२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ पूरन सिँघ धंगाली कैंप सई कलां जम्मू
गुर अवतार पैगम्बरां आशा कहे पुरख अकाल पा दे सही, सही सलामत तेरी इक्क सरनाईआ। जुग चौकड़ी जो आस सब दी रही, बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। कथा कहाणी भविख्तां विच जो सब ने कही, धुर संदेसयां विच सुणाईआ। अन्त
❋
❋
गत सब दी तेरे हथ्थ रही, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां लेखा मंगे कोए ना वही, राए धर्म ना कोए सज़ाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे जो राम भरत नाल कैकई, दसरथ समझ कोए ना आईआ। राम संदेसा भरत भराता इक्क धार चलणी नई, जिस दा लेख ना कोए बणाईआ। जिस वेले सृष्टी सति धर्म तों गई, कलयुग अन्तिम नज़री आईआ। इक्क इकल्ला राम दा राम आवे जन भगतां लई, लहिणा देणा सब दा पूर कराईआ। आदि जुगादि जो होसी भी हई, हरि करता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। आशा कहे प्रभू चार जुग तेरे किते ना वेखे दसख्त, बिन अक्खरां सब नूं कीती पढ़ाईआ। जिस कारण निरगुण धार आयों वत, वतन बेवतन सारे वेख वखाईआ। सच स्वामी सब दी रख पत, पतिपरमेश्वर तेरी वड्याईआ। मैं जुग चौकड़ी गावण वाली तेरा जस, सिफ्तां विच वड्याईआ। अन्त हकीकत तेरे हथ्थ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सप्त सुरिख राह तक्कण तेरा अक्ख, लोचन इक्क खुल्हाईआ। मेहर कर पुरख समरथ, समरथ तेरी बेपरवाहीआ। बीष्ते काल गए नस्स, जुग रिहा कोई ना राईआ। अन्तिम सब कुछ तेरे वस्स, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। निरगुण धार करीं ना पक्ख, अदल इन्साफ़ इक्क देणा प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह पट्ट, माया ममता मोह खपाईआ। तेरे प्यार दा खुल्ल्हे हट्ट, नाम वणजारा सेव कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां कर इक्ट्ठ, हुक्म इक्को इक्क सुणाईआ। दीन दुनी गए छड्ड, नाता मूल रिहा ना राईआ। सचखण्ड दवारे कोई ना दिसे अड्ड, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। आसा कहे साची सही दा दे सबूत, साबत आपणा आप दे प्रगटाईआ। काया माटी वेख कलबूत, जिस अंदर कलमे दिते पढ़ाईआ। निरगुण धार हो मौजूद, हाज़र हो के दे वड्याईआ। तेरी मंज़ल इक्क मक्सूद, महिफ़ल इक्को घर बणाईआ। झगड़ा रहे ना कोई दूज, कूड़ी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। साची आपणी दस्स दे सूझ, सुध बुध पिछली दे चुकाईआ। तेरा नाउं सारे कहिंदे नैण मूंद, नेत्र नैण अक्ख दे खुल्हाईआ। मैं चार जुग दी कुरलावां कूंज, हौकयां विच सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मेरे हन्झू नेत्र अक्खीआं विच्चों पूंझ, बिन धार छहबर जल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी इक्को ओट रखाईआ। आसा कहे मैं वेख वेख रही तक्क, बिनां कूट खोज खुजाईआ। की खेल करे समरथ, साहिब बेपरवाहीआ। निरगुण धार जोती जाता हो के आया नस्स, निस्बत समझ कोए ना पाईआ। अन्त अख़ीर सब दी कर के बस्स, सफा सब दी दिती उठाईआ। इक्को बोल जैकारा हक, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। चरण कँवल सरनाई सारे गए ढठ्ठ, गुर अवतार पैगम्बर बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत निधान इक्को दे आपणा रस, रस्ते भुल्लयां मार्ग सच वखाईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ बीबी मिठ्ठी देवी दे गृह मघोवाली जम्मू
गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मैं भगत सुहेले वेखे तरदे, तारनहार दातार आपणी दया कमाईआ। साची मंज़ल दरगाह साची सचखण्ड दुआर चढ़दे, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक्को पढ़दे, आत्म परमात्म विच मिलाईआ। जीवत रूप कदे ना मरदे, मर जीवत रूप बदलाईआ। सुख लैण अगम्मी घर दे, जिस घर वसे शहिनशाहीआ। भाणा सबर सबूरी जरदे, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। इश्नान करन साचे सर दे, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक्क वखाईआ। आशा कहे मैं भगतां वेख्या मेला हरि निरँकार, निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। जिस दी खोज रही जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फोल फुलाईआ। जिस दी वारता गाउँदे गए गुर अवतार, पैगम्बर ढोलयां विच सुणाईआ। सो साहिब स्वामी वेखणहार, जोती जाता परदा इक्क उठाईआ। करे खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सीस निवाईआ। शब्द गुरू कर त्यार, सतिगुर साची सेव कमाईआ। भगत सुहेले मीत उठाल, लोकमात आलस निंद्रा दए मुकाईआ। पूरब जन्म दी लेखे ला के घाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड दवारा वखा सच्ची धर्मसाल, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। जित्थे गुरमुख वसण लाल, दूजा वड़न कोए ना पाईआ। नेड़ आ ना सके काल, महाकाल ना कोए डराईआ। त्रैगुण कूड़ा तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। प्रेम प्रीती विच्चों माणक मोती उछाल, रतन अगम्मा बाहर कढाहीआ। जन्म कर्म दा पूरा कर सवाल, फ़िकरा आपणा नाम सुणाईआ। साची गोद लए सवाल, सोया फेर ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वसाईआ। आशा कहे मैं भगत सुहेला वेख्या भगतां संग, सगला संग बणाईआ। आत्म दा देवे अनन्द, मन मनसा मेट मिटाईआ। सच सति दा चाढ़ के चन्द, सचखण्ड करे रुशनाईआ। जुग जन्म दी विछड़ी आपणे नाल गंढ्ढ, डोर प्रेम प्रीत वखाईआ। झगड़ा मुका जगत गंग, तीर्थ तटां पन्ध रहे ना राईआ। करे मेहर सूरा सरबंग, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। साची मंज़ल जावण लँघ, दर मिले बेपरवाहीआ। सेज सुहञ्जणी इक्क पलँघ, जिस दा पावा चूल ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क वसाईआ। आसा कहे भगतां अंदर चाउ घनेरा, ख़ुशीआं विच वड्याईआ।
❋
❋
प्रभ ठाकर पाया नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जिस चुकाया चुरासी गेड़ा, आवण जावण रिहा ना राईआ। पार कराया फड़ के बेड़ा, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। जन्म मरन चुकाया झेड़ा, झगड़ा अवर ना कोए दसाईआ। भाग लगा के काया माटी खेड़ा, गृह मन्दिर दिती वड्याईआ। आपणा रंग रंगा के गुरू गुर चेरा, चेला गुर आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। मुड़ के बौहड़ ना होवे फेरा, फ़ैसला इक्क हक सुणाईआ। जन भगतां उत्ते करके मेहरा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची दए वड्याईआ। आशा कहे मैं भगत सुहेले वेखे सुत्ते, धुर दी गोद सोभा पाईआ। ओन्हां नूं गुर अवतार पैगम्बर कोई ना पुछे, बाहों फड़ ना कोए हिलाईआ। जिस दी धार विच्चों उठे, अन्त ओसे विच समाईआ। दीन दयाला हो के तुठ्ठे, पुरख अकाला वड वड्याईआ। सब दे पैंडे पिछले अगले मुक्के, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। झगड़ा रिहा ना काया बुत्ते, पंज तत अग्नी ख़ाक बणाईआ। गुरमुख गुरसिख सदा सदा सद सुच्चे, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। बिन हरि अग्गे कोए ना पुछे, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शणहार सरनाईआ। आसा कहे भगतां मिली अगम्मी धीर, धीरज आप धराईआ। नाता छड्ड जगत सरीर, शरीके वाली छड्डण लोकाईआ। मिलण इक्क अगम्मी पीर, जो पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। जिस दा अमृत ठांडा सीर, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। जिस दवारे बहे कबीर, कबरां तों बाहर वज्जे वधाईआ। सो भगतां मंज़ल मिले अख़ीर, आख़र इक्को घर वसाईआ। जित्थे ना कोई शाह ना हकीर, अमीर ग़रीब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना कोई जगत मर्यादा तदबीर, तरीका इक्को इक्क सुणाईआ। गोबिन्द दा लाल अगम्मा चीर, वस्त्र सोहणा इक्क सुहाईआ। कलयुग दी अन्तिम मेट लकीर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। एह खेल गहर गम्भीर, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शणहार शरनाईआ। आसा कहे गुरसिख हरि भगत दए संदेसा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मेरा पिच्छे कोई रिहा ना लेखा, कूड़ी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मैनूं अन्तिम इक्क दा आया चेता, जो चेतन सब नूं रिहा कराईआ। दो जहानां बणया नेता, निरगुण निरवैर आप हो जाईआ। भगतां दा बिन बोलीउँ लै के ठेका, राए धर्म दा खहिड़ा दिता चुकाईआ। सच सुहा के इक्को देसा, सचखण्ड वज्जे नाम वधाईआ। नाता जुड़ गया पिता पूत पुत्त बेटा, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे जुग चौकड़ी वेखी बड़ी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। लहिणा देणा तक्कया गोर मढ़ी, मसाण पवण रूप समाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां खेल वखाया
❋
❋
हरी, हरि करते आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। बिन भगतां किसे ना नाता तुट्टा शरी, शरअ विच जगत लोकाईआ। कुछ लहिणा देणा लेखा चमकौर गढ़्ही, गुर गोबिन्द गया सुणाईआ। जिस दी धार सति सतिवाद खड़्ही, सच दवारे नज़री आईआ। सो भगत सुहेले वसाए आपणी घरी, जिस घर गृह दा मालक इक्को नज़री आईआ। जित्थे दु:ख ना लागे ज़री, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। लख चुरासी विच्चों कर के बरी, पारब्रह्म प्रभ आपणे विच मिलाईआ। साचे नाम दी पावे अगम्मी कड़ी, निरगुण जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां ने तूं मेरा मैं तेरा तुक इक्को पढ़ी, तिन्हां दा लेखा लोकमात रहिण ना पाईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ माया देवी दे गृह मघोवाली जम्मू
जन भगत कहे मेरा बिसराम, हरि कन्त सच्ची सरनाईआ। जित्थे झुकदे तत्तां वाले राम, सरगुण निरगुण सीस निवाईआ। पैगम्बर करन सलाम, बिन सीस सजदा इक्क ख़ुदाईआ। पूरा होवे काम, इच्छत पूर अख्वाईआ। बरदा रहिणा पए ना कोए गुलाम, शरअ ज़ंजीर ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक्क वड्याईआ। जन भगत कहे सब तों औखा प्रभ विछोड़ा, विछड़ कदे ना जाईआ। आदि जुग दा जोड़ा, चौकड़ी वज्जे वधाईआ। दोहां दा सांझा पौड़ा, मंज़ल इक्क अख्वाईआ। राह रहे कोई ना सौड़ा, भीड़ी गली ना वण्ड वण्डाईआ। आत्म परमात्म साक होवे दोहरा, निरगुण तों सरगुण सरगुण तों निरगुण विच समाईआ। लेखा साफ़ रखे कोरा, दुरमति मैल ना लागे राईआ। नाम निधाना दे के भोरा, काया भोरे विच्चों बाहर कढाहीआ। साची धार दा ला के होड़ा, होका दे के आप उठाईआ। आत्मा परमात्मा साचा इक्को जोड़ा, जुड़या विछड़ कदे ना जाईआ। माटी चम्म चम्म दृष्टी मानस ढोरा, पंखी पंछी रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। जन भगत कहिण प्रभ कदे ना होवे अलग, वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। किरपा करे सूरा सरबग, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दर्शन देवे उपर शाह रग, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। बिन काअब्यों करा के हज्ज, हुजरा इक्को दए सुहाईआ। नाम नगारा जाए वज्ज, नौबत करे शनवाईआ। सच दवारे बहे सज, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जन भगतां कूड़ी पार करे हद्द, घर आपणा इक्क वखाईआ। जित्थे दीपक जोत रिहा जग, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सच सिँघासण रिहा सज, हरि करता बेपरवाहीआ। जन भगतां सच प्रेम प्यार प्यावे मद, मधुर धुन राग सुणाईआ। रहिण देवे ना कोई बप्पड़ा बग, काग हँस रूप वटाईआ।
❋
❋
सर्ब कला हो समरथ, महिमा अकथ कथ जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आदि अन्त दा सांझा जस, मध लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नेत्र खोल्ह के अक्ख, प्रतख आपणा रंग चढ़ाईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ सरदार सिँघ दे गृह सीड़ जम्मू
गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे वेखी जगत लोकाई, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त फोल फुलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा माया ममता मोह विकार दी पई दुहाई, जगत दुहागण नार हरि कन्त ना कोए प्रनाईआ। मानव मानुख धरनी धरत धवल धौल आई हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होया विभचार, कूड़ी क्रिया सृष्टी दृष्टी अंदर हल्काईआ। साचा मिले ना मीत मुरार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दरस कोए ना पाईआ। काया मन्दिर अंदर सच नूर ना होवे उज्यार, अमृत रस बूँद स्वांती निजर झिरना ना कोए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे वेखी दीन दुनी, दाअवेदार नज़र कोए ना आईआ। भरमें भुल्ले ·षी मुनी, मनुआ मन बन्धन ना कोए रखाईआ। साचा दिसे ना कोए गुणी, जो प्रभ दा परदा दए उठाईआ। माटी सब दी ख़ाली दिसे कुंनी, हुजरा हक ना कोए वड्याईआ। नाम निधान श्री भगवान सुणाए कोई ना धुनी, अनहद नादी नाद ना कोए वजाईआ। अमृत रस निजर धार किसे ना मिले बिना बुल्लीं, झिरना अगम्मी इक्क झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। आसा कहे मैं वेखां कलयुग अन्त अख़ीर, बिन अक्खां आख सुणाईआ। साचा दिसे ना कोए दस्तगीर, बग़लगीर कूड़ लोकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला खेल करे बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। गोबिन्द सूरा शाह सुल्तानां हथ्थ फड़ाए इक्क शमशीर, शमां कूड़ी गुल्ल कराईआ। नेत्र नैण वहावे मुकामे हक कबीर, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब दी बदल गई जगीर, ज़ाहर ज़हूर दरस कोए ना पाईआ। तेरे भगत जुग चौकड़ी लख चुरासी विच ख़मीर, रंग आपणा देण वखाईआ। चार जुग दी मिटदी दिसे लकीर, फ़कीर पल्लू ना कोए फड़ाईआ। तेरे हथ्थ दो जहानां तकदीर, तदबीर तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। आसा कहे मैं वेख वेख होई ख़ुश, धुर दा राग सुणाईआ। सदी चौधवीं सारे होए चुप्प, बीस बीसा आपणा बल धराईआ। साचा दिसे
❋
❋
कोई ना सुत, अपराधी बैठे मुख भवाईआ। भाग लग्गे किसे ना कुक्ख, जननी बणे ना कोए जणेंदी माईआ। पुरख अकाला दीन दयाला हर घट अंदर बैठा लुक, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेले बणा के आपणे सुत, पिता पूत गोद उठाईआ। बिन हथ्थां बाहवां धार आत्म परमात्म लए चुक्क, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी दया कमाईआ। जन्म कर्म दा आवण जावण लख चुरासी मेट के दु:ख, दर्दीआं दर्द दए गवाईआ। उजल कर के दो जहानां मुख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच दवारा इक्क सुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मैं वेखां भगतां धार, जो भगवन विच समाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी कर ना सकी विसथार, राग नाद ना ढोला गाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा करदे गए इज़हार, सिफ्तां विच सालाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी लख चुरासी घट निवासी वेखणहार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा खेल खिलाईआ। निरगुण सरगण सरगुण निरगुण दो जहानां पावे सार, महासार्थी आपणी कल वरताईआ। सन्त सुहेले सज्जण गुरमुख भाल, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। नाता तोड़ कूड़ी क्रिया जगत जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सच दवारा धर्म दा इक्क वखाल, नाता कूड़ा दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पुछणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद इक्को इक्क अख्वाईआ। आशा कहे मैं वेखी खेल बहु रंगी, रंगत जगत ना कोए वखाईआ। वेस वटा सूरा सरबंगी, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वासना कढ्ढे गंदी, गण गंधर्ब सीस निवाईआ। गुरमुख सवाणी नेत्र नैण अक्ख रहे कोए ना अन्धी, निज लोचण करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखे माया ममता मोह विकार भेख पखण्डी, जूठ झूठ परदा दए उठाईआ। सति शब्द दी साची धार गोबिन्द इक्को चण्डी, चण्डका आपणा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी वेख वखाईआ। आसा कहे मैं तक्कया खेल अकाल, अकल कलधारी आप खिलाईआ। जन भगतां लेखे लावे घाल, पूरब लहिणा रिहा चुकाईआ। नाम निधान दे के सच्चा धन माल, ख़ाली झोली रिहा भराईआ। सन्त सुहेले उठा के बाल, बाली बुध दए वड्याईआ। कलयुग अंदर सतिजुग सति धर्म दी बदल के चाल, धुरफ़रमाना इक्क सुणाईआ। सतिगुर शब्द बणा दलाल, वणजारे जगत रिहा मिटाईआ। ठांडे दर जवाब सवाल, हुक्मे अंदर हुक्म बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप खुल्हाईआ। आसा कहे मैं वेख्या खेल पुरख अगम्म दा, अगम्मढ़ी कार आप कमाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना मरे ना कदे जम्मदा, जीवण मरन ना कोए रखाईआ। जिस नूं सहारा नहीं किसे दम
❋
❋
दा, पवण पवणां ना कोए वड्याईआ। झगड़ा नहीं हरख़ सोग ग़म दा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। पोश पहिनयां नहीं कदे काया माटी चम्म दा, तत्तां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। वणजारा बणया नहीं किसे नाम दा, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। सदा मालक बणया रिहा धुर पैग़ाम दा, गुर अवतार पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा वेखे दो जहान दा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। जन भगतां नाम रस देवे आपणे जाम दा, सीतल धारा इक्क वहाईआ। बन्धन तुट्टे जगत शरअ ग़ुलाम दा, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। एह खेल अगम्मी अमाम दा, जिस नूं हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद कलमयां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित एथे ओथे दो जहानां लेखा जाणे आपणे इंतज़ाम दा, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर आपणा हुक्म वरताईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ लछमी देवी दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू
गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मेरी धुर दी मनसा, ख़ाहिश इक्को दयां समझाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश प्रभ दा बणे बंसा, ज़ात पात दीन मज़्हब ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म साचा रूप बणे सोहँ हँसा, काग नज़र कोए ना आईआ। मन विकार हउमे हंगता रहे कोए ना संसा, सच धर्म वज्जे इक्क वधाईआ। दीन दुनी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बणाए अगम्मी बणता, गुर अवतार पैगम्बर झगड़ा रहे कोए ना राईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़े हउमे हंगता, हँ ब्रह्म रूप दए समझाईआ। साचे इष्ट होवे इक्को मनता, जो सतिजुग त्रेता द्वापर नित नवित निरगुण सरगुण आपणा वेस वटाईआ। भेव खुल्हाए बोध अगाध जन भगत सुहेले साचे सन्ता, काया मन्दिर अंदर परदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग दए दरसाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे सृष्ट सहाई होवे एक, दुतीआ भाउ ना कोए जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार सब दी होवे टेक, टिक्के राम नाम मस्तक ख़ाक रमाईआ। मानव मानुख मानस बुद्धी होए बिबेक, दुरमति मैल अंदरों दए कढाहीआ। त्रैगुण माया पंज तत ला सके कोई ना सेक, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। निज नेत्र लोचन नैण सच स्वामी आपणा लैणा पेख, ठाकर मिल के वज्जे वधाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकारा आपणा वखाए देस, जिस गृह बैठा निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर करन इक्क आदेस,
❋
❋
पैगम्बर सजदयां विच सीस निवाईआ। सो साहिब सतिगुर धुर सुणावे इक्क संदेश, संध्या प्रभाती इक्को रूप नज़री आईआ। जो आदि जुगादि सदा रहे हमेश, जन्म मरन गेड़ ना कोए रखाईआ। नित नवित जन भगतां करे हेत, आत्म परमात्म नाता जोड़े धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग दए रंगाईआ। आसा कहे चार वरन होवण इक, झगड़ा दूई रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो भविख्त गए लिख, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दए गवाहीआ। उह खेल निराला सदी चौधवीं सब नूं पए दिस, दहि दिशा होए रुशनाईआ। पुरख अकाल इक्क इकल्ला होवे मित, मित्र प्यारा मीत धुरदरगाहीआ। जिस दी हार बदली रहे विच यित, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। आसा कहे मैं वेखां खेल निराला, अकल कलधारी आप वरताईआ। लेखा जाणे गुर गोपाला, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। सच दुआर वखाए सच्ची धर्मसाला, जित्थे दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। एको जोती नूर निरगुण धार होवे ज्वाला, शिव शक्ती शवै इक्को रंग समाईआ। सतिगुर शब्द निरगुण सरगुण बणे दलाला, वणज व्यपारी वड वड्याईआ। लेखा वेखे माज़ी हाला, लख चुरासी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण धुरदरगाहीआ। आसा कहे मेहरवान होवे महबूब, मुहब्बत विच वड्याईआ। मंज़ल इक्क वखाए अरूज, अर्श फर्श परदा दए उठाईआ। चौदां तबकां रहे ना कोए हदूद, हज़रत निउँ निउँ लागण पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे नेस्तोनाबूद, हुक्म धुर दा दए वरताईआ। हर घट अंदर जो दिसे सदा मौजूद, वसल यार देवे नूर ख़ुदाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके हज़ारा दरूद, तीस बत्तीस ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रंग रतड़े धुरदरगाहीआ। आसा कहे मैं वेखां खेल अगम्मे राम, जो रमता रमता धुरदरगाहीआ। जिस नूं झुकदे सुबह शाम, गुर अवतार सीस निवाईआ। जिस दा पैगम्बर सुणदे पैग़ाम, कलमयां विच रहे गाईआ। दो जहानां मेहरवान, जल्वागर नूर रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम बदल देवे निज़ाम, कूड़ी क्रिया मेटे थाउँ थाँईंआ। सति धर्म दा दे ज्ञान, अंदर अज्ञान दए चुकाईआ। पुरख अकाल सच सरनाई बख्शे इक्क ध्यान, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। भगत वछल श्री भगवान, साचे सन्तां लए जगाईआ। मंज़ल वखाए अगम्म महान, जित्थे बिन सूर्या चन्द होवे रुशनाईआ। शब्दी नाद वज्जे धुनकान, अनादी नाद वजाईआ। तख्त निवासी नौजवान, शाहो भूप सोभा पाईआ। जिस दा हुक्म सदा फ़रमान, जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बरां करे शनवाईआ। उह खेले खेल महान, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। निरगुण धार हो प्रधान, सच संदेसा इक्क सुणाईआ।
❋
❋
तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म लख चुरासी दो जहान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब अन्त पछताण, पश्चाताप विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा निगाहबान, निरवैर निराकार निरँकार निरिच्छत इच्छत सब दी पूर कराईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ सूबेदार तेजभान दे गृह बख्शी नगर ज़िला जम्मू
गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मेरी पूरी होवे आसा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सब नूं बख्शे इक्क भरवासा, भरम कूड़ रहे ना राईआ। धुर दा नाम जपाए जणाए जेहवा जगत स्वासा, साह साह समाईआ। निरगुण नूर जोत करे प्रकाशा, प्रकाश्त हो के वेखे थाउँ थाँईंआ। आपणे भेव दा खोल्हे आप ख़लासा, ख़ालस आपणा वेस वटाईआ। जन भगतां देवे इक्क दलासा, मेहर नज़र नैण उठाईआ। परदा लाहवे पृथ्मी आकाशा, एका नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा खेल वेख वखाईआ। आसा कहे मैं तक्कां अजब नज़ारा, जो नज़रीआ दए बदलाईआ। लेखा जाण सर्ब संसारा, लख चुरासी अंदरों फोल फुलाईआ। शब्दी शब्द दए इशारा, नाम नाम नाल शनवाईआ। महल अटल कर उज्यारा, अन्ध अंध्यारा दए मिटाईआ। निरगुण धार हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर हो के दरस दिखाईआ। कूड़ी क्रिया पार करे किनारा, तट इक्को वज्जे वधाईआ। जित्थे बैठ गुरू अवतारा, पैगम्बर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाईआ। आसा कहे मैं वेखां भगवन वाली भगौती, भगवत कहि ना कुछ जणाईआ। जगत धार मिटे बनौटी, बनावट आपणी इक्क दरसाईआ। निस्बत रहे ना कोए औंटी, टांक धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। आशा कहे मैं तक्कां खेल निराला, निराकार रिहा वखाईआ। सब तों वक्खरी बदल के चाला, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। पूरब पूरा हल्ल करे सवाला, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। भगत सुहेला इक्को हो दलाला, दामनगीर आपणा फेरा पाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाला, अहिवाला शब्द गुरू दृढ़ाईआ। जिस दी बदले ना कोई चाला, चालाकी चलित्र ना कोए वखाईआ। जन भगतां मार्ग दस्से सुखाला, औझड़ राह अग्गे ना कोए वखाईआ। परम पुरख बण कृपाला, कृपानिध आप सहाईआ। सब दी आशा मनसा पूर कर सवाला, साजण हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे हथ्थ ना आवे भाला, खोजत खोज वेखे जगत लोकाईआ।
❋
❋
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ राम चन्द दे गृह पिण्ड बख्शी नगर जम्मू शहर
गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे जुग चौकड़ी दिसे इशारे, शब्दी सैनत नाल समझाईआ। दूर नेड़े वसे किनारे ,नईआ भँवरी विच भवाईआ। प्रभ दे नाम दे बोल जैकारे, वक्खरे वक्खरे राह चलाईआ। निरगुण सरगुण खेल कर संसारे तन वजूद करी पढ़ाईआ। भेव खोल्ह के सच दवारे, परदा दीन दुनी उठाईआ। दीन मज़्हब दे ला अखाड़े, वरनां बरनां करे लड़ाईआ। जगत निशान निशानयां वाले चाढ़े, चार कुण्ट वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। आसा कहे जुग चौकड़ी मिलदा रिहा संदेसा, धुर फ़रमान धर्म दी धार जणाईआ। हुक्म मनाउँदा रिहा लेखा, एकँकार बेपरवाहीआ। आपणी बख्शदा रिहा टेका, चरण कँवल सरनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चुक्कदा रिहा ठेका, ठेकेदार दिते उपजाईआ। आप बण अगम्मी नेता, फ़रमान आपणा आप उपजाईआ। मैनूं पिछला आया चेता, की करनी खेल खिलाईआ। दस्स के सचखण्ड देसा, ब्रह्मण्ड खण्ड कार कमाईआ। निक्का निक्का पा के हिस्सा, हस्ती आपणी इक्क समझाईआ। मानव मानव दे के पिच्छा, पिछला अगला हुक्म सर्ब रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म सदा वरताईआ। आसा कहे मैं कूकां बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। करे खेल प्रभू अनभोल, अभुल्ल वड वड्याईआ। सब दे तोलणहारा तोल, तराज़ू तक्कड़ नाम उठाईआ। घट निवासी हर घट फोल, वस्त गोलक विच्चों बाहर कढाहीआ। जुग चौकड़ी मारदा रिहा रोल, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। लख चुरासी अंदर मौल, करनी करता आपणी कार कमाईआ। अन्तिम सब दे पूरे करे कौल, जो पिच्छे संदेश्यां विच सुणाईआ। सचखण्ड दवारे बहि अडोल, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। निरगुण धार हो के वेखे उपर धौल, धरनी धरत परदा आप उठाईआ। जिस दा लेखा समझे कोई ना पंडत पांधा रौल, बुद्धी विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी सब दे वस्या कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंगण रंग रंगाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही ३ शिव सिँघ दे गृह बख्शी नगर जम्मू
आसा कहे मैं जुग चौकड़ी रही दस्सदी, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। एह खेल पुरख समरथ दी, जो जुग जुग वेस वटाईआ। जिस दी धार अगम्मी सच दी, सति नाल समाईआ। नुरानी किरन ओसे दी अक्ख दी, जो अक्खरां तों परे करे पढ़ाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर लख चुरासी वसदी, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। मैं भुक्खी प्यासी ओसे दे जस
❋
❋
दी, जुग जुग सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। भज्जी फिरां हकीकत हक लई, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। पन्ध मुकाउँदी रही अज्ज लई, जो वेला वक्त दए वड्याईआ। जिस कारण सच दवारे सद्द लई, संदेसा इक्क सुणाईआ। मैं पुज्ज गई ओसे दे हज्ज लई, जो बिन मक्के काअब्यों आपणा गृह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। आसा कहे मैं जुग जुग दस्सया, शब्दी ढोला राग सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पुरख अकाल आवे नस्सया, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां अमृत रस निझर देवे रस्या, बूँद स्वांती इक्क इकांती आप टपकाईआ। जिस दा खेड़ा दो जहान वस्या, ब्रह्मण्ड खण्ड गुलशन आप महकाईआ। जिस दा नाम निधान सरगुण धार सब ने रटया, हुक्मे अंदर करी पढ़ाईआ। उह खेल करे पुरख समथया, साहिब स्वामी धुरदरगाहीआ। लख चुरासी लहिणा देवे हथ्थो हथ्थया, पूरब सब दा खोज खुजाईआ। गुरमुखां चरण धूढ़ी बख्शे मथ्थया, मस्तक टिक्के नाम रमाईआ। सदा सुहेला करे रक्ख्या, दो जहान होए सहाईआ। आत्म दी कोई करे ना हत्या, तन वजूद सदा होवे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। आसा कहे मैं गाउँदी रही गीत, गहर गवर दिती वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलाउँदी रही रीत, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। जगत दवारे वखाउँदी रही मन्दिर मसीत, मठ्ठां नाल सुहाईआ। लेखा वेंहदी रही हस्त कीट, ऊँचां नीचां इक्क जणाईआ। प्रभ वसाउँदी रही सब दे चीत, चेतन सुरती सर्ब कराईआ। दस्सदी रही हदीस, कलमयां विच आपणा आप अलाईआ। आप बणी रही नाचीज़, ख़ादम हो के सीस झुकाईआ। प्रभ मिलण दी करदी रही रीझ, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरानां अंदर देंदी रही तामीज़, तमअ कूड़ी बाहर कढाहीआ। सन्त भगत बणाउँदी रही अज़ीज़, गुरमुख गुरसिख नाल रलाईआ। सति धर्म दा बीजदी रही बीज, तन माटी ख़ाक सेव कमाईआ। पुरख अकाल दी करदी रही तस्दीक, शहादत गुर अवतार पैगम्बर तत्तां विच भुगताईआ। निरगुण हो के रखदी रही उडीक, आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। जिस दी हक इक्क तौफ़ीक, मालक खालक धुरदरगाहीआ। वाहिद लाशरीक, शिरक्त विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग दए रंगाईआ। आसा कहे मैं गाउँदी रही सोहला, सोहणा राग अलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बणदा रिहा विचोला, आत्म परमात्म राह समझाईआ। पुरख अबिनाशी सब दे कोलों बदलाउँदा रिहा ढोला, आपणा हुक्म वरताईआ। दीनां मज़्हबां पवाउँदा रिहा रौला, जगत वण्ड वण्डाईआ। सब नूं दस्सदा रिहा मौला, हर घट रम्यां नज़री आईआ। खेल खेलदा रिहा उपर धौला, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। शब्दी धार करदा रिहा कौला,
❋
❋
भविख्तां विच समझाईआ। अन्तिम सब दा भार करे हौला, हौली हौली आपणी कार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा परदा आप चुकाईआ। आसा कहे मैं सेवा करदी रही जुग चार, चौकड़ी पन्ध चुकाईआ। संदेश्यां विच करदी रही ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। बाणी विच ब्यान करदी रही नाल इज़हार, सिफ्तां विच सालाहीआ। कलयुग अन्त कन्त भगवन्त इक्क लए अवतार, एकँकार बेपरवाहीआ। दो जहानां बणे सिक्दार, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा दए उतार, बाकी रहिण कुछ ना पाईआ। मालक ख़ालक बण परवरदिगार, परम पुरख आपणा रंग रंगाईआ। मैं ओसे दी खिदमतगार, जुग जुग सेव कमाईआ। सद बणी रहां भिखार, मंगती हो के झोली डाहीआ। जिस वेले नाम दी भिच्छया देवे डार, रहमत आप कमाईआ। मैं निरगुण तों सरगुण हो के आवां विच संसार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सिफ्तां करां सिरजणहार, गीत गावां चाँईं चाँईंआ। इक्को दर दी बण पनिहार, सीस सीस जगदीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित आपणे हथ्थ रखे विवहार, सरगुण हुक्म नाल समझाईआ।