२१ पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल अख़बार रपोरटरां नाल
जगत संसार दुनिया कायनात भविश अनोखा, आदि पुरख अबिनाशी करता एका एकँकार वेख वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दृष्टी अंदर धोखा, माया ममता मोह विकार हँकार परदा सके ना कोए उठाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश निर्मल दिसे ना कोई जोता, कूड़ी क्रिया अन्ध अज्ञान परे ना कोए कराईआ। साचा मार्ग राज राजान शाह सुल्तान निरगुण सरगुण किसे ना सोचा, मन मति बुद्धी परदा सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा भविख्तां विच लिख के गए पोथा, सो करनी दा करता कुदरत दा मालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म इक्क वरताईआ। जिस दा लहिणा देणा आदि जगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चौदां लोका, चौदां तबक वेखे थाउँ थाँईंआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अकाल दीन दयाल इक्क ढईआ अगला दस्से मौका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणी कल वरताईआ। सृष्टी दा वक्खरा निराला भविश, भाख्या विच सके ना कोए जणाईआ। बिना पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दूसर किसे ना सके दिस, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। वेद व्यास हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द जो गए लिख, सो
❋
❋
स्वामी समरथ धुर दा हुक्म दए वरताईआ। आत्म परमात्म दीन दुनी साचा रहे कोई ना हित, मित्र प्यारा सज्जण मीत संग ना कोए निभाईआ। शाह सुल्तानां जीव जहानां नाड़ बहत्तर उबले रत, रत्तो रत वेखे कूड़ लोकाईआ। सम्मत सम्मती खेल होणा अनडिठ्ठ, निरगुण निरवैर निराकार परवरदिगार सांझा यार आपणा हुक्म इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। सृष्टी दा भविश समझे कोई ना भाओ, भावना विच किसे ना आईआ। इक्क दूजे नूं सारे लाउँदे दाउ, धर्म नीती बैठी मुख भवाईआ। जगत विद्या कुरलावे वांग काउँ, हँस रूप ना कोए बदलाईआ। प्यार रिहा ना पुत्तर माउँ, पित पूत गोद ना कोए सुहाईआ। झगड़ा दिसे थाँईं थाउँ, लहिंदी दिशा पए दुहाईआ। राष्ट्रपति भुल्लणे राहोंं, जगत सियासत कम्म किसे ना आईआ। करे खेल अगम्म अथाहो, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण करे सच न्याउँ, धुर फ़रमाना इक्को हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जगत भविश भावी हथ्थ फड़ाईआ। कायनात भविश चार कुण्ट हाहाकार, हक हू नाअरा नज़र कोए ना आईआ। करे खेल परवरदिगार, या मुबीन बेपरवाहीआ। जो कलमयां विच कर के गया ख़बरदार, धुर संदेसा पैग़ाम इक्क सुणाईआ। सो जलवा नूर कर उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता वेखे थाउँ थाँईंआ। सदी चौधवीं मुहम्मद कर के गया पुकार, चौदां तबक देण दुहाईआ। लेखा लिख ना सके कोई विच संसार, कातब कलम ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार कुण्ट दहि दिशा नव सत्त आपणी खेल वरताईआ। भविश कहे मैं वेखां चार कुण्ट बिना अक्ख, निरगुण निरगुण ध्यान लगाईआ। शाह सुल्तानां वज्जण वाली सट्ट, शब्द अगम्मी हुक्म बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया कलयुग खेड़ा होण लग्गा भठ्ठ, धरनी धरत धवल धौल दए दुहाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। बिन तेरी किरपा चार वरन अठारां बरन चार कुण्ट दहि दिशा कोई ना सके रख, रखक नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म रिहा कोई ना रस, रस्ता भुल्ली कूड़ लोकाईआ। सति दुआर सति धर्म दा खोल्ह इक्को हट्ट, जिस घर दे वणजारे गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे ध्यान लगाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह हकीर हकीकत वेख हक, सति सच इक्को इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दरगाह साची हक मुकाम धुर दी खेल आप वरताईआ। इस दा अर्थ बड़ा निक्का, निक्कयों वड्डे दए बणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दीन दुनी दा बदलण वाला सिक्का, सिक्के विच सिकम निशाना रिहा वखाईआ। जेहड़ा खेल किसे नहीं दिसा, बिना अक्खां अक्ख दए खुल्हाईआ। सब नूं याद आउणा
❋
❋
पिच्छा, अगला भाणा जगत दुखदाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कुछ निकलण वाला सिट्टा, साहिब स्वामी अन्तरजामी परदा सब दा दए खुल्हाईआ। जगत प्रधानां पैण वाला पत्थर इट्टा, सिर सके ना कोए बचाईआ। सब दा हिसाब सच दवारे उत्ते होया काग़ज़ कोरे चिट्टा, अगला लेखा समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, परदा ओहला आप चुकाईआ। जो समझे सच दा अर्थ, अर्थ आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। निज नेत्र कर के करे ओह दरस, जिस दा दरस कीत्यां जगत तृष्ना रहे ना राईआ। अगली पिछली मिटे हरस, हवस कूड़ी दए बुझाईआ। जो निरगुण धार निरवैर हो के आया परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चार जुग दी पूरी करे शर्त, शरअ विच्चों शरअ दए बदलाईआ। अग्गे रहे कोई ना फ़र्क, फ़ैसला हको हक सुणाईआ। मकरूज़ां देवे पिछला कर्ज़, अग्गे इक्को मार्ग दए जणाईआ। जिस दे अंदर सच प्रीती हो गई दरज, दरगाह धुर दी वेख वखाईआ। पढ़न लिखण वाली नहीं फ़रद, बुद्धी सके ना कोए समझाईआ। प्रभ दा खेल सदा असचरज, जुग चौकड़ी आपणी कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे अन्धेरा गर्द, दहि दिशा खोज खुजाईआ। मुहब्बत विच समझणा प्यार वाला अर्थ, अर्थ विच अर्थात, मूल अथवा असथिती इक्को नज़री आईआ। अन्तर आवाज़ कहे ठीक, हुक्म बेपरवाहीआ। कलयुग वेख अन्धेरा तारीक, निज लोचण नैण करे रुशनाईआ। जो सच दवारे दे वसनीक, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जित्थे तुट्टे ना कदे प्रीत, प्रीतम इक्को मिल के वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ गावे गीत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। त्रैगुण माया कर अतीत, पंज विकारा लेखा दए मुकाईआ। काया माटी तन वजूद कर के ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात दीन मज़्हब खहिड़ा दए छुडाईआ। रिपोरटर करन ओस दी तस्दीक, जिस दी शहादत आत्मा परमात्मा नाल भुगताईआ। दोवें इक्क दूजे दी रखण उडीक, राह तक्कण धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ठीक दा ठाकर ठाकर दा सागर संसार सृष्टी नज़री आईआ। ठीक कहे पवित्र रसना ज़बान, जेहवा नाल वड्याईआ। जिस दी सिफ्त करे कुरान, हदीसां विच दृढ़ाईआ। सो मालक महबूब नौजवान, मुहब्बत इक्को इक्क कमाईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। बुद्धी तों परे इक्क ज्ञान, जिस नूं अनुभव कहि के सारे रहे गाईआ। शब्द सुरती दी धुनकान, अनुरागी राग सुणाईआ। जो मंज़ल चढ़ के वेखे सो साहिब करे पहचान, बेपहचान आपणा परदा दए उठाईआ। सेठी साहिब दा सोहणा जेहा ब्यान, अक्खरां विच्चों अक्खर पत्थरां तों परे प्रेम दी धार विच खोद खुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखणहार
❋
❋
सर्ब इन्सान, घट घट अन्तर निरंतर परदयां विच्चों परदा आप चुकाईआ। धन्न कहो इक्क मालक, जो वाहिद नज़री आईआ। जिस दी सृष्टी सारी ख़ालक, मख़लूक दा मालक बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी बदले इबादत, नाम बन्दगी दए समझाईआ। जिस दी सिफ्तां विच गुर अवतार पीर पैगम्बर लिखदे आए इबारत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अंज़ील कुरान दए गवाहीआ। उस दा काया मन्दिर अंदर निरगुण धार होवे तुआरफ़, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। बाहरों मंगे ना कोए सफ़ारश, सफ़िआं वाली करे ना कोए पढ़ाईआ। साचे दर महल अटल उच्च मनार गृह मन्दिर मुकामे हक हकीकी कराए ज़िआरत, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा इक्क खुल्हाईआ। दर आयां कोई रहिण ना देवे अन्तर निरंतर जगत तृष्ना आतश, सनातन इक्को धार बंधाईआ। दोवें कहिण असीं इक्ट्ठे हो गए हथ्थ, सीस जगदीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी सदा समरथ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जिस दी महिमा आदि जुगादि अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाउँदा आया रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। अवतार पैगम्बर गुरुआं मार्ग दस्स, रहिबर हो के करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण करा के जस, सिफ्तां विच ढोले रिहा सुणाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, प्रतख नूर जोत करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी मार के सट्ट, सोई सुरती आप उठाईआ। सच दुआर दा खोल्ह के हट्ट, वस्त अमोलक नाम वरताईआ। जिस कारण एह हो रिहा इक्ट्ठ, पूरब दा लहिणा सारा दए समझाईआ। किसे दा नहीं कोई वस्स, हुक्म चले धुरदरगाहीआ। अन्तर आत्म सब नूं मिले रस, रस्ता इक्को इक्क वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सांझा होवे जस, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। ज्यों भावे त्यों सदा लए रख, हरि करता करनी दा मालक इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखणहारा ओह दो हथ्थ, जेहड़े हथ्थ जुड़यां जोड़ी प्रभ आपणे नाल मिलाईआ।
२१ पोह शहिनशाही सम्मत ३ आत्मा सिँघ दे गृह मलूवाल ज़िला अमृतसर
पिछला लहिणा पूरा कर, अग्गे लेखा आपणे विच रखाईआ। मरन तों पहलों देवे वर, पिच्छो लोड़ रहे ना राईआ। अमृत नुहा के साचे सर, जन्म जन्म दी मैल धवाईआ। जो कौल इकरार गया कर, धन्ने धनाढ दए वड्याईआ। सो चल के आवे दर, दूर दुराडा फेरा पाईआ। जेहड़ा अक्खर किसे नहीं ल्या पढ़, उह गुरमुख दए पढ़ाईआ। जींवदयां अंदर जाए वड़, घर आपणा इक्क सुहाईआ। अगला लेखा चुक्के डर, चुरासी पन्ध कटाईआ। वखावे अगम्मा गढ़्ह, जिस दी बणत ना कोए समझाईआ। फड़ा के आपणा लड़, लड़ी लड़ी नाल जुड़ाईआ। जुग चौकड़ी जो भाणा रिहा जर, लेखा
❋
❋
ज़रा ज़रा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। हुण लै लै पिछला मूल, अनमुल्ल आप वरताईआ। बख्श के चरण धूल, धर्म दवारा इक्क वखाईआ। जित्थे वसे हरि कन्तूहल, करता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर बरसावन फूल, बिन फूलां वरखा लाईआ। जित्थे बदले ना कोए असूल, असल असल विच मिलाईआ। एह आदि दा पिछला रूल, अन्त रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पिछले जन्म दा लाल रंग दा गुछी डोरा, धन्ना अठ्ठे पहर तन्द बंधाईआ। पाणी दा भर कटोरा, अगली मंग मंगाईआ। रो के किहा मेरी पैरीं नहीं जोड़ा, भुखयां भुक्ख कटाईआ। पुरख अकाल किहा मैनूं अजे तेरी लोड़ा, कलयुग अन्त दयां समझाईआ। जिस वेले आवां बण के बांका छोहरा, शौहर सब दा आप अख्वाईआ। आत्म परमात्म दा गा के दोहरा, दुहरा आपणा वेस वटाईआ। दुनिया विच फिरां वाग चोरा, भगतां नाल भगवन हो के करां कुड़माईआ। वक्त लंमे तों लम्मा थोड़्हे तों थोड़्हा, समां काल समझ कोए ना पाईआ। प्रीतम सिँघ ओस वेले खत्री सी इक्क रोड़ा, जिस घरों अन्न ल्या के रोटी सुक्की बणाईआ। अज्ज ओस दा लेखे लाउणा उह मोहरा, जिस मोहर दी समझ ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, नर आपणी कार कमाईआ। पंच मुखी दीपक लाउ अग्ग, अग्नी लग्गे जगत लोकाईआ। जन भगतां दरस मिले उपर शाह रग, रघुपति लेखा आप मुकाईआ। सन्त सुहेले बणाए धुर दे नग, नगमा आपणा नाम जणाईआ। बुद्धी रहे कूड़ ना कग्ग, कलमा इक्को दए सुणाईआ। मन ममता देणी तज, लेखा कूड़ चुकाईआ। सच दवारे बहणा सज, जित्थे मिले माण वड्याईआ। जिस कारण आया अज्ज, अज़ल तों लए बचाईआ। एह ओस दी दिसे यद, जो धुर दा मालक नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं पिच्छे बख्शी पग्ग, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जगत जहान विच्चों कढ्ढ, एका घर वसाईआ। दु:ख लग्गे किसे ना हड्ड, नाड़ी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल खिलाईआ। दीपक कहे मेरी जगदी जोती, जोतां वाली सीस निवाईआ। भगत सुहेला माणक मोती, गुरमुख गुर गुर दए वड्याईआ। जिस दे घर दी सुक्की रोटी, धने दा लहिणा रही मुकाईआ। वासना कूड़ रहे ना खोटी, खोटिउँ खरे बणाईआ। मंज़ल चाढ़े ओसे चोटी, जित्थे पाल सिँघ वसे वड्डा भाईआ। जन्म दा रहे कोए ना रोगी, सोगी चिन्त ना कोए जणाईआ। एह खेल प्रभ दा चोजी, चोजी प्रीतम हो के आप वखाईआ। राह तकदे गए वेदी सोढी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जो सब नूं देंदा रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम नूर ख़ुदाईआ। उह बण के मालक मौजी, मजलस आपणी इक्क बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। दीपक कहे मैं वेखां दीपां वाला, दीप जिस नूं सीस झुकाईआ। जिस दा खेल जगत निराला, निरवैर निराकार निरँकार आप बणाईआ। सच दुआर सुहा सच्ची धर्मसाला, जन भगत गृह वज्जे वधाईआ। लेखा वेखे मानस जन्म हाला, पूरब माज़ी परदा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। दीपक कहे प्रभ धुर दे नूर, नूरी दे जणाईआ। किस बिध होयों मजबूर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। की नाम करें मशहूर, मश्वरे गुर अवतार पैगम्बर देण सलाहीआ। की कारण होए ज़रूर, ज़रूरी आपणा फेरा पाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं धन्ने दा मज़दूर, मजदूरी करके ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल प्रगटाईआ। दीपक कहे की कहिंदा धन्ना जट्ट, धनीआं दे धनी दे दृढ़ाईआ। किस कारण होया इक्ट्ठ, परदा दे उठाईआ। की खोल्हण लग्गा हट्ट, वस्त की वरताईआ। की लेखा जाणे घट, गृह भीतर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा समझाईआ। दीपक कहे मैं वेखां चार चुफेर, चौंह तरफी ध्यान लगाईआ। की करे प्रभू मेहर, मेहर नज़र उठाईआ। की कूआं रिहा गेड़, हलट हल्ल चलाईआ। की बन्न्हे रस्सा बेड़, आपणी गंढ्ढ पवाईआ। की वस्त्र रखें तेड़, ओढन सीस छुहाईआ। किस वसें नगर खेड़, मन्दिर सोभा पाईआ। की परत के आ गया फेर, आपणा वेस वटाईआ। गेड़ के उलटा गेड़, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। दुराडा समां करके नेड़, नेरन नेरा होके वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा खुल्हाईआ। दीपक कहे मैनूं दिसे धन्ने दी दादी, दाअवे नाल जणाईआ। जिस ने बन्न्ही लाल तड़ागी, रोड़ा प्रीतम सिँघ दए फड़ाईआ। इक्क तन्द तोड़के विच्चों जिस बन्न्हया नाल परांदी, सीस आपणे नाल छुहाईआ। ख़ुशीआं अंदरों गीत गांदी, फिरे चाँईं चाँईंआ। कटोरा हथ्थ उह उठांदी, जिस नूं सांभ के रख्या उच्ची थाँईंआ। ओहदे विच्चों ओहदे फुल्ल दा दर्शन पांदी, जो थोड़्हा उच्चा नज़री आईआ। उस विच कदी पाई नहीं सी रिद्धी हाण्डी, साफ़ करके घर विच सदा टिकाईआ। ना कुछ पींदी ना कुछ खांदी, बिन खाधिआं पीतयां धो के करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। धन्ने दे लक्क दा लाल तग्ग, सोहणी बणत बणाईआ। ख़ुशीआं वाली खेल जग, दादी वज्जे वधाईआ। मालविउँ आंदी सद्द, पिच्छा समझ कोए ना पाईआ। डंगोरी सहारे आई भज्ज, लत्तों डुड्डी ना कोए चतुराईआ। ख़ुशीआं अंदर हड्ड, टप्पण चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाल वेख के होवे गद गद, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिस दा हुक्म ना होया रद्द, आसा सब दी वेख वखाईआ। एह तागा जिस विच कदे ना पवे डब्ब, दूजा रंग ना कोए बदलाईआ। जिस कारण
❋
❋
धन्ने नूं मिलण आया रब्ब, रूप रंग अवर ना किसे वखाईआ। जग अक्खां नाल ना प्या लभ्भ, ठाकर पत्थर ना कोए वड्याईआ। प्रेम दी धारों हो प्रगट, घट आपणा आप जणाईआ। धन्ने तैनूं मूर्ख कहिण जट्ट, जट्ट मूर्ख जगत कहके गाईआ। आह लेखा इक्क वच्च, पढ़के दे समझाईआ। धन्ने किहा की एह सच, जो मैनूं रिहा फड़ाईआ। मेरे लूं लूं अंदर गया रच, मस्ती अंदर मस्ती दिती बदलाईआ। कौल इकरार कर पक्क, पक्की तर्हां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। बुढ्ढी दादी कहे सुण धन्नू, धन्नया तैनूं दयां जणाईआ। पत्थरां विच्चों ठाकर कदे ना मन्नू, ऐवें मथ्थे रिहा घसाईआ। सुण मेरे लाडले चन्न्हू, तैनूं दयां समझाईआ। जिंनां चिर ओहदा प्रेम ना बन्न्हे पल्लू, मन दी गंढ्ढ घुटाईआ। ओनां चिर सुनेहड़ा कदे ना घल्लू, ना सुत्तयां लए जगाईआ। सुण मेरे लाडले बलू, बच्चयां तैनूं दयां जणाईआ। उह भाग लगावे काया खल्लू, ख़लक विच ना कोए रुशनाईआ। सद आत्म परमात्म रलू, रल मिल झट लँघाईआ। सृष्ट सबाई आपे छलू, अछल छल आपणी कार कमाईआ। नढ्ढया उह कटोरा भर के रखीं जलू, नौ दिन पिच्छो तैनूं मिले तेरा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। धन्ना कहे केहड़ा कटोरा अम्मां, अम्मढ़ी दे जणाईआ। ओन फड़ वखाया छन्ना, सवा सेर वण्ड वण्डाईआ। अग्गों कर के दो चार गल्लां, गलवकड़ी लई पाईआ। धन्ने तेरा मालक आवे कल्ला, आपणा वेस वटाईआ। तैनूं पत्थरां कीता झल्ला, झल्लया झलक ना किसे वखाईआ। पंडत पै गए डूँग्घी डल्ला, मस्तक तिलक ललाट ना कोए रुशनाईआ। आह लै लै मुठ्ठ चना, तेरी झोली दयां पाईआ। सुणना नाल कन्नां, तैनूं दयां सुणाईआ। तेरा टुक्कर खावे चप्पा खंना, अद्धी विचो अद्धीं कट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। धन्ना कहे अम्मां मैनूं ठाकर दिता पत्थर, ब्राह्मण दिता जणाईआ। उस दे उपर ओम अक्खर, नोच के दिता बणाईआ। हथ्थ फेर के उपर सिख़र, चोटी दिती दृढ़ाईआ। भवा के एधर ओधर, चारों कुण्ट वखाईआ। मैं वेखां बित्तर बित्तर, अक्खां नाल अक्खां आप मिलाईआ। मैनूं किथों मिले मित्र, प्यारा धुरदरगाहीआ। मैं भुक्खा नंगा पैरीं नहीं छित्तर, बन खण्ड पन्ध ना कोए मुकाईआ। दादी किहा ना कर फ़िकर, फ़िकरा दिता सुणाईआ। तेरे विच्चों आवे निकल, तेरा बेपरवाहीआ। जेहड़ा कदे ना होवे भिटड़, भिट्टयां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। दादी कहे धन्नयां केहड़ा तेरा ठाकर, जो पंडत दिता फड़ाईआ। धन्ने झट नुहा के नाल पाणी गागर, सहिजे दिता वखाईआ। लाल तागे नाल बन्न्ह के दिता आदर, सोहणी गंढ्ढ वखाईआ। उत्ते पा के चिट्टी चादर, अग्गों घूँगट ल्या बणाईआ। आह वेख अम्मी
❋
❋
साजण, सिरों फड़ के दिता हिलाईआ। दादी कहे एह पिछला झूठ रिवाजण, बच्चू तैनूं दयां दृढ़ाईआ। साहिब कोई पंडत नहीं महाजन, क्षत्री ब्राह्मण रूप ना कोए वटाईआ। जो सारी सृष्टी दी बणावे साजण, पत्थर पाहन आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। दादी कहे धन्नयां ठाकर दे सिर ते कोई हथ्थ ना सके फेर, बग़ल विच ना कोए टिकाईआ। जलां दे वहिणां विच नहीं लग्गे ढेर, खड्डां विच (ना) देण दुहाईआ। एह लहिणा ना सकण नबेड़, लेखा लेख ना कोए बणाईआ। जे तेरा ठाकर स्वामी करे मेहर, मेहरवान होए सहाईआ। उहनूं आउँदयां ना लग्गे देर, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। तूं उठ इक्क वेर, रो के दे दुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा चेर, चिरी विछुन्ने लै मिलाईआ। आशा दा ओहदे अग्गे ला दे ढेर, खाण पीण एहो दे समझाईआ। जिंना चिर ना आवें मेरे नेड़, अक्खां पुट्ट के जगत ना दर्शन पाईआ। जे करें हेर फेर, भगत भगवान दी रीती ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे बणाईआ। धन्ना कहे अम्मा की करां अरदास, मैनूं दे जणाईआ। पूरी होवे आस, तृष्ना दए बुझाईआ। उस भर के पाणी दा ग्लिास, धन्ने दिता फड़ाईआ। बच्चू उस कटोरे वल झाक, जिस नूं मैं साफ़ कर के आपणे घर रखाईआ। अक्खां तों पिच्छे आपणा खोल्ह ताक, परदा रहे ना राईआ। धन्नयां बोल दे तूं मेरा बाप, जनण वाली नहीं कोई माईआ। वेख किस तर्हां प्रगट होवे आप, आपणा परदा दए उठाईआ। पत्थरां दी मुके वाट, पंडतां दा झगड़ा रहे ना राईआ। सिख लै निक्की जेही जाच, जाचक हो के सेव कमाईआ। उह दिन सी इक्की पोह दी रात, सम्मतां वाली बिक्रमी बणत ना कोए बणाईआ। धन्ने कीता याद, बिन अक्खां नीर वहाईआ। मेरा खेड़ा कर आबाद, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। धन्ने किहा अम्मां गावां की, मैनूं दे समझाईआ। पिछली छड्डां लीह, रस्ता लवां बदलाईआ। किस बिध कहवां ओस नूं जी, किस बिध सिफ्त सालाहीआ। की मैं ओहदा पुत्तर बणां कि धी, धर्म दी धार दे समझाईआ। दादी मुख चों कहि के सी, इशारे नाल सुणाईआ। ओहदे चरणां इक्को नी, सीस जगदीस भेंट चढ़ाईआ। बलिहारी ओसे तों थी, आपा वार वखाईआ। थोड़्हा जेहा उंगली नूं ला के घी, पंजां उंगलां नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप सुणाईआ। धन्ना कहे मैं की गावां गीत, मैनूं दे दृढ़ाईआ। किस बिध करां प्रीत, प्रीतम लवां मनाईआ। उत्तों रात रही बीत, सुत्ती जगत लोकाईआ। महीना पोह ठंडा सीत, दूए दा एके नाल जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। धन्ने दी रो के निकली चीक, धाहां मार सुणाईआ। मैं करदा ओस दी उडीक, जेहड़ा लभ्भयां हथ्थ ना आईआ। दादी ने हथ्थ विच लोहे दी फड़ के सीख, ठोकर
❋
❋
नाल दिता हिलाईआ। वे धंनूं मैनूं उत्तों आई कोई हदीस, मेरे अंदर दिता सुणाईआ। मैनूं बिरहु दी पई चीस, दुखड़े नाल कुरलाईआ। बच्चू जे तूं मेरा मैं तेरा गाएं गीत, तैथों वक्खरा नहीं तेरा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा दे उठाईआ। धन्ना कहे मैं की कहवां केरां, किरत दी समझ कोए ना आईआ। प्रभू तूं दस्स की मैं तेरा जां तूं मेरा, मेरा तेरा मैनूं समझ किछ ना आईआ। क्यों पाया मेरे अंदर झेड़ा, झगड़ा दे गवाईआ। बच्चयां नाल ना करया कर बखेड़ा, पिछली आदत लै बदलाईआ। क्यों दु:ख देवे बथेरा, बिरहु विच सताईआ। मैथों हुण हुन्दा नहीं जेरा, झल्ली ना जाए जुदाईआ। मैं छड्ड जाणा काया खेड़ा, बिन तेरे रैण ना कोए विहाईआ। पिच्छे दु:ख वेख्या बथेरा, पत्थर पत्थर तन ना कोए बदलाईआ। हुण ज़िंदगी दा डुब्बण लग्गा बेड़ा, बिन तेरे पार ना कोए कराईआ। दर्शन देदे हो के नेरा, वड्डे उच्चे क्यों आकड़ विच आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लै मिलाईआ। धन्ना कहे दस्स केहड़ा ठाकर चंगा, किस नूं सीस निवाईआ। जेहड़ा पत्थर रुढ़े विच गंगा, पुठ्ठा सिध्धा हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। जेहड़ा लभ्भे विच्चों छन्ना, कन्ढ्ढा रगड़ रगड़ के आपणा पासा लए घसाईआ। जेहड़ा दिसे सुरस्ती संगा, तरबैणी वहिणी विच डुबाईआ। जेहड़ा आया गोदावरी वण्डा, मिट्टी गारे विच दए दुहाईआ। भेव दस्स सूरे सरबंगा, तेरी इक्को आस तकाईआ। अम्मी कहे सुण लाडले चन्दा, बुढ्ढी दादी आप समझाईआ। उह वसे सदा तेरे अंगा, घर विच बैठा सोभा पाईआ। वेखीं किते बोल ना कढ्ढीं मंदा, रसना नाल कुरलाईआ। प्रभू कदे ना होवे गंदा, जो मात गर्भ अंदर वड़ के सब दा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। धन्ना कहे मेरे यार, आपणी यारी दे समझाईआ। ऐवें कहिंदे तेरा भगतां नाल प्यार, प्यारा बण के दे वखाईआ। अंदरों आई इक्क आवाज़, सहिज नाल सुणाईआ। तेरे यार दा दस्सां राज़, परदा इक्क उठाईआ। कन्नों फड़ के हलूण के खोल्ही जाग, सुत्ते दिता उठाईआ। इक्क वेरीं झाक, झाकी आपणी इक्क जणाईआ। परदा खोल्ह के ताक, जोत करी रुशनाईआ। धन्नयां जिस वेले महीना आया विसाख, थित एहो वज्जी वधाईआ। तेरा जंगल विच कुछ माल जाणा गवाच, लभ्भयां नज़र कोए ना आईआ। तूं बहणा उत्ते ख़ाक, मिट्टी उत्ते आसण विछाईआ। मन दे पत्थर नूं करना साफ़, एह वट्टा ब्राह्मण ने दिता टिकाईआ। फेर करीं अरदास, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। कोल सुक्का रखीं घास, तिनके पंज सत्त तुड़ाईआ। जेहड़ा पाणी दा ग्लिास, दादी तेरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। छन्ने विच पा के ल्याईं आप, वेला वक्त आप सुहाईआ। मैं बण के आवां तेरा बाप, दर्शन देवां चाँईं चाँईंआ। कुछ होर जावां आख, सहिज नाल सुणाईआ। सुक्का टुकड़ा मेरा
❋
❋
होणा खाज, कटोरा छाछ सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। धन्ने दा आया उह वक्त, रुत्त आपणा रूप वटाईआ। बणन लग्गा भगत, प्रभ दा ध्यान लगाईआ। पूरी होण लग्गी शर्त, शहिनशाह आपणा कर्म कमाईआ। आए उत्ते फर्श, निरगुण वेस वटाईआ। करया आप तरस, रहमत दिती कमाईआ। सति सरूप कर दरस, धन्ने ल्या उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धन्ने किहा वाह तेरा मेरा बणया जोड़ा, जोड़ी लई बणाईआ। मेरे माल दा ला इक्क मोड़ा, फेर मन्नां मेरा इक्क गुसाँईंआ। पुरख अकाल कहे धन्नया वक्त थोड़्हा, छेती छेती कम्म दे समझाईआ। धन्ने किहा मेरी पैरीं टुट्टा जोड़ा, कोई होर ल्या के दे बदलाईआ। पुरख अकाल किहा ओए प्रभ नूं लुट्टण वाल्या चोरा, घर आए नूं संन्ह लएं लगाईआ। तेरा बल होणा दोहरा, तैनूं दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। पुरख अकाल कहे ओ धन्नयां लक्क की बध्धा धागा, मैनूं दे वखाईआ। धन्ना कहे पहलों मेरी दुरमति मैल धो दाग़ा, दग़यां तों लै बचाईआ। प्यार कर सांझा, आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप चढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे सुण धन्ने धनवन्त, तैनूं दयां सुणाईआ। तेरा मालक सदा बेअन्त, बेपरवाही विच समाईआ। जिस वेले आवे कलयुग अन्त, अन्तश्करन वेखे जगत लोकाईआ। जेहड़ा तैनूं ते तेरी दादी नूं दस्सया मंत, एह सारयां भगतां नूं दए पढ़ाईआ। किसे नूं लोड़ रहे ना किसे पंडत, पत्थरां दी पूजा ना कोए वखाईआ। उह मेरे पक्के होणे सन्त, जिन्हां दी सत्हा देणी बदलाईआ। बण के सुहाग कन्त, आपणे अंग लगाईआ। हरख सोग मिटा के चिन्त, जन्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे संग रखाईआ। धन्ना कहे की एह सच, सच दे समझाईआ। भाग लगावें काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह तुड़ाईआ। पुरख अकाल कहे भगतां दे लूं लूं अंदर जावां रच, रचना आपणी दयां वखाईआ। मार्ग धुर दा इक्को दस्स, दहि दिशा पार कराईआ। सांझा ढोला कर के जस, सिफ्तां विच वड्याईआ। तेरा पूरा करां हक, हुण दा लेखा दयां चुकाईआ। जिस विच रहे कोई ना शक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। धन्ना कहे पहलों मेरे पैरां नूं ढक, नंगा फिरया वाहो दाहीआ। पुरख अकाल कहे बच्चू हुण एह खहिड़ा छड्ड, अगला ध्यान लगाईआ। इक्क वेरां होणा पए अड्ड, मास नाड़ी हड्ड छुडाईआ। फेर तैनूं घल्लां विच जग, जगजीवण दाता हो के दयां वड्याईआ। प्रगट हो के तुहाडी विच यद्द, लहिणा देणा झोली पाईआ। भगत दवारा जाणा सज, मूर्ख गवारां जट्टां मिल के वज्जे वधाईआ। उथ्थे आवां भज्ज, भजन
❋
❋
बन्दगी एहो याद कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा कहके जिस वेले चाहो लैणा सद्द, हाज़र हज़ूर हो के नज़री आईआ। जे तुसीं मैनूं जाओ छड्ड, मैं फिर वी मुड़ के लवां मिलाईआ। दो जहानां विच्चों लवां लभ्भ, एह मेरी बेपरवाहीआ। मैं पत्थरां विच रहिण वाला नहीं रब्ब, गुरमुखां दे अंदर वड़ के डेरा लाईआ। प्रगट होवां झब्ब, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। उह सारे लए सद्द, जिन्हां दा लेखा तेरा पिछला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूरब लहिणा झोली पाईआ। धन्ना कहे की फिर मैं होवां धन्ना, मेरी माँ धन्ना कहि के बुलाईआ। पुरख अकाल किहा तेरा पिछला साफ़ करना पन्ना, नाम दा नाम ना कोए सलाहीआ। तन वजूद बदलणा तनां, मन बुद्धी नाल चतुराईआ। मेरा खेल होणां नवां, नवां राह चलाईआ। तेरा लहिणा देणा रखणा जमां, बिन तेरे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। बिना पाणी दे ग्लिास तों होर नहीं करना तमअ, सुक्की रोटी खा के झट लँघाईआ। एह उह पिछली वेख लै शम्हां, जेहड़ी तेरी शहादत दए गवाहीआ। वेले नाल सुहाया समां, समें दा मालक भुल्ल कदे ना जाईआ। उह बुढ्ढड़ी दादी अम्मा, पक्खो वालों चलके आईआ। तेरा तन कटोरा ओहो छन्ना, जल ग्लिास वाला आपणे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच घर दे वड्याईआ। धन्नयां तेरा ना होणा आत्म, सिँघ दए वड्याईआ। मेरा शब्द होणा परमात्म, आत्म परमात्म मिलके वज्जे वधाईआ। भेव खुल्हाणा बातन, परदा आप उठाईआ। धुर दा बणा साकण, सगला संग रखाईआ। तैनूं भोला फेर वी सारे आखण, कमलयां वांग गल्लां करके आपणा झट लँघाईआ। फेर तूं लभ्भणा ओसे पातन, जिस पतण ते आया परत कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा लेखे लाईआ। ग्लास कहे मेरे विच्चों अमृत पी लै घुट्ट, घुट घुट गले लगाईआ। जगत जहान कूड़ा नाता गया छुट, छुट्टया मोह लोकाईआ। ओस दा बणया पुत्त, जो भगतां गोद टिकाईआ। बदल के आपणा रुख़, करवट लई उलटाईआ। प्रभ चरण दा साचा सुक्ख, आत्म परमात्म मिलके वज्जे वधाईआ। साहिब स्वामी सदा ख़ुश, ख़ुशीआं विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सरन मिले नहीं कोई घाटा, तोट रहे ना राईआ। जन्म मिले मिले पुरख समराथा, एहो वड्डी वड्याईआ। नाम मिले मिले आत्म गाथा, एहो सच पढ़ाईआ। मालक मिले मिले धुर दा दाता, जो भुक्ख्यां दए रजाईआ। साहिब मिले दीनां नाथा, अनाथां होवे सहाईआ। सतिगुर मिले जो आत्म होवे जाता, जोती जाता धुरदरगाहीआ। गुरू मिले जो बणे पिता माता, मात पित हो के आपणी गोद उठाईआ। पुरख अकाल मिले जो पिछला पूरा करे वाका, वाकिफ़कार आपणा लए बणाईआ। दीन दयाल मिले ते मिले धुर दा साथा, अद्धविचकार
❋
❋
ना कोए अटकाईआ। जे अग्गे जाण दी हुण छेती होवे आसा, उह दिन देणा समझाईआ। तेरी मर्ज़ी नाल ओसे दिन कर देवे बन्द ख़लासा, नवीं धार दए चलाईआ। फेर कहिणा एह धुर दा उह बापा, जो बच्चयां उंगली लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग वखाईआ। रंग कहे मैनूं चाढ़ो कर के रंग, रंग अगला दयां वखाईआ। भगतो अग्गे जाओ नशंग, डरन दी लोड़ रहे ना राईआ। जुग जुग भगतां दी एहो मंग, प्रभ मिल के वज्जे वधाईआ। बाकी सृष्टी दिसे नंग, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। सब दी नंगी होई कंड, पुश्त पनाह ना कोए वखाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया गंद, तृष्ना मन ना कोए तृप्ताईआ। जिन्हां नूं प्रभ दा मिल गया संग, तन वजूद मिले वड्याईआ। आत्मा नूं देवे अनन्द, सांतक सति सति समाईआ। गुरमुखो बणयो उह चन्द, जिस चन्द नूं चन्द वेख के ख़ुशी बणाईआ। आओ पिछली टुट्टी लओ गंढ्ढ, गंढ्ढी फेर ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वड्याईआ। जन भगतो प्रभ मिलण दी इक्को जुगती जुग जुग चली आईआ। जिस दा सीस झुके नाल फुरती, फ़ुरनयां तों बाहर आपणा रंग रंगाईआ। सदा जुड़ी रहे सुरती, जो हिरदे हरि हरि गाईआ। मुहब्बत बणी रहे धुर दी, धुर दी धार नाल प्रनाईआ। एह खेल सच्चे सतिगुर दी, विछड़यां रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद भाणे विच रखाईआ। दीप कहे क्यों मेरे पंज मुख, भगतो दयो समझाईआ। भगत कहिण बस्स कर चुप्प, एथे चले ना कोए चतुराईआ। ओए दीपा सानूं बाहरों भावें अन्धेरा होवे घुप्प, अंदरों प्रभ विछड़ ना जाईआ। दीपक कहे मैं तुहानूं लवां पुछ, मैनूं दयो समझाईआ। तुहानूं विछोड़े दा की दु:ख, याद विच आह ना कदे लगाईआ। जे अंदर उठे हुक, होका दे के दयो सुणाईआ। भगत कहिण दीपका असीं पढ़दे इक्को तुक, तूं मेरा मैं तेरा फ़र्क रिहा ना राईआ। बण के ओहदे सुत, गोदी बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच गृह इक्क सुहाईआ। दीपक कहे मेरे विच वेखो बत्ती घृत, आपणा रंग वखाईआ। जुग चौकड़ी वेखे फिरत, फिर फिर फेरा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर नाम दी करदे किरत, माला मणकयां वाली फराईआ। लाउँदे रहे सुरत निरत, दिवस रैण ढोला गाईआ। जन भगत कहिण असीं प्रभ दी कोई कढ्ढणी नहीं किरस, छोटा हिस्सा ना वण्ड वण्डाईआ। असीं ओस दे प्यारे बण गए निरस, निकयाँ तों वड्डे दए बणाईआ। दर आया कदी ना देवे झिड़क, फड़ बाहों गले लगाईआ। सच दवारयों कदे ना जाईए थिड़क, दर बहि के ख़ुशी मनाईआ। जिस ने लोक परलोक दो जहान छड्डे रिड़क, मधाणा आपणा नाम रखाईआ। उस दा दरवाज़ा बन्द कदे ना होवे खिड़क, खुल्ही ताकी सब नूं वेख वखाईआ। दीपक कहे ओ भगतो ओस ने कोई पहनी तलवार किरच,
❋
❋
आपणा रूप बदलाईआ। की वड़े किसे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ चर्च, चर्चा की जणाईआ। की पल्ले ओहदे ख़र्च, की आपणी कार कमाईआ। जन भगत कहिण उह मालक फर्श अर्श, जिस नूं सारे सीस निवाईआ। मेहरवान साडे उत्ते कर के तरस, तरसदयां नूं ल्या मिलाईआ। सानूं रही ना कोई हरस, हवस दिती गवाईआ। एहो खेल असचरज, जो पिछले लहिणे रिहा मुकाईआ। पता नहीं किथ्थे सांभ के रखी फ़रद, किथ्थों पड़दे लए फुलाईआ। प्रीतम सिँघ उह रोड़ा, जिस कदी नहीं सी ल्या धड़त, सौदा सच दे हट्ट विकाईआ। लाल रंग ओसे दी जड़्हत, जो गुरमुखां जोड़ जुड़ाईआ। जोड़ा बणया नहीं अनघड़त, भगत भगवान गंढ्ढ रखाईआ। जल ग्लिास आया परत, वट्टा छन्नयां दए गवाहीआ। एह महीना सर्दी वाला सरद, सारयां रिहा ठराईआ। गुरमुखां वण्डे दर्द, भगतां होए सहाईआ। पिछली याद रखी अरज़, हुण बेनन्ती ना कोए कराईआ। आपणा पूरा करन आया फ़र्ज़, धुर दा मालक फेरा पाईआ। अन्त वेले दु:ख वाली लग्गणी नहीं कोई मर्ज़, सहिज लए उठाईआ। रंग होण नहीं देणा ज़रद, लाल गुलाला दए बणाईआ। पिछला लहिणे दा कर्ज़, मकरूज़ हो के आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, जन भगतां मुद्दत दा मुद्दा दए समझाईआ।
२३ पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
लाशीने शिवा ज़िज़ोसी ज़ी उल कुमीते इज़ा, ज़नीवलल ज़हिंदन चकिसते इज़ा, तैनीज़म विज़ेनूती ज़मूते ज़निन्द नाचिसते वबा, अलिंके कुनी मनूसेतमी अकले ख़ुरे नवीतीउल तवा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साहिब बेपरवाहीआ। चाशीदे ज़केलम, तानुस मोज़े पैगम्बर हुसीन हस्तीए नूज़ आयते अती आलिंज़ते नबी रसूले मसीह मुसलसल ज़िआने ज़ू ज़ौहे ज़मीं ज़ारी ज़रीन इक्क अख्वाईआ। किबल अल्हाए वज़ीनुल ज़माए नूरे मुहम्मद मुहम्मदे ख़ुदाए बख़ुद बकलम कलमा ना कोए अरज़ाईआ। नकज़ूए ते मसीह दूयते अतायल तननज़गरे नज़ील नविज़ मसीह सवलम सूज़िशे ज़ीवक्त ज़ोहना ज़ज़ीद ज़ब्हा ज़बीह ज़ेबे शान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी विच समाईआ। चौज़िंगे चवद नहिज़ूज़े नवद पोशीदा गवद शहीदे सरमद अबूब करे दवद, हसन हुसैनै जगद, अली अज़मीमे मदद, मुहम्मद तुआरफ़े तशदद, तबलीग़े तशरीह ज़ैनमीके कुलेनीं, कायम मुकाम बेपरवाहीआ। हज़रते तख़लस्स मुफ़रते मुसलस्स नज़कीदे कज़ूनो किवज़ा किबल कदीम कदम कुदरत कादर काफ़रे कुफ़त कुशीं कुशै कशोज़ूअत आलमै अज़ीनत, आज़ा
❋
❋
अज़ तरफ़ कलमा लिख ना कोए सुणाईआ। जो अज़ तरफ़े नाज़ीहत ना हुक्मे ना वसीहत, ना असले असल, कुज़ीने वसल, वसले शख्सीअत, शख्सीअते तबीअत, तबीअते नवीअत, नवीअते अदा, अदाए ख़ुदा, ख़ुदाए रज़ा, रज़ाए नुमा, नुमाए नमाज़े, नमाज़े अजाज़, अजाज़े आवाज़, आवाज़े ख़ताब ख़ताबे महिराब, महिराबे आदाब, आदाबे नवाब, नवाबे लाजवाब, पुन सवाब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मुतअलके मज़ाज, हज़रते अतात, ग़ुरेज़ीनीए बात, मज़ूहे वफ़ात, आरज़ूए अलात, नशरे कलमा, कातबे कलम दवात वाहिदे अलाह, वाहिदे हू, वाहिदे आप, वाहिदे बाप, वायदा मुआफ़ नज़र कोए ना आईआ। तकाज़ाए तकदीर, मुआशाए हकीर, गुमासाए ज़रीर, तमाशाए अख़ीर, मुलाज़ाए पीर, आवाज़ाए कबीर करीम बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरज़ूने नविद ला तअलीमे ताबिद तहिज़ीनको ज़ारे ज़िमर ज़ाहे मूद शहिनशाह इक्क अख्वाईआ।