पुस्तकालयभाग २०

पहली पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे मैं खोल्ह के वेखां परदा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दिती माण वड्याईआ। सचखण्ड दवारे भेव खुल्हावां अगम्मी घर दा, गृह मन्दिर अंदर ओहला रहे ना राईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी जित्थे जोत अगम्मी धरदा, निरवैर निराकार निरँकार करे रुशनाईआ। सच दुआर एकँकार अकल कलधारी आपे खड़दा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा अगम्म अथाही ढोला पढ़दा, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करदा, करनी दा करता वड वड्याईआ। ना जीवत ना कदे मर्दा, सद एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्क समझाईआ। सच दवारा दस्से एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी धुर दी टेक, पुरख अबिनाशी इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां देवे सच संदेश, सद्दा होका नाम दृढ़ाईआ। निराकार करदा आया वेस, अवल्लड़ी खेल खिलाईआ। अन्तिम बहि के सचखण्ड देस, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। शब्द संदेसा दे के विष्न ब्रह्मा शिव महेष, महिखासुर अक्ख खुल्हाईआ। धुर दा दाता इक्क नरेश, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जो आदि जुगादि सब दा जाणे लेख, अनडिठ्ठड़ी कार कमाईआ। जिस दा संदेसा दे के गया दस दस्मेस, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। सच

❋

❋

सुनेहड़ा देवे एका मीत, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस दी समझे कोए ना रीत, राती रुत्ती थित वार भेव ना कोए खुल्हाईआ। जो धुर दा कलमा दस्से हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। जिस नूं झुकदे सब दे सीस, जगदीस दाता धुरदरगाहीआ। उह लेखा जाणे हस्त कीट, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जिस दा लहिणा बीस बीस, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक्क उपजाईआ। धुर फ़रमाना देवे आप, हरि करता बेपरवाहीआ। सति सतिवादी एका जाप, बिन रसना जेहवा करे पढ़ाईआ। सतिगुर शब्द खोल्ह के ताक, त्रिलोकी सलोक इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे झाक, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। की खेल करे पुरख अबिनाश, हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण जोत होवे प्रकाश, पारब्रह्म नूर रुशनाईआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदे आए धरवास, धीरज धर्म इक्क समझाईआ। सो खेल करे वेखे जगत तमाश, परदा ओहला निरगुण सरगुण आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक्क इकल्ला आप सुणाईआ। सच संदेसा देवे सचखण्ड निवासी, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल वेखणहारा मण्डल रासी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण परदा आप चुकाईआ। साची वार लेखे लावे अगम्मी राती, रुत्त आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी करे हो निर्मोह, मुहब्बत कूड़ ना कोए रखाईआ। नव नौ चार पिच्छो सुत्ते उठ दुलारे पोह, सुदी वदी गोबिन्द हथ्थ फड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा करनी लो, लोचण भगतां इक्क खुल्हाईआ। चार वरन अठारां बरन रहे रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। आत्म परमात्म सके कोई ना छोह, जगदीशर मिल के जगत मिले ना कोए वड्याईआ। बिन हरि दूजा नज़र ना आवे को, काग कूक कूक सुणाईआ। बिन प्रभ किरपा शब्द सुणाए कोई ना सोहँ सो, सुरती शब्दी सुरत ना कोए समाईआ। दुरमति मैल सके कोए ना धो, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। अमृत रस अगम्मा इक्को चो, चार कुण्ट वड्याईआ। पंच विकार रहे ना गरोह, काया गोर घोर दे मिटाईआ। आत्म परमात्म नहीं दो, दूआ एके विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पोह कहे मेरे निरँकार, सो पुरख निरँजण सीस निवाईआ। मेरे विच दु:ख नहीं कोई तुख़ार, हरि पुरख निरँजण तेरी इक्क सरनाईआ। मैं दर दरवेश खड़ा भिखार, एकँकार तेरी ओट तकाईआ। तूं देवणहार दातार, आदि निरँजण बेपरवाहीआ। मैं रोवां धाहां मार, अबिनाशी करते सुण दुहाईआ। मैनूं मिले ना कोए सहार, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। चार कुण्ट भज्जां वारो वार, पारब्रह्म तेरी

❋

❋

ओट रखाईआ। ब्रह्म दिसे ना कोए उज्यार, लोचन नैण ना कोए तकाईआ। सृष्टी दृष्टी धूआँधार, कूड़ी क्रिया घर घर डेरा लाईआ। मैं रोवां उच्ची कूक पुकार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। पुरख अकाले परवरदिगार, सांझे यार तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारा इक्क वखाईआ। पोह कहे मैं रोवां उच्ची मारां धाह, दो जहानां इक्क सुणाईआ। प्रभ मेरे बेपरवाह, तेरी बेपरवाही सब नूं रही सताईआ। चार कुण्ट दिसे ना कोए मलाह, ग़फ्लत विच लोकाईआ। साचा मार्ग सारे गए भुला, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। जेहड़े कलमे आयों जपा, रट्टे नाम वाले समझाईआ। किसे नज़र ना आएं ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बरी डेरा लाईआ। इक्क वारी नैण उठा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। पोह कहे मैं रो के दस्सां हालत, हरि जू इक्क दृढ़ाईआ। सृष्टी कूड़ दिसे जहालत, ज़ाहर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। धर्म रिहा ना कोए अदालत, हुक्म हक ना कोए कमाईआ। साचा नाम लुट्टी गई नयामत, ख़ाली कूड़ लोकाईआ। मनुआ मन कर बग़ावत, घर घर करे लड़ाईआ। दिसे कोए ना सही सलामत, जो मंज़ल चढ़ के तेरा दर्शन पाईआ। सब नूं ममता कीती ममानत, पंच विकार हल्काईआ। आपणी सांभ इक्क अमानत, आत्म तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। पोह कहे मैं रो रो दस्सां, दहि दिशा शनवाईआ। प्रभू वेख आपणीआं अक्खां, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जीव जहान रिहा कोई ना सच्चा, सति विच ना कोए समाईआ। सब दा काया माटी भाण्डा कच्चा, कंचन गढ़्ह ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़े कोई ना पक्का, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। अन्तिम किहड़ी कूटे नठ्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। सिर तेरे कदमां सट्टां, मस्तक धूढ़ रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल कहे सुण बच्चे मेरे नादान, नव नौ चार दयां वड्याईआ। धुर दा हुक्म इक्क फ़रमान, सच संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। चार कुण्ट फिरे दो जहान, ख़ाली दिशा ना कोए वखाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर दे के आए ब्यान, ब्याना मेरा नाम धराईआ। शब्दी करां अन्त पहचान, लख चुरासी फोल फुलाईआ। मेरा करतब इक्क महान, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। पंज तत नहीं इन्सान, तत वजूद ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म बण के काहन, लख चुरासी गोपी वेख वखाईआ। सईआ बण के धुर दा राम, रमता रमता परदा लाहीआ। जिस नूं मुहम्मद करे सलाम, ईसा मूसा सीस झुकाईआ। सच संदेसा दे कलाम, कलमा कायनात सुणाईआ। हक हकीकत दा अमाम, इक्को नूरी नज़री आईआ। अन्त अख़ीरी दए जाम, मेहरवान महबूब बेपरवाहीआ।

❋

❋

कलयुग कूड़ी क्रिया मेट जगत निशान, निशाना इक्को दए झुलाईआ। दो जहानां कर इंतज़ाम, हुक्मे अंदर हुक्म बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सुण पोह लाडले बच्चे, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन बणावां सके, दुतीआ भाउ जगत मिटाईआ। नाम डोरी बन्न्हां रस्से, रिश्ता इक्को इक्क प्रगटाईआ। सब दे अन्तर हो के वसे, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। तीर अणयाला धुर दा कसे, मुक्खी आपणी आप प्रगटाईआ। सिफ्तां बाहर सुणा के जसे, वेद पुराणां बाहर पढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरे कर के पट्टे, पटने वाला नाल मिलाईआ। जिस ने खेल करना निरगुण धार हो के नठ्ठे, कदमां नाल ना पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी दे मेट के रट्टे, रट्टा इक्को घर जणाईआ। वेखणे खेल दीगरे बाद यके, यक हुक्म इक्क सुणाईआ। सब दे अन्तर जाणे फट्टे, साबत रहिण कोए ना पाईआ। कोई जाण ना सके चूंकि चुनांचे अलबत्ते, आहला अदना हुक्म मनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर एसे कारण सद्दे, शब्दी शब्द जणाईआ। सच दवारे आए भज्जे, आपणा पन्ध मुकाईआ। बिन काअब्यों कर के हज्जे, सजदा सीस झुकाईआ। डण्डावत विच डिग्गे, नमों नमों सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। पोह सुण शब्द अगम्म हकीकी, हरि करता आप दृढ़ाईआ। खेल करे लाशरीकी, वाहिद इक्को नूर रुशनाईआ। जिस दे कोल अगम्म तौफ़ीकी, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। लख चुरासी बदल के नीती, परदा अंदरों दए खुल्हाईआ। सति धर्म दी दस्स के रीती, रहिबर हो के दए समझाईआ। कथा कहाणी चार जुग दी पिच्छे बीती, बातन सब दा फोल फुलाईआ। अग्गे निरगुण धार हो नज़दीकी, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। सुण पोह ओह वेख चार जुग दे आए लाड़े, गुर अवतार पैगम्बर सोभा पाईआ। दर दरबार खड़े्ह इक्क अखाड़े, आख़र नूर समाईआ। जिन्हां खेल कीते जुग चारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढाहीआ। गोबिन्द बोल के अन्त जैकारे, डंका फ़तहि इक्क सुणाईआ। आपणे वार के चार दुलारे, धर्म दी धार इक्क प्रगटाईआ। उच्ची कूक विच संसारे, शब्दी राग अल्हाईआ। कल कल्की लए अवतारे, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस दा खेल सदा जुग चारे, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। उह लहिणे देणे सब दे पूरे करे कौल इकरारे, इक्क इकल्ला धुरदरगाहीआ। जिस दी महिमा अंदर जगत शब्द उच्चारे, रसना नाल सालाहीआ। उह साहिब सच्ची सरकारे, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। जिस दा दूत जाए ना कदी किसे दरबारे, दूजे ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हर हिरदा वेख वखाईआ। पोह वेख गुर अवतार पैगम्बर झुके, सीस जगदीस

❋

❋

निवाईआ। आलस विच मूल ना सुत्ते, निंद्रा नैण ना कोए टिकाईआ। इक्को सुहावण साची रुत्ते, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुते, हरि वड्डा वड वड्याईआ। शब्दी धार अंदर पुछे, संदेसा इक्को इक्क सुणाईआ। क्यों लोकमात हो गए ग़ुस्से, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। जेहड़ा गाना बध्धा गुट्टे, गहर गम्भीर दयो वखाईआ। क्यों नाते मात टुट्टे, तुट्टी गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। दीन मज़्हब रहे ना सुच्चे, संजम समझ किसे ना आईआ। मन वासना हो के भुक्खे, कलयुग जीव भज्जण वाहो दाहीआ। मात गर्भ लटक के पुठ्ठे, अग्नी अग्ग तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त अख़ीर रिहा सुणाईआ। अन्त अख़ीर कहे प्रभ एका, एका वार जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सुणावो सच संदेसा, संध्या नज़र कोए ना आईआ। की करनी की शब्दी धार पेशा, की पेशतर आए समझाईआ। उच्ची कूक किहा शब्दी धार सतिगुर दस्मेशा, गुर सतिगुरू तेरी सरनाईआ। आपणा वेख अगम्मी लेखा, जिस दी लिख्त ना किसे पढ़ाईआ। सदी बीसवीं सब दा पूरा होया ठेका, अग्गे रहे ना कोए चतुराईआ। जिस वेले सुत दुलारे कीते भेंटा, मात पिता रिहा ना माईआ। इक्को बण के तेरा बेटा, माछूवाड़े सेज सुहाईआ। तूं खेल अगम्मी खेडा, हरि करता हो के दिती वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। गोबिन्द कहे मैं शब्दी सुत, दुलारा तेरा नज़री आईआ। कलयुग वेख आपणी रुत्त, दहि दिशा फोल फुलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले क्यों सच दवारे बैठां लुक, दरगाह साची भेव छुपाईआ। ग़रीब निमाणयां जा के पुछ, जो तेरा ध्यान रखाईआ। बिन तेरी किरपा हरि भगती बूटा जाए सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगार सांझे यार जेहड़ी मैनूं सत्थर उत्ते पए सुणाई तुक, सो ढोला बण विचोला दे दृढ़ाईआ। मैं तेरे दवारे गया पुज्ज, तूं भेव खोल्हणा गुज्झ, रमज़ इशारा इक्क सुणाईआ। मैं वेखां तेरा मुख, घर स्वामी देणा सुख, तेरे दर ते वज्जे वधाईआ। उह वेला गया ढुक, गुर अवतार पैगम्बरां पैंडा गया मुक, मैं आउणा किसे नहीं कुक्ख, गुजरी मात ना फेर बणाईआ। अग्गे रह ना सकां चुप्प, कलयुग वेख अन्धेरा घुप, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। गोबिन्द कहे मेरे प्रभू साहिब सच्चे सुल्तान, सति दयां सुणाईआ। मैं योद्धा सूरबीर नौजवान, मर्द मर्दाना इक्क अख्वाईआ। गोपीआं दा काहन, नाम बंसरी तेरा राग अल्हाईआ। मैं आदी तेरा जुगादी तेरा ब्रह्मादी तेरा देवां पैग़ाम, संदेसा इक्क सुणाईआ। बण के चरण कँवल ग़ुलाम, रखां इक्क ईमान, सिदक सबूरी तेरे नाल हंढाहीआ। तेरा झुलदा वेखां निशान, खेल होवे दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरा नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

❋

❋

दे दे साचा वर, अन्तश्करन वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ तेरा सुत दुलारा, दूल्हा इक्को नज़री आईआ। तेरा मेरा सच बिवहारा, जगत धार ना कोए वड्याईआ। दोहां दा सांझा इक्क किनारा, पतण वण्ड ना कोए वखाईआ। उठ वेख आपणा संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां चले कोई ना चारा, चारे बाणी चारे खाणी रही कुरलाईआ। कूड़ी क्रिया बणया अखाड़ा, पंज तत मनुआ नाच नचाईआ। साचा रिहा ना कोए दवारा, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरा लहिणा देणा अन्तिम वारा, सारे आए सुणाईआ। कल कल्की इक्क अवतारा, निहकलंक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुछ परदा दे उठाईआ। पुरख अकाल कहे सुण मेरे साचे दूल्हे, धुर फ़रमान दयां सुणाईआ। पुरख अकाल कदी ना भूले, अभुल्ल बेपरवाहीआ। सब दा लहिणा देणा असल चुकावां नाल असूले, असलीअत इक्क समझाईआ। धुर दा हुक्म मिले माअकूले, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। प्रगट हो के कन्त कन्तूहले, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जो मुहम्मद किहा रसूले, रसम उस दी वेख वखाईआ। एका धार कातिल मक्तूले, मकबरे देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। गोबिन्द पुच्छ लैण दे कोलों गुरू अवतार, पैगम्बरां अन्त सुणाईआ। कवण मित्र तुहाडा यार, लोकमात दयो समझाईआ। जो मंज़ल चढ़े दुष्वार, पैंडा हक मुकाईआ। मिल के निर्मल धार, जोती जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बरो अन्तिम दस्सो बाकी, आख़र इक्क जणाईआ। की माण वेख्या बन्दा ख़ाकी, ख़ालस खोज खुजाईआ। किस दी खुल्ही ताकी, परदा रिहा उठाईआ। किस दे बणे साथी, प्रभ नूं दयो जणाईआ। किस ने मन्नी तुहाडी आखी, आख़र मिल के वज्जी वधाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू सब ने करी गुस्ताख़ी, ग़ुस्से विच दुहाईआ। सुरती शब्द किसे ना वाची, वाचक करदे रसना वाली पढ़ाईआ। रूह बुत्त होया ना पाकी, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। थोड़्हे गुरमुख जेहड़े गोबिन्द प्रगटाए उपर वसाखी, इक्क सत्त पंज छे नाल वड्याईआ। जिन्हां दा पुरख अकाल मालक इक्क अबिनाशी, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। सब दी पूरी करे आसी, तृष्ना कूड़ गवाईआ। मंज़ल आपणी चाढ़ के घाटी, जोती जोत जोत मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क समझाईआ। समझो खेल इक्को धुर दा, हरि करता आप सुणाईआ। याद रखे विछोड़ा अनन्द पुर दा, पुरीआं लोआं समझ किसे ना आईआ। एह खेल नहीं ताकत ज़ोर दा, ज़र्रा ज़र्रा विच्चों प्रगटाईआ। जो भगत सुहेले साचे लोड़दा, गुरमुख गुरसिख गुर गुर गोद टिकाईआ। उह झगड़ा जाणे अन्ध घोर दा, कलयुग वेखे कूड़ लोकाईआ।

❋

❋

पुरख अकाल दीन दयाल सृष्टी विच वेस धरया अगम्मे चोर दा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वखाईआ। आओ वेखो खेल अगम्मा, हरि करता आप समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो करयो कोई ना तमअ, शब्द संदेशा इक्क सुणाईआ। सब दा समाप्त होणा समां, सम्मत शहिनशाही वड्याईआ। तुहानूं मुड़ के जम्मे कोई ना अम्मां, अम्मढ़ी वाला गुरू ना कोए अख्वाईआ। प्रभ दा खेल होणा इक्क नवां, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दए गवाहीआ। झगड़ा मुका के माटी चम्मा, चम्म दृष्टी दिती बदलाईआ। शब्दी धार कर के रवां, रहमत इक्को इक्क कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। धुर दा हुक्म सुणो फ़रमाना, फ़ुरनयां बन्द कराईआ। जिस दा मन्नदे रहे भाणा, सीस जगदीस झुकाईआ। तख्त निवासी इक्को राणा, हरि करता धुरदरगाहीआ। नूर ख़ुदाई बण जरवाणा, जल्वागर करे रुशनाईआ। जिस नूं झुकदे दो जहानां, सब दे पैंडे पन्ध मुकाईआ। जिस दा पिछले सम्मत खाधा खाणा, जन भगतां मिल के वज्जी वधाईआ। अग्गे उस दा नाम ध्याणा, राम कृष्न ना कोए अख्वाईआ। इक्को कलमा धुर दा गाणा, इक्को हक पढ़ाईआ। इक्को मन्दिर सच मकाना, जित्थे वसे धुरदरगाहीआ। सब दा बदल जाणा ज़माना, ज़बान सब दी बन्द कराईआ। चमके नूर श्री भगवाना, नूर नूर नूर रुशनाईआ। दो जहानां होवे दाना, दाता दानी आप हो जाईआ। लख चुरासी बण के कान्हा, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण धार बदल विधाना, हुक्म आपणा इक्क सुणाईआ। निरगुण धार बदले विधान, तरमीम सब दी दए कराईआ। पैगम्बरो अन्त करो सलाम, सजदा सीस निवाईआ। अवतारां मन्ज़ूर होवे प्रणाम, मस्तक धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। गुरुआं दे हकीकी जाम, अमृत नाम प्याईआ। सांझा इक्क मकान, मुकामे हक सुहाईआ। धुर दा इक्क अस्थान, थिर घर दए वखाईआ। शब्दी सुत बलवान, सहिजे दए उठाईआ। उठ नौजवान, गोबिन्द रूप प्रगटाईआ। लोकमात हो प्रधान, पंचम वज्जे वधाईआ। कूड़ी क्रिया मेट निशान, झगड़ा रहे ना राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सच दे ज्ञान, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। ममता मोह तोड़ अभिमान, हउमे हंगता रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण थिर घर उठे सतिगुर शब्द, वड्डा वड वड्याईआ। जिस दा ना कोई दीन ना कोई मज़्हब, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि सब तों कराउँदा रिहा अदब, इन्साफ़ विच वड्याईआ। चल्ले कदी किसे ना कदम, मंज़ल दो जहानां पन्ध मुकाईआ। तत शरीर ना दिसे बदन, बदली सब दी दए कराईआ। सच दवारे कर के अदल, आदत पिछली दए बदलाईआ। ढोला इक्को

❋

❋

गाउणा निरगुण धार निरगुण नज़म, नाम निधान शनवाईआ। बाकी सब नूं कर के भस्म, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। आत्म परमात्म आदि जुगादी कसम, किस्म सके ना कोए बदलाईआ। जन भगतो छब्बी पोह नूं कर के रसम, रस्ता सब नूं देणा जणाईआ। बिना प्रभ दे चरणां बाहर कोई ना वसण, वसदे घर देणे उजड़ाईआ। शाह सुल्तान उठ उठ नठ्ठण, भज्जण वाहो दाहीआ। सच सरनाई इक्क दी लग्गण, जो मालक धुरदरगाहीआ। करे खेल सूरा सरबंगण, हरि करता बेपरवाहीआ। जगत प्रधानां फिरना नग्न, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सब दी डोरी लग्गा कटण, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। तत्तां वालयां गुरुआं नालों शब्द गुरू लग्गा वट्टण, वट्टा समझ किसे ना आईआ। गोबिन्द अन्तिम खोल्ह के गले दा बटन, पुरख अकाल अग्गे अलिफ़ी दिती टिकाईआ। मैं जद वसां ते वसां तेरे पतण, दूजे दर कदे ना जाईआ। जे आवां ते गुरमुखां सदा रखण, लोकमात दूजा खेल ना कोए कराईआ। रसना दा स्वाद कदे आवां ना चक्खण, बिन प्रेम प्रीती वस्त कोए ना भाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आवां टप्पण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। शब्द निराला अणयाला तीर आवां कसण, चिल्ला कमान दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला लै मिलाईआ। पोह कहे प्रभू मैं तेरे दर ते डिग्गा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। निमाणा हो के बिन कीमतों, विका, जगत कीमत ना कोए रखाईआ। किरपा निधान स्वामी ठाकर धुर दे कूड़ी क्रिया बदल के सिक्का, साकत रहिण कोए ना पाईआ। लख चुरासी बण के पिता, पतिपरमेश्वर क्यों बैठा मुख छुपाईआ। तेरा सब दे नाल सांझा हिस्सा, मज़्हबां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। अग्गे मैं दीनां मज़्हबां वाला सुणना नहीं कोई किस्सा, कहाणी गा ना कोए जणाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक सब दी पूरी कर दे इच्छा, निरिच्छत आपणी दया कमाईआ। छब्बी पोह नूं बाकी पा के भिच्छा, पूरा लेखा दे मुकाईआ। अगला खेल होवे अनडिठ्ठा, शास्त्र सिमरत समझ कोए ना आईआ। दीन दयाल आपणा ओह वखावीं अगम्मी चिठ्ठा, जिस विच्चों गुर अवतार पैगम्बरां हुक्म सदा सुणाईआ। जेहड़ा कलम शाही नाल कदे नहीं लिखा, अक्खरां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच बेनन्ती दर तेरे इक्क सुणाईआ। पोह कहे मैं करां मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। प्रभ वेख आपणी सिम्मत, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। साची रही किसे ना हिम्मत, आपणा बल ना कोए धराईआ। दुनियादार होए हराम निमक, हक हलाल ना कोए जणाईआ। तेरा नूर नज़र ना आए किनक, ख़ाली बुत्त देण दुहाईआ। जिधर वेखां ओधर मन करे इल्लत, नारी पुरख सर्ब दुहाईआ। बिन शब्दी गोबिन्द देवे कोई ना ख़िल्लत, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। वरन बरन होई ज़िल्लत, माया ममता मोह हल्काईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणी दया कमाईआ। पोह कहे मैं रो रो गया थक्क, थकावट विच दुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गए अक्क, चार जुग ध्यान लगाईआ। लिख लिख आए दस्स, भविख्तां विच समझाईआ। पुरख अबिनाशी होवे प्रगट, हरि करता बेपरवाहीआ। सति धर्म दा खोल्हे हट्ट, इक्को नाम वरताईआ। झगड़ा मुका दए तीर्थ तट, अठ्ठ सठ्ठ ना कोए वड्याईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती मारे दोहथ्थड़ उत्ते पट्ट, पटने वाला पल्लू गया छुडाईआ। अंदरों खुल्ल्हे किसे ना अक्ख, प्रतख दरस कोए ना पाईआ। त्रैगुण अग्नी रहे मच्च, तत्व तत जलाईआ। मनुआ मन रिहा नच्च, घूँगट घोर ना कोए उठाईआ। साचा मिले किसे ना रस, रस्ता पार ना कोए लँघाईआ। अन्तिम सब दी हो गई बस्स, कंधे भार ना कोए टिकाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, तेरा नाम दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल कहे साचा हुक्म दृढ़ावांगा। खेल अगम्मी इक्क करावांगा। असमान ज़िमीं वेख वखावांगा। जेहड़ी धार किसे ना जम्मी, उह आपणी कल प्रगटावांगा। लेखा जाणा माटी चम्मी, चारों कुण्ट फोल फुलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हावांगा। साचा भेव प्रभू खुल्हावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। सचखण्ड दुआर इक्क सुहावेगा। एकँकारा वेस वटावेगा। जोत उज्यारा आप चमकावेगा। गुर अवतार पैगम्बर साथ रलावेगा। निरगुण सरगुण वेख वखावेगा। देस प्रदेश फेरा पावेगा। नर नरेश हुक्म चलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावेगा। सच करनी कार कमावांगा। दो जहानां वेख वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावांगा। देवत सुर नाल मिलावांगा। गण गंधर्ब फोल फुलावांगा। लख चुरासी डेरा ढाहवांगा। अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज इक्को हुक्म सुणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखावांगा। साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। कूड़ी क्रिया मेट मिटाएगा। मूर्ख मूढ़्ही भेव खुल्हाएगा। नाद तूरी इक्क उपजाएगा। जोत नूरी इक्क रुशनाएगा। हाज़र हज़ूरी दरस दिखाएगा। जन भगतां मजबूरी आप कटाएगा। सब दी फूड़्ही वलेट वखाएगा। गुरमुखां दे के चरण धूढ़ी, टिक्का मस्तक नाम रमाएगा। रंगत चाढ़ के इक्को गूढ़्ही, गुर मन्दिर इक्क वखाएगा। जित्थे आसा मनसा होवे पूरी, तृष्ना जगत ना कोए जणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार इक्क इकल्ला आप प्रगटाएगा। सच दुआर इक्क प्रगटावांगा। निरगुण हो के खेल खिलावांगा। सरगुण आपणा रंग रंगावांगा। जुग चौकड़ी पन्ध मुकावांगा। सतिजुग साचा राह चलावांगा। राउ रंक आप उठावांगा। दुआर बंक इक्क सुहावांगा। नाम डंक इक्क वजावांगा। जीव जंत शंक पूर

❋

❋

करावांगा। गुरमुख बंस आप बणावांगा। कलयुग कूड़ा कंस मेट मिटावांगा। निरगुण धार जोत अनन्त, अन्तश्करन सब दा वेख वखावांगा। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द जणा मंत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा। भगत सुहेले बणा के सन्त, सति धर्म दा राह चलावांगा। अबिनाशी करता इक्को कन्त, घर स्वामी जोड़ जुड़ावांगा। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे पोह तैनूं समझावांगा। साचे पोह सुण लै अगम्मी बात, बातन दयां जणाईआ। वेख आपणी रात, रुतड़ी नाल मिलाईआ। पुरख अकाला वेखे आपणी जात, अजाती दए खपाईआ। निरगुण धार खोल्ह के ताक, परदा रिहा उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरा कर के वाक्, वाकिफ़कार आपणे लए बणाईआ। सब दा सांझा कर के साक, नाता इक्को घर जुड़ाईआ। शब्द संदेसा धुर दा आख, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। परम पुरख दी जो दे के आए दात, जुग चौकड़ी लोकमात वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। सुण हुक्म पोह महीना, दिवस दिवस जणाईआ। करे खेल नवां नवीना, नव रंग आप चढ़ाईआ। प्रगट हो के दाना बीना, बीना दाना भेव खुल्हाईआ। जन भगतां ठांडा कर के सीना, अग्नी तत बुझाईआ। झगड़ा पए उत्ते ज़मीना, ज़ामन समझ किसे ना आईआ। शब्द इशारा दए चीना, हरि करता धुरदरगाहीआ। सब नूं होणा पए ग़मगीना, ग़मी ख़ुशी ना कोए बदलाईआ। झगड़ा दिसे नर मदीना, आत्म परमात्म परदा ना कोए लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक्क सरनाईआ। पोह महीने सोए जाग, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। धुर संदेसा सुण राग, हरि करता आप जणाईआ। कूड़ी क्रिया जगत त्याग, ममता मोह मिटाईआ। तेरे अन्तर उपजे इक्क वैराग, वैरी अंदरों दए भजाईआ। एकँकारा बख्शे साथ, सगला संग निभाईआ। जिस ने सुणाउणी सच्ची गाथ, सोहँ सो करे पढ़ाईआ। जगत जहान चलाए राथ, महासार्थी वेस वटाईआ। हाण्डी रहे कोई ना काठ, तत वजूद ना कोए वड्याईआ। बिना पुरख अकाल दे नाम तों दूजा रहे कोई ना पाठ, पूजा इक्को सर्ब लोकाईआ। हरि चरण कँवल सरनाई सच्चा ताट, किनारा धुरदरगाहीआ। मंज़ल सब दी मुक्के वाट, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। सतिजुग साची मिले दात, हरि करता आप वरताईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को करे जमात, इक्को सिख्या सिख समझाईआ। आत्म परमात्म होवे विश्वास, विषयां दा डेरा ढाहीआ। घर स्वामी मिले अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। सुरती शब्द मिल के गोपी काहन पावण रास, सोहणा नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क जणाईआ। साचा मार्ग धुर दा लैणा सिख, सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। पुरख अकाला पए दिस, दहि दिशा नूर इलाहीआ। स्वामी सतिगुर

❋

❋

होवे पित, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म दस्से साचा हित, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। मन ठगौरी करे ना चित, चंचल नज़र कोए ना आईआ। मानस जन्म जन भगत लैण यित, जिन्हां मिली इक्क सरनाईआ। पुरख अकाला करवट विच बदल के पिठ, सनमुख हो के दरस वखाईआ। मंज़ल चढ़नी पए ना सवा गिठ, दस्म दवारी तों अग्गे आपणी यारी लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पोह तेरी आसा वेख वखाईआ। पोह कहे मैं आसावंद, हरि करते दयां सुणाईआ। तेरे शब्द हुक्म दा हो पाबन्द, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सिफ्तां गावां बिना दन्द, ढोला धुरदरगाहीआ। सद माणां तेरा अनन्द, ख़ुशीआं विच समाईआ। तेरे नूर दा वेख के चन्द, चन्द सूर्या कम्म किसे ना आईआ। तेरा खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। माया ममता मोह विकार दे डण्ड, डण्डौत आपणी दे समझाईआ। प्रभू तूं केहड़ा खण्डे कटारां नाल करना जंग, मति उलटी कर कूड़ लोकाईआ। इक्क दूजे नूं आपे देवण डण्ड, तूं खेल वेखीं बेपरवाहीआ। उह रह जावण तेरे जेहड़े गावण तूं मेरा मैं तेरा ढोला छन्द, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। पुरख अकाल कहे की कथा कहाणी पुछो धुर दी, सब नूं दयां सुणाईआ। कुछ खेल वेखो अनन्द पुर दी, पुरीआं तों बाहर जणाईआ। जिस वेले गोबिन्द धार प्रभ दे नाल जुड़दी, जोड़ी बणे धुरदरगाहीआ। आपणी करनी करनों कदे ना मुड़दी, करतब आपणा दए वखाईआ। जन भगतो अग्गे लोड़ रहिणी नहीं किसे गुर दी, पुरख अकाल सब ने लैणा मनाईआ। वड्याई रहे ना देवत सुर दी, सब दा लेखा दए चुकाईआ। कलयुग काया कूड़ जांदी खुरदी, खुरा खोज दए मिटाईआ। सतिगुर शब्द शरीणी वण्डे कदे ना गुड़ दी, रस मिठ्ठा आपणा नाम चखाईआ। वेख्यो खेल कलयुग सतिजुग कूड़ धर्म दे पुड़ दी, प्रभ चक्की मात चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए वखाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मैं की कुछ सुणदा, बिन कन्नां रिहा जणाईआ। कुछ खेल वेखणा हुण दा, महीना एहो नज़री आईआ। पुरख अकाला दीन दयाला लख चुरासी पुणदा, छाण बीण करे लोकाईआ। खेल होणा दीपक गुल दा, जगत नूर ना कोए चमकाईआ। कलयुग कपट वेखणा रुलदा, हंगता हँ लड़ाईआ। जन भगतो सतिगुरू कदे किसे कीमत नहीं मुल्ल दा, हट्टां विच ना कदे विकाईआ। स्वाद माणे कदे ना बुल्ह दा, अन्तर आत्म रस चखाईआ। जो प्रभ प्रीती चरण घोली घुलदा, घोली घोल घुमाईआ। उह प्यारा बणे मालक सुल्हकुल दा, कुल्ल मालक इक्को नज़री आईआ। जिस दा खेल सदा अमुल्ल दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणी खेल वखाईआ।

❋

❋

पोह कहे प्रभ तेरा नूर अगम्मा रब्बी, रब्बीउल अया दे जणाईआ। मुहम्मद दी वेख चौधवीं सदी, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। क्यों छड्डदे जांदे गुर अवतार पैगम्बर गद्दी, गदागर तेरे दर ते नज़री आईआ। की धार तेरी अगम्मी जोत जगी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जगत वासना फिरे भज्जी, चार कुण्ट दुहाईआ। तेरा आउणा कदी कदी, जन भगतां होएं सहाईआ। तेरी समझे कोए ना सुदी वदी, थित वार ना वण्ड वण्डाईआ। कुछ लेखा लिख के गया गोबिन्द गोदावरी नदी, नदीआं दे विछड़े लए मिलाईआ। जिन्हां दे अंदर पढ़ावे पट्टी, पटने वाला जोड़ जुड़ाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले खट्टणी खट्टी, बाकी खटका जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। साचा रंग रंग दे प्रभ ठाकर, पोह प्रणाम कर सुणाईआ। साचे भगतां कर उजागर, उजरत मूल ना लागे राईआ। तेरे नाम दे बणन सौदागर, हट्ट इक्को इक्क वखाईआ। तूं करीम करता कुदरत दा कादर, कदीम दा मालक इक्क अख्वाईआ। हउँ बरदा तेरा आजज़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे साज़श, ममता मोह रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। साचा खेल वखा दे इक्को, इक्क तेरी वड्याईआ। पुरख अकाल तूं आवें कित्थों, एहो देणा समझाईआ। हउँ वारी चरण कँवल विटहुं, कुरबान हो के भेंट चढ़ाईआ। की हुक्म संदेसा बिन अक्खरां लिखो, लेख देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। पोह सुण आपणे आउण दा दस्सां तरीका, तर्हां तर्हां समझाईआ। लेखा जाणा जीव जीअ का, लख चुरासी विच समाईआ। मेरा रूप नीकन नीका, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जो करदे सच प्रीतां, प्रीतम हो के रहे मनाईआ। ओन्हां दी आसा मनसा वेख उडीका, निरगुण हो के भज्जां वाहो दाहीआ। मेरीआं लिखीआं ना किसे तारीखां, परदा सक्या ना कोए फुलाईआ। सब दीआं बदलदा रिहा तवारीखां, हुक्म विच शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता वेख वखाईआ। आपणा भेव खुल्हावां वसां किहड़े थाँ, थनंतर इक्क दृढ़ाईआ। जित्थे गावे कोई ना मेरा नाँ, रसना जेहवा समझ कोए ना पाईआ। ना कोई गुरू ना गराँ, खेड़ा जगत ना कोए वसाईआ। ना कोई चन्न सूर्या रुशना, मण्डल मण्डप ना कोए दसाईआ। ना कोई पिता ना कोई माँ, ना कोई पंज तत सुहाईआ। जिस वेले चाहां निरगुण धार हो के भगतां अंदर जावां आ, भूमका धुर दी नज़री आईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के निरगुण धार हो के पकड़ां बांह, सगला संग निभाईआ। जुग चौकड़ी करां न्याँ, नौबत हक आपणा नाम सुणाईआ। भगत दवारा प्रभ दा ग़रां, दूजा खेड़ा ना कोए सुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन वाह वाह, वाह वा गुरू तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, साचा खेल आप दरसाईआ। साचा खेल दस्सां अपार, अपरम्पर हो के आप दृढ़ाईआ। होणा इक्क विहार, बिवहारी हो के लोकमात समझाईआ। निरगुण नूर जोत कर चमत्कार, ईसा मूसा मुहम्मद लए उठाईआ। तेई अवतारां कर के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। नानक गोबिन्द बोल जैकार, डंका इक्को इक्क वजाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड निरगुण हो के पावां सार, सरगुण वेखां चाँईं चाँईंआ। होवे खेल विच संसार, संसारी भण्डारी नाल रलाईआ। निरगुण दीआ बाती कमलापाती जोती जाता हो उज्यार, निरगुण नूर ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। वही खाता खोल्ह सब दा वेखे वारो वार, राए धर्म चित्रगुप्त समझ कोए ना आईआ। लेखा जाणे धुरदरबार, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठण सीस निवाईआ। जित्थे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान नहीं कोई उज्यार, खाणी बाणी ढोले गीत राग नाद ना कोए सुणाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार करे खेल आपणी धार, नित नवित वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी हो उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। निरगुण वेस वटाए अवल्ला, अवल्लड़ी कार कमाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, अकल कलधारी फेरा पाईआ। वेखणहारा जलां थलां, महीअल आपे खोज खुजाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटला, लोकमात भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दूई द्वैती मेटे सल्ला, सलल आपणा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म जोती धार फड़ा के पल्ला, शब्दी आपणी गंढ्ढ पवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा इक्को हुक्म बोल के हल्ला, हालत सब दी दए बदलाईआ। जेहड़े कहिंदे इलाही नूर अल्ल्हा, आलम विच इलम नाल सुणाईआ। ओन्हां शब्द संदेस घल्ला, सम्मत सम्मती दए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे विच छुपाईआ। पोह कहे मेरी आसा मनसा पूर, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। तूं आदि जुगादि वसें दूर, नेरन नेरा हो के पन्ध मुकाईआ। चार कुण्ट बणया रिहा मफ़रूर, फड़यां हथ्थ किसे ना आईआ। कोटन कोटि तेरे मज़दूर, चाकर हो के सेव कमाईआ। तूं मन दा पा के फ़तूर, फ़तवा सब दे उपर लगाईआ। बुद्धी दा दस्स कसूर, विद्यावान दित्ते रुलाईआ। मति नूं कर मजबूर, भरम विच भुलाईआ। अन्तिम किरपा कर उत्ते मूर्ख मूढ़्ह, पतित पुनीत तेरी सरनाईआ। साची बख्श चरण धूढ़, दुरमति मैल दे धवाईआ। बिन तेल बाती तेरे दीपक उपजे नूर, नाद धुन शब्द कर शनवाईआ। की रंग वेख्या मूसे उत्ते कोहतूर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा वेख वखाईआ। पोह कहे मैं तेरा गोला, चाकर सेव कमाईआ। भगतां अंदरों चुक्क दे ओहला, परदा रहे ना राईआ। बिना ज़बान तों दस्स दे आपणा बोला, अनबोलत राग सुणाईआ।

❋

❋

रंग चाढ़ दे काया माटी चोला, चोजी प्रीतम तेरी वड्याईआ। तैनूं पैगम्बर कहिंदे मौला, मौलया हर घट नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे ना रौला, रौणक आपणी दे वखाईआ। सब दा पूर इकरार कर दे कौला, कँवल नैण तेरी सरनाईआ। धरनी दा भार कर दे हौला, धवल दए दुहाईआ। सच स्वामी सुणीए सोहला, इक्को राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। पोह थोड़्ही रख आस, आसा दयां बंधाईआ। सब दी बुझावां प्यास, तृखा रहे ना राईआ। कर के खेल तमाश, ख़लक ख़ुदाई आप उठाईआ। वेख के मण्डल रास, गोपी काहन जगाईआ। कर के नूर प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ। मंज़ल मेट के वाट, पैंडा पन्ध गवाईआ। छड्ड के बिस्तर खाट, निरगुण हो के वेखां थाउँ थाँईंआ। दुरमति मैल देवां काट, अमृत रस चखाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। कलयुग कूड़ी मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। छब्बी पोह नूं दे के दात, परदा अंदरों दयां खुल्हाईआ। एह पैगम्बरां दा वाक्, अवतारां नाल मिलाईआ। अवतारां दा साक, गुरू गुरदेव समाईआ। सब दी सांझी जमात, अक्खर इक्क पढ़ाईआ। प्रभू ने दस्सणी उह लुगात, जिस दा चार जुग ना भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। पोह कहे प्रभ तेरी किहड़ी लुग़ात, बिन अक्खरां लई बणाईआ। पुरख अकाल कहे जिस विच्चों अवतार पैगम्बरां देवां सुग़ात, गुरुआं नाम पढ़ाईआ। ओहदी ना कोई पट्टी ना जमात, ना कोई लेख लिखण वाली शाहीआ। ना किसे होर नूं दस्सी जाच, हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जिस वेले चाहां वरतां आप, आपणी कार कमाईआ। एह अगम्म खेल तमाश, अगम्म तों अग्गे होर रखाईआ। जिस घर दा किसे नहीं तक्कया प्रकाश, गुर अवतार पैगम्बर प्रभ दे उत्ते अक्ख ना कोए उठाईआ। एह मज़मून होणा ख़ास, जो गोबिन्द ख़ालस ख़ालसा गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। पोह, साचा दस्सणा ओह मज़मून, जिस दा लेख ना कोए बणाईआ। जिस नाल जुग चौकड़ी बदलदे कानून, काइदा कवाइद विच रखाईआ। सारे बणदे ममनून, निउं निउं सीस झुकाईआ। अन्तिम कर के मरहूम, महिरम हो के आपणी खेल खिलाईआ। बच्चे नन्न्हे माअसूम, जुग जुग सेव लगाईआ। हुक्म दे के ना मालूम, बिन अक्खरां करां पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा दसाईआ। पोह, मेरा अक्खर अगम्म अनोखा, धुर धाम समझ किसे ना आईआ। जिस दे विच नहीं कोई धोखा, धूआँधार ना कोए बणाईआ। जुग जुग इक्क नूं देवां मौका, जिस दे अंदर दयां टिकाईआ। बाकी जगत जहान फोका, पढ़ के विद्या झट लँघाईआ। प्रभ का भेव पाउणा नहीं सौखा, लभ्भयां हथ्थ

❋

❋

किसे ना आईआ। ओथे अक्खरां वाला नहीं कोई पोथा, पुस्तक हथ्थ ना कोए टिकाईआ। इक्को नूर जोत जोता, जोती आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा कलमा आप छुपाईआ। पोह, उह कलमा केहड़ा, जो अलिफ़ ये दी बणत बणाईआ। जो जुग जुग पावे झेड़ा, झगड़ा जगत लड़ाईआ। वसदा उजाड़े खेड़ा, उजड़े दए वसाईआ। डुब्बदा तारे बेड़ा, तरदयां दए डुबाईआ। सूरज चन्द दे हुंदयां करे अन्धेरा, बिन सूरज चन्द रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर भवाए विच गेड़ा, जुग चौकड़ी सेव लगाईआ। हुक्म सुणाए मन्दिर वड़ के नेड़ा, अंदर दए जणाईआ। कवण गोबिन्द कवण चेरा, चेला गुर कवण अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा परदा रिहा उठाईआ। पोह, उह अक्खर कोई ना पढ़दा, पढ़यां समझ कोए ना पाईआ। जेहड़ा तन वजूद पा के फेर मर्दा, नाता जगत विच रखाईआ। अग्नी विच सड़दा, गोर विच दबाईआ। उह मंगता प्रभ दे घर दा, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जिस वेले किरपा आपणी करदा, किरन किरन जोत रुशनाईआ। उस दे अंदर आ जाए फिरदा फिरदा, फिरत फिरत आपणा फेरा पाईआ। भेव खुल्हावे पिछला चिर दा, परदा आप उठाईआ। घर वखा के निरवैर निर दा, निराकार करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। पोह कहे प्रभ पढ़ी की कलाम, किस मकतब करें पढ़ाईआ। मज़्हब की इस्लाम, इस्म की समझाईआ। बख्शें की पैग़ाम, हुक्म धुरदरगाहीआ। परवरदिगार कहे उह जाणे इक्क अमाम, अमलां तों रहत नूर ख़ुदाईआ। जेहड़ा सब दा बदल देवे नज़ाम, इंतज़ाम आपणे हथ्थ रखाईआ। उस दा खेल होणा महान, महिमा अकथ बेपरवाहीआ। सब नूं सांझा देणा इक्क ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। छब्बी पोह दिवस महान, मेहरवान महबूब मुहबत्त विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। प्रभू किहड़ी बेख़बरां ख़बर, ख़बरदारी विच जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर के बैठे सबर, सिदक तेरे विच टिकाईआ। सब दी कूक के कहे कबर, काअबे दे मालक नूर इलाहीआ। तेरा हुक्म इक्क जबर, जमीअतुल ज़मां करे रुशनाईआ। असीं वेखदे उपर अम्बर, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। की रचना निरगुण जगत सुअम्बर, परदा देणा चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटें अडम्बर, तेरा नाम दुहाईआ। सर्ब कला सच स्वामी भरतम्बर, भरपूर रिहा सब ठाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव देणा दरसाईआ। साचा भेव खोल्ह दे धुर दे परवरदिगार, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। मुहम्मद वेखे नाल चार यार, चार यारी कम्म किसे ना आईआ। ग़फ्लत विच निंद्रा विच सुत्ता संसार, नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं जाए हार, हाए उफ तेरा नाम दुहाईआ। तेरा कलमा

❋

❋

कायनात करे गिफ्र्तार, मुरीद मुर्शद तेरी बेपरवाहीआ। हउं सदके वारी बलिहार, कदमबोसी लै के कदम कदम सरनाईआ। ज़ुलफ़े ज़कीर ज़ाहरे कतीले कुशा कशमकश वेख कूड़ी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। ख़ुदीउल मीज़ां, मज़ीने निज़ां, रज़ोले विज़ां, मुहम्मदे दुआ, अहिमदे ख़ुदा, तेरी रबां ज़ाते नज़ां, नज़ील खुरार नज़रीं आईआ। वाइफ़ते रज़ी कुलासते ज़कूमे ग़ुना बणाईआ। बेमिसाले जहां चारे ज़रू आसीदे नरुद, बस्तीए तबक नज़री आईआ। दुख़ते दरिंद, ज़कते नरिंद, कोसे गोबिन्द, तेग़े नशिंद, सुल्ताने दहिंद, ज़ीने ज़कूर ज़ीर ज़ाईआ। आशा अमाम, ख्वाहिशां तमाम, मुहम्मदे रज़ा, हमदे सना, साहिब सुल्तान तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। तबीउल तबक, नज़ी ज़र्रे सबक, वज़ूखरे ज़बत, चबूतरे निवानी, शख़स असमानी, असीशररुर रुहा रंगीने रंगाईआ। रंगते रंगू, राज़क रहीम, रहमत इक्क अलाहीआ। बाशिंदे बशकूक शाविंदे नहिसूक, गोबिन्दे मतरू औरंगे जनूब, जानबे जिशन जगह जगह जगत जिज्ञासू तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वस्ते शरू, अलमस्ते नरू, ख़ुदाए हू, हक हक हकीकत वेख वखाईआ।