पुस्तकालयभाग २०

६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ इसराईली डैलीगेटज़ दे साथ दिल्ली

अगला हुक्म हुक्मरान, धुरदरगाही इक्क जणाइंदा। जिस दा मेटे ना कोए निशान, निशाने जगत कूड़ बदलाइंदा। सति सच करे प्रधान, धर्म दवारा इक्क वखाइंदा। जिस नूं कबूल करन ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाइंदा। उस दा अगम्मी इक्क फ़रमान, कातब कलम ना कोए वड्याइंदा। रशीआ बदलण वाला नज़ाम, नौबत अंदरो अंदर सुणाइंदा।

❋

❋

इसराईल खेल होवे निशकाम, यहूदी बहिबूदी विच रखाइंदा। जलदी जलदी परत आए अवाम, हुक्म धुर दा इक्क प्रगटाइंदा। मुश्किल अग्गे होए आसान, मास पंदरां वण्ड वण्डाइंदा। कोई लाए ना शरअ इल्ज़ाम, बरी सब नूं आप कराइंदा। मनुष बणे ना कोए हैवान, इन्सान इन्सानां विच समझाइंदा। रहे ना कोई ग़ुलाम, बन्दीख़ाना बन्द तुड़ाइंदा। हज़रतां दा पैग़ाम, माटी ख़ाक तन वजूद प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाइंदा। हुक्मी हुक्म देवे करीम, आहला अदना वेख वखाईआ। जो शहिनशाह अज़ीम, इक्क अकेला नूर रुशनाईआ। जो वेखणहारा तारीख़ तवारीख़ कदीम, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। उस दा खेल सदा महीन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। झगड़ा मुकावे नर मदीन, मुद्दा इक्को इक्क समझाईआ। भारत छेती करे तसलीम, मेल मिलावे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। भारत करे परवान, परवाना धुर दा दए सुणाईआ। जिस दा पड़दे वाला दिसे अनवान, निगाह धुर दी खोज खुजाईआ। सम्मत अगले बदलण वाला विधान, विधी आपणे हथ्थ रखाईआ। फिर मिले सच फ़रमान, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। सांझी होवे जान पहचान, परदा ओहला रहे ना राईआ। दोवें प्रेम दे बणन महिमान, मुहब्बत विच समाईआ। एह खेल होवे विच जहान, बहुती देर ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नाम विचोला शब्दी मेला जगत आसा मन मनसा मुहब्बत विच सुहबत विच ल्याकत विच रफ़ाकत विच सदाकत विच हमाकत विच इक्को रंग रंगाईआ।

७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ ठाकर सिँघ दे गृह बीड़ अमीन

सतिगुर शब्द कहे एका हुक्म चले पुरख अकाल, अकल कलधारी दो जहानां श्री भगवाना आप चलाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले सज्जण जन भगत वेखे आपणे लाल, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ब्रह्म परदा आप चुकाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकारा काया माटी गृह मन्दिर अंदर वखाए सच्ची धर्मसाल, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा इक्को इक्क खुल्हाईआ। नाम निधान धुन अनादी सुणाए सच्ची धुनकान, अनहद राग अनुरागी आप उपजाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल देवे विधान, वाहिद लाशरीक परवरदिगार जल्वागर धुरदरगाहीआ। भेव अभेदा खोल्हे ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर परदा दए चुकाईआ। हुक्म संदेसा देवे वाली दो जहान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण एका हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी आपणी कार कमाईआ।

❋

❋

सतिगुर शब्द कहे करे खेल पुरख अकाला, अकल कलधारी कल वरताईआ। दीनां बंधप दीन दयाला, दयानिध ठाकर स्वामी गुरमुख वेखे थाउँ थाँईंआ। निरगुण सरगुण आदि जुगादि जुगा जुगन्त करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक ख़ालक निरवैर निराकार होए सहाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक देवे अगम्मी लाला, अनमुल्ली दात आप वरताईआ। माया ममता मोह विकार हँकार बदल देवे चाला, चार कुण्ट दहि दिशा साचा नाम वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक्क परटगाईआ। सतिगुर शब्द कहे धुर फ़रमाना देवे श्री भगवन्त, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित नाम धुर दा मंत, अन्तरश्करन वेखे सर्ब लोकाईआ। सदी चौधवीं सब दा तोड़े गढ़्ह हँकार हऊमे हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा निरगुण धार बण के अनुभवी पंडत, अगम्म अथाह करे पढ़ाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख सन्त मेल मिलाए धुर दा कन्त, हरि स्वामी अन्तरजामी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे करे खेल अगम्म अथाह, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी लैंदे पनाह, नमों नमस्ते सजदयां विच सीस झुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दस्सदा आया राह, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। वेख वखाणे टिल्ले पर्बत जल थल अस्गाह, समुंद सागर खोज खुजाईआ। सो साहिब सतिगुर देवणहारा आपणा नाँ, नाउं निरँकारा इक्क दृढ़ाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता करे प्रकाश हर घट थाँ, चारे खाणी चारे बाणी शब्द नाद धुन शनवाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले चार कुण्ट दहि दिशा पकड़े बांह, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सच दवारा धुर दरबारा वखाए अगम्मा गराँ, जिस नूं जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे करे खेल पुरख समरथ, आदि निरँजण निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस दी महिमा सदा अकथ, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त विच सिफ्त ना कोए सालाहीआ। सो सच स्वामी देवणहारा नाम अगम्मी वथ, वास्तक इक्को वस्त वरताईआ। जन भगतां साचे सन्तां निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को मार्ग दस्स, दहि दिशा दा डेरा देवे ढाहीआ। सच दुआर उपजावे एका एक सच्च, सच आपणा आप समझाईआ। भाग लगावे काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। मन वासना विच दहि दिशा ना पए नच्च, नटुआ वेस ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ग़रीब निवाज, दीन

❋

❋

दयाल दयानिध अख्वाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण बदलदा आया समाज, वेस अनेका आपणा खेल कराईआ। गुर अवतार पैगम्बरां बख्शिश विच बख्शीश करदा आया दात, नाम निधान नौजवान मर्द मर्दान झोली पाईआ। सृष्टी दा दृष्टी अंदर रचदा आया काज, करनी दा करता आपणी खेल खिलाईआ। नाम संदेसा देंदा आया बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण धार हो विस्माद, खेले खेल थाउँ थाँईंआ। जिस दी महिमा गा सके ना कोई राग, सिफ्तां विच ना कोए वड्याईआ। लेखा आपणा जाणे आदि, अन्त आपणे विच छुपाईआ। जिस नूं पैगम्बर करन आदाब, अवतार गुर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच घर बैठा खेल कराईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल वड गहर गम्भीर, गुणवन्ता नज़री आईआ। जिस दा खेल बेनज़ीर, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सब दी बदलणहार तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। शरअ कटणहार ज़ंजीर, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं नमों नमों करे कबीर, बिना सीस सीस निवाईआ। सो साचा धर्म करे तामीर, जिस धर्म दा मूल आपणे विच छुपाईआ। बाहरों नज़र ना आए किसे तस्वीर, मुसव्वर दस्से ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल सर्ब स्वामी, आत्म परमात्म खेल खिलाईआ। जुग चौकड़ी अन्तरजामी, लख चुरासी वेख वखाईआ। नाम संदेसा धुर दी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। लेखा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। अमृत रस बख्शणहारा ठंडा पाणी, निजर झिरना बूँद स्वांती इक्क टपकाईआ। निर्मल नूर जोत जोत नुरानी, नूर ज़हूर आपणा आप प्रगटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान बाणी जिस दी सिफ्तां वाली कहाणी, गुर अवतार पैगम्बर अक्खरां विच प्रगटाईआ। सो शाह पताशाह शहिनशाह पुरख अकाला शाह सुल्तानी, दो जहानी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल इक्क अगम्म, अगम्मढ़ी कार कमाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, तत वजूद ना कोए रखाइंदा। ना हरख़ सोग ना ग़म, चिन्ता विच कदे ना आइंदा। ना पवण स्वास लए दम, साह स्वास ना कोए वड्याइंदा। निरगुण धार निराकार आपे जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी आपणी कार कमाइंदा। जिस दा नूर लख चुरासी धार ब्रह्म, सो आपणी कल वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मालक ख़ालक इक्क महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। आलीशान जिस दा उच्च अरूज, दरगाह साची सोभा पाईआ। चार कुण्ट सदा मौजूद,

❋

❋

मुफ़लसां होए सहाईआ। मेटणहारा कूड़ हदूद, घर इक्को इक्क समझाईआ। जेहड़ा कदे ना होवे नेस्तोनाबूद, नित नवित वज्जे वधाईआ। सो लेखा जाणे लख चुरासी काया (पंज) भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो परदा दए चुकाईआ। वसणहारा चारे कूट, दिशा आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा इक्को इक्क प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाला धुर दा ठाकर, जुग जुग ठोकर नाम लगाइंदा। गहर गम्भीर डूँग्घा सागर, गुर अवतार पैगम्बर आपणे विच समाइंदा। दे के नाम रती रत्नागर, लोकमात खेल खिलाइंदा। सति धर्म कर उजागर, कूड़ कुड़यारा अन्ध मिटाइंदा। वणज करा इक्क सौदागर, सौदा सतिगुर हट्ट विकाइंदा। योद्धा सूरबीर बण बहादर, भय भउ आप वखाइंदा। करनी दा करता कुदरत दा बण कादर, कदीम तों आपणा राह चलाइंदा। निरगुण सरगुण बण साजण, सन्त सुहेले गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। शाहो भूप भूपत राजन, राउ रंक मेल मिलाइंदा। दीन दयाल ग़रीब निवाज़न, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अगम्मी मारे धुर आवाज़न, जिस नूं जगत सरवण सुणन कोए ना पाइंदा।

१९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ लक्षमण सिँघ धंगाली कैंप वाले दे गृह सई कलां जम्मू

सभ दा लहिणा देणा गया मुक, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़ के तुक, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। घर स्वामी ठाकर मिले अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। सच दुआर दा देवे सुख, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। प्रेम प्रीती अंदर चुक्क, चारों कुण्ट पन्ध मुकाईआ। निरगुण धार बणा के सुत, सति सतिवादी लए उठाईआ। निराकार हो के गया तुठ, गहर गम्भीर वेस वटाईआ। पूरब लहिणा रिहा पुछ, परदा पुश्त दर पुश्त फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण खुल्ल्हया वेख्या इक्को ताक, दर दरबार सोभा पाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश, शब्द नाद धुन शनवाईआ। भेव खुल्हाए पूरबले वाक्, भविख्त भाख्या बिन दृढ़ाईआ। निरगुण पूरी कर के आस, असल आपणा रंग रंगाईआ। सच दुआर दे विश्वास, विशा इक्को इक्क जणाईआ। झगड़ा रहे ना माटी मास, मसला आपणा दए समझाईआ। हाए उफ़ कहे कोई ना काश, आकाश प्रकाश इक्क रुशनाईआ। सब नूं कर के आपणे दास, दास्तान धुर दी इक्क सुणाईआ। हर

❋

❋

घट अन्तर कर के वास, वास्ता विश्व नाल रखाईआ। झगड़ा मेट कूड़ प्रभास, भवसागर डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक्क सुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण खुल्ल्हया दर दरवाज़ा, दर ठांडा नज़री आईआ। जिस गृह वसे ग़रीब निवाज़ा, नवाज़श विच आपणी गोद उठाईआ। सब दी रखणहारा लाजा, वड्ड दाता धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्तिम रच के काजा, सतिगुर साचा राह वखाईआ। निरगुण सरगुण पा के माझा, मजलस वेखे धुरदरगाहीआ। कूड़ी क्रिया मेट विवादा, विद्या तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सुणी अगम्मी पुकार, पूरब ध्यान लगाईआ। शाहो भूप वड सिक्दार, हरि स्वामी होए सहाईआ। सृष्टी दृष्टी दए अधार, इष्टी इक्को सोभा पाईआ। जिस दी खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम लै अवतार, अवतर आपणा भेव खुल्हाईआ। जिस नूं समझे ना कोए संसार, संसा रोग जगत लोकाईआ। हुक्म संदेसा देवे शब्दी धार, धरनी धरत धवल धौल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हुक्म मिले धुरदरगाह, हरि करता आप सुणाईआ। छड्डे थल अस्गाह, बैठे अक्ख बदलाईआ। मंगी इक्क पनाह, रहिबर सीस निवाईआ। वेख के सच्चा थाँ, बैठे डेरा लाईआ। नज़री आया इक्को पिता माँ, स्त्री पुरुष ना वण्ड वण्डाईआ। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, शहिनशाह हरि रघुराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वाह वा, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी दिसे गवाह, शहादत इबादत विच भुगताईआ। शब्दी सतिगुर सति सतिवादी दए सलाह, सुल्हकुल आप जणाईआ। पवण संदेसा विच हवा, आदम हवा सीस निवाईआ। इक्को हुक्म होवे रवां, रवादार रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल करे खेल नवां, नव सत्त वज्जे वधाईआ। सच संदेसा धुर दा कहवां, कहि कहि जगत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडे अन्तर चाओ घनेरा, वज्जी सच वधाईआ। पुरख अकाल करे मेहरा, महबूब मुहब्बत विच समाईआ। सचखण्ड लवाए डेरा, दर इक्को इक्क वड्याईआ। जित्थे मज़्हब रहे ना झेड़ा, नाम वण्ड ना कोए वण्डाईआ। वक्खरा दिसे कोई ना खेड़ा, गृह इक्को सोभा पाईआ। स्वामी वसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। शब्दी धार सतिगुर शेरा, शहिनशाह नूर इलाहीआ। कलयुग अन्तिम करे मेहरा, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। जोती जामा मारया फेरा, फिरत वेखे कूड़ लोकाईआ। हुक्मे अंदर दे के गेड़ा, झगड़ा दए चुकाईआ। वक्त सुहञ्जणा नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां बन्न्हे बेड़ा, आपणे कंध उठाईआ। ढोला दस्स के तेरा मेरा,

❋

❋

इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा चार कुण्ट चौतरफ़ी फेरा, चार चार खोज खुजाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ कुलवंत सिँघ दे गृह धंगाली कैंप सई कलां जम्मू

गुर अवतार पैगम्बर कहिण सरगुण धार थक्की मांदी, मधसूदन तेरी सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी लोकमात बणी रही पाँधी, दिवस रैण चार कुण्ट दहि दिशा आपणी सेव कमाईआ। बण वैरागण तेरा ढोला रही गांदी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नाम ध्याईआ। कूड़ विकार हँकार वेखदी रही आंधी, झक्खड़ ममता मोह दीन दुनी हिलाईआ। लालच वेंहदी रही गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ सोना चांदी, तेरा चन्द नूर जोत निरगुण खेल खिलाईआ। वासना विच वस्त अमोलक रही पींदी खांदी, खा खा ख़ालक तेरा शुकर मनाईआ। वणज कराउँदी रही तेरे नाँ दी, हट्ट बाज़ार वणजारयां वणज वखाईआ। मालक बणदी रही दीनां मज़्हबां राह दी, रहमत विच तेरी ओट तकाईआ। मनसा भरी रही आशा वाली चा दी, चाउ घनेरा इक्क समझाईआ। ओट दस्सदी रही पुरख अकाल अगम्मी मलाह दी, खेवट खेटा इक्को धुरदरगाहीआ। कथा कहाणी सुणाउँदी रही भगत भगवान सलाह दी, मश्वरे विच मुश्किल हल्ल कराईआ। खेल वेखदी रही थल अस्गाह दी, टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। सच वस्त कितों लभ्भी ना तेरी हां दी, प्रीती प्रेम ना कोए जणाईआ। बौहड़ी कलयुग अन्तिम लख चुरासी बुद्धी वेखी काँ दी, दृष्टी विच सर्ब कुरलाईआ। माण वड्याई रही ना किसे थाँ दी, धरनी धरत धौल दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर इक्को सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा थक्की, थकावट विच कुरलाईआ। कौल इकरार वायदे वेखे पिछली याद पक्की, पारब्रह्म प्रभ इक्क ध्यान लगाईआ। निरगुण धार जो मालक हकी, हकीकत परदा दए उठाईआ। कथा कहाणी रहे कोई ना शकी, संसा अंदरों बाहर कढाहीआ। निरगुण सरगुण बण के कमलापती, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। सिफ्तां वाली जिस दी कथा जुग चौकड़ी दस्सी, अक्खरां नाल सालाहीआ। सरगुण धार निरगुण नाल हो के वसी, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। खेल करदी रही हथ्थीं, सेवक रूप बणाईआ। जगत दीन दुनी मज़्हबां बण के पक्खी, डेरे रही वखाईआ। कलयुग अन्त चार कुण्ट दहि दिशा सति धर्म रिहा ना रती, रस्ता राह ना कोए समझाईआ। दीन दुनी चली मति मती, मतवाला माया मोह बणाईआ। मैं सब कुछ वेख के अक्खीं, आख़र भज्जी वाहो दाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे चरण कँवल ढठ्ठी, ढहि ढह रही सुणाईआ।

❋

❋

चार युग दी आसा गुर अवतार पैगम्बरां हो के कठ्ठी, इक्को वार वास्ता पाईआ। धुर दे ठाकर सच स्वामी इक्को नाम पढ़ा आपणी पट्टी, पटने वाला करे अगवाईआ। लेखा रहे राग ना छत्ती, छत्रधारी कम्म किसे ना आईआ। नाम डोरी तेरी इक्को अच्छी, तन्दो तन्द दे समझाईआ। वास्ता चरण कँवल रही घत्ती, गहर गम्भीर दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे प्रभू वेख मेरी थकावट, थक्की मांदी दयां दुहाईआ। जगत दुनी दी वेख बनावट, हिस्सयां विच वण्ड वण्डाईआ। तेरे नाम दी बख्शिश वाली सख़ावत, जुगो जुग वरताईआ। सरगुण निरगुण दस्स के इक्क कहावत, कहकहा लगा के करदी रही पढ़ाईआ। हमसाजन बण के करी बग़ावत, बग़लगीर दिते लड़ाईआ। मैं अन्त तेरी अमानत, अमलां तों रहत तेरी सरनाईआ। साडी रही ना कोई ज़मानत, ज़ुमेवार ना कोए अख्वाईआ। सब दे उत्ते दिसे कयामत, सिर सके ना कोए उठाईआ। हुक्मे अंदर लग्गी ममानत, मेहरवान मेहर नज़र ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा देणा उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आशा कहे प्रभू मैं चार कुण्ट दी आई दौड़ी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नित नवित वेखदी रही तेरा डण्डा पौड़ी, पौड़ीआं विच तेरा ढोला जस गाईआ। तेरी भीड़ी गली दिस्सी सौड़ी, बिन तेरी किरपा पार ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं कर के बौहड़ी बौहड़ी, नेत्र रो रो दयां दुहाईआ। सन्त रिहा कोई ना घोरी, अन्धघोर विच लोकाईआ। असीं सब नूं वेख्या दिवस रैण तक्कया चोरी, जगत अक्ख ना कोए मिलाईआ। आत्मा सुहागण दिसे ना कोई बांकी छोहरी, पीआ प्रीतम मेल ना कोए मिलाईआ। साडे हथ्थों छुट गई डोरी, डांवांडोल दिसे लोकाईआ। माणस रूप हो गए ढोरी, सच धर्म ना कोए वड्याईआ। तेरे अग्गे दोवें हथ्थ रही जोड़ी, जोड़ींदे साजन वास्ता पाईआ। किसे दी कीमत रही ना कोड़ी, कौडी हट्ट ना कोए विकाईआ। निरगुण सरगुण धार समझे कोई ना दोहरी, दूआ एका भेव ना कोए चुकाईआ। तेरे अग्गे चले कोए ना ज़ोरी, ज़ोरावर तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती बख्श भोरी, भरम अन्तर निरंतर रहे ना राईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ देवा सिँघ धंगाली कैंप सई कलां जम्मू

गुर अवतार पैगम्बरां आसा हो के उग्घी, उगण आथण वेख वखाईआ। लख चुरासी अन्तर वेख के बुद्धि, धुर संदेसा

❋

❋

रही सुणाईआ। साची धार किसे ना सुज्झी, समझ सोच ना कोए रखाईआ। कलयुग वासना कूड़ कुड़यार विच रुज्झी, रिज़क रहीम ना कोए मनाईआ। साची दिसे कोई ना झुग्गी, झगड़ा जगत लोकाईआ। भाउ भावना होई दूजी, एका रंग ना कोए समाईआ। नेत्र रोवां उच्ची कूक भुब्बीं, हौकयां विच सुणाईआ। पुरख अकाल वेख आपणी वदी सुदी, किशना सुकला पक्ख पैंडा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर इक्क सुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मेरे अन्तर होई हैरानी, हैरत विच दुहाईआ। सति धर्म दी जूह दिसे बेगानी, बन्दा बन्दगी विच ना कोए समाईआ। बाहरों निर्मल होए जिस्मानी, अन्तर मैल ना कोए धवाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, कूड़ डंके जगत वजाईआ। प्रकाश होवे ना कोए असमानी, इस्म आअज़म ना कोए वखाईआ। झगड़ा चार कुण्ट दीवानी, दाअवेदार गुर अवतार पैगम्बर देवे ना कोए गवाहीआ। साचा राह ना दिसे आसानी, असल वसल ना कोए कराईआ। जीवत जी जीए ना कोए प्राणी, परम पुरख ना कोए मिलाईआ। मुहब्बत विच दुनिया वेखे ना कोए फ़ानी, फ़रमांबरदार रूप ना कोए धराईआ। चार जुग दी पिछली सुणन कहाणी, अग्गे चले ना कोए हक रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गृह देणा वसाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मैं वेखां असल वसीअ, वसीअत सब दी फोल फुलाईआ। जिस दी कलमयां विच करदे गए तशरीह, ताब्यादारी जगत कमाईआ। मार्ग रस्ता दस्सदे गए लीह, पन्थ ग्रन्थां विच सालाहीआ। सो सब दी पावण आया सही, सही सलामत वेस वटाईआ। लेखा वेखे बिन काग़ज़ कलम शाही वही, वाहिद आपणी कार कमाईआ। अग्गे जीवण विच ज़िंदगी देवे नई, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। सो गुर अवतार पैगम्बरां बाणी भविख्तां वाली कही, आसा सब दी पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे साहिब स्वामी सच पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तेरा एकँकार इक्क सहार, साहिब सरन वड्डी सरनाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। किरपा कर आपणी धार, धरनी धरत धवल वड्याईआ। लेखा मुके जुग चौकड़ी चार, चार वरनां इक्क पढ़ाईआ। निरगुण नूर दिसे उज्यार, उजाला होए लोकाईआ। सति धर्म दा सति जैकार, रसना ढोला तेरा गाईआ। हउं सेवक ख़िदमतगार, ख़ादम हो के तेरी सेव कमाईआ। तूं दाता दानी इक्क दातार, दयावान अख्वाईआ। मंगते दरवेश खड़्हे भिखार, भिक्खक झोली देणी भराईआ। तूं सब दा सांझा परवरदिगार, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। अलख निरँजण तेरा जैकार, जैकारयां विच सालाहीआ। तेरा वड्ड वड्डा दरबार दरगाह साची सोभा पाईआ। करे कराए आपणी कार, कुदरत करता वेख वखाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी कर विच संसार,

❋

❋

संसारी भण्डारी बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ भगवान, भगत वछल सदा गिरधार, गिरवर गृह एका देणा वसाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ गूढ़्हा राम सेख़सर सई ख़ुर्द कैंप जम्मू

गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मैं फिरदी बन खण्ड, जूहां जंगल वेख वखाईआ। पड़दे लाह के तक्कया परम पुरख दा ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। जगत संसार वासना वेखी कंध, द्वैत दर दर ध्यान लगाईआ। किरपा करी साहिब बख्शंद, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। जन भगत दवारे मिल्या इक्क अनन्द, अनन्द धुर दा नज़री आईआ। शब्द सुणया अगम्मी छन्द, सोहँ ढोला रहे गाईआ। मैं बिना करवट तों बदल लई कंड, सनमुख हो के दर्शन पाईआ। जिन्हां नूं परम पुरख लगाया अंग, अंगीकार इक्क हो जाईआ। दो जहान दा चमके निराला चन्द, सीतल धार इक्क दरसाईआ। नेत्र नीर वरोले सरोवर गंग, गहिणा विच दुहाईआ। किरपा करी सूरे सरबंग, साहिब सतिगुर दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर इक्को इक्क सुहाईआ। आसा कहे मेरे अन्तर आई ख़ुशहाली, ख़िज़ां बसन्त रूप बदलाईआ। चढ़ी इक्क अगम्मी लाली, जो लालन लाल रंग रंगाईआ। जलवा तक्कया जोत अकाली, अकल कल आपणी खेल खिलाईआ। मैं निक्की नढ्ढी बाली, वेख सीस जगदीस झुकाईआ। जुगा जुगन्तर तेरी वक्खरी चाली, पारब्रह्म प्रभ भेव कोए ना आईआ। तेरा खेल अदना आअली, निरगुण सरगुण तेरी वज्जे वधाईआ। लख चुरासी जीव जंत दा माली, मालक इक्को सोभा पाईआ। गगन मण्डल तारका जिउं दीपक विच थाली, जलां थलां विच समाईआ। तेरी शनाख़त हथ्थ ना आए भाली, खोजी खोज ना कोए खुजाईआ। तेरे दर ते खड़्ही सवाली, मंगती हो के झोली डाहीआ। सब दी लेखे ला जन्म कर्म दी घाली, पूरब लहिणा दे चुकाईआ। वसां इक्को सच सची धर्मसाली, धर्म दवारा इक्क प्रगटाईआ। जित्थे रहे कोई ना ख़ाली, ख़लक दे ख़ालक देणी सरनाईआ। मेरी मस्कीनां वाली दलाली, अधीनगी विच रखाईआ। भगत भगवान मिल के वज्जे ताली, तार तार नाल हिलाईआ। फल लग्गे अगम्मी डाली, पति पतवन्ते देणी माण वड्याईआ। तेरा भाग वड्डा तूं रहमत विच शाली, शहिनशाह अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर तेरी चाल निराली, निराकार तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचा इक्क सुहाईआ। आशा कहे मैं की की दस्सां कहावत, कहिण कथन विच ना आईआ। जगत जहान वेखी बग़ावत, बग़लगीर ना कोए बणाईआ। मानव मानव पई अदावत,

❋

❋

झगड़ा तक्कया कूड़ लोकाईआ। साची करे ना कोए सख़ावत, रहमत नाम ना कोए वरताईआ। तेरा खेल तक्कया प्रभू अचानक, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सक्या ना कोए समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटण आयों अलामत, आहला अदना लेखे लाईआ। भगत सुहेले वेख अमानत, आप आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरा खेल सही सलामत, जीवण मरन ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्तिम दिसे इक्क कयामत, कयामगाह ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर अग्गे देवे ना कोए ज़मानत, सारे बैठे पल्लू छुडाईआ। तेरे हुक्मे अंदर चार कुण्ट दहि दिशा सब ते आवे शामत, शमां कूड़ गुल कराईआ। तेरा नाउं निधाना श्री भगवाना हथ्थ ना आए नयामत, अनरस रस ना कोए चखाईआ। मैं बाली नढ्ढी चार जुग दी अन्जाणत, तेरा भेव ना समझया राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा प्रेम सच अमानत, पूरब मेला लए मिलाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ बेला सिँघ दे गृह धंगाली कैंप सई कलां जम्मू

आशा कहे मैं प्रभ दा करां शुकराना, शुकर कहि के ख़ुशी मनाईआ। निरगुण धार उतर श्री भगवाना, भगवन आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत पहर के जामा, अन्तरजामी वज्जी वधाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, निरगुण सरगुण फोल फुलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां बदल देवे ज़माना, ज़ामन आपणा नाम बणाईआ। धुँदूकार मेटे ज़िमीं असमाना, असल नूर चन्द कर कर रुशनाईआ। मानव रहे ना कोए बेगाना, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। दो जहान करन सलामां, सजदयां विच सीस झुकाईआ। सब दी सांझी कर कलामा, कलमा कायनात पढ़ाईआ। पारब्रह्म इक्क अमामा, अमल वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। पिछला बदल दए नज़ामा, अग्गे नौबत इक्क वजाईआ। अन्धेरी रैण रहे ना शामा, शमां जोत करे रुशनाईआ। सति धर्म दा इक्क निशाना, सति सतिवादी आप झुलाईआ। इक्को दस्स के आत्म परमात्म गाणा, हकीकत विच्चों पढ़ाईआ। लेखा जाणे धुर दा रामा, बंसरी नाम वाली सुणाईआ। पीर पैगम्बरां दा वेखे भविख्त ब्याना, परदा पर्दे अंदरों दए उठाईआ। हर घट हो के अन्तरयामा, अन्तरश्करन लेखा वेख वखाईआ। जन भगत सुहेला वेखे जगत निमाणा, कोझा कमला गोद उठाईआ। शब्दी शब्द खेल महाना, महिमा अकथ कथ वड्याईआ। गुरमुख रहे ना कोए ग़ुलामा, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ। एका डंका वज्जे दमामा, दमा दम आपणी करे शनवाईआ। झगड़ा मुके कूड़ तमामा, तामस राजस डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। आशा कहे हुक्म वेखणा इक्को रब्बी, राबता ज़ाबता

❋

❋

विच छुपाईआ। जिस दी याद करदे गए नबी, रसूल आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सो मरीज़ वेखे जगत तबी, तबीअत सब दी फोल फुलाईआ। किसे दी रहिण ना देवे गद्दी, गदागर करे लोकाईआ। लहिणा चुक्के चौधवीं सदी, सदमा दर दर दए वखाईआ। वासना कहे मैं बाली नढ्ढी, निक्की वड्डी आपणा रूप बदलाईआ। प्रभ दा खेल आदि पुश्त यद्दी, यथार्थ आपणी कार कमाईआ। जिस दी जोत निराली जगी, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जन भगत आत्मा बद्धी, बन्दना इक्क समझाईआ। लख चुरासी छड्डी, नाता रिहा ना राईआ। प्रेम प्रीती इक्को लग्गी, अग्गे सके ना कोए तुड़ाईआ। कलयुग जगत अन्धेरी वगी, झक्खड़ चारों कुण्ट हिलाईआ। हज़रत वेखे पैगम्बर तक्के मूसे वाली नूह नदी, नधान समझ किसे ना आईआ। नव नौ चार पिच्छो प्रभ दा खेल हुंदा कदी, कदीम दी रीती चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। आशा कहे मैं गावां गीत, ढोला धुरदरगाहीआ। प्रभ तक्कया इक्क अतीत, त्रैगुण लेखा रिहा मुकाईआ। मैं हो गई ठंडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। भगत मार्ग बदल के रीत, रस्ता इक्को दिता वखाईआ। जो साहिब स्वामी रखे चीत, चेतन आपणा जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीट, ऊँचां नीचां मेल मिलाईआ। वक्त अख़ीरी रिहा बीत, बातन समझ किसे ना आईआ। बिना प्रभ तों झूठी दिसे प्रीत, प्रीतम होए ना धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां करे आप बख्शीश, बख्शिश विच रहमत विच नाम निधाना झोली पाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ अंग्रेज़ सिँघ दे गृह धंगाली कैंप सई कलां जम्मू

कृष्न किहा सुण अर्जन गीता, गीतां तों बाहर जिस दी शनवाईआ। इक्क अठ्ठ दा इक्को मीता, निरगुण सरगुण खेल खलाईआ। आदि जुगादि ठांडा सीता, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। वण्ड करे ना ऊँचा नीचा, आत्म परमात्म आपणा रंग रंगाईआ। सदा खेल दस्से अनडीठा, जिस दी समझ किसे ना आईआ। पिच्छे वेख की खेल होया राम सीता, सुरती शब्द नाल वड्याईआ। अगम्मी धार नीकन नीका, निराकार धुरदरगाहीआ। कृष्न ने सहिज नाल अर्जन दे हथ्थ मारया उत्ते पीठा, ठोकर दिती लगाईआ। उस दा भय विच निकल गया चीता, सुरत बुध रही ना राईआ। कृष्न ने कन्न फड़ के हलूणया वक्त वखाया बीसा, बीस बीस दुहाईआ। निरगुण धार जोत दा शीशा, बिन अक्खां दिता चमकाईआ। सब तों वक्खरी समझा के रीता, भगत भगवान अंग लगाईआ। सचखण्ड निवासी बण के मीता, मित्रां आपणे घर वसाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। कृष्न गीता लग्गा सुणाउण, बिन अक्खरां अक्खर उपजाईआ। बिना रसना लग्गा गाउण, गीत धुरदरगाहीआ। ख़ादम हो गई उणंजा पाउण, पवण पवणां विच समाईआ। हाज़र हो के किहा रावण राउण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरा जोबन ना रिहा विच धौण, बाहूबल ना कोए वड्याईआ। इक्क वास्ता आया पाउण, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। मैं मार्ग लग्गा चलाउण, चाल निराली दे समझाईआ। कृष्न किहा मैं द्वापर लग्गा मुकाउण, भाई भाईंआं नाल टकराईआ। अर्जन नूं लग्गा वड्याउण, बुद्धी समझ दे पिच्छे रखाईआ। रावण लग्गा पछताउण, हथ्थ हथ्थां नाल मिलाईआ। कृष्न दा चरण लग्गा दबाउण, उंगली अंगूठे नाल छुहाईआ। कृष्न रूप लग्गा बदलाउण, तत शरीर रिहा ना राईआ। ओस दे विच लग्गा समाउण, जो समें दा मालक इक्क अख्वाईआ। जिज्ञासूआं नूं लग्गा पर्चाउण, पर्चा जीवण वाला टिकाईआ। उजड़यां नूं लग्गा वसाउण, घर इक्को इक्क दरसाईआ। अर्जन जो मैथों लग्गा लिखाउण, हुक्म हुक्म विच्चों समझाईआ। तैनूं रुस्से नूं लग्गा मनाउण, अग्गे हो करे अगवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। कृष्न कहे अर्जन सुण अगम्मी धुर दा निरअक्खर, अक्खर रूप ना कोए बणाईआ। इक्क पाहन फड़ के पत्थर, कृष्न ने दिता वखाईआ। अर्जन नूं कन्नों फड़ के फेर वखाया गोबिन्द वाला सत्थर, सूलां सेज हंढाहीआ। जेहड़ा वक्खरा निराला मीत मुरारा रहे वक्खर, हर घट ओहो नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा इक्क उठाईआ। कृष्न किहा सुण अगम्मी आवाज़, बिन रसना दयां सुणाईआ। जिस विच खुल्ल्हे काहन दा राज़, बेनिशान सोभा पाईआ। सीस जगदीस सुहाए ताज, तख्त निवासी वड वड्याईआ। छत्रधारी करे कोई ना राज, रईयत रंग ना कोए रंगाईआ। राजा प्रजा दोवें दिसण मुहताज, ख़ाली भण्डारा ना कोए भराईआ। कलयुग अन्त चेले गुरुआं नूं लैण नवाज, चेले गुरू बणा के आपणी करन वड्याईआ। अग्गों अर्जन किहा एह की खेल तमाश, समझ नाल समझाईआ। कृष्न ने आसा सद्द लई कोल वेद व्यास, हुक्म दिता सुणाईआ। ओन खोल्ह के दस्सी बात, सुख़न इक्क अल्हाईआ। मैं लिख दिता नाल कलम दवात, कलयुग अन्तिम प्रगट होवे धुरदरगाहीआ। जो सारयां नूं देंदा आया शाबाश, माण वड्याई विच टिकाईआ। पूरे करे ख्वाब, ख़ाब आपणे विच प्रगटाईआ। गीता दा अठारां ध्याए कृष्न दा पहला बाब, कृष्न दे काहन दा अक्खर ना कोए बणाईआ। अन्त अख़ीर एह रह जाए इक्क किताब, लाजवाब होवे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, थोड़्हा थोड़्हा जोड़ा जोड़ा सब नूं दस्सदा रिहा हिसाब, जवाब हथ्थ ना किसे फड़ाईआ।

❋

❋

२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ वकील सिँघ धंगाली कैंप सई कलां जम्मू

गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मैनूं आवे हासी, हस्ती वेख धुरदरगाहीआ। वेस वटाया पुरख अबिनाशी, रूप रंग रेख समझ किसे ना आईआ। कलयुग वेख रैण अन्धेरी राती, रुत्त रुतड़ी आपणी इक्क महकाईआ। साचे नाम दी कर प्रभाती, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। अमृत रस दे स्वांती, सुत्यां ल्या उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे करांती, सति सच कर रुशनाईआ। सृष्टी चार कुण्ट उदासी, दृष्टी वज्जे ना कोए वधाईआ। मन कल्पणा हो गई मदिरा मासी, मस्त ख़ुमारी नाम ना कोए चढ़ाईआ। चार जुग दी कथा कहाणी पिछली बासी, जिस दा रस चख ख़ुशी ना कोए मनाईआ। पिछला लेख मकावे गुर अवतार पैगम्बरां वाली घासी, रहिबर इक्को इक्क नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी मंज़ल जन भगतां वखाए सौखी घाटी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी तकदी रही वाटी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। सो साहिब स्वामी बणया सगला साथी, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी करे आखी, आख़र आपणी कल वरताईआ। चार कुण्ट दहि दिशा लख चुरासी करे राखी, रखक हो के वेख वखाईआ। वेस वटाया अलखणा अलाखी, लेखा लिख ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मैं वेख्या खेल अगम्मा, पुरख अगम्मड़ा रिहा वखाईआ। निरगुण धारों आपे जम्मा, जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। दीन मज़्हब दी छड्ड के तमअ, ताअमील आपणी इक्क कराईआ। सब दा लहिणा देणा जो पिछला जम्हां, हकीकत हक विच्चों वरताईआ। सतिजुग मार्ग ला के नवां, नव नौ खण्ड दए समझाईआ। लेखा मुक्के जुगां चौहां, चार वरन मिटे लड़ाईआ। आपणे हथ्थ रख्या समां, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मैं वेख्या आपणी अक्खीं, ओझल रूप ना कोए वखाईआ। जिस दी लख चुरासी सख़ी, काहन कन्त कन्तूल सोभा पाईआ। उस दी भूमिका इक्को वसी, सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जित्थे भगतां पैज रखी, होए आप सहाईआ। साची धार दस्सी, निरगुण कर पढ़ाईआ। आशा कहे मैं ख़ुशींआ नाल हस्सी, हँसमुख आपणी बणत बणाईआ। जेहड़ा कटण लग्गा दीन मज़्हब दी रस्सी, रस्ता इक्को इक्क चलाईआ। रैण अन्धेरी रहे ना मस्सी, नूरी चन्द जोत रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना कोई शकी, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। जिस दी नानक पीसी चक्की, चार्तक हो के ध्यान लगाईआ। सब दी यारी दस्से कच्ची, बन्धन आपणे नाल बंधाईआ। कूड़ी क्रिया अग्नी मच्ची, बिन माचस रही जलाईआ। अग्गे किसे दी सति धर्म विच रहे कोई ना पत्ती, हिस्सा जगत ना कोए वण्डाईआ। हुक्म चले कोई ना रत्ती, रत्त सब

❋

❋

दी दए मुकाईआ। कर सके कोई ना गती, गति मित आपणे हथ्थ वखाईआ। पुरख अकाल बण के इक्को कमलापती, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। काया मन्दिर अंदर बिन हरि किरपा जगे ना कोए मोमबत्ती, बिना दीपक दीप करे रुशनाईआ। एह सब कुछ खेल वेखणा अक्खीं, आख़र हरि जू आप कराईआ। आसा कहे मैं चार कुण्ट नस्सी, भज्जी वाहो दाहीआ। सच कहाणी किसे ना दस्सी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कूकण देण दुहाईआ। अन्तिम सब दी धार कर के कठ्ठी, एका हुक्म दिता दृढ़ाईआ। अग्गे सड़े ना कोए भठ्ठी, अग्नी मज़्हब ना कोए तपाईआ। पिछली डोर गई कटी, कटाकश अगला आपणा नाम लगाईआ। सब नूं पढ़ा के इक्को पट्टी, धुर दी विद्या इक्क जणाईआ। गुरमुख भरे कोई ना चट्टी, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मैं आसावंद, जुग जुग ध्यान लगाईआ। प्रभ मिले इक्क ख़ावंद, मालक धुर दा बेपरवाहीआ। जिस दा कढ्ढणा पए ना कदे दसवंध, हिस्सयां विच हिस्सेदार ना कोए अख्वाईआ। जिस दे भगत सुहेले उपजण चन्द, जगत जहान करन रुशनाईआ। इक्क हुक्म दे होवण पाबन्द, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। खेल वेखण विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड वज्जे वधाईआ। करवट विच बदल के कंड, सनमुख हो के सोभा पाईआ। ढोले गावण बत्ती दन्द, रसना जेहवा राग अल्हाईआ। तूं साहिब सदा बख्शंद, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। आत्म बख्शे इक्क अनन्द, निजानंद करे रसाईआ। सीतल धार पावे ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। एथे ओथे देवे संग, सगला संग निभाईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंद, हरि करता इक्क अख्वाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मैं वेख के हो गई दंग, हैरानी मेरे अंदर आईआ। ग़रीब निमाणयां चाढ़े रंग, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। झगड़ा मुका के गोदावरी गंग, चरण धूढ़ मस्तक टिक्का लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्क सुणा के छन्द, अगला पैंडा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा बख्शंद, बख्शिश विच बख्शीश धुर प्रीती इक्क वरताईआ।