पुस्तकालयभाग २०

२ पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल

आत्म परमात्म धुर दा नाता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। तत शरीर जगत साथा, पंचम पंच वज्जे वधाईआ। किरपा करे पुरख समराथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा सांझी होवे गाथा, अगम्म अथाह पढ़ाईआ। मन ममता मिटे अन्धेरी राता, कूड़ी क्रिया कूड़ चुकाईआ। सतिगुर शब्द सति सच साचा, संजम इक्को इक्क रखाईआ। भाग लग्गे काया माटी कंचन गढ़्ह काचा, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। भगत सुहेला बणे राखा, एथे ओथे दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। आत्म परमात्म आदि जुगादी मेला, मिलणी हरि जगदीस कराईआ। जन भगतां रंग चाढ़े सदा नवेला, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। वक्त सुहञ्जणा करे सुहेला, वज्जे नाम वधाईआ। भाग लगाए काया माटी जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बेला, डूँग्घी भँवरी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर आप सुहाईआ। साचा घर सोभावन्त, हरि करता इक्क दृढ़ाइंदा। जित्थे मेला होवे नार कन्त, प्रेम प्रीती इक्को इक्क समझाइंदा। काया चोली चढ़े रंग बसन्त, दुरमति मैल सर्ब धवाइंदा। गढ़्ह तोड़

❋

❋

के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव चुकाइंदा। मेल मिला के साची संगत, सगला संग आप हो जाइंदा। लोड़ रहे ना किसे पांधा पंडत, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। पन्ध मुका के बहिश्त जन्नत, सचखण्ड दुआर इक्क सुहाइंदा। सो गुरमुख वेखे सन्त, हरि साजन परदा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आदि जुगादी अन्त, अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ।

२ पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल

पोह कहे सुण कलयुग प्रभ दे छोटे पप्पू, पता तैनूं दयां जणाईआ। पुरख अकाल सब दा बन्न्ह के मक्कू, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। किसे दी पत कोए ना रखू, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। औह वेख धाहां मार के रो प्या यसू, मसीह रिहा कुरलाईआ। मुहम्मद खेड़ा किस बिध वसू, चौदां तबक देण दुहाईआ। मूसा किहड़ी धार नट्टू, आपणा राह तकाईआ। सब दा लहिणा देणा फटू, फाटक पिछले बन्द कराईआ। जगत कूड़ी धार कटू, कटक आपणा नाम चढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सदी चौधवीं पुत्त बणे मनखट्टू, खट्टी खट्ट ना कोए वखाईआ। अन्तिम आपणे खाते सट्टू, सट्ट ज़रब ना कोए लगाईआ। धुर दा मार्ग एका दस्सू, दहि दिशा कर रुशनाईआ। जन भगतां अंदर वसू, आपणा नूर कर रुशनाईआ। जिस ने तारने पंछी पशू, प्रेत देव बणाईआ। शब्दी धार हो के हस्सू, हस्ती आपणी इक्क वखाईआ। चार कुण्ट पैणी ग़शू, गशत ला के वेखे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। पोह कहे कलयुग तेरा होणा अन्त अन्धेरा, आंधी अंदरां अंदरों प्रगटाईआ। पुरख अकाल दा गिड़ना गेड़ा, कोहलू चक्की चक्क भवाईआ। वस्या रहे ना कोई खेड़ा, खिड़की कुण्डे सब दे दए भन्नाईआ। चार कुण्ट चौगिर्दी झेड़ा, हाहाकार दुहाईआ। सब नूं कटे बेरा बेरा, बिरती शब्द ना कोए लगाईआ। साहिब दिसे ना नेरन नेरा, निरत सुरत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। पोह कहे सुण कलयुग प्रभ दे बच्चे लौहके, लवारस दयां वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर हौके, धीरज धरवास ना कोए वखाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर गए गौं के, ढोले नाम शब्द कर शनवाईआ। सो मालक आया भौं के, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। डंक वजाए आपणे नाउँ के, नाउँ निरँकारा इक्क प्रगटाईआ। जो तत वजूद गए सौं के, नाता जगत नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। पोह कहे कलयुग औह वेख तम्बी टोपी, तहिमत नाल मिलाईआ। औह वेख बंसरी

❋

❋

गोपी, काहन दे पिच्छे दुहाईआ। औह वेख पुस्तक पोथी, पोरा पोरा आपणा आप कटाईआ। औह वेख रविदास चमारा मोची, जो मजलस प्रभ दे नाल रखाईआ। औह वेख जिन्हां ने खोजण खोजी, जन भगत सुहेले नज़री आईआ। जिन्हां दा मालक इक्को चोजी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जन्म जन्म दा रहे कोई ना रोगी, दु:ख दर्द दए गवाईआ। आपणे मिलण दी दे के सोझी, सुत्तयां ल्या उठाईआ। झगड़ा रख्या ना जञ्ञू बोदी, मूंड मुंडाए ना भेव जणाईआ। सब दी आत्म अंदरों सोधी, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। खेल वखाए इक्क दो की, दोहरी धार जणाईआ। धार प्रगटा के सोहँ सो दी, सूरत प्रभ दी नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। पोह कहे कलयुग प्रभ दे निक्के छोटे लाल, लालन दयां जणाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कल आपणी रिहा वरताईआ। भज्जा फिरे चार कुण्ट रवाल, रस्ता हथ्थ कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर घाल के घाल, सेवा सेवक रूप कमाईआ। संदेसा दे के बेमिसाल, मिसल मसलयां वाली बणाईआ। किरपा करे दीन दयाल, दयानिध वड्डी वड्याईआ। कलयुग अन्त बदल के चाल, निराली आपणी रिहा प्रगटाईआ। सन्त सुहेले सज्जण भाल, भरम भुलेखा दूर कराईआ। सदी दा साचा बण दलाल, दिलावर इक्को हुक्म सुणाईआ। मेहर विच करां बहाल, मुहब्बत विच पार लँघाईआ। लेखा रहे ना किसे गवाल, गोकल वण्ड ना कोए वण्डाईआ। झगड़ा करे ना कोए पाताल, आकाश अक्खर ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर खेल खिलाईआ। पोह कहे कलयुग प्रभ दे बरख़ुरदार, धुर दा लेखा दयां सुणाईआ। उठ वेख अगम्मा यार, जिस दा यराना हथ्थ किसे ना आईआ। कदी बन्द ना होवे विच चार दीवार, मन्दिर मस्जिद देण गवाहीआ। सब तों वसे बाहर, हर घट रिहा समाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, उजल नूर रिहा चमकाईआ। आपणे हथ्थ सब किछ लै बणे मुख्त्यार, धुर संदेसा इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। पोह कहे मैनूं पोह ना सके काल, जीवण मरन विच ना आईआ। जद मिलां मिलां विच दीन दयाल, दूजे घर ना डेरा लाईआ। सदा करां आपणा सवाल, निरगुण हो के झोली डाहीआ। मैं नढ्ढा तेरा बाल, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। सच वखा सच्ची धर्मसाल, दर दवारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दे खुल्हाईआ। पोह कहे मैं देवां पनाह पुश्ते, पसचाताप दयां मिटाईआ। कलयुग वेख कुशते कुशते, कूड़ी क्रिया दए दुहाईआ। एह खेल अगम्मे उस दे, जिस दी उस्तत कर के सारे ढोले गाईआ। जिस दे प्रेमी प्यारे जन भगत कदे ना रुस्सदे, राह चल्लण सच रज़ाईआ। लख चुरासी विच मूल ना कुस दे, ममता मोह मिटाईआ। झगड़े रहिण ना ओहले

❋

❋

लुक दे, हुक्म इक्को इक्क वरताईआ। खेल होणे अगम्मी सुत दे, दुलारे गोबिन्द वज्जे वधाईआ। जित्थे गुर अवतार पैगम्बर झुकदे, निउँ निउँ सीस निवाईआ। ओथे पैंडे मुकदे, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। अग्गे ढोले गाउणे सब ने इक्को तुक दे, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा भेव रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क वखाईआ। पोह कहे कलयुग कुकर्मी, तैनूं लोक कहे लोकाईआ। तेरी सब नूं साड़े गर्मी, पोह विच ठंड ना कोए वरताईआ। झगड़ा दिसे वरनी बरनी, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाईआ। साची मंज़ल किसे ना चढ़नी, दरगाह सच ना कोए सुहाईआ। बिन पुरख अकाल किरपा किसे ना करनी, करतब आपणा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह चलाईआ। पोह कहे कलयुग प्रभ दा वेख चलिर्त्त, चलत करे लोकाईआ। सरगुण बणे कोई ना मित्र, मित्र प्यारा दए वड्याईआ। आपणी धारों आपे निक्कल, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। तन वजूद कर के सिथल, सुरती शब्द मिलाईआ। तांबा लोहा रहे मूल ना पित्तल, पतिपरमेश्वर मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क सुहाईआ। पोह कहे कलयुग बाले छोटे, छिटी तेरी किस मनाईआ। क्यों संसार सागर विच खावें ग़ोते, जल पाणी डेरा लाईआ। तेरी सोच केहड़ा सोचे, समझ समझ ना कोए समझाईआ। पुरख अकाल कोल जन भगत किहड़े बहुते, बहुत्यां विच्चों थोड़्हे प्रभ दे रंग समाईआ। कलयुग कूड़े जाल तोड़ मोह दे, मुहब्बत इक्को इक्क दरसाईआ। कर प्रकाश आपणी लो दे, लोचण दूज्जयां दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो तेरे दर जाए हो के, हुक्म नाल हिकमत पिछली दए बदलाईआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत ३ मुनी सुशील कुमार नाल मंडी अहिमद गढ़्ह ज़िला लुधियाणा

सच सुहावणा समां होया अहिमद गढ़्ह, हर हिरदे अन्तर वज्जी वधाईआ। मुनी सुशील प्रेम मुहब्बत धार लै के आया चढ़, दिल्लीउँ चलया वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया सब दे अंदरों लए फड़, शब्द डोरी तन्द बंधाईआ। साचे प्यार विच मार्ग दस्से नारी नर, नर नरायण भेव खुल्हाईआ। सति धर्म दी करनी लओ कर, कूड़ी क्रिया कम्म किसे ना आईआ। सुरती शब्द लओ फड़, शब्द सुरत विच समाईआ। जीवत जीव जगत वासना विच्चों जावो मर, मर जीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। अहिमद गढ़्ह आ के वेखी मंडी, मण्डल सोहणा

❋

❋

नज़री आईआ। मुनी जी सिध्धी करन आ गए सब दी डण्डी, हिरदे अंदर करे सफ़ाईआ। दूई द्वैती ढाहवे टेडी डण्डी, वरन बरन रस्ता रहिबर हो के इक्क वखाईआ। दीन मज़्हब दी रहे ना कोए पाबन्दी, जो आत्म परमात्म जाण के ख़ुशी मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा चार वरन अठारां बरन गावण साचा छन्दी, ढोला इक्को इक्क धुरदरगाहीआ। सच दवारे मिले इक्क अनन्दी, निज आत्म वज्जे वधाईआ। सब तों वेखी प्रेमीआं वाली सभा चंगी, इक्क दूजे नूं मिल के ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां निज नेत्र अक्ख रहे किसे ना अन्धी, लोयण आपणा नैण खुल्हाईआ। मन वासना ममता मोह विकार हँकार विभचार कूड़ी क्रिया कढ्ढणी दुर्गन्धी, नाम सुगंधी इक्क टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा काया माटी पंज तत वजूद घर गृह परदा आप उठाईआ। अहिमद गढ़्ह वक्त सुहाणा, सोहणा समां वखाईआ। प्रेम प्रीती रंग रंगाणा, रंगत इक्को इक्क रंगाईआ। सब ने मिल के इक्को धाम सुहाणा, धरनी धरत धवल वज्जे वधाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता देवे माण वड्याई श्री भगवाना, हरि करता बेपरवाहीआ। जीवो जंतो जागरत जोत विच वेखो मुनी, मुनीआं दा इक्क निशाना, निशाने कूड़े रिहा बदलाईआ। काया मन्दिर अंदर चढ़ के वेखो मंज़ल महाना, जित्थे मिले बेपरवाहीआ। धुन आत्मक अनहद शब्द सुणो गाणा, तुरीआ तों परे परदा दए उठाईआ। वक्त सुहञ्जणा सोहणा समां प्रेमीआं प्यार विच मिल के गाणा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। एह उदघाटन एह वाटन खोल्हे कपाटन भेत दस्से बातन, ज़ाहर बैठा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। मुनी जी आए दूरों चल, आपणा पन्ध मुकाईआ। किसे दे अंदर रहिण ना देंदे वल छल, कपट विकार रहे मुकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार अंदर रहे ना कूड़ दल, दलिद्र देण चुकाईआ। धाम वखावण इक्क अटल, निहचल जिस नूं कहि के गाईआ। जित्थे दीपक जोती इक्को दीआ रिहा बल, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सो मेटणहारा सब दे दूई द्वैती सल्ल, नाम निधान तीर अणयाला इक्क चलाईआ। सब दे साहमणे सच सिँघासण पुरख अबिनाशन निरगुण धार सरगुण उज्यार हो के बैठा मल्ल, पेख के वेख के देख के संदेश विच नरेश नर इक्को इक्क नज़री आईआ।

१२ पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल

बेनन्ती करे ब्राह्मण सिँघ तारा, बिन सीस सीस झुकाईआ। पुरख अकाल तेरा इशारा, शब्दी धार रिहा उठाईआ। तेरा हुक्म अगम्म अपारा, सुण के वज्जी वधाईआ। मैं वेख्या विच संसारा, तेरी कुदरत ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट धुँदूकारा,

❋

❋

साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच बख्शणी इक्क सरनाईआ। तेरा सुण अगम्मी राग, अन्तर वज्जी वधाईआ। सच दवारे खुल्ही जाग, नैण अक्ख ना कोए बदलाईआ। बेनन्ती करां आज, दर तेरे सीस निवाईआ। सोहणा तेरा काज, जो भगतां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। तारा कहे मैं दस्सां नाल तरतीब, तरह तरह समझाईआ। छिन्न विच हुक्म मिल्या अजीब, बिन हलकारयां दिता पुचाईआ। मस्सा सिँघ जो सिँघ ग़रीब, छब्बी पोह घट्टे विच लिटाईआ। ओस दा सतारां पोह नूं वड्डा रहिणा नहीं अज़ीज़, नाता पुत्तर जाए तुड़ाईआ। एह खेल तेरी कोई ना समझे बदनसीब, निस्बत कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा देणा वखाईआ। की लेखा तेरा भगवान, भगवन दे जणाईआ। क्यों विछोड़ा करें जहान, दीन दुनी दुहाईआ। मैं सुण के अगम्म फ़रमान, भज्जया वाहो दाहीआ। छड्ड ब्रह्मण्ड असमान, धरनी धवल वेख वखाईआ। चरणी डिग्गा आण, बेनन्ती इक्क जणाईआ। कर किरपा मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। भगतां दा भगतां नाल निशान, पिता पूत वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। आपणा हथ्थ रख मेरे भगवन्त, भगवन दयां दृढ़ाईआ। जन भगत खेल नहीं चुरासी जंत, जीव ईश तेरी सरनाईआ। तूं आत्मा दा कन्त, परमात्मा बेपरवाहीआ। तत बणाएं बणत, घाड़त अजब घड़ाईआ। तेरा खेल सदा अनन्त, कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अगला दे दृढ़ाईआ। तारा सिँघ कहे मैं आया चल्ल, चलत तेरा वेख वखाईआ। अमृत बरखे जल, भगत वज्जे वधाईआ। पुत्तर होवे सल, मात पित जुदाईआ। लहिणा अज्ज कि कल्ल, काल नगारा रिहा डराईआ। जो तेरी धार जाए रल, सो तेरे विच समाईआ। अनोखा वक्खरा सब तों फल, प्रेम टहणी नाल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। तारा सिँघ कहे मैं आया उपर धौल, शब्दी धार फेरा पाईआ। मस्सा सिँघ समझणा नहीं मखौल, मसख़रा रूप ना कोए बदलाईआ। मेरा तेरे नाल इक्क कौल, हसदयां दिता जणाईआ। भावें मैं पंडत पांधा बाहमण नहीं रौल, फिर वी वेले सिर कदी तेरे कम्म आईआ। अज्ज हुक्म वजा के कहवां ढोल, मृदंग इक्क सुणाईआ। आपणा परदा रिहा खोल्ह, भुल्ल रहे ना राईआ। नौ जन्म मारदा रिहा रोल, रौला पा के जगत दुहाईआ। अन्त छक अगम्मी पाहुल, अमृत रस बिन रसना रस लाईआ। हुण आ के तेरे कोल, सहिज दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। सुण शब्द अगम्मी बात, बातन दयां जणाईआ। थोड़्हे

❋

❋

समें विच मैनूं दस्सी बात, छिन्न विच हुक्म मनाईआ। बख्शीश करां अज्ज दी रात, मेहर नज़र उठाईआ। अग्गे होर ना कोए जवाब, सवाल कहिण कोए ना पाईआ। चित्रगुप्त तों बाहर किताब, लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। भगतां दा हिसाब, पुरख अकाल गिणती गणत ना कोए गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा करां सद सद आदाब, सीस सीस सीस झुकाईआ।

भिन्नड़ी रैण कहे मेरी अरज़ोई, अरज़ आरज़ू इक्क जणाईआ। परवरदिगार तेरा नाम दरोही, दरोही तोबा नूर ख़ुदाईआ। तेरा भेद अभेव ना जाणे कोई, परदा सके ना कोए उठाईआ। पिछला लेखा कबीर नाल लोई, लोयण लोचन अक्ख खुल्हाईआ। उस दी सुरत उठाई सोई, सुत्ती आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा देणा जणाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरी अरदास, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। सुण साहिब पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते दयां दुहाईआ। एह पिछला खेल तमाश, पूरब परदा देणा उठाईआ। वक्त सुहेला नाल रविदास, ब्राह्मण लेखा धुरदरगाहीआ। निरगुण धार जोत जोती शाख़, शनाख़त तेरे हथ्थ वड्याईआ। सब दी पूरी करें आस, परदा ओहला आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे सुण अगम्मी बात सो, हरि करते दयां दृढ़ाईआ। नेत्र हन्झूआं नाल रो, नैणां छहबर दयां वखाईआ। इक्क ठग्गां वाला गरोह, पंज सत्त वण्ड वण्डाईआ। ओन्हां विच्चों दो, संगी साथी सोभा पाईआ। रुतड़ी सी बारां पोह, वदी सुदी ना वण्ड वण्डाईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, कथनी कथ ना कोए सुणाईआ। अमृत वेला हुन्दी लो, नूर जगत नाल चमकाईआ। ब्राह्मण दी गठ्ठड़ी लई खोह, मूंह दे भार सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद देणा जणाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं मंगां मंग, आसा तृष्ना तेरी झोली पाईआ। खेल दस्स गंगोतरी गंग, गंगा मईआ नाल मिलाईआ। सुण हैरान होवां दंग, दंगा फ़साद वेख वखाईआ। जो ब्राह्मण कोल ढंग, तरीका समझ कोए ना आईआ। कन्ढ्ढे सुत्ता दे कर कंड, करवट ना कोए बदलाईआ। एहदी चाली वीह दी खुल्ह गई गंढ्ढ, वीह सौ वीह बिक्रमी दए गवाहीआ। ओधरों गाउँदा आ गया इक्क छन्द, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। जे रुपईए मिल जाण पंज, मेरी तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। मैं भोजन छकां नाल अनन्द, ख़ुशीआं विच तेरा ध्यान लगाईआ। सिफ्तां गावां नाल दन्द, बत्तीसा राग अल्हाईआ। मैनूं मूल ना लग्गे ठंड, सीतल धार ना कोए ठराईआ। अग्गे देणा पए ना कोई डण्ड, सज़ा विच ना कोए भुगताईआ। ओधरों चमकया पिछली रात दा चन्द, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे प्रभ मेरी एहो इच्छा, निरिच्छत पूर कराईआ। सच दवारिउं मंगां भिच्छा, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। तेरा प्यार इक्को दिसा, दहि दिशा नज़री आईआ। ब्रह्मण कोलों वण्डाया हिस्सा, पंज चुक्क के झोली पाईआ। जिस दी ज़ात कमीणी नाम सी निक्का, निक्कू कहि के जगत बुलाईआ। ओधरों ब्राह्मण नूं आ गई छिक्का, छिकण नाल अक्ख खुल्हाईआ। गंढ्ढ खुल्ही वेख के पै गया फ़िका, ग़मी अंदरे अंदर सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा मुकाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे जिस रुपईए चुके पंज, पंजा मूंह दे विच पाईआ। ओहदे अंदर आया रंज, दु:ख ग़म वाला सताईआ। हिरदा होया तंग, ममता मोह मिटाईआ। चंगा भुक्खा रह लवां इक्क डंग, दूजे दी गंढ्ढ काहनूं चुराईआ। मोड़ के देवां वण्ड, आपणा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शणहार सरनाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे निक्कू आया मुड़, आपणा मुख भवाईआ। अन्तर ध्यान गया जुड़, गंगा माता लैण उठाईआ। मेरा बेड़ा ना जाए रुढ़, वहिन्दे वहिण ना कोए वहाईआ। मैं प्रेम प्रीती अंदर आया तुर, तुरत आपणा पन्ध मुकाईआ। क्यों फ़ुरना गया फुर, ब्रह्मण गंढ्ढ चुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा वखाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे निक्कू अन्तर आई विचार, विचर के दिता सुणाईआ। सुण मेरे निरँकार, तेरी बेपरवाहीआ। तेरी वैहदी वेख के गंगा धार, मेरे नैणां छहबर लाईआ। क्यों होया मूर्ख गवार, मन मति बदलाईआ। मैनूं बख्शीं बख्शणहार, तेरी ओट तकाईआ। तूं साहिब सच्ची सरकार, शहिनशाह अख्वाईआ। हुक्म आया धुर दी धार, अंदरे अंदर आवाज़ लगाईआ। तेरा लेखा ओसे दे नाल, जिस दी गंढ्ढ दिती खुल्हाईआ। उह ब्राह्मण नहीं कंगाल, ठग्गी प्रभ दे नाल कमाईआ। जा के ओस नूं दस्स आपणा हाल, लेखा ओसे दी झोली पाईआ। उह अग्गे करे ख्याल, परदा दए खुल्हाईआ। उस जा के छोटे लाल, सीस दिता निवाईआ। खोल्ह के गंढ्ढ रुमाल, पंजे अग्गे टिकाईआ। मेरी कर संभाल, भुल्ल के आपणा आप गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे ब्राह्मण प्या हस्स, ताली हथ्थां वाली लाईआ। बच्चू इक्क चोरी कर के गिउं थक्क, मुड़ के भज्जया वाहो दाहीआ। बिना ब्राह्मणां तों पूजा दा माल कोई ना सके छक, भय सब दे अंदर रखाईआ। गंगा माता उत्ते साडा हक, बै ख़रीद आपणा वणज वखाईआ। आह वेख एहदे शकंगण नथ्थ, बलाकां नाल सोभा पाईआ। मैं कर के आपणे वस्स, परदयां विच छुपाईआ। रविदास कोलों लँघणा बच, अक्ख नाल अक्ख ना कोए रलाईआ। तैनूं दस्सां सच, भेव अभेद खुल्हाईआ। जिस वेले खेल होवे पुरख समरथ, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। सति धर्म दा खोल्हे

❋

❋

हट्ट, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क समझाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे पंडत देवे इक्क सलाह, प्रेम नाल समझाईआ। इस जीवण दा नहीं वसाह, ज़िंदगी समझ किसे ना आईआ। मैं सब कुछ लवां चुरा, चोरी कर के प्रभ दी सेव कमाईआ। दिवस रैण जपां नाँ, तूंही तूंही राग इलाहीआ। अन्त वेखां अनोखा थाँ, जिस थनंतर वज्जे वधाईआ। सौंह खा के कहां गाँ, मात गऊ ज़ामन विच टिकाईआ। औखी वेले पकड़ां बांह, ब्राह्मण हो के सेव कमाईआ। जिस वेले तेरा विछोड़ा होवे नालों पिता माँ, तुट्टे ख़लक ख़ुदाईआ। ओस वेले संदेसा देवां आ, फ़रमाना इक्क सुणाईआ। तूं निक्का निक्के तों वड्डे होण दा चा, चाओ समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क प्रगटाईआ। ब्राह्मण कहे सुण नन्न्हे नन्न्हे बच्चे, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। मेरे बहुत्यां विच्चों थोड़्हे बचन हुंदे सच्चे, जिस वेले गंगा मईआ मेरे अंदरों करे सफ़ाईआ। मैनूं रविदास ने कुछ बोल अनोखे दस्से, समझ समझ विच बदलाईआ। सब दे नाते टुट्टणे भाण्डे कच्चे, तत वजूद रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी जाणे नस्से, कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी होणी मस्से, मस्सया विच मस्सा सिँघ तेरा पिता समझाईआ। जिस दे सिर हथ्थ रखे पुरख समर्थे, हरि करता धुरदरगाहीआ। जन्म जन्म दा लहिणा देणा कटे, कर्म कांड दा पन्ध मुकाईआ। अन्त वेले मैनूं सद्दे, हुक्म संदेसा इक्क जणाईआ। एह लेखा कदे कदे, जुग चौकड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दवारे खेल वखाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरे अन्तर आई हैरानी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। किधरों मिली एह निशानी, जुग जन्म दा लेखा रिहा मुकाईआ। दो जहानां बण के बानी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। सृष्टी दृष्टी दस्स के फ़ानी, इष्टी आपणा नूर करे रुशनाईआ। लेखा मुका के जगत जहानी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। संदेसा दे के धुर फ़रमानी, फ़रमांबरदार ल्या उठाईआ। पिछली याद रखी कहाणी, अभुल्ल भुल्ल विच कदे ना जाईआ। अमृत दी छहबर मुहब्बत दा पाणी, अमृत रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं वेखां चारे कूट, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जिस दा नाता टुट्टणा सी कलबूत, पंज तत जगत जुदाईआ। उस दा तारा सिँघ दए सबूत, शहादत इक्को इक्क भुगताईआ। भगतां सच दवारे हो मौजूद, बेनन्ती दिती सुणाईआ। जगत वासना मेट हदूद, घर तेरे वज्जे वधाईआ। भगत सुहेला रख महिफ़ूज़, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। तेरे दर ना दिसे दूज, दुतीआ भाउ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा मनसा वेख वखाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं वेखां चुक्क के अक्ख, अक्खरां तों परे करां पढ़ाईआ। तेरा

❋

❋

खेल पुरख समरथ, दो जहानां वज्जी वधाईआ। नाम बोल जैकार अलख, तूं ही तूं ही राग अलाहीआ। तेरा इशारा धुर दा सच, भगत सुहेला रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा नाता टुट्टणा काया माटी कच्च, पवण स्वास साह मुकाईआ। किरपा कर के लूं लूं अंदर रच, रचना तेरी नज़री आईआ। जणेंदी माँ बणीं यच, याचक आपणी गोद रखाईआ। तेरा हुक्म लैण वच्च, वाचक अंदरों दे समझाईआ। बिन तेरी किरपा कोई ना सके बच, बचन सब दा आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर देणी वड्याईआ। भिन्नड़ी रैण कहे तूं आदि जुगादी दरदवंद, दीनां अनाथां दया कमाईआ। पतिपरमेश्वर धुर दा ख़ावंद, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। हुक्मे अंदर सर्ब पाबन्द, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरी किरपा दे सके कोई ना डण्ड, डण्डावत आपणी इक्क समझाईआ। तेरा खेल ब्रह्मण्ड खण्ड, सूर्या चन्द तेरी रुशनाईआ। दीन दयाल बण बख्शंद, बख्शिश रहमत आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे वज्जे वधाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरी बेनन्ती अख़ीर, अख़ीर दे मालक दयां जणाईआ। तेरा खेल बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तूं बदलणहार तकदीर, तदबीर आपणी दिती दृढ़ाईआ। भगत सुहेला कहे कबीर, लोई दे लोयणां तों बाहर रुशनाईआ। रविदास तक्क के तेरी तस्वीर, तसबी माला तों परे दिता जणाईआ। पंडत दी बदल के ज़मीर, ज़ामन हो के दिता समझाईआ। जिस दा वक्त पहुंचया अख़ीर, आख़र हो सहाईआ। झगड़ा रहे ना शाह हकीर, फ़कीरां फ़िकरा इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सच तेरी सरनाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैनूं रविदास करे इशारा, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। वेख प्रभू दा इक्क दवारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दा समझे ना कोए किनारा, कोना कोना वेखे जगत लोकाईआ। उह शाहो भूप सिक्दारा, वाली दो जहान बेपरवाहीआ। जिस दे हुक्मे अंदर फिरदे गुर अवतारा, पैगम्बर सजदयां विच सीस निवाईआ। कलमयां विच गाउँदे वारा, रागां नादां विच जणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी वेखणहार सर्ब संसारा, सृष्टी दृष्टी अंदर फोल फुलाईआ। भगतां दया कमा के भगत दवारा, हरि भगती विच लगाईआ। रविदास दी चरण धूढ़ छारा, टिक्के पिछले रिहा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर इक्क वखाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे प्रभ एका दर्दी, दरदवंद तेरी सरनाईआ। सच दवारे कबूल कर अर्ज़ी, आरज़ू इक्को इक्क रखाईआ। दूसर चले ना कोई मर्ज़ी, मज़ा आपणा देणा चखाईआ। तूं साहिब सुल्तान भगतां दा ग़रज़ी, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। एह खेल तेरे घर दी, जुग चौकड़ी चली आईआ। जेहड़ी आत्मा परमात्मा तैनूं वर दी, ओहदी एथे ओथे ना होए जुदाईआ। कथा कहाणी याद

❋

❋

रख पर दी, पिछली बीती दयां सुणाईआ। छब्बी पोह सी डाहढी सर्दी, मस्सा सिँघ ख़ाक विच लेट के तेरा शुकर मनाईआ। ओस दी कला कर चढ़दी, डुब्बदे बेड़े पार लँघाईआ। सीस तेरे चरणां धरदी, भिन्नड़ी रैण निउँ निउँ लागां पाईआ। एह खेल नरायण नर दी, दूसर नज़र कोए ना आईआ। तारा सिँघ आ गया जलदी, पैंडा पिछला पन्ध मुकाईआ। खेल वरतण नहीं देणी कलयुग कल दी, कलधारी तेरी इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचा सोभा पाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे पुरख अकाल तेरी किरपा, किरपन देवें माण वड्याईआ। बख्शीश विच बख्शिश गुरमुख सिर पा, सिरोपा तेरी भेंट चढ़ाईआ। आदि जुगादी खेल अगम्मी पिर दा, पीआ प्रीतम दे वड्याईआ। एह लेखा पिछला चिर दा, रविदास ब्राह्मण मिल के देण गवाहीआ। अग्गे झेड़ा होर छिड़दा, जिस दा परदा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ।

गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू किहड़ी जगाईए अलख, अलख अगोचर दे समझाईआ। तेरी धार विच नहीं वक्ख, जोत सरूप जोत विच समाईआ। वेखण वाली नहीं कोई अक्ख, बिन तेरी किरपा नैण ना कोए उठाईआ। तेरे अन्तर रहे वस, निरंतर भेव ना कोए जणाईआ। केहड़ा करीए जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। कलयुग खेड़ा हुन्दा दिसे भठ्ठ, भठियाला अग्न रिहा तपाईआ। सड़दे दिसदे तत अठ्ठ, नौ दुआर दर दुहाईआ। दसवें होवे ना किसे इक्ट्ठ, आत्मा परमात्मा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। मन वासना सारे रहे नठ्ठ, साध सन्त जगत कुरलाईआ। रसना वाला नाम रहे रट, मणकयां उंगलां नाल भवाईआ। हकीकी मंज़ल कोए ना सक्या टप्प, टप्पे पढ़ पढ़ वक्त लँघाईआ। सब दा लेखा दे ठप्प, ठप्पा अपणा नाम प्रगटाईआ। दीन मज़्हब दी रहे कोई ना वट्ट, वटणा मल के सारे लै प्रनाईआ। द्वैती रहे कोई ना फट्ट, पट्टी आपणा नाम बंधाईआ। सोया रहे ना कोई उत्ते खट्ट, खटीआ सब दी दे हिलाईआ। मूसा दी घड़ी करे टक टक, आवाज़ ईसा रही सुणाईआ। मुहम्मद उठे झट्ट, चौदां तबक कूड़ दुहाईआ। गुरदेव करन इक्ट्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ। कवण गेड़न लग्गा लठ्ठ, चार कुण्ट भवाईआ। लेखा मुक्कण लग्गा अठ्ठ सठ्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र नैणां रो रो नीर वहाईआ। झगड़ा मुक्कण लग्गा मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ्ठ, धर्म दवारा इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। बारां पोह कहे प्रभू याद आया सम्मत पंदरां, पिछला लहिणा नज़री आईआ। नौ गुरमुख वेखे नौ दवारे अंदरां, जोड़ी जोड़े नाल बणाईआ। अगला खेल होणा सृष्टी दृष्टी वांग बन्दरां, बुद्धी बुध नाल

❋

❋

लड़ाईआ। घर घर वज्जणा हँकारी जंदरा, कुंजी नाम ना कोए लगाईआ। जन भगतां इक्क दुआर लँघणा, जित्थे प्रभ नूं मिल के वज्जे वधाईआ। सब नूं लाए आपणे अंगणा, अंगीकार इक्क हो जाईआ। दूजा दर पए ना मंगणा, वस्त अमोलक काया गोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मेरी ख़ुशीआं विच निकले हासी, हस्ती वेखां बेपरवाहीआ। कुछ झगड़ा पैणा विच कांशी, कश्मीर किशमिश वांग हिलाईआ। उच्ची कूक पुकारे मंडी वाले राजे दी मासी, जो साबण गाची गोबिन्द भेंट चढ़ाईआ। नेत्र रो के कहे राम चन्द दी दासी, जो अयुध्या विच रेते नाल करे कुड़माईआ। कुछ लहिणा देणा कृष्न सुदामे नाल बाकी, तत ख़ाकी खोज खुजाईआ। पूरब दा इक्को आदि जुगादी साथी, जुग चौकड़ी सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा रिहा चुकाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं चुक्क के वेख्या घूँगट, नेत्र नैण अक्ख मटकाईआ। हिलदी वेखी नबी उम्मत, बिन अमलां दए दुहाईआ। किसे कम्म ना आई कीती सुन्नत, प्रभ देवे सर्ब सज़ाईआ। फुलवाड़ी होई ना कोई परफुल्लत, बहार ख़िज़ां रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं कदे ना सोई जागी, आलस निंद्रा विच ना आईआ। मैं वेखां उह वैरागी, जो बिरहु विच कुठ्ठे मारन धाईंआ। जिन्हां दी धार जुगादि आदी, जुग चौकड़ी चली आईआ। उह प्रभ दे सदा समाजी, दूसर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। झगड़ा नहीं कोई पंडत काज़ी, सूर गाँ ना कोए चतुराईआ। इक्को रज़ा विच राज़ी, रहमत विच सीस निवाईआ। कुछ मुहम्मद दा लेखा माज़ी, पिछला फोल फुलाईआ। कलयुग दी कूड़ी क्रिया ग़ाज़ी, ग़ज़ब आपणा रही वखाईआ। कुछ हस्स के किहा गोबिन्द दुलारयां दी दादी, बुरज विच बहि के ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल तेरी खेल डाहढी, सब नूं दएं सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। भिन्नड़ी रैण कहे प्रभू तेई अवतार की कुछ दस्सदे, दूर दुराडे रहे जणाईआ। किहड़ी करनीउँ पिच्छे नस्सदे, अग्गे हो ना बल रखाईआ। की एह प्यासे नहीं तेरे रस दे, प्रेम प्रीती विच समाईआ। की एह भुक्खे आपणे जस दे, सृष्टी विच सिफ्ती नाम करन वड्याईआ। पुरख अकाल किहा एसे कर के मेरी ओट रखदे, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। चरण कँवलां हेठां वसदे, सिर सके ना कोए उठाईआ। शब्दी राग मेरा रटदे, रसना नाल जगत पढ़ाईआ। एह वणजारे ओस हट्ट दे, जित्थे सौदा धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क प्रगटाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे क्यों बैठे विष्न शिव ब्रह्मा, सनकादक सीस निवाईआ। की दस्सें इन्हां धर्मा, भेव अभेद खुल्हाईआ। क्यों डिग्गे उपर चरणां, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख

❋

❋

अकाल कहे झगड़ा मेट ना सक्या कोई वरनां बरनां, ब्रह्म परदा ना कोए उठाईआ। हुक्मे अंदर सब नूं फड़ना, शब्द डोरी नाल बंधाईआ। निरगुण धार हो के सब दे अंदर वड़ना, बचया रहिण कोए ना पाईआ। धुर दा हुक्म कदे ना टलणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जगत साधूआं नूं छल दे नाल छलणा, अछल अछल्ल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक्क वरताईआ। भिन्नड़ी रैण कहे की हुक्म तेरा करतार, करनी दे करते दे समझाईआ। की खेल तेरा संसार, महासार्थी की की रचन रचाईआ। उच्ची कूक कहां पुकार, तेरा नाम दुहाईआ। बिना गोबिन्द तेरा सत्थर वेख्या ना किसे यार, यारड़ा सेज ना कोए हंढाहीआ। तूं दुखियां दा दुख्यार, दीनां अनाथां दया कमाईआ। कल कल्की तेरा इक्क अवतार, कला अवर रहे ना राईआ। तैनूं जन्मे ना कोई माई विच संसार, निरगुण नूर जोत तेरा रुशनाईआ। मासूमां कर प्यार, मज़लूमां कर ख़ुआर, हुक्मे अंदर हुक्म सज़ाईआ। ग़फ्लत विच्चों कर बेदार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं आ गई भज्जी नठ्ठी, आपणा पन्ध मुकाईआ। हरि संगत वेखी इक्ट्ठी, धर्म दवारा सोभा पाईआ। मस्सा सिँघ भरे ना चट्टी, दु:ख सुत रहे ना राईआ। रविदास दे चरणां सवीं सिर सट्टी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार बेपरवाहीआ। भिन्नड़ी रैण कहे रविदास सौणा कोल सिँघासण, खब्बी दिशा सोभा पाईआ। जल कोल रखणा इक्क ग्लासन, अमृत अमर रूप वखाईआ। भिन्नड़ी होए बसन्ती रातन, हरि भगत दवारे वज्जे वधाईआ। संगत साची होवे साथन, सोहणा संग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं वेखां अज्ज दी रुत्ती, रुत्तड़ी रुत्त सुहाईआ। अगली खेल दस्सां सुच्ची, सच नाल वड्याईआ। पिछले साल जो कटी बुत्ती, पैंडा ल्या चुकाईआ। उस दी औध अजे नहीं मुक्की, बाकी नज़री आईआ। आत्मा सिँघ कोल करनी ख़ुशी, लंगर संगत वाला वरताईआ। आसा तृष्ना मेटणी भुक्खी, मेहरवान आपणा रंग चढ़ाईआ। बख्श के आउणी निशान वाली जुत्ती, रविदास वण्ड वण्डाईआ। लाल रंग दी इक्क गुच्छी, सूत्र तागे नाल सुहाईआ। प्रीतम सिँघ ने जाणा चुक्की, हथ्थ चार वेरां बदलाईआ। रात दीपक जगाउणा पंज मुखी, घृत दीप विच सुहाईआ। ढोला गाउणा प्रभ दा तुकी, सच तेरी सरनाईआ। सब ने रोटी खाणी रुक्खी, घिउ नाल ना कोए चुपड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए रंगाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे इक्की पोह दी रखां आस, आसण प्रभ दा वेख वखाईआ। रविदास दा जल ग्लास, नौ दिन बैठे राह तकाईआ। खेल अजीब तमाश, परदा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना

❋

❋

इक्क सुणाईआ। इक्की पोह कहे मेरी पावे ज़रूर इक्की, इक्की पिछली नाल रलाईआ। किस बिध अगली चल्ले सिक्खी, सति धर्म दए दृढ़ाईआ। जिस दी धार होणी तिक्खी, अणयाला तीर चलाईआ। साची बिधी जाणी लिखी, जिस नूं सुण के डरे लोकाईआ। नाल समझाउणी गोबिन्द दी चिठ्ठी, जेहड़ी बिन पत्रयां रखी छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे देवे माण वड्याईआ। भिन्नड़ी रैण कहे जन भगतो सौणा विच अन्धेरा, जगत अन्धेरा दए वखाईआ। पुरख अकाल नौ खण्ड पृथ्मी पाउणा फेरा, नौ नौ सकिंट इक्क इक्क खण्ड वण्ड वण्डाईआ। ब्रह्मण्डां देणा गेड़ा, बिन कदमां कदम टिकाईआ। रवि ससि वखाउणा सञ्झ सवेरा, परदा ओहला आप चुकाईआ। दीन दुनी दा तक्कणा झेड़ा, चारे कुण्टां खोज खुजाईआ। जन भगतां वसदा वेखणा खेड़ा, काया मन्दिर फोल फुलाईआ। प्रभ दा समझे ना कोई रैण बसेरा, आवण जावण पन्ध ना कोए मुकाईआ। निरगुण धार करे मेहरा, मेहर नज़र अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भिन्नड़ी रैण तेरे विच वेखे केहड़ा केहड़ा, जेहड़ा प्रभ दी ओट तकाईआ।