पुस्तकालयभाग २०

पहली मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे मैं रिहा फिरदा, फिरत फिरत वेखी सर्ब लोकाईआ। लख चुरासी अन्तर टोहया हिरदा, घट घट अन्तर निरंतर फोल फुलाईआ। प्रेम प्यार खोजया साचे पिर दा, पीआ प्रीतम तक्कया थाउँ थाँईंआ। जो भगत सुहेला विछड़या चिर दा, चिरी विछुन्ना आप जगाईआ। अन्तर अमृत हो के झिरना झिरदा, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। कँवल नाभी हो के खिलदा, ग़ुंचा रूप रूप बदलाईआ। भेव खुल्हा के निराले तिल दा, त्रैगुण लेखा दिता मुकाईआ। सच स्वामी जित्थे मिलदा, हरि करता धुरदरगाहीआ। झगड़ा मुका के सुखमन टेडी बिल दा, पैंडा पन्ध दिता चुकाईआ। घर वखा निरवैर निर दा, निराकार जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे उठ मीत मुरारे मग्घर, मगरला लेखा रहे ना राईआ। सब दी आसा मनसा पूरी होवे सध्धर, सदम्यां वाला नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी दी दृष्टी करदे पध्धर, पतिपरमेश्वर इक्क जणाईआ। धुर दा स्वामी अन्तरजामी करे अदल, इन्साफ़ इक्को घर प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर कत्ल, बैतल मुक्दस इक्क प्रगटाईआ। जेहड़े भुल्ल गए आपणा वतन, बेवतनां वतन वखाईआ। अग्गे किसे दा चल्ले कोई ना यतन, यथार्थ गुर अवतार पैगम्बर सीस झुकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला एकँकार सांझा यार परवरदिगार आवे रखण, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। आत्म परमात्म सांझा कर के पत्तण, पतिपरमेश्वर आपणा परदा दए चुकाईआ। जगत वासना रहे कोई ना मतन, मन का मणका इक्क भवाईआ। सन्त सुहेले धुरदरगाही बण के आवे सद्दण, सद्दा होका लोक परलोका एका नाम जणाईआ। लख चुरासी जम की फाँसी विच्चों आवे कढ्ढण, बेपरवाह हो फड़ बाहों पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क उपजाईआ। सतिगुर शब्द कहे वेख मग्घर मीत मुरारी, मित्रा मित्र देणा मिलाईआ। मग्घर कर चरण निमस्कारी, बिना सीस सीस झुकाईआ। एह खेल अगम्म अपारी, संसारी समझ कोए ना आईआ। तूं दाता गहर गम्भीर तेरी सदा सदा सिक्दारी, सिक्दार बैठे सीस झुकाईआ। झगड़ा मुके गुरू अवतारी, पैगम्बर धारी तेरे विच समाईआ। एका निरगुण नूर जोत उज्यारी, उजल करे आप रुशनाईआ। जिस दा लेखा कागद कलम ना लिखणहारी, कातब करे ना कोए वड्याईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला शाह पातशाह शहिनशाह लेखा जाणे एका वारी, वारता सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति संदेसा इक्क सुणाईआ। मग्घर कहे सुण सतिगुर शब्द स्वामी, सहिज सीस झुकाईआ। घट निवासी अन्तरजामी, बेनन्ती हक दृढ़ाईआ। तेरा हुक्म

❋

❋

धुर फ़रमानी, फ़ुरनयां विच सर्ब भवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दे के गए निशानी, निछावर आपणा आप कराईआ। पैगम्बर मंगदे गए अगम्मा पाणी, दरगाह साची राह तकाईआ। तेरी रमज़ किसे ना जाणी, अन्जाणत सीस झुकाईआ। जलवा लै के धुर नुरानी, मस्तक नूर नूर चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा वखाईआ। मग्घर कहे तूं शब्दी दाता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादी इक्क ज्ञाता, गुरू गुरदेव करें पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर सुणावें गाथा, कथनी कथ सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम वेख तमाशा, दो जहानां परदा आप उठाईआ। तेरे मण्डल तेरी रासा, गोपी काहन नच्चण टप्पण वाहो दाहीआ। पीर पैगम्बरां पूरीआं कर आसां, आहिस्ता आहिस्ता असल आपणा खेल देणा वखाईआ। सब दा ख़ाली कर कासा, कसम तेरे नाम दुहाईआ। तेरा नूर तेरा प्रकाशा, तेरा नाम शब्द शनवाईआ। सतिगुर शब्द तेरी समझे कोई ना भाषा, भाख्या विच सारे देण दुहाईआ। मैं तक्कया ज़िमी आकाशा, अकस तेरा थाउँ थाँईंआ। सारे कहि के गए जोती जाता, जोती जाता तेरा रूप ना कोए वखाईआ। तेरे नाम दी महिमा गाई बहु भांता, बातां जगत विच वड्याईआ। कोटां विच्चों कोट कोटी तेरीआं मार के गए वाटां, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर देणा दरसाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण मग्घर बाले निक्के, निक्कयां दयां वड्याईआ। मेरा खेल किसे ना दिसे, अन्त कहिण कोए ना आईआ। सब दे पूरे कर के हिस्से, हस्ती धुर दी दिती प्रगटाईआ। जेहड़े लेख पिछले लिखे, गुर अवतार पैगम्बरां पूर कराईआ। अन्तिम कढ्ढ के साचे सिट्टे, सिट्टा सब दे नाल लगाईआ। धुरदरगाही वखा के चिठ्ठे, पड़दे अंदरों दिते चुकाईआ। नेत्र धार अगम्मी नैणीं नीर वहा के पिट्टे, बिन हन्झूआं देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं वरतां जलदी, जल थल महीअल वेख वखाईआ। खेल वखावां अछल अछल्ल दी, वल छलधारी आप वखाईआ। जेहड़ी जोत शब्द संदेसा रही घलदी, जुग चौकड़ी हुक्म सुणाईआ। भगतां मंज़ल देंदी रही अटल दी, निहचल धाम वड्याईआ। उस ने सार ना दिती आपणे पल दी, पलकां दे पिच्छे गुर अवतारां पैगम्बरां हुक्म मनाईआ। सो आपणी धार आपे विच रलदी, दूजा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा प्रगटाईआ। मग्घर कहे मैं वेख्या इक्क इकल्ला मीता, मता इक्को नाल पकाईआ। जिस दी समझे कोई ना रीता, रती रत सब दी रिहा सुकाईआ। कुछ लेखा अर्जन कृष्न नाल जिस वेले उपजाई गीता, इक्क अठ्ठ जोड़ जुड़ाईआ। जेहड़ा सब दा ठाकर नीका, निक्कयों वड्डे दए बणाईआ। ओस दीआं सदा सदा उडीकां, अभुल्ल भुल्ल कोए ना जाईआ। जो आदि जुगादी ठांडा सीता, सीता राम सदा

❋

❋

प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। संदेसा कहे सुणो दो जहान मीत, बिन मत्यों दयां सुणाईआ। सांझी इक्क करो प्रीत, परम पुरख इक्क मनाईआ। जिस दा लहिणा बीस, बीस इकीस रंग वटाईआ। सो साहिब जगत जगदीस, जगदीशर धुरदरगाहीआ। चार जुग जुगती नाल करदे गए उडीक, भगती विच भगवन ध्यान लगाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग बदलण आया रीत, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। भगत सुहेला सब दे अन्तर वस्या बीच, जगत नेत्र अक्ख नज़र कोए ना पाईआ। जिन्हां साचा नाम करे बख्शीश, रहमत रैहम हक कमाईआ। उह सुण के सच हदीस, ढोला गावण धुरदरगाहीआ। चरण कँवल बण वसनीक, मन्दिर खेड़ा इक्क सुहाईआ। दीन मज़्हब दी लँघ के लीक, झगड़ा दूई द्वैती ढाहीआ। काया काअबा वेख मसीत, मसला जीवण हल्ल कराईआ। सतिगुर वेख शब्द अतीत, त्रैगुण बैठण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क प्रगटाईआ। मग्घर कहे मैं होया मुर्दा, मुरीद मुर्शद वेख वखाईआ। जिस दा नाम फ़ुरना इक्को फुरदा, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। पद रखे इक्को सतिगुर दा, गुर सतिगुर रूप धराईआ। मालक हो अगम्मे धुर दा, धुर धाम दए वड्याईआ। लेखा पूर कराए अनन्द पुर दा, पुरीआं लोआं खोज खुजाईआ। लेखा देवे देवत सुर दा, सुरप्त इन्द सीस झुकाईआ। शंकर जिस कारण निरगुण धार जुड़दा, जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म वेता हो के चार कुण्ट दहि दिशा फिरदा तुरदा, तुरत आपणी सेव कमाईआ। विष्नूं खेल वखावे होर होर दा, होका इक्को इक्क समझाईआ। जुग चौकड़ी सब दी कीती करनी आपे तोड़दा, तुट्टयां गंढ्ढ पवाईआ। पिछला लेखा जो टहणा लयांदा बोहड़ दा, बौहड़ी बौहड़ी कर के रिहा कुरलाईआ। जिस वेले बुध शब्द सुणया ज़ोर दा, ज़ोर ज़र नज़र ना आईआ। अन्तर दर्शन इक्को लोड़दा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। आवाज़ आया अगम्मी घनघोर दा, बिन डंक डफार शनवाईआ। हरि करता निक्का जेहा दरवाजा खोल्हदा, खिड़की बन्द उलटाईआ। बिन तराज़ू कंडे तोलदा, वज़न इक्को इक्क जणाईआ। सतिगुर शब्द हो के बोलदा, बोली इक्क प्रगटाईआ। तेरा लेखा कलयुग विच रोल दा, रौला सके ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा परदा आप खुल्हाईआ। बोहड़ कहे मैनूं कहिंदे बड़, पूजा जगत लोकाईआ। मेरी नौ सौ नड़्हिनवे फुट्ट डूँग्घी जावे जड़्ह, एह प्रभ ने दिती वड्याईआ। जित्थे राजा बल गया वड़, बावन भाग लगाईआ। ओथे खेल अगम्मी नर, नर नरायण जोत रुशनाईआ। इतल वितल सितल किरपा आपणी रिहा कर, हरि करता बेपरवाहीआ। धुर संदेशे दिता वर, ख़बरां विच्चों ख़बर इक्क प्रगटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जामा लए धर, धरनी धरत धवल धौल धर्म दवारा इक्क वखाईआ।

❋

❋

सन्त सुहेले भगत जन लए फड़, माण देवे जणेंदी माईआ। साची मंज़ल पौड़े जाए चढ़, काया मन्दिर अंदर पन्ध मुकाईआ। सच दवारा एकँकारा वखाए अगम्मा घर, जिस गृह दीवा बाती इक्को इक्क रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। बड़ कहे मैं बोहड़ दा बूटा, बूटा गुर अवतार पैगम्बरां दिता लगाईआ। जिस वेले बुध ने बिना सुध्ध तों ल्या झूटा, हथ्थ टहणी नाल लटकाईआ। प्रकाश वेख्या चारे कूटां, काया कुटीआ वज्जी वधाईआ। उस दा पुट्ठा होया इक्क जूता, आपणी करवट गया बदलाईआ। नेत्र रो के धाहीं मार के होया मूधा, बौहड़ी बौहड़ी रिहा सुणाईआ। बिना पुरख अकाल तों अवर रहे कोई ना दूजा, दुतीआ भाउ सर्ब मिटाईआ। लेखा रविदास खुल्हाउणा गूझा, रवी एका रंग रंगाईआ। कुछ लहिणा देणा गोबिन्द हथ्थ रखाउणा उपर कूजा, जगत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। नेत्र नीर वहा के नौ दिन दा रो प्या चूज़ा, चीक चीक सुणाईआ। बिना पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां कोई करे ना रीझां, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सृष्ट सबाई पुरख अबिनाशी जगत दवारयों लभ्भणा ला के नीझां, दर दर फेरा पाईआ। नाता जुड़ना गुर अवतार पैगम्बरां सृष्टी चाचा भतीजा, बिना पिता पुरख अकाल दूजा गोद ना कोए उठाईआ। इक्क दे हथ्थ विच होण हक तौफ़ीका, तोहफ़ा सब नूं दए पुचाईआ। तेई अवतारां करनीआं सच उडीकां, बुध बिना बुद्धी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। बड़ कहे बुध मेरे नाल पाई पींघ, केसां बन्धन पाईआ। ढाई कदम अग्गे रींग, नेत्र अक्ख उठाईआ। दर्शन करना दीद, ज़ाहर ज़हूर शरनाईआ। पुरख अकाल इक्क उम्मीद, आमद विच वड्याईआ। दीन दयाल वखाई रसीद, बिन अक्खरां आप पढ़ाईआ। जिस दे विच कीती ताकीद, हुक्म विच शनवाईआ। अवतारां दे अख़ीरी अज़ीज़, उंगली नाल उठाईआ। सब दा लेखा जाणा बीत, वीहवीं सदी दए गवाहीआ। पिछली रहे कोई ना रीत, जगत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। प्रभ आवे बीठलो बीठ, जो नामा गया ध्याईआ। भगत दुआर इक्क अनडीठ, बहत्तरां दए वड्याईआ। सत्तरां संग संगीत, सोहला सच सुणाईआ। चुहत्तरां चेतन चीत, चार्तक तृखा बुझाईआ। पंज पंज पंज आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, चार चार खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। बड़ कहे मेरे हिल्ले पत्ते, पतिपरमेश्वर दिती वड्याईआ। मैं वेखी हकीकत हके, परदा दिता चुकाईआ। नाम संदेशे सुणे सच्चे, सच मिली शरनाईआ। कलयुग अन्त तत्तां वाले गुरू रहिणे नहीं कच्चे, सतिगुर शब्द मिले सर्ब सरनाईआ। जो हर घट अन्तर वसे, सब दा इक्क गोसाईआ। नाम अगम्मा दस्से, इक्को करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करे इक्ट्ठे, झगड़ा पिछला दए चुकाईआ। भाग लगा के तत अठ्ठे, अप तेज वाए पृथ्मी

❋

❋

आकाश मन मति बुध करे रुशनाईआ। नाम भण्डारा अमृत दे के रसे, रसना रस सर्ब गवाईआ। दर्शन दे के इक्को अक्खे, अग्नी तत बुझाईआ। सन्त सुहेले साचे आपणे दवारे सद्दे, नाम संदेसा इक्क सुणाईआ। जो हरि सरनाई लग्गे, लहिणा देणा दए मुकाईआ। जीव रहिण ना देवे बगड़े बप्पे, काग हँस वखाईआ। गुरमुख गुर गुर कर के पक्के, सतिगुर शब्द दए सरनाईआ। लूं लूं अन्तर आपे रचे, रचना प्रभ दी दए वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां लहिणा मुका के मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठे, गृह मन्दिर इक्क सुहाईआ। हुक्मे अंदर सब नूं रखे, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। मग्घर कहे मैं चढ़दा आया जग, जुग जुग सेव कमाईआ। जेहड़ी ख़ुशी होई अज्ज, आजज़ हो के दयां सुणाईआ। शब्दी सतिगुर बणया जज्ज, जहालत वेखे जगत लोकाईआ। किसे दा परदा सके कोई ना कज्ज, गुर अवतार पैगम्बर ना कोए सहाईआ। चार कुण्ट दृष्टी रही नच्च, सृष्टी पई दुहाईआ। चुरासी सके कोए ना बच, बचन पूर ना कोए कराईआ। जो हरि का नाम रहे वच, अन्तर अन्तर खोज खुजाईआ। उहनां दा लहिणा देवे सच, सच बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे तेरा मग्घर चा निराला, निराला दयां वखाईआ। सब दे अंदर अज्ज तों पै जाए पाला, भय विच भय प्रगटाईआ। चिट्टे उपर लेख होवे काला, कलयुग काली रैण नाल मिलाईआ। सब दा कढ्ढ दए दीवाला, दाअवेदार ना कोए अख्वाईआ। सतिगुर शब्द वेखण आया वक्त हाला, माज़ी पिछला खोज खुजाईआ। दीन दुनी दी बदले चाला, चाल सब दी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क वरताईआ। मग्घर कहे मैं हुन्दा जावां चुप्प, कहिण कुछ ना पाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं लुक्कया रिहा छुप, जुग चौकड़ी नज़र किसे ना आईआ। अन्त वेख अन्धेरा घुप्प, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। मैं बदल के पिछला रुख़, रस्ता आपणा ल्या अपनाईआ। हुक्म देवां मानस मनुक्ख, पंज तत समझाईआ। जीवो जंतो साधो सन्तो बिना प्रभ दे सब नूं मिलणा दु:ख, दुखियां दु:ख ना कोए वण्डाईआ। सतिगुर शब्द जम्मया कदे किसे ना कुक्ख, माता गर्भ ना डेरा लाईआ। ना उह मानस ना मनुक्ख, तत वजूद ना कोए हंढाहीआ। सभदे अंदर रहे लुक, घट डेरा आपणा लाईआ। जुग जुग आपणा परदा चुक्क, करे सच रुशनाईआ। जन भगतां मेट के तृष्ना भुक्ख, ममता मोह गवाईआ। सन्त सुहेले गोदी चुक्क, दरगाह साची धाम टिकाईआ। गुरमुख गुरसिख कर के ख़ुश, खुश्यां ढोला इक्को गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को इक्क वसाईआ। मग्घर कहे मेरी आसा मनसा पुन्नी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। किरपा कर वड गुण गुणी, गहर गम्भीर तेरी

❋

❋

सरनाईआ। तेरे नाम दी इक्को उपजे धुनी, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। झगड़ा रहे ना ·षी मुनी, मानव मानव दे समझाईआ। मुख घूँगट काली लाह दे चुन्नी, चार कुण्ट रुशनाईआ। लेखा याद कर लै सम्मत उन्नी, कत्तक कूक कूक सुणाईआ। हुण सांभ लै आपणी दुनी, दीन तेरी सरनाईआ। सब दी ख़ाली दिसे कुंनी, सच वस्त ना कोए वरताईआ। आबेहयात लग्गे किसे ना बुल्लीं, बुलबुला दिसे जगत लोकाईआ। तेरी सृष्टी तैनूं भुल्ली, अभुल्ल समझ कोए ना आईआ। कलयुग अन्त तेरे सन्त जगत वासना खांदे गुल्ली, गोलक हथ्थ किसे ना आईआ। भाग लग्गा ना काया कुल्ली, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। अमृत कर कर दूज्जयां नूं देंदे चुली, आपणे चुल्हे अग्ग ना कोए बुझाईआ। चार जुग तेरी छुट्टी वेखी खुल्ही, दीनां मज़्हबां हिस्सयां विच वण्डाईआ। कलयुग अन्त तेरी फुलवाड़ी हुल्ली, पत्त टहणी रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। मग्घर कहे कुछ तेरी मदद, मुद्दत तों मंग मंगाईआ। कलयुग वेख जगत तशदद्, तसबी माला दए दुहाईआ। सृष्टी वण्डी विच अदद, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। मग्घर कहे की शब्द सुणया संदेसा दए हलकारा, हलकयां वाले गुर अवतार पैगम्बरां रिहा सुणाईआ। उठो वेखो तक्को परम पुरख दा इक्क नज़ारा, नज़रीआ सब दा रिहा बदलाईआ। जागरत जोत बिन वरन गोत रिहा उज्यारा, चार कुण्ट दहि दिशा करे रुशनाईआ। नव नौ चार खोल्ह के इक्क दवारा, दायरा दीन दुनी मिटाईआ। आत्म परमात्म कर प्यारा, प्रीती परम पुरख बणाईआ। सति सच बोल जैकारा, जै जैकार रिहा सुणाईआ। नाम संदेसा दे के वारो वारा, विरसा सब दा वेख वखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साचा नूर कर उज्यारा, अन्ध अंध्यारा रिहा मिटाईआ। जगत जिज्ञासूआं वखावे इक्क किनारा, नईआ नौका नाम प्रगटाईआ। सतिजुग सच करे पसारा, सति सति विच समाईआ। छब्बी पोह खेल होए न्यारा, निराकार आप कराईआ। जिस नूं कहिंदे इक्क इक्क दो एके मिल के होण ग्यारां, ग्यारवां गुरू ना कोए बणाईआ। इक्क इक्क दा गुरू सतिगुरू शब्द बहारां, जिस दी बहार ख़िज़ां विच कदे ना आईआ। ओस दी भगत फुलवाड़ी खिड़ी रहे गुलज़ारा, गुलशन आपणा इक्क महकाईआ। पहली वार बोल के इक्क जैकारा, नौ खण्ड दए सुणाईआ। दूजी वार बदल के धारा, धरनी धरत धवल दए हिलाईआ। तीजी वार नूं दीन दुनी दृष्टी अंदर सृष्टी करे निमस्कारा, एहो बेपरवाहीआ। फिर सब ने लभ्भणा सब ने खोजणा किथ्थे वसे निरँकारा, निराकार आपणा नूर कर रुशनाईआ। प्रगट होणा भगतां दा भगत दवारा, जिस भगती पिच्छे जुग चौकड़ी सारे सेव कमाईआ। गुरमुखो तत्तां वाला नहीं कोई चव्हीआं अवतारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग

❋

❋

चौकड़ी नित नवित सर्ब पसारा, एथे ओथे दो जहानां श्री भगवाना एका रंग समाईआ। एह समागम नहीं समें दा विहारा, समाप्त सब नूं दए कराईआ। झलक विच पलक विच ख़लक विच फ़लक विच इक्को नूर होए चमत्कारा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। एह शब्द दा इशारा जगत दा किनारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी कार कमाईआ। जिस नूं समझे ना कोई जीव संसारा, जगत बुद्धी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हौली हौली करदा जाए विहारा, बिवहार विच तिवहार भगतां रिहा बणाईआ।

२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल

सतिगुर शब्द दासी दासा, बिन दस्त सेव कमाईआ। आदि जुगादि सदा अबिनाशा, अबिनाशी रूप बदलाईआ। निरगुण हो के पावे रासां, सरगुण गोपी काहन प्रगटाईआ। दो जहानां मंज़ल वेखे वाटां, रहिबर हो के खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी देवे दातां, मेहर नज़र उठाईआ। सद वसे इक्क इकांता, अकल कल आपणी कल जणाईआ। जन भगतां पुछे वातां, जुग जुग हो सहाईआ। सच प्रीती जोड़ के नाता, नर नरायण दए मिलाईआ। आत्म परमात्म पढ़ा के गाथा, परदा अंदरों दए चुकाईआ। एथे ओथे देवे साथा, सगला संग निभाईआ। सच प्रीती बख्शे धूढ़ी माथा, मस्तक टिक्का नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग इक्क रखाईआ। संगी साथी हरि सति स्वामी, सतिगुरू गुरदेव इक्क अख्वाईआ। जन भगतां करे सदा मेहरवानी, महबूब धुरदरगाहीआ। धर्म दुआर दे निशानी, निशाने कूड़े दए मिटाईआ। साचा मार्ग दस्स आसानी, असल आपणा राह वखाईआ। जुग जुग जगत रीती मेटे पुराणी, सदा सद आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा हुक्म सिफ्तां वाली बाणी, अक्खरां विच लिखाईआ। सो साहिब सच सुल्तानी, सुत्तयां अक्ख खुल्हाईआ। मंज़ल बख्श इक्क रुहानी, रूह बुत्त दा पैंडा दए मुकाईआ। जलवा दे जल्वागर असमानी, इस्म आपणा इक्क वखाईआ। आत्म रहे ना कोए बेगानी, बग़लगीर आपणी गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मंज़ल दस्स आसानी, राह इक्को इक्क वखाईआ। मंज़ल मिले इक, एकँकार दए वड्याईआ। साचा लेखा देवे लिख, लेख लिख्त लिखी तकदीर बदलाईआ। प्रेम प्यारा गुरमुख सिख, गुर गोदी गोद उठाईआ। धुर दा बण के अगम्मा पित, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई शब्दी धार सतिगुर मित, एकँकार रंग रंगाईआ।

❋

❋

२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ रसीला राम सैदपुर वाले नाल हरि भगत दुआर जेठूवाल

शब्द निराला अगम्मी तीर, तुरीआ तों परे परदा रहे ना राईआ। जित्थे मंज़ल हक अख़ीर, लाशरीक जलवा नूर करे रुशनाईआ। सईयदे करदे अवतार पैगम्बर गुर पीर, निरगुण निरगुण सीस निवाईआ। झगड़ा रहे ना शाह हकीर, तन वजूद वण्ड ना कोए वण्डाईआ। खेले खेल बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित साचे सन्तां करे मेहर, मेहरवान महबूब आपणा मेल मिलाईआ। जिस मंज़ल ते होका चढ़ देवे कबीर, काया कबर डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर इक्को इक्क सुहाईआ। सतिगुर शब्द अगम्मा देवे रस, रसना रस कहिण किछ ना पाईआ। आत्म परमात्म होवे वस, मन का भउ रहे ना राईआ। निरगुण नूर जोत होवे प्रकाश, सूर्या चन्द बैठण मुख छुपाईआ। झगड़ा चुक्के पृथ्मी आकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड परदा दए उठाईआ। सुरत शब्द शब्द सुरत एका गृह एका घर एका मन्दिर कर निवास, अस्थान इक्को इक्क सुहाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी एका देवणहारा सति भरवास, धुर दी धार इक्क बंधाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह खेले खेल आप तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार परवरदिगार सांझा यार आपणा मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द वेखणहारा सन्त हिरदा, काया माटी साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। जित्थे बिन पाणी सरोवर निर्मल झिरना झिरदा, बूँद स्वांती कमलापाती आप टपकाईआ। निराकार निराधार निरवैर आपणी कूटे दिशा अगम्मी फिरदा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण समझ कोए ना आईआ। लहिणा देणा देवे अगम्म अथाह आपणी मेहर दा, मेहरवान महबूब आपणे रंग रंगाईआ। जो साजण मीत मुरारा विछड़या चिर दा, चेतन हो के चेतन सुरती अकाल मूर्ती नाद तूरती तुरत आपणा इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर मन्दिर अन्तर निरंतर एका वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी बाणी तीर, तीर निराला सतिगुर आप चलाईआ। जगत वासना मन कल्पणा बजर कपाटी देवे चीर, चात्रक बूंद स्वांती इक्क प्याईआ। झगड़ा मुका के शाह हकीर, सच तामीर आपणा नाम कराईआ। बदली करे बदलणहारा हुक्मे अन्तर हुक्म तकदीर, तदबीर इक्को इक्क सुणाईआ। शरअ रहे ना कोए ज़ंजीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट भीतर काया मन्दिर अंदर गृह आपणा परदा दए उठाईआ। बाणी निराला तीर जिस नूं गया वज्ज, जगत वासना रहे ना राईआ। बिन मक्के काअबिउं होवे हज्ज, हुजरा हक दए वखाईआ। जित्थे वज्जे अगम्मी नद, धुन आत्मक राग शनवाईआ। दीआ बाती इक्को रिहा जग, दूजी

❋

❋

अवर ना कोए रुशनाईआ। सच स्वामी रिहा सज, सच दवारे सोभा पाईआ। झगड़ा करे ना कोई राग रागनी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण मिटे हद्द, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नूर करे रुशनाईआ। सो दवारा एकँकारा नानक निरगुण धारा ल्या लभ्भ, सच दवारे बहि के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा घर इक्को इक्क सुहाईआ। बाणी नाम तीर अनोखा, बिन सतिगुर तन वजूद ना कोए लगाइंदा। जिस दे लग्गयां होए कोए ना धोखा, मन मति बुध जगत वासना डेरा ढाइंदा। साचा राह इक्को दस्से सौखा, बिन पौड़ी डण्डे आप चढ़ाइंदा। इक्को इक्क पढ़ा के पोथा, बिन अक्खरां निरअक्खर धार आप दृढ़ाइंदा। झगड़ा मुका के लोक परलोका, सच सलोका इक्को इक्क सुणाइंदा। घर वखावे परदा लाहवे जित्थे जगे निर्मल जोता, जोती नूर इक्को इक्क डगमगाइंदा। सच दुआर सचखण्ड सुहाए अगम्मा कोठा, छप्पर छन्न ना कोए वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर एका रंग रंगाइंदा। बाणी तीर वज्जे जिस तन वजूद, माया ममता मोह मिटाईआ। भाग लगाए काया माटी सच कलबूत, कलमा इक्को इक्क पढ़ाईआ। जित्थे मिले हक महबूब, सो मंज़ल दए वखाईआ। झगड़ा रहे ना एका दूज, दूआ एका इक्को विच समाईआ। झगड़ा रहे ना चारे कूट, चारे खाणी चारे बाणी चार वरनां चार कुण्ट परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा घर, जिस घर एका नूर होवे रुशनाईआ। बाणी कहे जिस तीर निराला वज्जा सन्त, सति सतिवादी दया कमाईआ। घर स्वामी मिल के कन्त, सुहञ्जणी सेज इक्क सुहाईआ। निरगुण चाढ़ रंग बसन्त, फुल्ल फुलवाड़ी अगम्म महकाईआ। जिस नूं समझे कोए जीव ना जंत, लख चुरासी दए दुहाईआ। विद्या वाला सार ना पावे पंडत, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिंदे बेअन्त, बेपरवाह बैठा सोभा पाईआ। जिस दा लेखा जुग चौकड़ी आदि अन्त, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कल वरताईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी जोत प्रकाशी सर्ब बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार वड्डी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर जिस दवारे बणे मंगत, दर दरवेश बैठे झोलीआं डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो तीर निराला शब्दी आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर तीर निराला तिक्खा, शब्दी धार अखवाइंदा। जो फट्टड़ करे गुरमुख विरले सिक्खां, साख्यात जिन्हां नज़री आइंदा। झगड़ा रहे ना वड्डा निक्का आत्म इक्को रंग वखाइंदा। पुरख अकाला दीन दयाला बण के पिता, पतिपरमेश्वर गोद उठाइंदा। जगत बाणी गुर अवतार पैगम्बरां दा शब्द संदेशे वाला चिठ्ठा, चिठ्ठी रसायणां हथ्थ लोकमात

❋

❋

पुचाइंदा। इस तों परे जिस ने अगम्म दवारा डिठ्ठा, सो सन्त साजण सच घर सोभा पाइंदा। जगत वासना वाला दीन मज़्हब नहीं कोई हिस्सा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्तां विच ना कोए सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तीर निराला इक्क समझाइंदा। तीर निराला तिक्खा तुरीआ, तुरत स्वामी आप जणाईआ। जिस नूं वेखे कोए ना लोआं पुरीआं, ब्रह्मण्डां खण्डां विच नज़र किसे ना आईआ। जिस ने जुग चौकड़ी लख चुरासी विच्चों आदतां कढ्ढीआं बुरीआं, सति सच सच दृढ़ाईआ। सुरत सवाणीआं सुहागण कीतीआं कुड़ीआं, हरि कन्ती शब्द शब्द मिलाईआ। सन्त जनां मिल सति संग सति सति जोड़ीआं जुड़ीआं, अजोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। बिन सतिगुर किरपा सारीआं जांदीआं रुढ़ीआं, बण मलाह बेड़ा पार ना कोए कराईआ। बाणी कहे तीर निराला तिक्खा नालों धायल करन वालीआं छुरीआं, शरअ दा ज़ंजीर दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सच सति इक्को नाम वखाईआ। सन्त जनां किहा मुख विच्चों ठीक, सिफ्त नाल वड्याईआ। जिंनां चिर ना करो तस्दीक, शब्द नाल दयो गवाहीआ। किस बिध सुरती करे प्रीत, प्रीतम मिल के ख़ुशी मनाईआ। धाम वेख घर अनडीठ, भज्जी फिरे चाँईं चाँईंआ। स्वामी दिसे इक्क अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। जित्थे ना कोई मन्दिर ना मसीत, शिवदवाला मठ्ठ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस दवारयों गुर अवतार पैगम्बरां नाम होवे बख्शीश, जिस नाम दी सिफ्त सारे रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। ठीक कहिणा होवे पवित्त, पवित्र रसना नाल दयो समझाईआ। किस बिध मिल्या सतिगुर पित, शब्दी दाता धुरदरगाहीआ। जो झगड़ा मेटे नित, नवित वेख वखाईआ। काया मन्दिर अंदर वड़ के साचे पौड़े चढ़ के करे हित्त, मीत मुरारा देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तर अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। ठीक कहिण दा आवे रस, अगला रस्ता दयो जणाईआ। जिस नाल मन होवे वस, वसल मिले यार ख़ुदाईआ। बिना अभ्यास तों खुल्ह जावे अक्ख, निज नेत्र नूर चमकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खेल दिसे सच्च, सच सच वज्जे वधाईआ। शब्द उपजे अगम्मी नद, सरवण सुणन दी लोड़ रहे ना राईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन टेडी बंक रहे कोई ना हद्द, त्रिकुटी छुट्टे छुट्टे वस्त पराईआ। इक्को दवारा जित्थे साहिब सुल्तान सतिगुर शब्द बिन तन वजूद रिहा सज, सजदा करन दी लोड़ रहे ना राईआ। ओस दा भेव खोल्हणा अज्ज, अज्ज दा वेला कल्ल हथ्थ ना आईआ। चलो अंदर वड़ीए मन्दिर चढ़ीए दर्शन करीए ओस दा रज्ज, जिस नूं रजो तमो सतो वेख के रोवण मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाडी रसना दा ठीक बोलया तुहाडे कोलों ठीक दए कराईआ।

❋

❋

रसना जेहवा कहे बहुत सोहणा, सोहणी आवाज़ सुणाईआ। जेहड़ा वेख्या आपणे निज लोयणा, ओस दा परदा दयो उठाईआ। बिन साचे सन्तां एह जगत टुट्टा किसे नहीं परोणा, सुरत शब्द ना किसे जुड़ाईआ। एह कोई खेल नहीं अनहोणा, गुर अवतार पैगम्बर एसे दी देंदे गए सफ़ाईआ। इक्क शब्द उह सुणाउणा, जिस नूं सुण के सरोते काया मन्दिर अंदर खा के गोते घर आपणा वेख वखाईआ। सन्त सतिगुर शब्द गुरू गुरदेव स्वामी घर घर दा पराहुणा, कोई घट ख़ाली नज़र कदे ना आईआ। इन्हां बच्चयां नूं शब्द प्रेम नाल प्रचाउणा, पर्चा जीवण दा देणा वखाईआ। जिन्हां ने लख चुरासी विच फेर कदे नहीं आउणा, लख चुरासी पैंडा जाणा मुकाईआ। अगम्मड़े धाम ओस वसाउणा, जित्थे वसदयां सके ना कोए उठाईआ। आप दा ठीक शब्द ठाकर वाली ठोकर इक्क लगाउणा, नानक निरगुण शब्दी धार शब्द नाल गया दृढ़ाईआ। बाणी मारे निराला तीर विछड़यां तुरत मिलाउणा, सुरती सुरत खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे सन्तां सति दवारा इक्को इक्क सुहाईआ।

२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ गुरमीत सिँघ दे गृह पिण्ड हरदो फराला ज़िला जलन्धर

मग्घर कहे मैं मस्ती विच मग्न, मगरला लेखा दिता मुकाईआ। गुरमुख दीपक भगत सुहेले जगण, जागरत जोत ख़ुशी बणाईआ। सृष्टी दृष्टी लग्गे अग्न, तन वजूद तपाईआ। जन भगतां सीतल धारा बदन, बन्दगी अंदरों करे सफ़ाईआ। सच दवारा इक्को लँघण, पैंडा पन्ध मुकाईआ। नाम ख़ुमारी चढ़े रंगण, रंगत इक्क बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुरदरगाहीआ। मग्घर कहे मेरी पूरन होई इच्छा, निरिच्छत प्रभ दिती वड्याईआ। साचे नाम दी पा के भिच्छा, भिक्खक गुरमुख लए तराईआ। धुर धाम दी दे के सिक्खा, सिख्या इक्को इक्क जणाईआ। साचा लेख अगम्मी लिखा, लेखक हो के बणत बणाईआ। पतिपरमेश्वर बण के पिता, पतित उधारन दया कमाईआ। सति दवारे कर के हित्ता, हितकारी वेख वखाईआ। नाम भण्डारा दे अनडिठ्ठा, जग मिठ्ठा रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए वड्याईआ। मग्घर कहे मेरी आसा पूरी होई तृष्ना, तृखा अन्त ना कोए कुरलाईआ। दर ठांडे झुकदे वेखे ब्रह्मा विष्ना, शंकर शहिनशाह सीस निवाईआ। गल पल्लू पाउँदे रामा कृष्ना, कृष्न काहन वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई वखाई मिथना, मिती आपणी नाल प्रगटाईआ। जगत जीव जहान पिट्टणा, पटने वाला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मार्ग इक्क समझाईआ। मग्घर कहे मैनूं मिली सच ख़ुमारी, ग़मख़ार

❋

❋

दिती वड्याईआ। भगत भगवान दी वेखी यारी, दर साचे वज्जी वधाईआ। निरगुण नूर जोत होवे उज्यारी, गृह मन्दिर इक्क रुशनाईआ। नाद शब्द धुन्कारी, अगम्मी राग अल्हाईआ। अमृत रस मिले बिन रसना ठंडा ठारी, ठाकर आपणा रस चुआईआ। लेखा जाणे धुर गिरधारी, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जिस दी सारे करदे इंतज़ारी, अन्तश्करन वेखे थाउँ थाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल देवे सिक्दारी, धुर फ़रमाना इक्क समझाईआ। वाहिद कलमा नाम कर जैकारी, चार कुण्ट करे पढ़ाईआ। सब दा वायदा पूरा कौल करे इकरारी, इकरारनामा पिछला दए वखाईआ। जिस विच शरअ शरीअत दी शुमारी, शमां शमशान आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खिलाईआ। मग्घर कहे मेरी आसा आशा विच्चों निकली, प्रगट कीती बेपरवाहीआ। जिन्हां भगतां साची सिख्या सिख लई, मार्ग पन्थ इक्को इक्क नज़री आईआ। जीवण बणया एका इक्क लई, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सीस बणया नहीं किसे पत्थर इट्ट लई, सतिगुर शब्द मिले वड्याईआ। आत्मा आधारी नहीं किसे काग़ज़ चिट लई, कलम शाही ना जोड़ जुड़ाईआ। जोत नुरानी जिन्हां दिस पई, दहि दिशा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच दए वड्याईआ। मग्घर कहे मेरी आसा उपजी, उपजत उपजत वेखे जगत लोकाईआ। कोई धार ना जाणे सतिगुर जाप जपु जी, जीवण जुगत ना कोए प्रगटाईआ। जो उपज्या सो प्रभू दे तप लई, साधना विच आपणा आप रखाईआ। जो प्रगटया हकीकी हक लई, हुक्म धुर दा मन्न सीस झुकाईआ। जन भगतां इक्को ओट तक्क लई, दूजा राह ना कोए वखाईआ। मानस जन्म पाया सति लई, सति सतिवादी दए वड्याईआ। जिस लोकमात पत रख लई, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जद प्रगटया प्रगटे सच लई, कूड़ कुड़यारां डेरा ढाहीआ। गुरमुख आत्मा ओसे घर वस रही, जो वास्ता आपणे नाल रखाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मस गई, जिन्हां रस अमृत नाम चुआईआ। मग्घर कहे जन भगतो जन्म मिल्या प्रभू दे जस लई, जस वेद पुराणां कम्म किसे ना आईआ। तुसीं प्रगट होए हिस्से अद्ध लई, आत्म परमात्म वण्ड वण्डाईआ। दोहां दी धार एका रूप बज्झ गई, बांझा रहिण कोए ना पाईआ। जो विहार होया अज्ज लई, गुरमुख अज़ल तों ल्या बचाईआ। पिछला जीवण सी जग लई, अगला जीवण सतिगुर लेखे पाईआ। एह तन वजूद सी माटी अग्ग लई, अग्नी अग्ग तपाईआ। गुरमुख जांदी जांदी आत्मा रख लई, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। हरि सरन सरनाई बच गई, बच्चयां वांग गोद टिकाईआ। मौत निमाणी दूर दुराडी आ के नच्च गई, आपणा फेरा पाईआ। जेहड़ी आई सी माटी कच्च लई, मुख गई भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। मग्घर कहे मैं आशा विच पावां ख़ुशी रौला, कूक

❋

❋

कूक सुणाईआ। गुरमुख दा भार कर के हौला, हौली जेही आपणी गोद टिकाईआ। कुछ पिछला याद कर कौला, माई बुढ्ढड़ी दए दुहाईआ। जिस दा छुट्ट ना जाए चोला, चोली आपणे रंग रंगाईआ। जे गुरमुख भुलड़ गोला, गोले आपणे रंग रंगाईआ। पुरख अकाल बण विचोला, एथे ओथे हो सहाईआ। तेरे बिना नहीं कोई तोला, नाम कंडा हथ्थ ना कोए उठाईआ। जिस कारण भगत दवारा खोल्हा, अगली बणत बणाईआ। ओस दा वणज रहे ना पोला, संगठन आपणे नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। मग्घर कहे मैं उच्ची कूक देवां होका, हुक्म मिल्या धुरदरगाहीआ। जिस दा बदलण वाला सी काया कोठा, कपड़ तन वजूद होणी जगत सफ़ाईआ। अन्तिम मिलणा सी जोती जोता, जोत जोत विच टिकाईआ। मेहर विच फेर दे के मौका, मुक्कया होया ल्या बचाईआ। कुछ लेखा पिछला गोबिन्द नाल पौंटा, जूह घाह वाली वखाईआ। जिस दा लेखा ढईआ औंटा, दोहां दा अद्ध वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बख्शणहार सदा सच सच्ची सरनाईआ।

४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ शाकाहारी कानफ़रंस दिल्ली

सन्त महात्मा ने सब ने कीता वख्यान, विआख्या विच सर्ब समझाईआ। कुछ बोल के गया उप राष्ट्रपति प्रधान, वी वी गिरी जणाईआ। इसराईल ने करी पहचान, अन्तर वेख वखाईआ। शब्दां वाला बोल नाल ज़बान, ज़बान दा रस गए समझाईआ। जिंनां चिर मानव मानव ना बणे इन्सान, मन का मोह मिटाईआ। ओन्हां चिर शाकाहारी ना कोई बणे पीण खाण, खाधा पीता कम्म किसे ना आईआ। शब्द संदेसा नर नरेशा एका एक श्री भगवान, हद्द भगतां जगत दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म नूर जहान, जलवा जोत डगमगाईआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी देवे सच निशान, निशाना इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट अंदर बैठा वड़, सच सति वजूद हक महबूब आप सुहाईआ। सब ने सुणया बणना शाकाहारी, खाणा पवित्र इक्क अपनाईआ। जितना चिर आपणी आत्मा परमात्मा दी धार ना समझे ज़री, जीवण जुगत कम्म किसे नाँ आईआ। कथा सुणनी चंगी नहीं बड़ी, बड़ा सो जो इस दे उत्ते अमल लए कमाईआ। ... ... ... ... ... ... ...

❋

❋

५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ डाकटर ओबंसन इसराईली नाल
शाकाहारी कानफ़रंस विच लाल किला दिल्ली

धुर दा लेखा वेख इसराईल, आशा पिछली वेख वखाईआ। मूसा अल्ला इस्लाम जिस दी करे ताअमील, तहिरीर विच ना कोए समझाईआ। हक हुक्म दी लाशरीक सुणे अपील, अपरम्पर स्वामी वेख वखाईआ। जिस नूं जगत बुद्धी समझे ना कोई दलील, सियासत रमज़ ना कोए लगाईआ। इक्क वार थोड़्हा थोड़्हा होणा दोहां ज़लील, झगड़ा इक्क किनारा नज़री आईआ। ख़ाकी फर्श उह ज़मीन, नुकता नज़र सब दी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। मूसा अल्ला इस्लाम रखी उडीक, योरोशलम ध्यान लगाईआ। सदी बीसवीं अन्धेरा होए तारीक, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। साथी होण फ़रीक, शत्रु दुश्मण मुहम्मद रूप वटाईआ। सच ख़ुदा बख्शे इक्क तौफ़ीक, रहमत हक कमाईआ। आसा पूरी करे उम्मीद, मेरी मनसा वज्जे वधाईआ। यहूदी इक्क दूजे दे होण नज़दीक, आप आपणा बल धराईआ। अगली बदल जावे तवारीख़, तारीख़ साची नाल मिलाईआ। धुर दा हुक्म इक्क हदीस, हरि हज़रत आप जणाईआ। ढाई साल तों बाद होवे पीस, शांती शरअ विच लड़ाईआ। एह हुक्म अगम्मी ठीक, ठाकर धुर दा आप जणाईआ। जिस नूं कलम शाही पहले कर ना सकी तस्दीक, तुआरफ़ ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थोड़्हा परदा अगला रिहा चुकाईआ। इस दे नाल होर होणा घमसान, सृष्टी दो धारा वण्ड वण्डाईआ। साबत रहे ना किसे ईमान, अमल छड्डे जगत लोकाईआ। कुछ झगड़ा होणा नाल बबाण, पवण दए गवाहीआ। जिस दा नज़र ना आए निशान, निशाने सारे दए बदलाईआ। एह खेल श्री भगवान, जुग जुग आपणे हथ्थ रखाईआ। जो लिख्या नासर प्रधान, नसर विच पढ़ के समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा हर घट ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान, दीन दुनी सब नूं खोज खुजाईआ।