंग ना कोए मंगाईआ। तैनूं कहि के कल्की अवतार, निहकलंक वड्याईआ। आप कर के निमस्कार, नमों नमों सीस झुकाईआ। सब कुछ तेरे इख्त्यार, साडा उज़र रिहा ना राईआ। किरपा कर आप करतार, कुदरत आपणी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। पुरख अकाल कहे आओ सुणो हुक्म हकीकी, हुक्म दयां दृढ़ाईआ। पिछली छड्ड दयो हुण रीती, रीतीवान रिहा समझाईआ। सारे कहो इक्क नाल चंगी प्रीती, प्रीतम इक्को धुर दा माहीआ। सब दी पिछली औध बीती, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मुहम्मद कहे ईसा कुछ ध्यान कर अगला, अग्गे की वखाईआ। मूसा कहे मैं वेखां की जंगलां, जूहां देण दुहाईआ। सब नूं पैण वाला फंदना, फांदकी आपणी डोर रिहा उठाईआ। जिन्हां नूं भुल्ल गई धुर दी बन्दना, बन्दगी तों बिना बन्दे देण दुहाईआ। धर्म दुआर ओन्हां नूं टंगणा, जगत कूड़ कसाईआ। कत्तक कहे कुछ मेरे विच लेखा वण्डणा, हिस्से अगले रिहा पाईआ। गुरमुख विरले जगत जहान लँघणा, शौह दरया पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। कत्तक कहे मेरी वण्ड इक्क निक्की, हाढ़्ह सतारां दिती समझाईआ। प्रभ दी धार होणी तिक्खी, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। बिना भगतां तों रहे कोई ना सिक्खी, साख्यात सुणाईआ। चार जुग दी पिछली कढ्ढ के चिठ्ठी, गुर अवतार पैगम्बरां देणी पढ़ाईआ। जिस नूं सारे कहिण अनडिठ्ठी, नेत्रां अग्गे करे रुशनाईआ। पहली कत्तक कहे मेरी उह मिती, जो मित्र प्यारा गोबिन्द गया समझाईआ। सब नूं घर घर होवणी जिची, याचक नज़र कोए ना आईआ।
❋
❋
नेत्र रोवण मुनी ·षी, रखीशर समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क उपजाईआ। पैगम्बर कहिण की हुक्म संदेसा लग्गा आउण, अगम्मी आवाज़ जणाईआ। रो के कहे उणंजा पाउण, पवण पाणी नाल दुहाईआ। सब दा लेखा आया मुकाउण, हरि करता धुरदरगाहीआ। भगत सुहेले आया मिलाउण, जुग विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग विच सतिजुग आया बदलाउण, बदली करे थाउँ थाँईंआ। कूड़ी क्रिया आया हटाउण, हट्ट वणजारे फोल फुलाईआ। एका नाम आया जपाउण, जग जीवण दाता धुरदरगाहीआ। कल कल्की आया अख्वाउण, बिनां अक्खरां कर पढ़ाईआ। सच दवारा आया वसाउण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। कत्तक कहे वेखे कर्म अचारी, अचरज खेल बणाईआ। जगत जिज्ञासू वेख संसारी, सर्ब रिहा उठाईआ। नौ सौ नड़्हिनवे भगतां नूं दर्शन देणा अज्ज दी रैण इक्को वारी, दूर दुराडे आप उठाईआ। सत्तां दीपां करे ख़बरदारी, नवां खण्डां डंक वजाईआ। जगत साधां दए आधारी, भगतां नाम शनवाईआ। नेत्र खोल्हे वेखो अक्ख उग्घाड़ी, लोचन बन्द ना कोए कराईआ। भेव खुल्हाए धुरदरबारी, हरि करता शहिनशाहीआ। सदी चौधवीं ओसे दी आई वारी, जिस दी वारता आए सुणाईआ। निरगुण जोत करे उज्यारी, नूर नुराना डगमगाईआ। चारों कुण्ट करे ख़ुआरी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुछ लेखा लिखण लगाए दर्शन सिँघ लिखारी, कलम गुरमुख कोलों हथ्थ फड़ाईआ। हाज़र हो जायो संसारी भण्डारी, पिछला पन्ध मुकाईआ। नेड़े ढुक जाओ सँघारी, सहिज नाल सुणाईआ। तेई अवतार वेखो दरबारी, हरि करता धुरदरगाहीआ। मूसा ईसा मुहम्मद अक्ख उग्घाड़ी, नैण नैणां तकाईआ। नानक गोबिन्द तक्को जोत निरँकारी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सारे करो इक्क निमस्कारी, डण्डउत बन्दना सजदा सीस झुकाईआ। फेर बोलो शब्द जैकारी, ढोला धुरदरगाहीआ। खेल वेखो अगम्म अपारी, अपरम्पर स्वामी आप वखाईआ। जिस दी वारता गाउँदे आए वारो वारी, जुग चौकड़ी लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे की लिखारी लिखदा, लेखा देणा दृढ़ाईआ। अग्गे हुक्म वरतणा इक्क दा, एकँकार होए सहाईआ। जो मालक सब दा दिसदा, दहि दिशा विच समाईआ। जिस ने रूप धरया अगम्मी पित दा, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। उह लहिणे देणे सर्ब नजिठदा, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। पासा बदल के आपणी पिठ दा, सनमुख हो के सोभा पाईआ। जन भगतां वक्त सुहञ्जणा करे जित दा, हारदी वेखे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सहिजे दए सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव आओ अग्गे, शिव शवै
❋
❋
सेव कमाईआ। निरगुण धार सब ने आपणे हथ्थ बद्धे, बन्दना सीस झुकाईआ। पुरख अकाल कहे क्यों तुहानूं दिते सद्दे, फ़रमान इक्क जणाईआ। अन्त अख़ीर निगाह मारो आपणे जग्हे, दीन दुनी वेख वखाईआ। कलयुग जीव बगड़े बप्पे बग्गे, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। दहि दिशा अग्नी लग्गे, अमृत सिंच ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की दस्सीए प्रभ ठाकर, अग्गे भेव कोए ना पाईआ। तूं गहर गम्भीर डूँग्घा सागर, गुर अवतार पैगम्बर तेरे अन्तर तारीआं लाईआ। अक्खरां विच तेरा नाम करदे गए उजागर, सिफ्तां विच ढोले गीत सुणाईआ। दर दरवेश, बणदे रहे आजज़, ख़ादम हो के धुर दी सेव कमाईआ। तेरा हुक्म मन्नदे रहे वाजब, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच परदा दए चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो मैं परदा लग्गा चुक्कण, हरि करता रिहा सुणाईआ। सब दा पैंडा लग्गा मुक्कण, मुकम्मल रिहा दृढ़ाईआ। योद्धा सूरबीर शब्दी लग्गा उठण, नौजवाना वेस वटाईआ। सिँघ शेर हो के लग्गा बुक्कण, नाम भब्बक इक्क सुणाईआ। सब दे कोलों लहिणा देणा पूरब लग्गा पुछण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण कुछ पिछली कर याद, प्रभ तेरे अग्गे सरनाईआ। परदा खोल्ह अगम्मा राज़, राज़क रहीम दे जणाईआ। जेहड़े सुणदे नहीं तेरी आवाज़, उह कलयुग साध लैणे उठाईआ। सब दे मगर लगाउणा शब्द अगम्मी बाज़, बाज़ां वाले वेस वटाईआ। इके हुक्म नाल खोल्हदे जाग, सुत्ता रहिण कोए ना पाईआ। तेरे हुक्म दा होवे राज, रईयत आपणी उत्तम लैणी बणाईआ। साचे धर्म दा चला जहाज़, नईआ नौका नज़र कोए ना आईआ। इके वार करदे काज, करनी दे करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडे हथ्थों फड़ लै वाग, ख़ाली हथ्थ सीस निवाईआ। तेरी जोत दा जगे चिराग़, शमां इक्को नूर रुशनाईआ। असीं वायदे करदे आज, गुर अवतार पैगम्बर रहे सुणाईआ। जिस वेले आवे पहली माघ, दीन दुनी विच डंक देणा वजाईआ। साडे वड वड होवण भाग, वडभागी देणी वड्याईआ। मनुआ कूड़ रहे ना बाग़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। साचा हुक्म दे शताबी, शरअ विच वड्याईआ। इश्क रहे ना हकीकी मजाज़ी, मज़ा आपणा दे चखाईआ। जगत अंकड़यां दी वध गई आबादी, गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। कुछ याद कर कौल बग़दादी, जो नानक आया समझाईआ। कुछ लेखा वेख माज़ी, राम दए गवाहीआ। कलयुग अन्तिम गुर अवतार पैगम्बर मालक रहे ना कोई आराज़ी, सब दा लेखा देणा मुकाईआ। परवरदिगार सांझे यार ओह फ़तवे वाला बण जा काज़ी, कज़ा आपणे नाल मिलाईआ। जग दी उलट दे
❋
❋
बाज़ी, बाज़ीगर आपणा स्वांग वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं सारे होए राज़ी, ख़ुशीआं विच तालीआं दईए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो एका वार चरण जावो छोह, छोहरे बांके दयां बणाईआ। लँघ जाण दयो छब्बी पोह, खेल आपणा दयां वखाईआ। जो करनी सो आपे जाणी हो, होका देवे जगत लोकाईआ। निरगुण जोत दी कर के लो, लोआं पुरीआं परदा लाहीआ। आपणे वरगा आपे हो, करां खेल थाउँ थाँईंआ। सब दे कोलों नाम दी वस्तू लवां खोह, ख़ाली दयां कराईआ। शब्दी धार कलयुग सतिजुग बैल बणा के हल देवां जोअ, जोगी जोगीशर समझ कोए ना पाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूँग्घी खाई लवां टोह, बचया रहिण कोए ना पाईआ। किसे नाल करां ना कोई धरोह, करमां दी देवां सज़ाईआ। जन भगतां निजर झिरना अमृत रस देवां चो, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा आप उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण छब्बी पोह ते होणा की, हरि करते दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मैं शब्द संदेसा देणा जी जी, जीवत जग जणाईआ। साचे नाम दा बीज देणा बी, आपणी हथ्थीं आप टिकाईआ। सति धर्म दी चला के लीह, मार्ग इक्को देणा वखाईआ। भगतां कोलों रखा के नींह, मन्दिर सोहणा देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो अग्गे वेखो हालत जग, सहिज नाल समझाईआ। शब्दी हुक्म लगाउणी अग्ग, चारों कुण्ट ना कोए बुझाईआ। धीरज वाला तुट्टणा तग्ग, सांतक सति ना कोए वखाईआ। सब ने लभ्भणा भज्ज भज्ज, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। किसे तों वक्खरा किसे तों अलग्ग, किसे दे अंदर बहणा डेरा लाईआ। जे कोई तक्के ते उपर शाह रग, शहिनशाह मिले धुरदरगाहीआ। हुक्मे नाल लैणे सद्द, हुक्मे विच भवाईआ। फिर सके कोई ना भज्ज, भज्जयां राह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, समें दी खेल रखे आपणे हथ्थ, गुर अवतारां पैगम्बरां तों कराए दस्तख्त, ख़ता सब दी वेख वखाईआ।
किरपा कर धुर दे हरी, हरी हरि दे समझाईआ। की खेल होणा ख़ुशकी तरी, बरी दए दुहाईआ। पुरख अकाल कहे हुक्म दी धार वरतणी बड़ी, सरकार संसार समझ कोए ना पाईआ। इक्क नवीं प्रगट कर के छड़ी, छार सब दी देणी उडाईआ। जेहड़ी ईसा उडीकदा रिहा घड़ी, उह बिनां घड़याल तों देणी खड़काईआ। कोई रहिण नहीं देणा शरई, शरीअत
❋
❋
शरअ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। हुक्म कहे मैं सदा करां उडीक, कवण वेला मिले वड्याईआ। मैं वेखदा रहवां तारीख़, कवण वेला तवारीख़ दयां बदलाईआ। पुरख अकाला पावे भीख, भुक्ख्यां झोली दए भराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर तस्दीक, शहादत गुर अवतार पैगम्बर दए दृढ़ाईआ। फिर कोई रहे ना किसे दा मीत, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। करे खेल आप अनडीठ, अनडिठ्ठड़ी कार कमाईआ। जन भगतां अन्तर कर के ठांडा सीत, सीतल धारा अमृत मुख चुआईआ। सच प्रीती विच जीवण करन बतीत, बीता जीवण आपणे लेखे लाईआ। कदे ना तुट्टे इक्क प्रीत, प्रीतम मिले हरि गोसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे वसे काया माटी भीतर भीत, बाहर नज़र किसे ना आईआ।