२ कत्तक शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
पुरख अकाल निरगुण धार आया उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चारे कूटां सोभा पाईआ। सन्त सुहेले जन भगत वेखे नादी पुत्तर, पिता पूत आपणी गोद सुहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करनी कदे ना जावे मुक्कर, भय भउ अंदर वेखे थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन शुकर, शुकराने अंदर सारे सीस निवाईआ। कूड़ी क्रिया मोह हँकार विकार ममता मन रहे ना बुच्चढ़, सति सतिवाद आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। दुतीआ भउ रहे ना जग, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। चार वरन अठारां बरन माया ममता मेटे अग्ग, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सुणा के छन्द, संसा रोग जन्म वियोग दए मिटाईआ। वरन बरन पार करा के हद्द, सच दुआर एकँकार इक्को इक्क वखाईआ। शब्द अगम्मी अनादी नाद जाए वज्ज, धुन आत्मक राग एका एक सुणाईआ। सन्त सुहेले साहिब स्वामी अन्तरजामी दरगाह साची लए सद्द, साजण मीत प्रीत इक्को इक्क समझाईआ। बिन मक्के काअबे करा के अगम्मा हज्ज, हुजरा हक हकीकत इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। दुतीआ भउ रहे ना मात, मातर भूमी सब दी वेख वखाईआ। नव सत्त करे इक्क जमात, जुमला अक्खर इक्को इक्क पढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा सूर्या चन्द इक्क सुहाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म दस्स के आपणी गाथ, आत्म
❋
❋
परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। साची मंज़ल चढ़ावे आपणे घाट, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पैंडा दए मुकाईआ। एका एकँकार एका जोत करे प्रकाश, जोती जाता पुरख बिधाता नूरो नूर करे रुशनाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर काया माटी सत्थर देवे साथ, सगला साथ स्वार्थ परमारथ विच आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति संदेसा नर नरेशा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को इक्क सुणाईआ। दुतीआं भउ रहे ना सृष्टी, सर्ब कल वेखे थाउँ थाँईंआ। दीन दुनी दी बदल देवे दृष्टी, दयावान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मानव मानुख मानुश इक्क दवारे होवे इष्टी, इष्ट देव स्वामी इक्को इक्क सोभा पाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म निरगुण निरगुण करे गृहस्ती, निरवैर निराकार आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर धुर दरबार दरगाह साची हक मुकाम, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। दुतीआ रहे कोई ना वरन, वारता इक्को इक्क सुणाईआ। नेत्र खोल्ह के हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ। भय मुका के मरन डरन, मर जीवत रूप जणाईआ। सन्त सुहेले आवे फड़न, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। मंज़ल मंज़ल महबूब वाली चढ़न, मुहब्बत विच मिल के वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गीत सुहागी इक्को पढ़न, नग़मा नाम कलमा कायनात जणाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी बख्शे इक्को सरन, सरनगति सरनागत धुर दी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा इक्को इक्क खुल्हाईआ। दुतीआ भउ रहे ना लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ पाताल आकाश गगन गगनंतर वज्जे वधाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जणाए इक्क सलोक, सोहला ढोला शब्द विचोला शब्दी शब्द जणाईआ। भाग लगाए काया माटी साढे तिन्न हथ्थ साचे कोट, कंचन गढ़्ह अंदर वड़ मन्दिर इक्को इक्क सुहाईआ। निरगुण नूर प्रकाश कर जोत, अन्ध अन्धेरा सञ्झ सवेरा आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संगीत त्रैगुण अतीत त्रैभवन धनी आपणा राग सुणाईआ। दुतीआ भाव रहे ना भाउ, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। प्रभ मिलण दा बख्शे अन्तर चाओ, माया ममता मोह मिटाइंदा। सच स्वामी अन्तरजामी करे सच न्याउँ, हक हकीकत वेख वखाइंदा। भगत भगवन्त पकड़े बाहों, लख चुरासी विच्चों आप उठाइंदा। देवे वड्याई थाँईं थाउँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, काग हँस रूप बदलाइंदा। सिर देवे ठंडी छाउँ, समरथ आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मार्ग लाए घुथ्थे राहों, रहिबर हो के इक्को राह चलाइंदा।
❋
❋
३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ३ डेरा बाबा जैमल सिँघ ब्यास
गुरचरण सिँघ नाल
सतिगुर शब्द अगम्मी अस्थान, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। बिन छप्पर छन्न मकान, सति दवारा सोभा पाईआ। जिस गृह दीवा बाती जगे महान, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। इट्टां पत्थरां वाला नहीं निशान, जगत निशाना वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस गृह अंदर सति स्वामी अन्तरजामी वसे आण, अनक कलधारी आपणी सोभा पाईआ। सो मन्दिर होवे परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस गृह आपणा खेल वखाईआ। थान भूमिका सोहे घर, गृह मन्दिर मिले वड्याईआ। जिस अन्तर निरंतर सतिगुर शब्द गया वड़, अगम्मी रूप आपणा भेव खुल्हाईआ। साची पौड़ी मंज़ल हकीकी चढ़, जगत दवारे पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म शब्दी धार सतिगुर फड़, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। झगड़ा रहे ना नौ दर, ईड़ा पिंगल सुखमन पैंडा दए मुकाईआ। सच सुहा के इक्क सर, दुरमति मैल दुखियां दए मिटाईआ। तिस मन्दिर विच सति सच दा सदा वर, जिस दा वारस इक्को नज़री आईआ। सावण खेल साँवल हो के गया कर, रुत्त रुतड़ी नाम नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मन्दिर मकान इक्क सुहाईआ। मकान कहे मैनूं कोई ना जाणे इट्टां पत्थर, माटी गारा नज़र कोए ना आईआ। मेरे विच सब दा माही सुत्ता विछा के सत्थर, सगला संग निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। जन्म मरन दी मर्ज़ रहिण ना देवे किसे कसर, आवण जावण लख चुरासी गेड़ा दए चुकाईआ। प्रेम प्यार अंदर जीवण कीता बसर, बिछरत विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। दस्स के इक्को नग़मा नाम अगम्मी नकश, लाशरीक परदा दिता उठाईआ। खेल वखा के उपर अर्श फर्श, दो जहानां श्री भगवाना एका रंग रंगाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां उपर कर के तरस, चार वरन अठारां बरन बख्शी सच सरनाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच झगड़ा कर के तरक, तुरत आत्म परमात्म सुरती शब्दी मेला ल्या मिलाईआ। अन्तर निरंतर रहिण ना दिता कोई फ़र्क, फ़िरकयां विच्चों फड़ फड़ सारे बाहर कढाहीआ। सच धाम सच मार्ग सच स्वामी मेल के अमृत मेघ दिता बरख, बूँद स्वांती निजर झिरना नाभी कँवल आप टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेल आपणे घर, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। मकान कहे मेरे अंदर सतिगुर सावण कीता वासा, बस्ती सोहणी दिती वसाईआ। इक्को इक्क दा रख भरवासा, भरम भुलेखा दूर कराईआ। निज घर नूर जोत कर प्रकाशा, अन्ध अन्धेर सर्ब मिटाईआ। मन ममता मोह विकार कूड़ कुड़यार झूठा दस्सया तमाशा, तमअ लोभ हँकार गवाईआ। सुरत शब्द खोल्ह के ख़ुलासा, ख़ुल्ही फिरदी आत्मा
❋
❋
शब्द डोरी नाल बंधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा मेला जोती जाता, जीवण जुगत भगती विच बदलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी राता, सति धर्म दा साचा चन्द चमकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार दस्स के इक्क भरवासा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों अगला लेखा दिता दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान जिस दा सिफ्तां वाला दस्सदी रही ख़ुलासा, ख़लक दा ख़ालक सृष्ट दा पालक दीन दुनी दा मालक सब नूं दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर धुर दरबार दरगाह साची मुकामे हक एका एक वखाईआ। मकान कहे मेरा कोई वेख्यो ना खिड़की दरवाज़ा, दरे दरबार मिले वड्याईआ। सब दा मालक इक्को ग़रीब निवाज़ा, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। शाहो भूप लख चुरासी आत्म राजा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस दी शब्द धार सतिगुर सावण जागा, नेत्र लोचण अक्ख अन्तर इक्क खुल्हाईआ। उपज्या इक्क वैरागा, वैरी अंदरों दिते कढाहीआ। प्रेम प्रीती अन्तर लागा, मन वासना डेरा ढाहीआ। अमृत मिली बूँद सवांता, अग्नी तत बुझाईआ। सच स्वामी जाण के इक्को जाता, चरण कँवल कँवल चरण बिन सीस सीस झुकाईआ। खेल वेख पुरख अबिनाशा, दीन दुनी परदा लाहीआ। कुछ शब्द संदेसा मिल्या साचा, धुर दा हुक्म इक्क उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, परदा ओहला भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। मकान कहे मेरे अन्तर करो विचार, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। साचा वेखो इक्क प्यार, जो मुहब्बत रिहा दरसाईआ। दीन दुनी तों बाहर, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। जिस ने भेजे गुरू अवतार, पैगम्बर पंज तत ख़ाकी तन हंढाहीआ। सो शब्द सतिगुर सब दा सिक्दार, आदि जुगादी नज़री आईआ। लिखण पढ़न तों बाहर, रसना जेहवा कथनी कथ सके ना राईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण बख्शदा आए प्यार, नाम संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क सुणाईआ। मकान कहे मेरे उत्ते करो एतबार, जो हुक्म मिल्या धुर दरबार, सतिगुर सावण सुणया एका वार, इक्क इकल्ले दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा परदा रिहा उठाईआ। मकान कहे इक्क दिन आई अगम्मी आवाज़, बिन कन्नां दिती सुणाईआ। शब्द शब्द दा खोल्ह के राज़, निरगुण निरवैर कीती पढ़ाईआ। बिना सीस तों दस्स आदाब, नमस्ते दिती जणाईआ। दे के इक्क ख़ताब, मुख़ातब हो के परदा लाहीआ। वक्त सुहञ्जणा होवे लोकमात, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। चार वरन अठारां बरन बणे इक्क जमात, दीन मज़्हब रहिण कोए ना पाईआ। उह वेला वक्त वेखे पुरख अबिनाश, करनी दा करता धुरदरगाहीआ। जिस दा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल तमाश, गोपी
❋
❋
काहन मण्डल मण्डप आपणी रास रचाईआ। इक्क इकेला आशा पूरी मनसा करे ख़ाहिश, ख़ालक ख़लक आपणी दया कमाईआ। मकान कहे सतिगुर शब्द दी बिना सतिगुर तों करे ना कोई तलाश, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मकान साहिब निशान, जिस गृह श्री भगवान आपणी दया कमाईआ।
१३ कत्तक शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
गुर अवतार पैगम्बर कहिण हुक्म मन्नणा शाह सुल्तानी, सीस जगदीस इक्क झुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जूह रहे ना कोए बेगानी, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक सब दा जल्वागर रुहानी, नूर नुराना बेपरवाहीआ। आदि जुगादि नित नवित जिस दी खेल महानी, महिमा बोध अगाध नाद शब्द पढ़ाईआ। जिस दा खेल एथे ओथे धरनी ख़ाक उपर असमानी, इस्म आअज़म बेनज़ीर इक्क वखाईआ। लेखा लिख ना सके कोई कातब नाल कानी, कायनात कलमयां विच ना कोए वड्याईआ। भेव पा सके ना तन वजूद जिस्मानी, परदा ओहला अन्तर ना कोए उठाईआ। सो साहिब स्वामी लेखा जाणे दो जहानी, निरगुण निराकार निरवैर आपणी कार कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बरां बणया रिहा दानी, वस्त अमोलक अमुल्ल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण मन्नणी इक्क रज़ा, राज़क रिज़क रहीम सीस झुकाईआ। धुर संदेसा साचा कलमा सुणनी इक्क अज़ां, अज़ीमउलशान आहला आअज़म अज़े महि मकान इक्क रुशनाईआ। जिस दवारे कदे ना मिलदी सज़ा, मेहर विच मुहब्बत इक्क प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर निरँकार सब दा अब्बा, अम्मी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण इक्को वेखणा अब्बा अम्मी, अमलां तों रहत नज़री आईआ। जिस दी धार आकार विच कदे ना जम्मी, निराकार नूर जोत रुशनाईआ। जगत डोर संसार विच किसे ना बन्न्ही, मुहब्बत विच मिल के वज्जे वधाईआ। नेत्रहीण कदे ना होवे अन्न्ही, नैण मूंद ना वक्त लँघाईआ। सो मालक ख़ालक वड दाता धुर दा धनी, नाम भण्डारा एकँकारा इक्को इक्क वरताईआ। देवणहार प्रकाश सूर्या चन्नी, जोती जाता पुरख बिधाता एका नूर करे रुशनाईआ। नाम संदेश सुणावे ना कदे किसे कन्नी, धुन आत्मक राग अगम्मी नाद शनवाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी आयू लंमी, वरखां विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणा आप कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण मिल्या इक्क
❋
❋
सहारा, सही सलामत साहिब दिती वड्याईआ। जग जीवण दाते जग विच्चों कीता किनारा, पार उरार पैंडा रिहा ना राईआ। परवरदिगार सांझे यार वखाया इक्क दवारा, द्वारकावासी मिल के सारे बैठे सीस झुकाईआ। इक्को नूर नूर कर उज्यारा, जोती जोत डगमगाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के नाअरा, नर नरायण दिती वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर सब दा लहिणा मुक्का उधारा, बाकी अवर रही ना राईआ। चार कुण्ट दहि दिशा इक्को एक करो जैकारा, दूजा डंक ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी खेल वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण इक्को दिस्या सच घराना, गहर गम्भीर दिता वखाईआ। जित्थे झुलदा बेपरवाह दा धर्म निशाना, निशाने सारे रिहा मिटाईआ। हुक्मे अंदर नौजवाना, मर्द मर्दाना खेल खिलाईआ। पावे सार दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधाना, सति संदेसा नर नरेशा इक्क सुणाईआ। निरगुण सरगुण बण के गोपी कान्हा, भगत भगवान आपणा जोड़ जुड़ाईआ। दीन दयाल दयानिध ठाकर बण के बीना दाना, दर्दीआं दर्द रिहा वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्क खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण छड्डी पिछली सर्ब सलाह, मता रहिण कोए ना पाईआ। प्रभ दवारे इक्को कर के वाह वाह, वायदा पिछला पूर पूरब लहिणा झोली पाईआ। टिल्ले पर्बत छड्डे थल अस्गाह, अन दिन लहिणा ल्या मुकाईआ। शब्दी हुक्म दिता ख़ुदा, ख़ादम सारे लए बुलाईआ। अग्गे रहे ना कोए जुदा, दीन मज़्हब दी करे ना कोए लड़ाईआ। साचे नाम दा दस्स के मुद्दा, मुद्दत दे विछड़े रिहा मिलाईआ। लहिणा देणा मुकावे धरनी धरत धवल बसुधा, बावन लेखा नाल मिलाईआ। लेखे पावे गोबिन्द वाला कुज्जा, जो दो तों तिन्न दए वड्याईआ। ओस घुम्यार दा लहिणा बुज्झा, जिस भाण्डा ल्या तपाईआ। जन्म जन्म दा लेखा कर के उग्घा, लहिणे विच कीमत रिहा पाईआ। गुरदित सिँघ ओहो ठठयार बुढ्ढा, जिस कच्ची माटी अग्नी नाल तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंग इक्को इक्क वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण काया माटी वेख्या तक्कया जलवा नूर, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस दे सदा भरदे बेड़े वैंहदे जाण पूर, पूरब लेखा सब दा लेखे लावे थाउँ थाँईंआ। सो सतिगुर हाज़र हज़ूर, हाज़र हो के हज़ूरीए वेख वखाईआ। बाकी रहे ना किसे मज़दूर, जन्म जन्म दी नाम मज़दूरी सब दी झोली पाईआ। जन भगत दवारे कर कबूल, दरगाह साची दए वड्याईआ। गुरमुख उतारना पार जिस दा असूल, असल आपणे घर वसाईआ। मालक बण के कन्त कन्तूहल, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। चरण प्रीती बख्श के धूल, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्मे अंदर हुक्म देवे माअकूल, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ।
१५ कत्तक शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
चार जुग दे थक्के किरती, अकिरतघणां तों पल्लू गए छुडाईआ। धार वेख के इक्क निरती, निराकार रंग रंगाईआ। खेल वेख अगम्मे पिर दी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी नाता ल्या छुडाईआ। कथा कहाणी जुग चौकड़ी चिर दी, जुग चौकड़ी पैंडा गई मुकाईआ। निरगुण निरगुण आत्म परमात्म धार वेखी मिलदी, भगत भगवान जोड़ जुड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदरों हिलदी, हालत समझ किसे ना आईआ। रौशनी नज़र किसे नूं ना आई आपणे तिल दी, तिलकदी वेखी कूड़ लोकाईआ। धड़कणा मिटी ना दिल दी, सांतक सति ना कोए वखाईआ। अन्धेरी रैण समझ आई ना जगत बिल दी, कपट रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। संदेसा कहे मेरा सुणो अगम्मी बोल, अनबोलत रिहा जणाईआ। जगत दमामिउँ वक्खरा ढोल, दो जहान करे शनवाईआ। जगत जिज्ञासूओ परदा लैणा खोल्ह, ख़ालक ख़लक रिहा दृढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सब दा कढ्ढणा पोल, पोप बचया रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वज्जण नहीं देणा रोल, रौला वेखे जगत लोकाईआ। जन भगतां वसणा कोल, घर ठांडे सोभा पाईआ। जित्थे रुत्त बसन्त जाए मौल, मलकुलमौत ना भय वखाईआ। अमृत रस दे के पाहुल, पहल गुरमुखां दए बणाईआ। जन्म कर्म दा कर के भार हौल, हवालात लख चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। माण वड्याई बख्श के उपर धौल, धर्म दा दवारा इक्क समझाईआ। सन्त सुहेले फड़ अडोल, अड्डरे आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार धुर सरनाईआ। धुर सरनाई कहे सब दा इक्को सज्जणा, साहिब लैणा मनाईआ। काया भाण्डे कूड़े भज्जणा, भँवरी विच दिसे लोकाईआ। साचे दर गुरमुख विरले लँघणा, जिन्हां मिले माण वड्याईआ। धुर दरबारा इक्को खुल्हणा, जित्थे वस्त ना कोए पराईआ। मिले मेल सूरे सरबंगणा, समरथ स्वामी होए सहाईआ। धूढ़ी लग्गे अनोखा चन्दना, चन्द चांदनी नूर शरमाईआ। जन्म कर्म दा रहे ना कोए बन्धना, बन्दगी इक्को इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची सोभा पाईआ। दरगाह कहे मैं जगत दरगाह नहीं शरीफ़, शराफ़त वेखां थाउँ थाँईंआ। मैं तक्कां उह ज़ईफ़, जो सिर्फ़ दिलरुबा मात अख्वाईआ। मैं कदे ना होई ज़ईफ़, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। किसे ना झुकया सीस, सजदा
❋
❋
ना कोए वखाईआ। कलमा ना पढ़या हदीस, कूक ना कोए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा रंग रिहा समझाईआ। दरगाह कहे मेरी कोए ना जाणे दरगाह, दर नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां वेखे थल अस्गाह, जगत विच वड्याईआ। उह मन्न के इक्क अलाह, आलमीन सीस झुकाईआ। ख़ादमां दा समझ ख़ुदा, ख़ुदी विच ख़ुद रूप बदलाईआ। लेखा जाणे ना आदम हवा, हवस विच सर्ब लोकाईआ। जिस दा खेल आदि जुगादि नवां, नव नौ चार हुक्म वरताईआ। तिस दा विवहार होणा रवां, रवानगी सर्ब लोकाईआ। दरगाह कहे मैं की कुछ कहां, की तौफ़ीक हक ख़ुदाईआ। इक्क एक दी चरणी ढह्वां, जिस मेरे गृह दिती वड्याईआ। नच्चां कुद्दां नाल चवां, चाउ घनेरा सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां कर के मन्हां, मनसा सब दी पूर कराईआ। आपणा शब्द सुणा के बिना कन्नां, पूरब दे गुरमुख लए उठाईआ। जगत जहान तों उच्चे बणा, शरअ ज़ंजीर रिहा कटाईआ। दस सौ चव्ही दा सोहणा पन्ना, गुरू ग्रन्थ दए दुहाईआ। जगत विधान होणा निकम्मा, नकरमण कूड़ लोकाईआ। मनुआ मन बणे पंमा, प्रेम प्रीती ना कोए वखाईआ। सब तों वक्खरा निराला होवे समां, सम्मत सम्मती रूप बदलाईआ। नव नौ चार दा पैंडा मुके लम्मा, वदी सुदी ना वण्ड वण्डाईआ। कलयुग आवे अन्तिम उत्ते दमां, दामन पल्लू ना कोए फड़ाईआ। दीन दुनी हरस वधे तमअ, तामस अग्नी तत तपाईआ। नूरी जोत जगे ना कोई शमां, शमशान भूमी जगत दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क वखाईआ। राह कहे मेरा वखरा रस्ता, राह रासती नाल जणाईआ। चार जुग दा पिछला बन्न्ह के बस्ता, बस्ती नवीं देणी वसाईआ। जिस गृह पुरख अकाल होवे वसदा, वसल मिले यार ख़ुदाईआ। नूर होवे इक्को अक्ख दा, आख़र मेला बेपरवाहीआ। भण्डारा देवे धर्म सति दा, सच मिले वड्याईआ। मनुआ मूल ना होवे नच्चदा, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। सोहणा भाण्डा होवे साढे तिन्न हथ्थ माटी कच्च दा, गुर सतिगुर ढोला गाईआ। लूं लूं प्रभ स्वामी हो के रचदा, रचना आपणी दए वखाईआ। कत्तक कहे मैं भुक्खा भगतां दे जस दा, सिफ्त सिफ्तां नाल सालाहीआ। ख़ुशीआं विच सदा हस्सदा, हस्ती वेख बेपरवाहीआ। जिस दे कोल भण्डार अमृत रस दा, रस्ते भुल्लयां दए पिलाईआ। सदा सुहञ्जणा खेड़ा वसदा, दरगाह साची सोभा पाईआ। लहिणा देणा पूरा करे सब दे हक दा, हकीकत दा हक दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम भण्डार खोल्ह के आपणे हट्ट दा, वणज वणजारा इक्क कराईआ।
❋
❋