पुस्तकालयभाग २०

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ चीफ़ इंजीनयर आर० ऐल० शरमा करन नगर जम्मू शहर

गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे चार कुण्ट दहि दिशा वध्या कूड़, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सच धर्म ना कोए कमाईआ। चतुर सुघड़ जगत अज्ञान कीते मूढ़्ह, माया ममता मोह विकार हँकार हल्काईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी करते चरण लाए कोई ना धूढ़, मस्तक टिक्का ख़ाक ना कोए रमाईआ। घट स्वामी अन्तरजामी सब नूं दिसे दूर, काया मन्दिर अंदर दरस कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म प्रकाश करे कोए ना नूर, निरगुण जोत दीआ बाती कमलापाती ना कोए जगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला प्रतख मिले ना किसे हज़ूर, मानव मानुख मानस अंग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग कूड़ी क्रिया वेख वखाईआ। आसा कहे चार कुण्ट दहि दिशा दिसे अन्धेरा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दए कोई ना गेड़ा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी परदा ओहला ना कोए चुकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक प्या झेड़ा, बुध बिबेक काया हेत मन नेक ना कोए कराईआ। कल्पणा अंदर सब दा उजड़दा जाए खेड़ा, साहिब सुल्तान

❋

❋

नौजवान मेहरवान धुर फ़रमाना सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। आसा कहे करे खेल परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी आसा रखदे गए गुरू अवतार, पैगम्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। सो साहिब स्वामी सब नूं वेखणहार, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर लेखा लहिणा जाणे थाउँ थाँईंआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। जिस नूं बुद्धिवान समझे ना कोए विच संसार, विद्या विच विद्दत ना कोए कराईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत सारे गए हार, जीव जंत अन्तश्करन परदा ना कोए उठाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर वध्या विकार, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। शाहो भूप पश्चाताप करन सिक्दार, नव नौ चार रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सदी सदीवी खोज खुजाईआ। आसा कहे मेरे अन्तर आई हैरानी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर वेख वखाईआ। चार वरन अठारां बरन सृष्टी दृष्टी अन्तिम होई बेईमानी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ध्यान ना कोए लगाईआ। मनुआ शरअ अंदर करे शैतानी, शरीअत असलीअत परदा ना कोए उठाईआ। जलवा मिले ना किसे जोत नुरानी, शब्द नाद धुन आत्मक राग ना कोए अल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो दो के गए भविख्त बाणी, वेद व्यासा लेख लिख्या कलम शाहीआ। सो लहिणा देणा जाणे शाह सुल्तानी, श्री भगवान हरि रघुराईआ। कलयुग अन्त कन्त भगवन्त करे खेल महानी, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर सति धर्म दी झुला निशानी, लोकमात निरगुण सरगुण धार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे मैं वेखां खेल हकीकी, हरि करता आप दृढ़ाईआ। परवरदिगार सांझा यार वेस वटाए लाशरीकी, शरक्त कूड़ी दए मिटाईआ। जिस दे विच इक्क तौफ़ीकी, ताब्यादारी सब नूं दए सिखाईआ। निरगुण धार सदा बारीकी, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीदी, गुर अवतार पैगम्बर बैठे दर ते सीस झुकाईआ। अगली खेल करे अजीबी, जिस दी समझ किसे ना आईआ। सृष्ट सबाई दए तरतीबी, सियासत विरासत लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आपणी कार कमाईआ। आसा कहे मैं वेख वेख चार कुण्ट थक्की, थकावट मेरे अन्तर आईआ। सदी चौधवीं रसना जेहवा रही किसे ना पक्की, मनसा काग वांग कुरलाईआ। राउ रंक होए शकी, शाह सुल्तान ना कोए वड्याईआ। साध सन्त निरगुण नूर ना वेखण अक्खी, जोती जोत ना कोए समाईआ। अक्खरां वाली बाहरों पड़दे पट्टी, निरअक्खर परदा ना कोए चुकाईआ।

❋

❋

पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच स्वामी किसे मिल्या ना कमलापती, धुर दा मालक ख़ालक प्रितपालक सिर आपणा हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जगत वणजारे माया ममता मोह विकार हँकार चलाउँदे हट्टी, नाम निधान वस्त अमोलक काया गोलक ना कोए टिकाईआ। धुर प्रेम मिले किसे ना रती, रतन अमोलक हीरा लाल काया मन्दिर दए ना कोए टिकाईआ। सन्यासी वैरागी त्यागी बैरागी रिहा कोई ना जती, सति सन्तोख धीरज धीर ना कोए धराईआ। आसा कहे मैं टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागर वेखे अक्खी, निरगुण हो के भज्जी वाहो दाहीआ। प्रभ साचे काहन दी मिले कोए ना सख़ी, जो नाम बंसरी सुण के धुन आपणे अंदर उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सृष्टी दृष्टी फोल फुलाईआ। आसा कहे मैं चार कुण्ट थक्की खोज, बण वैरागण भज्जी वाहो दाहीआ। सदी बीसवीं प्रभ दे वेखे चोज, चोजी प्रीतम नज़र किसे ना आईआ। सब दे अंदर लग्गा हउमे हंगता रोग, माया ममता मोह विकार हँकार हल्काईआ। मन वासना जगत कल्पणा सारे भोगदे भोग, आत्म परमात्म परमात्म आत्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जलां थलां फिरदे वेखे कोटी कोट, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। साची मंज़ल चढ़या कोई ना चोट, चोटी चढ़ के प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। मिल्या मेल ना निर्मल जोत, शब्द नाद ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। आसा कहे मैं दस्सां कहाणी, कथनी कथ सके ना राईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ ठंडा रिहा कोए ना अमृत पाणी, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दए दुहाईआ। रस माणे ना कोए धुर दी बाणी, गीता ज्ञान ध्याए अठारां अठ्ठ दस रिहा समझाईआ। घर स्वामी मिले किसे ना हाणी, बण खोजे कोटी लोकाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोए रुहानी, जिस्मानी ढोले सारे रहे गाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लेखा जाणे दो जहानी, निरगुण सरगुण आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा एकँकार इक्क इकल्ला इक्को इक्क जणाईआ। आसा कहे मेरे अन्तर सति धर्म दी आई दलील, मनसा आपणी दयां जणाईआ। साचा दिसे ना कोए वकील, जो रस्ता हक दए वखाईआ। मेरी प्रभ दे अग्गे इक्क अपील, बिन सीस जगदीस झुकाईआ। मेरे ठाकर वड्ड आमीन, अल्ला तेरी वड्याईआ। साची सिख्या दे तालीम, चार कुण्ट इक्क पढ़ाईआ। तेरी मंज़ल दिसे अज़ीम, आहला रुतबा नूर ख़ुदाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा रहें कदीम, कुदरत दा मालक इक्क अख्वाईआ। पिच्छे चार जुग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दीनां मज़्हबां वाली कीती तक्सीम, अग्गे झगड़ा दे मुकाईआ। तेरे उत्ते इक्क यकीन, भरोसा सब नूं दे समझाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे तैनूं करन तसलीम, तसबी माला मणके दी लोड़ रहे ना राईआ।

❋

❋

तेरे नाम सदा रंगीन, रंगत आपणी दे वखाईआ। आत्म होए तेरे अधीन, तत वजूद दा झगड़ा दे चुकाईआ। गुर अवतार तेरे मस्कीन, हुक्मे विच ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी इक्क सरनाईआ। आसा कहे मेरी बेनन्ती इक्क अरदास, आरज़ू दयां जणाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर नास, नास्तिक रहिण कोए ना पाईआ। हर घट अंदर साचा नूर कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे गवाईआ। मिटे रैण अन्धेरी रात, नूरी चन्द इक्क चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दी सांझी होवे गाथ, अल्ला वाहिगुरू राम कृष्न तूं ही नज़री आईआ। तेरा नूर तेरी जात, ज़ात तेरी सफ़ात, जिस दी कदे ना होवे वफ़ात, फ़ातया पढ़न कोए ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कर इनकलाब, सजदा सीस झुके अदाब, मंज़ल हक मिले महबूब महिराब, वाजब आपणी कार कमाईआ। शब्द अगम्मी मार आवाज़, हर घट अन्तर खोल्ह आपणा राज़, बिना ढोल मृदंग तों वज्जे साज, ताल तलवाड़ा इक्को देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरा इक्को दिसे समाज, दूजा वण्ड वण्डण वाला नज़र कोए ना आईआ। आशा कहे प्रभ खेल कर अगली, पिछला लेखा दे मुकाईआ। मनसा जग रहे ना पग़ली, बग़लगीर आप अख्वाईआ। नूर तेरा सृष्टी सगली, दृष्टी धार दे बदलाईआ। किसे नूं लभ्भणा पए ना जंगलीं, काया मन्दिर अंदर बजर कपाटी परदा देणा उठाईआ। रूप नज़र आए असली, असल वसल यार इक्को आपणा देणा कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता मोह रहे ना नकली, जूठ झूठ लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग कलयुग दोहां दी कर अदला बदली, इक्को तूं ही नज़री आईआ।

सतिगुर शब्द सदा करे मेहरवानी, मेहरवान दया कमाइंदा। साचे नाम दी दए निशानी, निज आत्म आप टिकाइंदा। पद बख्श के इक्क निरबाणी, मंज़ल धुर दी सच चढ़ाइंदा। जित्थे जगे जोत नूरानी, सूरज चन्द ना कोए वड्याइंदा। बैठा रहे शाह सुल्तानी, पुरख अबिनाशी सोभा पाइंदा। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर सिफ्तां विच उच्चरदे बाणी, सोहलयां विच राग अल्हाइंदा। सो लहिणा देणा चुकाए दो जहानी, आवण जावण लख चुरासी गेड़ कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवानी विच आपणी मंज़ल दए आसानी, औझड़ राह ना कोए जणाइंदा। मेहरवान सदा सद दाता,

❋

❋

दयावान अख्वाईआ। आत्म अन्तर बण ज्ञाता, परदा कूड़ दए चुकाईआ। सति धर्म दा जोड़ के नाता, मेला मेले सहिज सुभाईआ। पूरी करे जो अंदर दब्बी आसा, सहिज नाल समझाईआ। दो तों इक्क दा होए भरवासा, भरम रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान मेहर मुहब्बत विच साचा नूर करे प्रकाशा, प्रकाश विच अबिनाश इक्को नज़री आईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ राम कौर दे गृह पिण्ड छम्ब ज़िला जम्मू

गुर अवतार पैगम्बरां आशा कहे की वरते तेरा भाणा, भउ समझ कोए ना पाईआ। तख्त निवासी दिसे कोई ना राजा राणा, रंक रईयत ना कोए वड्याईआ। मनुआ मन करे घमसाणा, दहि दिशा हाल दुहाईआ। तेरा नूर ना किसे पहचाना, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। परदा लाह नौजवाना, घूँगट कूड़ दे मिटाईआ। शब्दी नाद सुणा तराना, नाम इक्क शनवाईआ। सति धर्म झुला निशाना, चार कुण्ट वड्याईआ। आपणा लेखे ला आणा, परदा ओहला रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। आसा कहे मैं वेखी दीन दुनी ठग्ग चोर, कूड़ कुड़यारी जगत लोकाईआ। तेरी रही किसे ना लोड़, साचा संग ना कोए बणाईआ। असीं उतर दे ना सकीए मोड़, हुक्म विच तेरे सीस निवाईआ। एस वेले प्रभू तेरी इक्को लोड़, लोड़ींदे साजण नज़री आईआ। ममता मोह विकारा होड़, होका आपणा नाम सुणाईआ। किसे तों पूरी होवे ना थोड़, थुड़े थिड़के सारे देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। आसा कहे सृष्ट सबाई होई अबला, दुहागण दए दुहाईआ। आपणा नूर वखा अवला, जोत कर रुशनाईआ। तूं काहन धुर दा सगला, साँवल बेपरवाहीआ। तेरे नाम दा चार जुग वजाउँदे आए तबला, धुन तेरे विच समाईआ। अग्गे खेल वेख पाती कमला, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। आसा कहे कलयुग कूड़ी सृष्टी दिती फूक, अग्नी तत तपाईआ। किथे सुत्ता प्रभू घूक, नेत्र लोचण नैण ना अक्ख खुल्हाईआ। झगड़ा प्या पंज भूत, तन सरीर लड़ाईआ। भाग लग्गा ना किसे कलबूत, काया कबर रही कुरलाईआ। अन्त स्वामी हो मौजूद, तेरा राह तकाईआ। बिन तेरी किरपा रहे ना कोए महिफ़ूज़, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। उह वेख झगड़ा हुन्दा जनूब, जानब समझ कोए ना आईआ। जिधर सूर्या होए ग़रूब, ओधर हाल दुहाईआ। एस दा होर इक्क सबूत, सबर नाल समझाईआ। सब दी पूरी होई मशरूत, शर्त शरअ विच्चों बदलाईआ। आह चिठ्ठी

❋

❋

वेख ख़तूत, मुतालया कर दे समझाईआ। झगड़ा वेख चढ़दी कूट, शरकन रोवे मारे धाईंआ। शमालण भज्जण वाला दूत, उठे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दे चुकाईआ। आशा कहे खुल्हदा जांदा परदा, ओहला रहे ना राईआ। हुक्म मिलदा जांदा दिशा चढ़दा, चढ़दी कला तेरी बेपरवाहीआ। लहिंदी धार वेख्या डरदा, डरपोक पोप रिहा कुरलाईआ। शमालण शमां बिन तेल बत्ती जाए सड़दा, मुर्दा सके ना कोए उठाईआ। ज़नूब जन्म जाए हड़दा, शौह दरया रिहा रुढ़ाईआ। हुक्म संदेसा शब्दी धार इक्को घल्लदा, धायल करे लोकाईआ। कोई हुक्म संदेसा घल्लदा, राती इक्को विच्चों लँघाईआ। झेड़ा होवे जल दा, अग्नी थल तपाईआ। कोई भेव ना पाए पल दा, पलकां दे ओहले सब नूं रिहा लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भाणा कदे ना टल्दा, टाल मटोल विच रखे जगत लोकाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ प्रकाश चन्द दे गृह जम्मू

आशा कहे मैं चारे कूटां वेखी दिशा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण रो के कहे गुर अवतार पैगम्बर दे गए पिच्छा, अगली समझ ना कोए समझाईआ। काग़ज़ां उत्ते सिफ्तां वाला रह गया किस्सा, किस्मत सके ना कोए बदलाईआ। मैं हस्स के किहा अग्गे प्रभ दे कोल हिस्सा, सब दी झोली दए भराईआ। कोल वखाया अगम्मी चिठ्ठा, जिस दा लेख ना कोए सुणाईआ। शब्दी सतिगुर आपे लिखा, बिन अक्खरां अक्खर बणाईआ। ना वड्डा ना निक्का, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। चार जुग किसे ना दिसा, एह तेरी बेपरवाहीआ। अन्तिम हो के धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। सारे ध्यान धरो चेता, चेतन दए कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जिस दा इक्को कित्ता, कीमत सब दी दए आप मुकाईआ। जगत रस होणा फिक्का, फोकट होए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। आशा कहे चार कुण्ट दुहाई, हू हू हाल सुणाईआ। प्रभ किसे ना मिले गुसाँईं, बिन नात्यों होई जुदाईआ। तेरी खेल होई बेपरवाही, बेपरवाही विच समाईआ। किसे दी माँ बणाई गांईं, गोपाल वेस वटाईआ। किसे नूं शंकर सौगंद चुकाई, बचया रहिण कोए ना पाईआ। विचला भेव ना किसे खुल्हाई, गंढ्ढ सब दी होई पराईआ। तेरा लेखा धुरदरगाही, दो जहान ना कोए सुणाईआ। किसे ने समझया नहीं अंकड़ा इकाई, दहाई वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सारे करदे गए बड़ाई, बेड़ीआं विच चढ़ाईआ। चोटी चढ़ समझ किसे ना आई, चेतन जड़्ह करी लड़ाईआ। मैं नच्ची टप्पी

❋

❋

कुद्दी थाउँ थाँईं, थानंतर मंत्र सुणे सच गुसाँईंआ। चार कुण्ट दहि दिशा भुल्ले राही, मार्ग हक ना कोए वखाईआ। तेरी पिछली इक्क अदाई, आदत जुग दी चली आईआ। मानव बणा के कसाई, कसम आपणे नाल रखाईआ। किस नूं दएं बुरयाई, कवण मिले वड्याईआ। जे आत्मा तेरी जाई, कवण जणेंदी माईआ। तेरा लेखा अगम्म अथाई, शास्त्र सिमरत कहिण कोए ना आईआ। अगली पिछली वारता फेर ना कदे दुहराई, धुर दी रीती कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अरज़ सुणाईआ। आशा कहे मैं चार कुण्ट वेख्या हो चुकन्नी, यकतरफ़ ध्यान लगाईआ। औझड़ राह फिरी भन्नी, बैठी पन्ध मुकाईआ। तेरी सृष्टी होई अन्न्ही, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। तेरा नाम सुणदे कन्नी, हिरदे हरि ना कोए टिकाईआ। जगत माया दिसदे धनी, वस्त अमोलक हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। कलयुग आखा सारे रहे मन्नी, मनसा मन दे नाल रलाईआ। विभचार नाल बन्न्ह के कन्नी, साथी जगत अख्वाईआ। एह सृष्टी दृष्टी तेरी तेरे हुक्म अंदर जणी, डोरू डंका आप वजाईआ। किसे दा वजन रहिणा नहीं टंनी, हैकटर विच ना कोए समझाईआ। तेरा खेल होणा धरनी, धरत दा दूत दए दुहाईआ। तेरी चाल इक्क बरनी, बार बार वेस वटाईआ। इष्ट अथाह होणी प्रनी, पारब्रह्म तेरा परदा ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा देणा चुकाईआ। आशा कहे मैं चार कुण्ट दा वेख्या होका, हाए हाए कुरलाईआ। पत्तन मिले किसे ना नौका, नईआ नाम ना किसे जणाईआ। वक्त चुकया तेरे भउ का, भय विच ना कोए लोकाईआ। प्यार रिहा आपणे गौं का, तेरा प्रेम ना कोए निभाईआ। झगड़ा वेख पिता माउँ का, पूत रहे कुरलाईआ। हँस रूप बणया काउँ का, दिवस रैण काग वांग कुरलाईआ। तेरा खेल आपणे दाउ का, दाअवेदार ना कोए समझाईआ। भेव खोल्ह आपणे भाउ का, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा रंग आप रंगाईआ। आसा कहे चार कुण्ट वेखी कमली कोझी, कामल नज़र कोए ना आईआ। मानस हो के मनसा रखी रोज़ी, राज़क रहीम तेरी ओट ना कोए तकाईआ। अन्तर अन्तर ना किसे सोधी, सुधासर इश्नान ना कोए कराईआ। किसे कम्म नहीं आउणी चोटी बोदी, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। कलयुग ममता कीता रोगी, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। वरनां बरनां ना आई सोझी, मज़्हबां मज़ा ना कोए चखाईआ। तेरी सृष्टी धर्म राए जोगी, तेरी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। आशा कहे मैं रख के हथ्थ उत्ते ठोडी, तैनूं रही सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरी चुरासी दी खेती नूं दिन्दे रहे गोडी, गोडयां भार हो के आपणा जोर लगाईआ। अन्त वेख ना फुल्ल ते ना डोडी, फलां दी आस ना कोए रखाईआ। किधर गए तेरे जोगी, जुगीशरां सार कोए ना पाईआ।

❋

❋

धर्म दुआर दा रिहा कोई ना मोढी, गुर अवतार पैगम्बर पिच्छा गए छुडाईआ। मैं सिर तों होई रोडी, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बिन तेरे तेरी दिसे किसे ना जोती, जोतां वाले जोत जोत समाईआ। की वेखां की तक्कां की दस्सां मैं ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे कोटन कोटी, कुटीआ साफ़ नज़र कोए ना आईआ। तामस तृष्ना जिन्हां सन्तां दी रोटी, उह राह जगत विच वखाईआ। जे वेखां तेरी किरपा विच तेरा भगत तेरा गोती, गोतम दी आह दए दुहाईआ। जे समझां ते रविदास चमारा मोची, जो मजलस तेरे नाल रखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखी फोकी, अंदर वस्त ना कोए टिकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मैथों कथा कहाणी सुणीं ना बहुती, की दस्सां एह तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन आवे किसे ना सोझी, सुझाउ देण वाला रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करदे रहे गोडी बिन खुरपा, माला मणकयां वाली भवाईआ। संदेसा दिन्दे रहे इक्को धुर दा, धर्म दी धुरी उत्ते चलाईआ। ताल वजाउँदा रिहा आपणी सुर दा, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। खेल करदा रिहा चोर दा, खेल ठग्गां वाली रचाईआ। रूप धरदा रिहा होर दे होर दा, शकल शकल नालों बदलाईआ। मंत्र दस्सदा रिहा फ़ुरने फोर दा, फुरती विच समझ किसे ना पाईआ। जुगो जुग रिहा तोरदा, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। कम्म कराउँदा रिहा जेहा लोड़ दा, किसे दी चली ना कोई चतुराईआ। सेवक हमेशां मालक दी खेती गोडदा, उहनूं गोडा कहे लोकाईआ। एह खेल प्रभू दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी रोज़ दा, रोज़े रख के भुक्खे मार के फिर वी सेवा लगाईआ। एह हुक्म अगम्मी प्रीतम चोज दा, जो आपणा हुक्म वरताईआ। होर पुछो गुर अवतार पैगम्बर गोडी तों बाहर लख चुरासी दे किनारे वी खोजदा, साफ़ सुथरे बदनां ताईं कराईआ। जे होर पुछो कुछ साथ देवे नाल मौत दा, मौत नालों छुडा के प्रभ दे घर पुचाईआ। अग्गे वेख इशारा जोत दा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणी सोच आपे सोचदा, समझ वाला कदे ना कोल बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब कुछ आपे सोधदा, सुध बुध दी चले ना कोए चतुराईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ हरी सिँघ दे गृह वज़ारत रोड जम्मू

आशा कहे चार कुण्ट दी वेखी आरती, दीपक थाल फोल फुलाईआ। झगड़ा वेख्या हिन्दी फ़ारसी, फ़ैसला हक ना

❋

❋

कोए सुणाईआ। धक्का लग्गे भारती, भारद्वाज दए गवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर जो लेखा लिख्या इबारती, अक्खरां विच सुणाईआ। ओस दा बणे ना कोए सफ़ारशी, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। झगड़ा रहे ना किसे आड़्हती, धड़त सब दा बन्द वखाईआ। खेल होवे इक्को अगम्मे यार दी, याराने कूड़े तोड़ तुड़ाईआ। कुछ हालत विगड़े बिहार दी, बिहबल हो कुरलाईआ। शान रवे ना किसे सरकार दी, माण सब दा रिहा मिटाईआ। बाज़ी समझे ना कोए जित हार दी, हरि का भेव कोए ना पाईआ। एह खेल कुदरत दे कादर करनी दे करते दी आप दी, आपणी वण्ड वण्डाईआ। बेड़ी वेखे सृष्टी वाले पाप दी, पत्तन उत्ते आपणा चरण टिकाईआ। मिसल मशहूर होणी इक्को बाप दी, जुग चौकड़ी जिस दी इक्को आस रखाईआ। इक्क लहर उठणी ताप दी, अग्नी तत सब दा दए जलाईआ। फिर याद रखणी सोहँ जाप दी, चार कुण्ट पए दुहाईआ। आशा कहे मैं आशा विच आखदी, आख़र दयां सुणाईआ। मैं वी टहणी ओस शाख़ दी, जेहड़ी शाख़ जोत विच्चों शब्द रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कुछ खेल वखा दे विसाख दी, वाधा आपणे नाल रखाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ चेला सिँघ दे गृह वज़ारत रोड जम्मू

गुर अवतार पैगम्बरां आसा कहे प्रभू चार कुण्ट पैंदीआं हाकां, धुर दे हाकम तेरी इक्क वड्याईआ। आ के खेल वेख प्रभू सच दे आका, हुक्मरान आपणी दया कमाईआ। सच दुआर दा खोल्ह ताका, परदा गुफ़ा भँवर रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म बाहमी जुड़े नाता, विछोड़ा विच ना कोए टिकाईआ। तूं आदि पुरख जोती जाता, जागरत जोत कर रुशनाईआ। तेरा शब्दी सुत ज्ञाता, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। मेहरवान महबूब दाता, दयावान झोली दे भराईआ। गुर अवतार पैगम्बरां मन्न आखा, आख़र आपणी कार कमाईआ। हर घट अंदर तेरा वासा, लख चुरासी रिहा समाईआ। दीन दुनी वेख खेल तमाशा, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। तेरे उत्ते रिहा ना किसे भरवासा, विषयां विच कूड़ लोकाईआ। सब दा पूरब वेख खाता, लहिणा देणा फोल फुलाईआ। दो जहान तेरा अहाता, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। सब दा बण पिता माता, पारब्रह्म ब्रह्म तेरी ओट रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरीआं शाख़ां, पत्त टहणी जगत महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। आशा कहे मैं चार कुण्ट दहि दिशा वेखी धुखदी, धूआँधार लोकाईआ। साची घड़ी मिले ना किसे सुख दी, सांतक सति ना कोए

❋

❋

वरताईआ। धार जाणे ना कोई पिता पुत्त दी, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए समाईआ। सृष्टी खेल उलटे रुख़ दी, मानव बुद्धी रही भुलाईआ। अग्गे धार रहे ना लुक दी, परदा दे चुकाईआ। खेल होवे अगम्मे पुरख दी, पतिपरमेश्वर तेरी इक्क सरनाईआ। अमृत धार दे सुच दी, संजम आपणा इक्क दृढ़ाईआ। फुलवाड़ी मौले साची रुत्त दी, ख़िज़ां रूप ना कोए वखाईआ। मेरे अन्तर आह उठदी, कूक कूक सुणाईआ। जेहड़ी आत्म तैथों रुठदी, लख चुरासी विच समाईआ। तेरी मंज़ल महबूब कदे ना मुकदी, दुनिया भज्जे वाहो दाहीआ। तेरी खेल सदा चुप्प दी, आपणा राग ना किसे दृढ़ाईआ। मैं प्यासी तेरी भुक्ख दी, तृष्ना विच हल्काईआ। फ़रमाना विच पुछदी, निउँ के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। आशा कहे चारों कुण्ट हाहाकार, सांतक सति ना कोए वरताईआ। उठ वेख अगम्मड़े यार, वड दाते बेपरवाहीआ। क्यों सुत्ता पैर पसार, बिन आलस निंद्रा डेरा लाईआ। तेरा तड़फ रिहा संसार, जगत भटक ना कोए मिटाईआ। सब नूं आउँदी दिसे हार, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। निरगुण धार सुणे ना कोए गुफ़तार, गुफ़त शनीद तेरा दरस कोए ना पाईआ। मज़लस विच करे ना कोए प्यार, मुहब्बत महबूब ना कोए कमाईआ। ग़फ्लत विच रोंदे ज़ारो ज़ार, असमत सब दी रही कुरलाईआ। साचा दिसे ना कोए ख़िदमतगार, ख़ादम रूप ना कोए वटाईआ। चारों कुण्ट दिशा होई दुष्वार, मंज़ल चढ़न कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम सत्हा कर हमवार, हमसाजण वेख वखाईआ। माया ममता कूड़ी क्रिया शब्दी हुक्म कर ग्रिफ़तार, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए ख़बरदार, देवत सुर सर्ब लैण अंगड़ाईआ। तेरा अजब निराला विवहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दी धार देणी समझाईआ। आशा कहे चार कुण्ट की होवे सलाह, साहिब सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। ख़ुदी विच भुल्ला सर्ब ख़ुदा, ख़ादम नज़र कोए ना आईआ। तेरे नाम दी गाए कोई ना सदा, सिदक सबूरी ना कोए रखाईआ। नेत्र रोवे आदम हव्वा, ज़ारो ज़ार नैणां नीर वहाईआ। कलयुग ममता पई वबा, तन वजूद सरीर रही मिटाईआ। जिस दी समझे ना कोई वजह, वज़ाहत विच ना कोए दृढ़ाईआ। तेरी मन्ने ना कोई रज़ा, राज़क रहीम ना कोए सरनाईआ। उठ पैगम्बरां दे ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दे मिटाईआ। जुग चौकड़ी तेरी अदा, हुक्म हुक्म विच्चों समझाईआ। वाहिद कलमा दे पढ़ा, शरक्त अन्तर रहे ना राईआ। चार कुण्ट दे सजा, हुक्म आपणा इक्क सुणाईआ। माया ममता कर रफ़ा, रफ़ाकत आपणे नाल बणाईआ। तेरे अग्गे इक्क दुआ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साचा मार्ग कर रवां, रहिबर बण नूर ख़ुदाईआ। तेरा ढोला साचा गवां, गा गा शुकर मनाईआ। धर्म दवारे इक्को बहवां, जित्थे जगत वण्ड ना कोए पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आशा कहे मैं आशा तृष्ना भुक्खी, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। मैं चार जुग दी सोई उठी, आपणी लई अंगड़ाईआ। मैं खोल्ह के वेखी मुठ्ठी, पंजे पंजिआं नाल वखाईआ। मेरी लेखे लग्गी अजे ना बुत्ती, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। मेरे भाग ना लग्गा मेंढी गुत्ती, कन्त सुहाग ना अंग लगाईआ। मैं नेत्र रोवां कूक उच्ची, बौहड़ी बौहड़ी दयां दुहाईआ। दो जहानां रहवां ना दुखी, परदा दयां उठाईआ। पुरख अकाल तेरी धार वेखणी सुच्ची, सच सुच्च देणा दरसाईआ। तेरी मंज़ल सब तों उच्ची, अगम्म अथाह तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पैंडा रिहा मुक्की, मुकम्मल तेरी सेव कमाईआ। सब दी आत्म कर सुखी, सुख सागर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। आशा कहे चार कुण्ट वेखी थक्की मांदी, बौहड़ी बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। तेरा ढोला गीत इक्को गांदी, लख लख शुकर मनाईआ। जुग चौकड़ी मैं सुनेहड़ा देंदी रही आउँदी जांदी, जुग जुग फेरा पाईआ। सफ़र विच बणी रही पाँधी, भज्जी वाहो दाहीआ। सच सरोवर रही नहांदी, चरण धूढ़ ख़ाक रमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां विच रही आंहदी, आख आख सुणाईआ। अन्त किसे दा लहिणा देणा मुके ना नाल सोना चांदी, चन्द चांदनी ना कोए रुशनाईआ। भेव खुल्ल्हया ना किसे दा बांगीं, राज़क रहीम रोज़यां विच ना दरस दिखाईआ। मंज़ल मिली ना किसे ठांडी, सरोवर नहा नहा थक्की जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। आसा कहे चार कुण्ट वेख्या अन्धेरा घुप, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरा दिस्या कोई ना पुत्त, सति सरूप ना कोए समाईआ। प्रभू किथे रिहों लुक, आपणा परदा दे उठाईआ। मैनूं वेख के आउँदा दु:ख, तेरे तैनूं रहे भुलाईआ। निरगुण धार हो के प्रेम प्रीती अंदर चुक्क, चारे कुण्टां खोज खुजाईआ। सच दुआर दा दे सुख, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सहेलीआं जा के पुछ, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ लाल चन्द दे गृह जम्मू

गुर अवतार पैगम्बरां आशा कहे प्रभ तेरा खेल वेख होवां राज़ी, रज़ा तेरी विच सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पासा पलट दे बाज़ी, बाज़ीगर स्वांगी तेरी समझ कोए ना पाईआ। मनुआ आकी रहे कोए ना ग़ाज़ी, गहर गम्भीर बेनज़ीर

❋

❋

आपणा हुक्म देणा वरताईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणी घड़ी आ गई, जिस दा राह चार जुग गुर अवतार पैगम्बर रहे ध्यान लगाईआ। जगत बन्धन पावे कोई ना मुल्ला शेख़ पंडा काज़ी, ग्रन्थी गृह करे ना कोए लड़ाईआ। तेरे नाम दी आवे इक्क आवाज़ी, अज़ां बांग दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरा नाउँ तेरा प्रेम होवे रागी, जगत ताल दा झगड़ा देणा मुकाईआ। सब दी आत्मा जाए साधी, सिद्व साधक तेरी होण सरनाईआ। जुग चौकड़ी पिछली बदल दे वादी, वाहिद आपणा नाम समझाईआ। बहुत्यां नालों थोड़्ही चंगी आबादी, जेहड़े तेरे विच समाईआ। शब्द घोड़ा फेर अस्व ताज़ी, तख्त निवासी तेरी इक्क सरनाईआ। मैं सच दवारे आई भागी, आपणा पन्ध मुकाईआ। तुध बिन दिसे कोई ना वागी, वागां हथ्थ ना कोए उठाईआ। तेरा हुक्म वरते उपर धरते पहली माघी, शब्दी शब्द धार शनवाईआ। किरपा कर जलद शताबी, शरअ दा झगड़ा दे चुकाईआ। सजदा वेख इक्क आदाबी, नमों कर वड्याईआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी आदी, धुर दी धार बंधाईआ। परदा लाह ब्रह्म ब्रह्मादी, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। आशा कहे मेरे मालक धुर आमीन, साचा अमल दे समझाईआ। सृष्टी वेख जगत ग़मगीन, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तेरी पिछली वेख जगत तक्सीम, सारे देण दुहाईआ। अग्गे रीती बदल कदीम, कुदरत दे कादर दे वड्याईआ। कलयुग अंदर सतिजुग कर तरमीम, तरतीब आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत सुहेले होण मस्कीन, सीस जगदीस झुकाईआ। मुहब्बत विच दिसण कमतरीन, प्यार विच वड्याईआ। इक्क भरोसा दे यकीन, याद इक्को इक्क सुणाईआ। आहला अदना सांझी होवे तालीम, तुलबिआं कर पढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना नर मदीन, मुद्दा इक्को दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर वखा अज़ीम, गृह मन्दिर इक्क सुहाईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ३ केसरी देवी दे गृह सतवारी जम्मू

आशा कहे किरपा कर पुरख स्वामी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक्क सरनाईआ। हर घट वेख अन्तरजामी, लख चुरासी जीव जंत सेव कमाईआ। कलयुग माया ममता भुल्ली तेरी बाणी, नाम निधान श्री भगवान हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होई हैरानी, नौ खण्ड सत्त दीप रिहा कुरलाईआ। निजर झिरना अमृत रस मिले किसे ना ठंडा पाणी, अग्नी तत काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब

❋

❋

आपणी दया कमाईआ। आशा कहे प्रभ धुर दे पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। सृष्टी दृष्टी अंदर होई बेहाल, बिहबल हो के रही कुरलाईआ। सच दवारा वखा आपणी धुर दी धर्मसाल, काया काअबा परदा इक्क उठाईआ। आत्म परमात्म मिल के वज्जे तेरा ताल, अनहद नादी नाद दे सुणाईआ। दीआ बाती कमलापाती एको बाल, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा देंदे आए अहिवाल, सतिजुग त्रेता द्वापर सिफ्तां विच सालाहीआ। तूं ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहान, मेहरवान तेरी इक्क सरनाईआ। सदी चौधवीं मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट कूड़ प्रधान, सति धर्म ना कोए रखाईआ। भरमे भुल्ले जीव शैतान, शरअ विच लड़ाईआ। तेरा दरस करे ना कोई आण, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर भविख्तां विच दे के गए ब्यान, संदेशे विच तेरा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अबिनाशी करते तेरी ओट रखाईआ। अबिनाशी करते तेरी एका ओट, एकँकार तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग जीव आलणयों डिग्गे बोट, निरगुण सरगुण लै उठाईआ। सच प्रकाश दे निर्मल जोत, अन्ध अज्ञान दे मिटाईआ। बुद्धी तों परे दस्स सोच, बोध अगाध भेव खुल्हाईआ। सच दुआर दी बख्श मौज, मजलस आपणे नाल लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म खोजे तेरी खोज, दूजा राह ना कोए तकाईआ। झगड़ा रहे ना लोक परलोक, सलोक सोहला इक्को नाम पढ़ाईआ। तेरी सरन सरनाई विच सके कोई ना रोक, ब्रह्मण्ड खण्ड बैठण सीस निवाईआ। तेरा ठांडा दरबार जित्थे निर्मल जगे जोत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर तेरे वज्जे वधाईआ। आशा कहे दीन दुनी दी वेख हालत, माज़ी हाल ध्यान लगाईआ। ममता मोह वधी जहालत, कूड़ कुटुम्ब होए कुड़माईआ। सच दवारयों होई ममानत, मनुआ मन रिहा अटकाईआ। तूं साहिब सदा सद सही सलामत, सति पुरख तेरी इक्क सरनाईआ। झगड़ा रहे ना कोई बग़ावत, द्वैती लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। साचा रंग धुर करतार, कुदरत सृष्टी तेरी नज़री आईआ। तेरा लहिणा देणा सदा जुग चार, अवतार गुर तेरी सेव कमाईआ। तेरे नाम दा बोल जैकार, कलमा तेरा ढोला सुणाईआ। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी लख चुरासी तेरी धार, निराकार खेल कराईआ। कलयुग अन्तिम पा सार, साहिब स्वामी हो सहाईआ। भगत सुहेले जगत उठाल, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। गुरमुख बणा आपणे लाल, लालन आपणी गोद टिकाईआ। गुरसिखां लख चुरासी विच्चों कर बहाल, आवण जावण रहे ना राईआ। सचखण्ड दुआर बख्श सच्ची धर्मसाल, जित्थे हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करे ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड दवारा इक्को नज़री आईआ। सचखण्ड दवारा तेरा एक, एकँकार तेरी वड्याईआ। जित्थे त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जन भगतां मिले टेक, सन्तां होएं सहाईआ। आपणी धार आपे पेख, निज नेत्र लोचण नैण मिलाईआ। पीआ प्रीतम हो के करें हेत, पारब्रह्म आपणी गोद उठाईआ। जुग विछड़यां जग जन भगतां लै जा आपणे देश, बेवतनां आपणे वतन पुचाईआ। जित्थे सदा रहें हमेश, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे करन आदेस, सजदयां विच सीस झुकाईआ। दो जहानां इक्क नरेश, नर नरायण नज़री आईआ। तेरा शब्दी सुत दुलारा दस दस्मेश, गोबिन्द गुर गुर इक्को नाउँ धराईआ। चार वरन अठारां बरन जिस ने तेरी करने भेंट, भेंटा तेरा नाउँ रखाईआ। धर्म दुआर दा बण के खेवट खेट, नईआ नौका इक्को नाम चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा हमेश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी सेव कमाईआ।