२४ पोह शहिनशाही सम्मत ३ मुनी सुशील कुमार नाल अमृतसर
सत्त जनवरी साढे नौ दा वक्त रिहा दस्स, दहि दिशा काया मन्दिर अंदर करे शनवाईआ। अमृतसरीओ अमृत आत्म पीवो रस, निजर झिरना बख्शे धुरदरगाहीआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया होवे वस, ममता मोह विकार हँकार ना कोए हल्काईआ। सच प्यार करो हस्स हस्स, हस्ती वेखो अगम्म अथाहीआ। विश्व दा मीत एकँकारा इक्क इकल्ला हर हिरदे रिहा वस, वास्ता आत्मा परमात्मा नाल जुड़ाईआ। मुनी सुशील शरीअत वालयां दा कर इक्ट्ठ, सति धर्म दा राह रिहा प्रगटाईआ। बाहरों नाता कूड़ी क्रिया जाणा छड्ड, साचा राह इक्को इक्क अपनाईआ। मानव धर्म सर्ब सृष्टी सृष्ट वेखो जग, जागरत जोत बिन वरन गोत होए रुशनाईआ। सोई सुरती नाम हलूणे मारो सट्ट, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख अंदरों लैणी खुल्हाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार माया ममता रजो तमो सतो कोई ना जाले विच अग्ग, अग्नी अग्ग लैणी बुझाईआ। मंज़ल महबूब हकीकी लाशरीकी दर्शन वेखो उपर शाह रग, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। सति धर्म दी बन्धना वाली आपणी खोल्हे हद्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे अंदर रिहा वड़, निरगुण दाता निरवैर निराकार निरँकार सहिज सुखदाईआ। अमृतसरीओ पीवो अमृत जाम, बिन रसना रस रखाईआ। हर हिरदे वेखो राम, रमिआ हर घट डेरा लाईआ। धुर अगम्मी वेखो काहन, जो नाम बंसरी रिहा सुणाईआ। ओसे दा सच पैग़ाम, सन्त फ़कीर रहे दृढ़ाईआ। जिन्हां दे अन्तर होवे इलहाम, दीद शुनीद अक्ख खुल्हाईआ। सुशील ने मंज़ल दस्सी आसान, मुनी मुनीश्र रिहा उठाईआ। दिवस
❋
❋
रैण ना कोए आराम, बिस्तर सेज ना कोए सुहाईआ। मानव दी एकता दा फड़ के सच निशान, भज्जे वाहो दाहीआ। चौरसती अटारी पहुंचया आण, चार कुण्ट दा पन्ध मुकाईआ। एस दा अन्तर वेखो ज्ञान, नमंत्रन विच मंत्र अगला दए समझाईआ। बुद्धी तों परे करो ध्यान, जिस दे नाल मानव दी होवे कल्याण, कलमा इक्को इक्क सुणाईआ। मन्दिर अंदर काया काअबे विच करो इस दी पहचान, जो बेपहचान नाल मिल के आपणा रंग रिहा वखाईआ। दोहां दा मेला विच जहान, सृष्टी दृष्टी अंदरों देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा काया अंदर घर घर गृह भीतर परदा दए उठाईआ। अमृतसर निवासीओ वेखो अन्तर आत्मा निवास अस्थान, जिस दी भूमिका जग नेत्र समझ किसे ना पाईआ। सन्त सतिगुर मंज़ल चढ़े ना कोए महान, नव दुआर पन्ध ना कोए चुकाईआ। मुनीआं दा मुहब्बत वाला पैग़ाम, पारब्रह्म दा ब्रह्म निशान, आत्म परमात्म मिल के वज्जे सच वधाईआ। अगला करो ध्यान, जित्थे झुल्ले धर्म निशान, नौ खण्ड सत्त दीप दीपक इक्को नूर करे रुशनाईआ। दस यारां जनवरी दिवस जगत सृष्टी दा दृष्टी दा इष्टी दा मिलणा इक्क पैग़ाम, जिस नूं पीर पैगम्बर गुर अवतार चार जुग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान विच गए समझाईआ। सो वेला वक्त पहुंचया आण, करे खेल वाली दो जहान, निरगुण सरगुण आपणी कल आप वरताईआ। मुनी जी हकीकत विच ओस महबूब नाल मिले आण, जो अन्तर निरंतर ब्रह्म पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा रंग रंगाईआ। पंज मिन्ट दा वक्त थोड़्हा, सब नूं साचे सन्तां दी सदा लोड़ा, बिना सन्त सतिगुर गुरसिख दा दूजा बणे कोई ना जोड़ा, बिना भगत भगवान जगत निशान ना कोए झुलाईआ। जेठूवाल पन्ध कोई नहीं दूर नेड़ा, नेड़िउं नेड़ा, जिन्हां दे अंदर पंच विकार दा नहीं झेड़ा, उह भज्जण वाहो दाहीआ। उह मुनीआं रिषीआं दा खेड़ा, जित्थे धर्म दा वड्डा होणा वेहड़ा, करमां दा रोग गवाईआ। जिस कारण दिल्लीउं मारया फेरा, मानव दे अंदरों कढ्ढणा अन्धेरा, झगड़ा चुकाउणा तेरा मेरा, मैं तूं विच फ़र्क रहे ना राईआ। घर दयां कम्मा तों कदी कोई नहीं होया वेहला, पर इक्ट्ठे हो जाओ गुरू चेला, सज्जण सुहेला सब दा इक्को नज़री आईआ। एह विश्व धर्म दा कोई जग वाला नहीं मेला, विशेष सिख्या विश्व कल्याण चार कुण्ट दहि दिशा मानव धर्म मानव एकता, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म ब्रह्म नेता इक्क हेता, अन्तर बाहर भीतर गुफ़त शनीद सच रफ़ीक, फ़रीक लाशरीक हक तौफ़ीक मुनी दी उडीक सारे बैठे ध्यान लगाईआ। अमृतसरीओ अमृत पीओ उह, जो सच दर निवासी रिहा प्याईआ। वेखो माया ममता नालों हो के निर्मोह, मुहब्बत तुहाडे नाल रखाईआ। जो सति नाल गए छोह, अन्त सति विच समाईआ। सृष्टी दुनिया कायनात जगत कल्पणा विच रही रो, मन ममता दए दुहाईआ। ग़फ्लत
❋
❋
विच गूढ़्ही नींद जगत जिज्ञासू रहे सौं, सोई सुरती बिन सन्त सतिगुर ना कोए उठाईआ। अंदर वड़ के वेखो जिन्हां दे अंदर आपणी होई लो, दूज्जयां दी दुरमति मैल देण धो, पतित पनीत देण कराईआ। ओन्हां दा भेव बुद्धी नाल ना जाणे को, अनुभव विच आपणी कार कमाईआ। किड्डा सोहणा बण गया ढो, सारे मिल के बैठे डेरा लाईआ। रसना परवचन कहिणा जो, जोती जोत नाल मिलाईआ। जैन धर्म धर्म वाल्लयो पंज मिन्ट तों शायद ज़िआदा वक्त गया हो, एसे कर के धर्म दा नेता धर्म दी रीत जिस प्रगटाउणी काया मन्दिर काअबे मसीत, गुरुदुआर शिवदवाला मठ्ठ बणा के काया तत अठ्ठ अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म दी धार विच संसार, रिषी मुनी आप उभार, सन्त संदेश नर नरेश जीवण जुगती जगत दी मुक्ती, मूर्त सूरत नाद तूरत, इक्को सुशील नाल वड्याईआ।
२४ पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
सचखण्ड निवासी कहे हरि करतार, पुरख अबिनाशी घट निवासी आप दृढ़ाइंदा। निरगुण जोत बिन वरन गोत गुर अवतार पीर पैगम्बर होवो ख़बरदार, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो संदेसा दे के आए विच संसार, चार कुण्ट दहि दिशा चारे खाणी चारे बाणी राग सुणाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर वेखो मार ध्यान, त्रैगुण माया पंज तत काया माटी तन वजूद हड्ड मास नाड़ी खोज खुजाईआ। सति धर्म सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद जगत नेत्र नैण नज़र ना आए किसे धर्म निशान, जीव जहानां जगत नज़र कोए ना आईआ। हुक्म देवे धुर फ़रमान, योद्धा सूरबीर बली बलवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म सुणाईआ। सदी चौधवीं बणे ना कोए नादान, लेखा वेखे अञ्जील कुरान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सचखण्ड निवासी बोले बोल, अगम्म अथाह जणाईआ। नानक निरगुण सरगुण वेखणहारा तोल, अतोल अतुल वड्डी वड्याईआ। सच भण्डारा जिस दे कोल, जुग चौकड़ी सदा वरताईआ। नाम निधान वजा के ढोल, सोई सुरती मात उठाईआ। सच दवारा एका खोल्ह, हरि करता आप वरताईआ। वस्त अमोलक देवे चोहल अन्तर निरंतर जावे मौल, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी साची करनी कार कमाईआ। साची करनी करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण
❋
❋
हो उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता जुग चौकड़ी आपणी कार कमाईआ। शब्द संदेसा नर नरेशा देंदा रिहा वारो वार, कलमा कायनात सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करदा रिहा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर आप प्रगटाईआ। आलस निंद्रा जगत वासना मन तृष्ना विच्चों कढ्ढ के बाहर, धुर दा राम अमृत जाम आप पिलाईआ। लेखा जाणे जीव जहान, लख चुरासी वेखे मार ध्यान, अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्क वखाईआ। सचखण्ड निवासी देवे हुक्म अथाह, हरि करता धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर आपणा तक्को राह, जो रहिबर हो के आए जणाईआ। सिफ्तां वाले मेरे नाम दृढ़ा, जीव जंत जगत करी पढ़ाईआ। दीन मज़्हब वण्ड वण्डा, ऊँच नीच गंढ्ढ रखाईआ। धुर संदेसा देवे आप अल्ला, फ़रमाना आपणे विच्चों जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी तुहाडा गवाह, शहादत इक्को इक्क भुगताईआ। सारे मिल के दस्सो हक सलाह, हकीकत विच जणाईआ। क्यों सृष्टी दृष्टी विच्चों भुल्ली मेरा नाँ, सदी चौधवीं वज्जे हक ना कोए वधाईआ। क्यों आत्म परमात्म नालों दिसे जुदा, निरगुण नूर नूर ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर खोल्हो अक्ख, हरि करता आप दृढ़ाईआ। लेखा मंगे पुरख समरथ, आदि जुगादी धुरदरगाहीआ। सब ने बोलणा बिन रसना जेहवा सच, सच सच समझाईआ। ज़रा तक्क के वेखो काया माटी कच्च, मानव मानव खोज खुजाईआ। नाड़ी नाड़ी सब दी उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। किसे दे कोल रही ना तुहाडी मत, जो गुरमति आए समझाईआ। सहायक हो के नायक हो के रखे कोए ना पत, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना आईआ। धीरज रिहा कोए ना यति, सति सन्तोख ना कोए वखाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सारे रहे रट, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। झगड़ा प्या तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दए दुहाईआ। नेत्र रोवे मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ्ठ, गुरूदवारा गुर गुर गोद ना कोए सहाईआ। जो भविख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच सृष्टी आए दस्स, नाम संदेसा इक्क सुणाईआ। ओस दा वेला वक्त वेखो हकीकी हक, परदा ओहला आप उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप माया ममता मोह विकार अग्नी रही तप, सांतक सति ना कोए कराईआ। निज आत्म परमात्म करे कोई ना जप, जीवण जुगत ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क उपजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तक्को इक्को राह, हरि करता आप सुणाईआ। दरगाह साची हक मुकाम सचखण्ड दवारा अगम्मा थाँ, छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ। जित्थे सूर्या चन्द ना कोए रुशना, निरगुण नूर जोत डगमगाईआ। सो स्वामी सब नूं रिहा
❋
❋
जगा, सोया रहिण कोए ना पाईआ। काया मन्दिर साचे अंदर देवे आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मारो लोकमात झाकी, हरि करता आप सुणाईआ। बन्द कवाड़ा खोल्हो ताकी, परदा पड़दे विच्चों खुल्हाईआ। मानव तत वेखो ख़ाकी, पंचम फोल फुलाईआ। ममता मोह विच हयाती, जीवण जुगत ना कोए दृढ़ाईआ। कौण मन्ने तुहाडी आखी, मैनूं दयो समझाईआ। शब्द सुनेहड़े वाली पाती, जो लिखी बिन कलम शाहीआ। सारे मार के आउणा वाटी, भज्जणा वाहो दाहीआ। सदी बीसवीं मंज़ल औखी घाटी, बिन सतिगुर पूरे चढ़न कोए ना पाईआ। एहो हुक्म अज्ज दी राती, रुत्तड़ी नाल महकाईआ। पुरख अगम्मा धुर दा साथी, सगला संग बणाईआ। सच धर्म दी वेखणी हाटी, कवण हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क उपजाईआ। तेई अवतार तक्को मीत, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कवण गावे धुर दा गीत, माया ममता मोह मिटाईआ। होवे ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। कलयुग विच साची दस्से रीत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्को नज़री आईआ। एह खेल दस्सो अनडीठ, अनडिठ्ठड़ा आप पुछाईआ। जो पिच्छे गया बीत, परदा दयो चुकाईआ। कवण कलमा हक हदीस, हज़रतां देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बैठे सचखण्ड, जोती जोत जोत समाईआ। प्रभू वेखीए खेल तेरा विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड तेरी वड्याईआ। जो तेरे नाम दीआं वण्डां आए वण्ड, कलमयां विच सिफ्त सालाहीआ। गा के बत्ती दन्द, रसना जेहवा राग अल्हाईआ। तेरी किरपा तेरा मिलदा इक्क आनंद, जो आनंद सागर दिता सुणाईआ। पंछी गिरी उडे बिना खम्ब, निरगुण सरगुण तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। इन्हां सारयां ने बीजे अम्ब ते खाणे अम्ब, किक्कर कांटा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण धारों पए जम्म, निरगुण आदी पिता माईआ। जिस ने दिता पवण स्वामी दम, आत्म जोत करी रुशनाईआ। सो मेटे तृष्ना तम, आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढाहीआ। एथे सौण दा किसे नूं नहीं ग़म, बिन अक्खां अक्ख हिलाईआ। सब ने झूठा समझया तन, अंदर मिल्या बेपरवाहीआ। जित्थे हउँ नहीं ना हम, तूं मेरा मैं तेरा इक्को नज़री आईआ। प्रेम प्यार दा नाता लैण बन्न्ह, जगत वासना ना कोए तुड़ाईआ। इन्हां दे अंदर शब्द सुणीदा बिना कन्न, धुन आत्मक राग अलाहीआ। एह ओस प्रभू दे चन्न, जो भगतां दा पिता माईआ। सारे अन्तर कहिंदे धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। सच प्रीती अंदर गए मन्न, मनसा माया मोह परे हटाईआ। धुर सतिगुरू दे बण गए जन, दर ठांडे मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि लेखा दए जणाईआ।
❋
❋
गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ वेखणे भगत दुलारे, दूल्हे धुर दे नज़री आईआ। जेहड़े सदा रहे कुँवारे, तुध बिन करे ना कोए कुड़माईआ। जगत छड्ड के अस्थिल चुबारे, तेरे चरण सीस निवाईआ। कूड़ी क्रिया खुभ्भण कदी ना चिक्कड़ गारे, दुरमति मैल तेरी किरपा नाल धवाईआ। जो मिल के आए तेरे वाड़े, घर इक्को वेख वखाईआ। साहिब स्वामी फड़ के मंज़ल ओसे चाढ़े, जित्थे चढ़या उतर कदे ना जाईआ। किसे दे कढ्ढणे पैण ना हाढ़्हे, सिध्धे प्रभ नूं मिलके प्रभ दे विच समाईआ। जित्थे ना कोए पुरख ना कोई नारे, तत वजूद वण्ड ना कोए वण्डाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दे देंदे गए इशारे, भविख्तां विच जणाईआ। कातब बण के लिखदे गए लिखारे, धुर फ़रमान इक्क सुणाईआ। एह खेले ओसे दे दवारे, जो धरनी धरत धवल आपणी कार कमाईआ। जिस ने सेव करनी गुरू अवतार पैगम्बर भेजे आपणे दुलारे, शब्द संदेशे सच सुणाईआ। सो लेखा जाणे आपणी धारे, करनी दा करता इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाईआ। बाहर खलोती रोवे निंद्रा, बिन मुख तों दए दुहाईआ। जिस काहन ने काहन नाल खेल खेलया बन बिन्दरा, बिन्द बिन्दू रूप वखाईआ। जिस नूं झुकदे सुरप्त राजा इन्द्रा, शंकर निउँ निउँ लागे पाईआ। सो वेखणहारा हर घट तन माटी ख़ाकी पिंजरा, पंज तत परदा फोल फुलाईआ। जिन्हां दे अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के साहिब सतिगुर खोल्ह दिता जंदरा, ज़िंदगी जीवण दिता बदलाईआ। उन्हां दे अन्तर निरंतर नाम वज्जे किंगरा किंगरा, मृदंगा हू हू राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। उह वेखो निंद्रा रोवे नैण, रो के दए दुहाईआ। मैं सब नूं आई कहिण, कहि कहि रही जणाईआ। गुरमुखो मैं हो गई कमली शुदैण, आपणा आप भुलाईआ। जिस वेले वेख्या माही इक्को धुर दा साक सज्जण सैण, हरि करता वड वड्याईआ। मैं मुड़ के कदे ना आवां भुल्ल के भगतां दे कोल भगती वाली रैण, रेण हो के तुहाडे चरणां दी धूढ़ मस्तक लाईआ। मैं वेखणे जगत विकार दे वहिन्दे वहिण, कूड़ी क्रिया रही रुढ़ाईआ। जेहड़े तक्कदे भाई भैण, उन्हां दे अंदर वड़ के ग़फ्लत देवां पाईआ। जिन्हां दे कोल सतिगुर नाम रसैण, रसीए धुर दे नज़री आईआ। बिना घोंसलयां तों पंछी ओस आल्हणे रहिण, जिस नूं अल्ला अलाह कहि के कहे ख़ुदाईआ। जित्थे खुल्ल्हा मुख ते नुकता नहीं गैन, ग़मां दा डेरा ढाहीआ। जो लेखा लिख्या विच रमायण, राम वशिष्ट दए गवाहीआ। बाल्मीक नहीं तरफ़ैण, धुर संदेसा इक्क जणाईआ। वेद व्यासा शब्दी धार वहाया वहिण, भविख्तां विच ढोला गया गाईआ। कुछ लहिणा नाई सैण, सधने नाल कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। धुर दा हुक्म सुणो इक्को ताज़ा, हरि ताजर आप दृढ़ाईआ। खेले खेल ग़रीब
❋
❋
निवाजा, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस निवाज़ा, निवाज़श विच सारे सीस झुकाईआ। सो शाहो भूप वड राजन राजा, हँ ब्रह्म परदा रिहा उठाईआ। कलयुग अन्तिम रच के काजा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेख वखाईआ। जिस ने जगत जहान रचया आदा, नित नवित रिहा चलाईआ। खेल खेल सदा ब्रह्मादा, ब्रह्मांड परदा आप उठाईआ। सो शब्दी हुक्म सुणाए अगम्मी आवाज़ा, रमज़ गुरमुखां नाल रखाईआ। जिस नूं मिलयां पढ़नी ना पए निमाज़ा, सजदयां विच ना सीस झुकाईआ। कहे मेरे कोल आ जा, अज्ज नहीं कल्ल नहीं, कला आपणी दयां समझाईआ। भगत उधारना जिस दा सदा रिवाजा, जुग जुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। अनन्द सागर किहा सुणो प्रोग्राम, सागर अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। एह प्रभू परम पुरख दा आपणा काम, करनी दा करता रिहा कराईआ। शब्दी हुक्म संदेशे देंदा रिहा पैग़ाम, कलमयां विच पढ़ाईआ। दीन दुनी वेखदा रिहा तमाम, तमअ विच जगत लोकाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई अवाम, अमल छड्डयां भुलया शहिनशाहीआ। जीवण विच इन्सान ना रिहा इन्सान, असल नाल असल मूल दा मूल दयां गवाईआ। एसे कारण धुर दा करता सृष्टी दा मालक ख़लक दा ख़ालक खेल करे श्री भगवान, आपणी कार कमाईआ। जिस ने चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया बदल देणा विधान, हुक्म इक्को इक्क सुणाईआ। प्रभ मिलण दी दस्सणी सच पहचान, परदयां अंदरों परदा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क वखाईआ। साचा खेल करे भगवन्त, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस दे भगत सुहेले सन्त, सज्जण वेख वखाईआ। सब दा सांझा इक्को करना मंत, आत्म ब्रह्म पढ़ाईआ। सच स्वामी बणना कन्त, निरगुण निरवैर निराकार आपणा रंग चढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करना अन्त, अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ। झगड़ा रहे ना जीव जंत, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। हउमे गढ़्ह रहे ना हंगत, हँ ब्रह्म दए जणाईआ। बोध अगाधा इक्को पंडत, नित नवित करे पढ़ाईआ। चार वरन बणावे साची संगत, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका गंढ्ढ पवाईआ। लेखा मुका के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। नाम निधान चाढ़ के रंगत, रंग इक्को इक्क वखाईआ। सब ने इक्को पुरख अकाल दीन दयाल दवारे होणा मंगत, दूजा दर लभ्भण कोए ना जाईआ। जित्थे झगड़ा नहीं बहिश्त जन्नत, स्वर्गां तों परे निरगुण हरे जोती जोत जोत रुशनाईआ। जो मंज़ल ओस चढ़े, सति पुरख निरँजण दर्शन करे, ना जीवत ना कदे मरे, आवण जावण रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बरां मार्ग दस्से बड़े, रस्ते चलदयां पाँधी मुसाफ़र रस्ते विच अड़े, कोटन कोटि नेत्रहीण खड़े्ह, सच महल्ल नज़र कोए ना आईआ। जो जन प्राणी आत्म परमात्म वरे, तूं मेरा
❋
❋
मैं तेरा इक्को ढोला पढ़े, सो मुड़ के जावे आपणे घरे, जिस विच वसे नर हरे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी बीते दिवस महीने मास बरख वर्हे, वर्हे गंढ्ढ सब नूं याद कराईआ। जेहड़े भाण्डे ठठयार बण के घड़े, माटी तत पोच पुचाईआ। एहनूं कहिंदे सारे जड़्हे, चेतन इस दे विच छुपाईआ। हुण वेखणे कल्ल ते परसों कवण खोटे ते कवण खरे, ख़रीददार इक्को मालक नज़री आईआ। जिस दा खेल परे तों परे, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी कार कमाईआ। जिस नूं बन्द ना करे कोई विच शरे, हद्द विच ना कोए रखाईआ। शस्त्र नाल कदे ना लड़े, तीर तलवार ना कोए उठाईआ। जिधर आपणी मेहर निगाह करे, नज़र नज़र नाल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की आउँदी जांदी रुत, प्रभ रुतड़ी की महकाईआ। तेरा लेखा अबिनाशी अचुत, पतिपरमेश्वर समझ किछ ना आईआ। सब दा पैंडा रिहा मुक, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। जगत निशान्यौं रिहा उक, अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। आपणी मनसा कारण सब जगत रिहा झुक, आत्मा परमात्मा मेलणवाला नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तूं साडे कोलों पवाई फुट्ट, दीन मज़्हब वण्ड वण्डाईआ। जुग जुग सानूं बणा के आपणे सुत, लोकमात नाम कलमे दित्ते सिखाईआ। अन्त फेर तन वजूद विच्चों गोदी लयांदा चुक्क, जोत जोत विच समाईआ। हुण सारे रहे पुछ, इक्को मंग मंगाईआ। ना परदा ना ओहला लुक, भेद दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दे जणाईआ। पुरख अकाल दील दयाल सच जणाउँदा ए। गुर अवतार पैगम्बर जोती धार विच्चों उठाउँदा ए। दरगाह साची सचखण्ड दवार, आपणा परदा लाहुन्दा ए। विष्न ब्रह्मा शिव साथी करो विचार, बिन विचरयां आप सुणाउँदा ए। चारों कुण्ट तक्को हाहाकार, सांतक सति ना कोए रखाउँदा ए। क्यों भुल्लया जीव गवार, मन वासना विच हलकाउँदा ए। तुहाडे उत्ते रिहा ना कोए एतबार, मेरा इष्ट ना कोए मनाउँदा ए। पढ़ पढ़ थक्के थकावट विच गए हार, हरि का नूर नज़र किसे ना आउँदा ए। गुर अवतार पैगम्बर करन अग्गों निमस्कार, सजदयां विच सीस सर्ब झुकाउँदा ए। परवरदिगार सांझे यार पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम तेरी वार, दूजा वारस नज़र कोए ना आउँदा ए। तेरा हुक्म सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाउँदा ए। जा के वेख आपणा संसार, सृष्टी अंदर तेरा नूर तूं ही नज़री आउँदा ए। निरगुण निरगुण लै अवतार, सरगुण सरगुण मेल मिलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाउँदा ए। पुरख अकाल कहे मैं खेल खिलावांगा। जुग चौकड़ी विछड़े मेल मिलावांगा। जन भगत सुहेले चोटी चाढ़ के सिख़रे, सिक आपणी इक्क दरसावांगा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के फ़िकरे,
❋
❋
फ़िकर कूड़ कुड़यार मिटावांगा। जेहड़ा काया मन्दिर अंदर प्रभू प्रीतम निकले, सो नूर ज़हूर चमकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हर हिरदे भेव खुल्हावांगा। पुरख अकाल दा धुर फ़रमाना अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा जणाईआ। निंद्रा विच्चों सारे हो जाओ ख़बरदार, सोया रहिण कोए ना पाईआ। जो कल दा विवहार, विवहारी हो के आप सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी दा जिस लहिणा देणा कर्ज़ देणा उतार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। नाल सद्दे तेई अवतार, अवतर आपणा हुक्म जणाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद वेखण अगम्म दरबार, धुर दरबारी आप वखाईआ। नानक गोबिन्द करे प्यार, निरगुण दाता निरवैर दया कमाईआ। जिस दी दिशा समझे ना कोई विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सीस निवाईआ। देवत सुर मुनी मुनीश्र गण गंधर्ब करन निमस्कार, नमों नमों डण्डावत विच आपणा भेंट चढ़ाईआ। तिस दा मार्ग जगत नहीं विहार, त्योहार आपणा भगतां नाल बणाईआ। करनी दा करता कुदरत दा कादर धुर दा यार, चार यारी वेख वखाईआ। पंचम मीता ठांडा सीता सति सतिवादी शाह अस्वार, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सच करनी कार कमावेगा। हरि करता खेल खिलावेगा। जो वसे रंग नवेल, निरगुण नूर जोत रुशनावेगा। मेल मिला गुरू गुर चेल, चेला गुर जोड़ जुड़ावेगा। आदि अन्त बण के सज्जण सुहेल, साचा संग बणावेगा। दीप जगा के बिना बाती तेल, नूर नुराना डगमगावेगा। राए धर्म दी कट के जेल, फाँसी गलों आप कटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप बणावेगा। साचा खेल प्रभू रचाउणा ए। धुर संदेसा प्रभू सुनाउणा ए। चार वरन अठारां बरन एका गंढ्ढ पवाउणा ए। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी नाम तन्द नाल जुड़ाउणा ए। सति धर्म दी सच सुगंद, कसम दा इस्म इक्क वखाउणा ए। प्रभ प्रीती अंदर सारे होवो पाबन्द, इस्म आज़म इक्क जणाउंणा ए। आत्म होवे ना कोई रंड, कन्त सुहागी हरि हंढाउणा ए। सांझी सब दी पाउणी गंढ्ढ, दूई द्वैत दा डेरा ढाउणा ए। मन विकार करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाउणा ए। मन वासना दुनी दारी दा जंग, जगत कूड़ नाल लड़ाउणा ए। साचे सन्तां अन्तर आत्म पा के ठंड, मेघ अगम्मी इक्क बरसाउणा ए। बिन ललारीउँ चढ़े रंग, रंग रंगीला इक्को वेख वखाउणा ए। गुरमुखां दी आत्म सेज सुहाए पलँघ, जित्थे आत्म परमात्म नार कन्त जोड़ जुड़ाउणा ए। सतिजुग साचे तेरा उपजे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों वखाउणा ए। जो गुर अवतार मंगां गए मंग, कीता कौल प्रभ ने तोड़ निभाउणा ए। निरगुण धार हो के संग, गुर अवतार पैगम्बर आपणे नाल रखाउणा ए। कल दी राती सब ने ख़ुशीआं नाल गाउणा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक्क जणाउणा ए। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग आप निभाउणा ए। कल्ल दी रात कहे मैं रैण भिन्नी, प्रभ दिती वड्याईआ। मेरी औध लँघ गई किन्नी, चार जुग समझ कोए ना पाईआ। मैं वेखे लोक तिन्नी, त्रैगुण रंग रंगाईआ। मेरी पैमाइश किसे ना मिणी, नाम वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए रंगाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं कल्ल नूं आउणा जग, जागरत जोत करां रुशनाईआ। गुरमुख सड़े ना कोई विच त्रैगुण अग्ग, अग्नी तत बुझाईआ। साचे सन्तां भगतां साचे सूफ़ीआं दर्शन करना बिना मक्के अंदर काअबे वाले हज्ज, जित्थे हुज़रा महबूब आप सुहाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी शाह पातशाह सुल्तानी निरगुण निराकार निरवैर लोकमात आवे भज्ज, दो जहानां आपणा पन्ध मुकाईआ। सब दे अंदर काया मन्दिर बहे सज्ज, सज्जण हो के आपणा रंग चढ़ाईआ। सब ने जगत विकार दी लँघणी हद्द, कूड़ विकारा अंदरों देणा कढ्ढ, नींद जम्मू तों परे देणी छड्ड, पंछी गिरी उडके जलन्धर दे कोल निशाना आउणा गड्ड, फेर आपे पुरख अकाला दीन दयाला गुरमुखां दे साफ़ सुथरे कर दए हड्ड, नाड़ी नाड़ी आपे वेख वखाईआ। सच पुछो आदि जुगादि जुग चौकड़ी निंद्रा कदी ना आई भगतां दी यद, यदी दा कहिणा अबी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच वर दाता इक्क अख्वाईआ। निंद्रा कहे मैं सुणया इक्क सलोक, सोहला धुरदरगाहीआ। अंदरे अंदर होई डरपोक, बलहीण अख्वाईआ। जे आवां ते मैनूं भगत भगवान मिलण दा शौंक, दूजी आस ना कोए वधाईआ। जे भगत जागण ते भगत भगवान कोल जाण पहुंच, जे कुत्ते भौकण दिन चढ़दयां नूं सार कोए ना पाईआ। प्रभ दी वक्खरी निराली सब तों रौंस, रुसयां लए मनाईआ। जे नानक निरगुण सरगुण वट्टा रख्या नहीं कोई पंसेरा औस, औसीआं पा के लभ्भण वाले सारे लैण अंगड़ाईआ। निंद्रा कहे मैं कोई खाण वाली नहीं रोट, रसन स्वाद ना कोए लगाईआ। मेरा कोई बंक दुआर नहीं कोट, किल्हिआं विच बहि के झट, लँघाईआ। जिन्हां दे अंदर प्रभ दी छोट, उन्हां दे मन्दिर वड़ के आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद हुक्मे विच रखाईआ। निंद्रा कहे मैं मंग अख़ीरी मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। सौण नूं मंगदी नहीं बिस्तरा मंजा, लेफ तलाई ना कोए सुहाईआ। क्यों मैनूं डर लग्गदा जित्थे दिसदा सत्त रंग दा डण्डा, एह वी जम्मू वाले बणा के ल्याईआ। एहनूं वढ्ढया तवी दे पार कन्ढ्ढा, छम्ब विच समझाईआ। एसे कारण ओथे होया जंगा, दोहां दी पई लड़ाईआ। जे मैनूं कोई हथ्थ फड़न वाला होवे बन्दा, बन्दगीआं विच्चों बन्दगी दयां जणाईआ। एह खेल सूरा सरबंगा, हरि करता आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा खुल्हाईआ। निंद्रा कहे मैं एथों जाणा दौड़, तिन्न दी
❋
❋
बजाए पंज दिन वड़न कोए ना पाईआ। तुसीं मेरी जांदी दे सुणयों पौड़, भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं दिस प्या शायद कोई ब्राह्मण गौड़, जिस नूं जम्मे कोए ना माईआ। हैरान हो गई एहदा बचन मिठ्ठा कि कौड़, सुद्ध रही ना राईआ। घुंड चुक्क के वेख्या अवर दा और, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जिस दे सिर ते बिना सीस तों गुर अवतार पैगम्बर झुलाउँदे चौर, चरणां विच सीस निवाईआ। उह वेखणहारा करके ग़ौर, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जिस दे जुग जुग तत्तां वाले बदलदे आउँदे तौर, तर्हां तर्हां खेल कराईआ। भगतां ओहदे हथ्थ फड़ाई डोर, जो टुट्टी गंढ्ढ वखाईआ। ओन्हां नूं जाए बौहड़, जो अन्तर आत्म ध्यान कराईआ। बौहड़ी दुहाई मेरा ओथे चले कोई ना ज़ोर, जित्थे साधां सन्तां मिलके इक्को रंग देणा वखाईआ। ओन्हां दा मालक मैनूं नज़री आउणा इक्को छोहर, कन्त कन्तूहला नूर इलाहीआ। सब दा मानस जन्म जाणा सौर, सौहरे पईए इक्को घर बहि के ख़ुशी मनाईआ। निंद्रा कहे जन भगतो गुरमुखो सन्त सुहेल्यो मैनूं कोई निमाणी नूं लवो मोड़, मुड़ मुड़ पिच्छे राह तकाईआ। अग्गे दिसे अन्धेरा घोर, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कलयुग वासना ठग्ग चोर, चार कुण्ट हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। निंद्रा कहे मैं मुड़ की वेखां पिच्छाह, पिच्छे मेरी दुहाईआ। गुरमुखां दी अंदर एहो इच्छा, प्रभ मिले धुरदरगाहीआ। जो साची देवे सिख़ा, सिख्या शब्द नाम पढ़ाईआ। जेहड़ा धर्म दा लेखा लिखा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मैं अग्गे वड़दी रही जगत दवारयां पत्थर इट्टा, आपणा पन्ध मुकाईआ। किसे नूं समझण ना दिता आपणा रूप निक्का, नेत्रां दे पिच्छे वड़ के आपणा डेरा लाईआ। मैथों इक्क वेरां कबीर ने पुच्छया मेरा किस्सा, कुछ मैनूं दे जणाईआ। मैं किहा मेरा त्रैगुण नाल सांझा हिस्सा, विष्न ब्रह्मा शिव मिल के गंढ्ढ पवाईआ। उन्हां दा धूढ़ दा मेरे मस्तक लग्गा टिक्का, आह मैं बिन्दी सुहाग रही वखाईआ। आह वेख मैनूं सच दवारयों मिल्या चिठ्ठा, जिस दा लेख लिखे ना कोए कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा भेव दए खुल्हाईआ। निंद्रा कहे मैं भज्ज के जावां किथ्थे, रस्ता नज़र कोए ना आईआ। भगत दवारे अंदर भगत सुहावणे डिठ्ठे, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिन्हां दे अन्तर प्रेम रस मिठ्ठे, जेहवा नाल सिफ्त सालाहीआ। उन्हां दे कागज कोरे चिट्टे, चित्तर गुप्त ना लेख बणाईआ। राए धर्म दा सीस झुके, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। उन्हां दे पैंडे मुक्के, मुकम्मल मिल्या बेपरवाहीआ। मैनूं एसे गल्ल दा दुक्खे, क्यों अनन्द सागर ने धक्का दिता लगाईआ। मेरी ओहो जनणी मैनूं ओहो रखे कुक्खे, जो जगत जणेंदी अख्वाईआ। दुहथ्थड़ा मार के पिट्टे, बौहड़ी बौहड़ी कुरलाईआ। मैं वेखणे सी ओस समेलन दे निकलदे सिट्टे, सिट्टे बाज़ी कूड़ी रहिण ना पाईआ। जन भगतो जे आज्ञा दयो निंद्रा कहे मैं
❋
❋
तुहाडे अंदर नहीं वड़दी फिरूं पिच्छे पिच्छे, आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेख वेख वखाईआ। जन भगत कहिण जाह निंद्रा सौं, सौं के झट लँघाईआ। मुड़ के फेर ना आवीं भौं, तैनूं रहे सुणाईआ। कमलीए कोझीए सानूं प्रभ मिलण दा गौं, दूजी आस ना कोए वधाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को नाउँ, परमात्मा आत्मा दा मालक नज़री आईआ। ओस दे दवारे किसे दा लग्गणा नहीं दाउ, पेचा आपणा नाम रखाईआ। सब ने करना वाहो वाहो, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जिस ने करना हक न्याउँ, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा आप चुकाईआ। जन भगत कहिण एह सच इक्ट्ठ, धुर करता आप कराईआ। सतिगुर नानक हलदी मिर्च मसाले आटे वाला खोल्ह के हट्ट, सौदा तकड़ी नाल तुलाईआ। अग्गे इशारा इक्क दस्स, मोदीख़ाने विच जणाईआ। जिस ने मैनूं कीता वस्स, उह मेरा मालक बेपरवाहीआ। जिस वेले किरपा करे आपणी वत, बेवतनां वेख वखाईआ। नाम भण्डारा देवे वथ, अनमुलड़ी आप वरताईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, शब्दी कंडा इक्क उठाईआ। जिस दे काया मन्दिर अंदर आपणे प्रेम दा छाबा देवे घत्त, घाउ इक्को दए लगाईआ। धीरज सन्तोख देवे सति, सच विच समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ख़ुशीआं विच गावे जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। ओथे सब दी होवे बस, बसतयां वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप जणाईआ। साची खेल करे अकाल, परम पुरख वड्याईआ। जुग चौकड़ी बदलदा आया चाल, नित नवित वेस वटाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दस्सदा रिहा हाल, अहिवाल विच वड्याईआ। सचखण्ड दवारा समझाउँदा रिहा धर्मसाल, थिर घर चरण कँवल टिकाईआ। जोती जलवा देंदा रिहा जमाल, नूरे चश्म नूर रुशनाईआ। सो खेल करे कमाल, आपणा परदा मात उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दाता धुरदरगाहीआ। कल्ल दी रैण कहे मैं ख़ुशी मनाउणी मात, मता सन्तां भगतां नाल मिलाईआ। सारे बण जाओ इक्क जमात, तालब इलम बणो नूर इलाहीआ। पहली पट्टी पहला वेखो बाब, पहला अक्खर निरअक्खर धार वखाईआ। जे मैथों सिक्खणा हिसाब, अंकड़ा इक्को दयां प्रगटाईआ। जिस नूं सारे करन आदाब, उह एके दा सिफ़रा दिसे सृष्ट सबाईआ। दूआ सरगुण ला ना सके ताब, तीआ त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। चौका चारे जुग करे बेताब, पंचम पंच ना कोए सालाहीआ। छेवें दर नज़र आए ना कोए नवाब, सत्तवें सति ना कोए समाईआ। अठ्ठां तत्तां दा अठोतरी वाला जाप, रसना जेहवा सारे हिलाईआ। नौ दर कर सके कोई ना पाक, पवित्र पवित ना कोए अख्वाईआ। दसवें दा ढोला सारे रहे आख, मंज़ल चढ़ के आसण कोए ना लाईआ। एह
❋
❋
गुर अवतार पैगम्बरां दा भविख्त वाक्, जो पच्ची पोह दी रुतड़ी कल नूं आईआ। छब्बी पोह नूं वेखणे सज्जण साक, जो सन्त सुहेले सूफ़ी आउणे चाँईं चाँईंआ। ताकी खोल्हण पड़दे विच्चों ताक, बिन तेल बाती दीपक होवे रुशनाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद मन्न के गए बाप, अमामां दा अमाम जल्वागर नूर इलाहीआ। जिस दी गुर अवतार शनाख़त करदे रहे साख्यात, सति सरूप समझाईआ। सो कलयुग अन्त वेखणहारा वाक्यात, वाकिफ़कार सर्ब अख्वाईआ। ओस ने फोलणी पढ़नी किहड़ी लुग़ात, अलिफ़ ये ना कोए समझाईआ। सब दी सुणनहार अरदास, बेनन्ती विच वड्याईआ। भिन्नड़ी कहे मेरी सुहञ्जणी होणी रात, रुतड़ी रुत्त महकाईआ। सच ख़ुदा तों मंगणी उह किताब, जेहड़ी कुतबख़ाने विच ना किसे टिकाईआ। सुणनी उह रबाब, जिस दा तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। वाचणी उह आवाज़, जिस नूं जेहवा कोए ना गाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी आत्मा नाल समाज, मज़्हबां विच ना वण्ड वण्डाईआ। उह साहिब स्वामी सतिगुर लख चुरासी महाराज, अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज चारे खाणी चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, घर घर अंदर साचे मन्दिर आदि अन्त मध मधसूदन वेख वखाईआ। निंद्रा कहे मैं जावां भाग, भागां वाल्लयो तुहानूं सीस निवाईआ। तुहाडे अन्तर वेख्या इक्क वैराग, जो सारे मिल के प्रभ नूं रहे ध्याईआ। तुहाडे अंदर बुद्धी रही नहीं काग, हँस बैठे सोभा पाईआ। दीपक जोत जगे चिराग़, तेल बाती दा खहिड़ा दिता छुडाईआ। धुन आत्मक सुणो राग, सरवण मिले ना कोए वड्याईआ। साचे बेड़े चढ़ो जहाज़, जिस दा खेवट खेटा मलाह इक्क अख्वाईआ। दूजा समझे कोई ना राज़, निरंतर भेव ना कोए समझाईआ। तुहाडी खुल्ही रहे सदा जाग, मैं भज्जां वाहो दाहीआ। नाल लै के जावां तुहाडा वाद विवाद, विख आपणी झोली पाईआ। जन भगतो वेख्यो किते कूड़े ना बणयो साध, साधना सच लैणी कमाईआ। एथे ना कोई सवाल ना जवाब, जवाब तल्बी विच दुहाईआ। दूर दुराडी भज्जी जांदी ठेडे खांदी तुहानूं करां आदाब, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अग्गे सति धर्म दा चलायो रिवाज, प्रेम प्रीती मानव मानव नाल वधाईआ। खाण पीण पहनण दा वड्डा समझयो ना कोए स्वाद, रस आत्मा परमात्मा लैणा छकाईआ। फेर सब दे वड्डे होण भाग, आपणा भाग हिस्सा जीवण दा सतिगुर दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां अंदर सदा वजावे आपणे प्रेम दा नाद, जिस दी आवाज़ जगत सरवण कन्न सुणन कोए ना पाईआ।
❋
❋