२५ पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
सच सूचना धुर संदेश, सो पुरख निरँजण आप दृढ़ाइंदा। जो वसे सचखण्ड दवारे साचे देस, मुकामे हक सोभा पाइंदा। आदि जुगादी इक्क नरेश, नर निरँकारा आप अखवाइंदा। जिस दा सदा अगम्मा खेल, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी हो प्रवेश, पारब्रह्म ब्रह्म परदा आप उठाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर जो भविख्तां विच लिख के गए लेख, करनी दा करता कुदरत दा मालक फोल फुलाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त कूड़ी क्रिया बदलण वाला रेख, ·षी ·षीशर मुनी मुनीश्र जोड़ जुड़ाइंदा। धुरदरगाही सच मलाही बण के खेवट खेट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। सुणो संदेसा धुर दी धार, हरि करता आप दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम वेख विचार, लख चुरासी भेव चुकाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पावे सार, तत्व तत इक्क समझाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड्डी वड्याईआ। हुक्मे अंदर सद गुरू अवतार, पैगम्बरां नाल मिलाईआ। नेत्र खोल्ह वेखो आपणा संसार, सदी बीसवीं भेव चुकाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द करो गुफ़तार, अनबोलत राग अल्हाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अंध्यार, साचा नूर ना कोए चमकाईआ। रसना जेहवा पढ़ पढ़ गई हार, धुर दा नाम ना कोए वड्याईआ। इष्टां विच इष्ट सृष्टी मन्ने ना कोए प्यार, भरमे भुल्ली लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सूचना इक्क समझाईआ। सच सूचना देवे पुरख समरथ, हरि करता वड वड्याईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ज़िमीं असमान खोल्हो अक्ख, गुर अवतार पीर पैगम्बर परदा लओ उठाईआ। चार वरन अठारां बरन सति धर्म दिसे कोई ना सच्च, सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद भेव ना कोए चुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नाड़ बहत्तर उबले रत्त, अन्तर आत्म मेघ ना कोए बरसाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो मार्ग आए दस्स, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी ढोला सोहला राग अल्हाईआ। निज नेत्र लोचण नैण खोल्हे कोई ना अक्ख, प्रतख मिले ना किसे गोसाँईंआ। मनमति कूड़ी सके कोई ना छड्ड, ख़ाली हड्ड ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म नालों होई अड्ड, महल अटल काया तन वजूद महबूब नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। सच सूचना सुणो गुर अवतार, पैगम्बरां आप दृढ़ाईआ। सचखण्ड निवासी एकँकार, अकल कल आप अख्वाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण नाता रिहा ना कोए संसार, प्रीती प्रेम ना कोए कमाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दए दुहाईआ। तीर्थ तट रोवण ज़ारो ज़ार, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती
❋
❋
नेत्र नैण अक्ख शरमाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरदवार, हाहाकार पई लड़ाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश प्रीतम मिले ना सांझा यार, सगला संग ना कोए बणाईआ। मूर्ख मुग्ध पावण अन्तर निरंतर कोए ना सार, मंत्र मूल ना कोए दृढ़ाईआ। दीनां मज़्हबां विच खार, ज़ात पात दिवस रैण कूड़ा डंका जगत वजाईआ। उठो वेखो बिन नेत्र लोचण की खेल वरते विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। धुर फ़रमाना सुण तेई अवतार, शब्दी शब्द धुन शनवाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद होवण ख़बरदार, बेख़बर कवण रिहा जगाईआ। नानक निरगुण गोबिन्द अक्ख उग्घाड़, तक्कण चाँईं चाँईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणन नाल प्यार, अन्तर अन्तर आस रखाईआ। की हुक्म देवे सच्ची सरकार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस नूं सिर झुकदे रहे वारो वार, नमस्ते सजदा डण्डावत विच वड्याईआ। जिस दे नाम कलमे गाउँदे आए वार, वारता नाता जोड़ के कलम शाहीआ। सो खेल करे करनी दा करता कुदरत दा कादर करनेहार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेसा इक्क इकल्ला इक्को इक्क सुणाईआ। सच सूचना धुर दा पत्र, पात्र इक्क वड्याईआ। जिस दा नाम बिना किसे अंक अक्खर, कलम शाही ना सिफ्त सालाहीआ। सब दी चोटी बैठा चढ़ के सिख़र, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। सो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ब्रह्म धारों आपे निकल, आत्म परमात्म परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क उपजाईआ। सच सदेसा देवे हरि, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बरो लोकमात वेखो आपणा पुराणा घर, वेद पुराण देण गवाहीआ। साचा दिसे कोई ना सर, अमृत रस ना कोए भराईआ। चार कुण्ट सब नूं आवे डर, भय भउ ना कोए मुकाईआ। रसना नाल सारे रहे पढ़, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। कथा कहाणी दस्सदे चेतन जड़्ह, चेतन रूप ना कोए समाईआ। कलमयां उत्तों रहे लड़, झगड़ा प्या नाम ख़ुदाईआ। जीवत कोई सके ना मर, मर जीवत रूप वटाईआ। भरमे भुल्ला नारी नर, नर नरायण ना कोए मिलाईआ। माया ममता अग्नी रहे सड़, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। साची मंज़ल कोई ना सके चढ़, जगत दवारा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। धुर दा हुक्म सुणो फ़रमाना, हरि करता आप जणाईआ। करे खेल श्री भगवाना, जुग जुग वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधाना, जोती जोत नूर रुशनाईआ। शब्दी सतिगुरू बलवाना, गुर गुर इक्को दए समझाईआ। जिस दा हुक्म दो जहानां, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आत्म परमात्म दा दस्से इक्क निशाना, दूजा राह ना कोए चलाईआ। संदेसयां विच्चों देवे इक्क परवाना, परम पुरख उपजाईआ।
❋
❋
लख चुरासी साचा कान्हा, जो अन्तर आत्म शब्दी नाम सुणाईआ। सो स्वामी धुर दा रामा, जिस राम दसरथ घर पंज तत नाता दिता जुड़ाईआ। सो शहिनशाह सुल्ताना, सुत्तयां लए उठाईआ। एका देवे सच नाम पैमाना, अमृत रस जाम प्याईआ। जिस दे घर नहीं कोई बेगाना, वैरी शत्रु मीत बणाईआ। उस ने मार्ग दस्सणा आसाना, सच्चा राह चलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्से इक्क मकाना, दूजा घर ना कोए वखाईआ। जोती पहरे बाणा, बानी सब दा इक्क अख्वाईआ। जिस दे पिच्छे रविदास ने गंढया पाहना, टुट्टयां गंढ्ढ वखाईआ। जिस पिच्छे जुलाहे तणया ताणा, कबीर कबरां गया तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क प्रगटाईआ। देवे सूचना सच स्वामी, स्वामीआं दए सुणाईआ। जिस मर्दाने प्याया अमृत पाणी, गढ़्ह हँकारीआ तोड़ तुड़ाईआ। उह मंज़ल देवे इक्क महानी, महबूब नूर ख़ुदाईआ। जलवा बख्श जोत नूरानी, अन्ध अन्धेर दए चुकाईआ। शब्द अणयाला तीर लगावे कानी, कायनात आप उठाईआ। भगतां उत्ते करे मेहरवानी, मेहर मुहब्बत विच समाईआ। चार जुग दा कूड़ा झगड़ा मेटे दीवानी, सदी चौधवीं फोल फुलाईआ। सच दवारे रहे ना कोए हरामी, हरिजन साचे आप प्रगटाईआ। जन भगतो तुहाडी करे ना कोए बदनामी, बदला सब दा रिहा चुकाईआ। जो आया सो खट्ट के जावे नेक नामी, निक्कया वड्डयां मिले वड्याईआ। सब दा नाता जुड़ना बाहमी, मित्र प्यारा मेल मिलाईआ। दीन मज़्हब दी रहे ना कोए ग़ुलामी, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ। मंज़ल वखावे हक अनामी, जित्थे जलवा नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो बोल के गए बाणी, धुर दा नाम दृढ़ाईआ। उस तों अगली देवे होर निशानी, जो पिछले निशाने दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप दृढ़ाईआ। सूचना देवे एकँकार, इक्क इकल्ला बेपरवाईआ। जिस दा आत्मा नाल प्यार, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। लख चुरासी ओसे दी धार, चारे खाणी वण्ड वण्डाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, चार जुग सिफ्ती ढोले गाईआ। आदि अन्त ओसे दे अख्त्यार, जो सब दा पिता माईआ। गुर अवतार पैगम्बरां भविख्त विचार, वाचक हो के खोज खुजाईआ। लहिणा देणा देवे सर्ब संसार, पूरब सब दा झोली पाईआ। जो सन्त सुहेले सज्जण मीत आवण पन्ध मार, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। ओन्हां रंग वखावे इक्क अपार, अपरम्पर स्वामी परदा लाहीआ। अंदर उपजा के अमृत धार, बाले दा लेखा दए चुकाईआ। पंंजे दा पंजां नाल आधार, पंचम मीता पंज तत करे रुशनाईआ। पंछी दी पंछीआं वाली नहीं उडार, बिन खम्बां सतिगुर प्रीती अंदर सद उडे चाँईं चाँईंआ। अनन्द सागर दा आत्मा विच्चों परमात्मा वाला उछाल, उछल उछल रिहा वखाईआ। जो बहत्तरां बोले नाल ज़बान, बहत्तरां दे चुहत्तर दए कराईआ। जो नज़ारा नहीं वेख्या बिन अक्खां दए वखाल, परदानशीं
❋
❋
परदा आप उठाईआ। झगड़ा रहे ना शाह कंगाल, ऊँच नीच इक्को घर बहाईआ। इक्को शब्द विचोला सब दा रहे दलाल, जगत वणजारयां इक्को हट्ट वखाईआ। सब दे अन्तर अगम्मड़ा लाल, निमंत्रन विच सब नूं दए समझाईआ। जे कोई अग्गे तों अग्गे दा करे सवाल, उस तों अग्गे दए समझाईआ। जित्थे वज्जे कोई ना ताल, आवाज़ सुणन कोए ना पाईआ। एह खेल वेखणा हाल, माज़ी दए गवाहीआ। समां चलदा नाल नाल, जुग चौकड़ी खेल खलाईआ। चार जुग वेख अहिवाल, गुर अवतार पैगम्बर नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता आपणी खेल वखाईआ। सूचना देवे सूफ़ी सन्त फ़कीर, फ़िकरा इक्क दृढ़ाईआ। बिन अक्खां तक्के प्रेम कबीर, कुदरत धुरदरगाहीआ। लेखा जाणे बेनज़ीर, नज़रीआ आप बदलाईआ। सच प्रेम दी इक्को तदबीर, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। आत्मा शरअ दा पाए ना कोए ज़ंजीर, बन्धन विच कदे ना आईआ। इक्को अमृत अन्तर निरंतर बूंद स्वांती सीर, झिरना सच झिराईआ। अग्गे रहिण ना देवे कोई ख़मीर, ख़ुमारी इक्को नाम समझाईआ। विश्व दा धर्म करना ताअमीर, जड़्ह लोकमात टिकाईआ। सब दी बदल देणी तकदीर, तकब्बर वाला रहिण कोए ना पाईआ। फ़कीरी दस्सणी सच फ़कीर, फ़िकरा इक्क सुणाईआ। नवें जुग दी होणी ताअमीर, धर्म दुआर वज्जे वधाईआ। कुछ खेल वेखणा कश्मीर, पुश्त पनाह हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सूचना इक्क सुणाईआ। सच सूचना सुणो भगत, हरि भगवन आप जणाईआ। मार्ग दस्सणा इक्क जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चुक्के वक्त, मोह विकार देणा मिटाईआ। प्रभू दी भगती तुहाडे अंदर उह शक्त, जो शख्सीअत दए वखाईआ। तुहाडा मालक वाली अर्श, प्रीतम धुरदरगाहीआ। जन भगतो जिस कारण तुहानूं प्रगट कीता उपर फर्श, धरनी धरत धवल धौल सुहाईआ। रहमत विच कर के तरस, मेहरवान महबूब आपणा रंग रंगाईआ। सब ने कौल इकरार विच खाणी इक्को शर्त, शरअ दा झगड़ा देणा मुकाईआ। छब्बी पोह नहीं एह सति धर्म दा बरस, जिस नूं गावे चार कुण्ट लोकाईआ। बतरे किहा एह वड्डी चौड़ी सड़क, खुल्हा रस्ता नज़री आईआ। सारी सृष्टी दृष्टी विच्चों चले निधड़क, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मनुषो मनुषां विच ना समझयो फ़र्क, पंज तत बाहर दी वण्ड वण्डाईआ। जिन्हां ने समझ के आपणे आप दी वेखी फ़रद, फ़ैसला अगला गए मुकाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी वण्डणा दर्द, दुखियां मेल मिलाईआ। कूड़ कसाई शरअ दी हथ्थों सुटणी करद, कदमां उत्ते झुक के आपणा सीस निवाईआ। ममता दा पैंडा जाए मुक, सोई सुरती जावे उठ, घर घर विच वज्जे वधाईआ। सारे ओस प्रभू दे बण जाओ पुत्त, जो पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। जो चार जुग बदलदा आया रुत्त,
❋
❋
रुतड़ी आपणे रंग महकाईआ। सच सूचना जिस दे विच सब कुछ, तन मन्दिर इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सूचना देवे धुर दा कन्त, हरि कन्तूहल वड्डी वड्याईआ। जिस दी रुत्त मौलणी बसन्त, ख़िज़ां दा झगड़ा दए मुकाईआ। प्रेम प्रीती अंदर वेखण सन्त, सति सतिवादी जोड़ जुड़ाईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, कातब लिख ना कोए जणाईआ। सो सब दा सांझा करे मंत, मंतव आपणा इक्क दरसाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क जणाईआ। चिन्ता सोग रहे ना कोए चिनत, अन्तश्करन करे सफ़ाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बुद्धी तों परे दए जणाईआ। एह ख़ुशीआं वाला सम्मत, सूचना नौ खण्ड पृथ्मी दए सुणाईआ। निरगुण जोत दा प्रकाश होणा विच ओस चमक, जिस चमक विच शम्मस गया समझाईआ। जिस नूं झुकदे चौदां तबक, चौदां लोक सीस निवाईआ। उस दा सांझा होणा सबक, अलिफ़ ये तों परे पढ़ाईआ। निरगुण धार आवे परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। दीन दुनी दा सांझा करे दर्द, दर्दी हो के वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां कबूल करे अरज़, अर्शी प्रीतम वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क उपजाईआ। सूचना सुणनी सब ने नाल कन्न, धुर फ़रमाना इक्क दरसाईआ। सतिगुर शब्द बन्न्हणा मन, ममता मोह विकार गवाईआ। प्रकाश कराउणा आपणे तन, दुरमति मैल धवाईआ। भगत सुहेले बणना जन, मिले वड्याई जणेंदी माईआ। तुसीं सारे आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म नूर रुशनाईआ। त्रैगुण माया पंज तत बेड़ा दिता बन्न्ह, रजो तमो सतो गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण विच सचखण्ड, दरगाह साची लै अगंड़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरी वण्ड, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। पीर पैगम्बर बन्दगी विच कीते बन्द, कलमा नग़मा नाम सुणाईआ। गुफ़त शनीद तेरा माणदे रहे अनन्द, सुख सागर बेपरवाहीआ। तेरी जोत दा चमकदा वेख्या चन्द, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। सेवा कीती विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा नूर ज़हूर ला के अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, शहिनशाह वड वड्याईआ। दीन मज़्हब दी तेरे हुक्मे अंदर खड़्ही दीवार कीती कंध, पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। अग्गे सति धर्म दा मार्ग इक्क अरंभ, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। सब दा लेखे लाउणा मार्ग पन्ध, जुग जुग बणे पाँधी राहीआ। दीन दयाल साहिब बख्शंद, तेरी इक्क सरनाईआ। सचखण्ड दवारे मंगीए मंग, दरगाह साची झोली डाहीआ। सृष्ट सबाई चाढ़ आपणा रंग, बिन रूप रंग नूर रुशनाईआ। घट घट अन्तर तेरा वज्जे मृदंग, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। साडी सब दी एहो उमंग, झगड़ा मेट ख़लक ख़ुदाईआ। दीना मज़्हबां सब नूं कीता तंग, तंगदस्ती विच दुहाईआ। तेरा
❋
❋
आत्म तैथों रहे कोए ना रंड, कन्त सुहाग लैणा मिलाईआ। तेरा नूर जेरज अंड, उत्भुज सेहतज तेरी रुशनाईआ। तेरा खेल विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा दे पुरख अबिनाश, अबिनाशी तेरा राह तकाईआ। साचे मण्डल पा रास, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। लेखे ला पवण स्वास, साह साह वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर नास, नास्तिक रहिण कोए ना पाईआ। निरगुण नूर होवे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे दास, सजदयां विच सीस निवाईआ। इक्को भरोसा दे विश्वास, विषयां चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। धुर फ़रमाना दे दे ठाकर, ठोकर नाम लगाईआ। कलयुग भँवरी डूँग्घे सागर, नईआ पार ना कोए लँघाईआ। सरोवर मिले ना किसे गागर, अमृत जल ना कोए भराईआ। किरपा कर करीम कादर, कुदरत दे करते तेरी आस रखाईआ। तूं योद्धा सूरबीर बहादर, बली बलवान वड वड्याईआ। तेरे हुक्म दा इक्को आरडर, सीस सके ना कोए उठाईआ। जलवा नूरी दे बातन, ज़ाहर होए रुशनाईआ। सब दी पूरी कर आसन, मनसा मोह चुकाईआ। साहिब सुल्तान पुरख अबिनाशन, तूं मालक धुरदरगाहीआ। सारे तेरे दवारे कठ्ठे होवण पातन, तट इक्को इक्क सुहाईआ। लेखे लग्गे सुहञ्जणी रातन, रुतड़ी रुत्त महकाईआ। झगड़ा कर्म रहे ना पापन, पतित पुनीत बणाईआ। पुरख अकाल बण के बापन, भगत सुहेले गोद टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे समें नूं झाकण, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कवण वेला साडा पूरा होवे वाकन, जो भविख्तां विच आए सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार निरगुण नूर जोत करे प्रकाशन, प्रकाश वेखे जगत लोकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ सब दा होवे पाठन, पूजा दूजा तीजा चौथा पंचम विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग इक्क वखाईआ। सूचना सुणो पारब्रह्म, ब्रह्म आप जणाईआ। आदि जुग दा साचा धर्म, धर्म दया वड्याईआ। परम पुरख दा इक्को प्रन, परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतो कदी वण्ड ना वेख्यो काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी तों परे हरि करता मिले साचे घरे, जिस गृह इक्को नूर नूर रुशनाईआ। वेख्यो किते दीन मज़्हब दा लेखा जगत धड़े, वण्डण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जो प्रभ दा पल्लू फड़े, निज नेत्र नैण उठाईआ। उह मंज़ल हकीकी चढ़े, जित्थे लाशरीकी सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को सोहला पढ़े, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सच स्वामी धुर दा वरे, जो कदे मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सूचना इक्क समझाईआ। सच सूचना प्रभ दी सच्ची, सच दए वड्याईआ। जन भगत प्रीती रहे ना कच्ची, कंचन गढ़्ह वड्याईआ। जिस लख चुरासी
❋
❋
मेदनी रची, रचना वेखे बेपरवाहीआ। मालक बण के धुरदा कमलापाती, पतिपरमेश्वर परदा दए उठाईआ। कलयुग अंदर सच नाम रिहा ना रत्ती, रतन अमोलक हथ्थ किसे ना आईआ। सारे पढ़दे अक्खरां वाली पट्टी, निरअक्खर नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम सब नूं भरनी पैणी चट्टी, जो चेटक माया नाल वधाईआ। बिना प्रभू नाम तों झूठी दिसे खट्टी, मनखट्टू कूड़ लोकाईआ। सति धर्म दी साची हट्टी, हरि सतिगुर आप प्रगटाईआ। शब्द संदेशे विच दस्सी, भीड़ी गली ना कोए भवाईआ। जित्थे ना कोई तक्कड़ी वट्टी, धड़त वण्ड ना कोए वण्डाईआ। दर्शन कीत्यां मंज़ल मिले उह अच्छी, जित्थे अच्छी तर्हां मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। सूचना कहे मैं देवां संदेसा जग, जुगत रही जणाईआ। साचा दर्शन करो बिन मक्के काअबे अगम्मी हज्ज, जिस हुजरे वसे धुरदरगाहीआ। प्रेम प्रीती साची नीती अंदर सारे आवो भज्ज, भजन बन्दगी विच ध्यान रखाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार विभचार जाणा तज, दुराचार रहिण कोए ना पाईआ। सच मार्ग दा सब ने सिक्खणा चज्ज, तरीका नीकन नीका आप सुणाईआ। छब्बी पोह सब नूं रिहा सद्द, सद्दा नाम वाला पुचाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर मोनी मुनी मुनीश्र तपीश्र रहे कोई ना अड्ड, हड्डीआं वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सारे मिल के धर्म निशाना दयो गड्ड, जिस दा गारडीअन इक्क अख्वाईआ। जो सदा वसे उत्ते शाह रग, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। प्रेम प्रीती जावो बज्झ, बद्धी गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। बुद्धी रहे कोए ना कग, हँस सरबंस लओ बणाईआ। कलयुग अग्नी चार कुण्ट रही दग, बिना सन्त भगत भगवन्त अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जगत विकारा लवो दब्ब, इक्ट्ठे होवो सारे सब, सभता इक्को लवो बणाईआ। हकीकी मंज़ल इक्को पद, जित्थे पारब्रह्म दी यद्द, ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। अल्ला वाहिगुरू राम कृष्न ओम गाॅड सब दा सांझा रब्ब, रबे आलमीन या मुबीन इक्को नज़री आईआ। एह सोहणा बणना सबब, प्रेम प्यार दी पीणी मध, मस्ती नाम ख़ुमार चढ़ाईआ। धर्म जैकारा बोलणा गज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सूचना कहे मैं ख़बरदार करने मुर्शद मुरीद, मुद्दतां दे विछड़े लैणे जगाईआ। सब दी सांझी करनी ईद, ईदउलफ़ितर देणा समझाईआ। नेत्र खोल्हणे प्रकाश करना विच दीद, दीदा दानिस्ता कर रुशनाईआ। जिस दी किसे तों पूरी ना होवे उम्मीद, उह आमद विच ख़ुशामद विच मनसा पूर पूर वड्याईआ। सिफ्तां वाली तुमहीद, एह खेल होणा अजीब, गुर अवतार पैगम्बर आउणे नाल तरतीब, लेखा दस्सण थाउँ थाँईंआ। पुरख अकाला परवरदिगार सांझा इक्क रकीब, करीब करीब सब नूं मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सूचना कहे मैं उठाउणे चौदां लोक, लुक्कया रहिण कोए ना पाईआ। उठो वेखो प्रभ
❋
❋
दी मौज, मजलस प्रेमीआं नाल लगाईआ। जिस दी बाहरों करदे खोज, उह अंदरों मिले धुरदरगाहीआ। भावें दर्शन करो रोज़, निज आत्म ध्यान लगाईआ। जिस नूं कदे ना लग्गे रोग, दुक्खां विच ना कोए भवाईआ। ना चिन्ता ना सोग, हरख़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना मूंड मुंडाए ना धारे जोग, बन खण्ड ना उठ उठ धाईआ। ना वस्त्र ओढन लए सोध, ना तूम्बड़ी हथ्थ टिकाईआ। जद वेखो ते बुद्धी नूं देवे बोध, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जिस दा आदि दा इक्क सलोक, सिफ्तां विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सूचना इक्क सुणाईआ। सूचना सुणाए नौ खण्ड सत्त दीप, सति सतिवाद जणाईआ। पिछला लेखा पिच्छे गया बीत, अग्गे आगमान विच वड्याईआ। परम पुरख दी सांझी करो प्रीत, प्रभ दे नाम ना कोए लड़ाईआ। जिस नूं मिलयां तन मन होवे ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। सो जुग चौकड़ी बदलण वाला रीत, रीतीवान इक्क अख्वाईआ। जिस दा झगड़ा नहीं मन्दिर मसीत, शिवदवाले मठ्ठ गुरुदुआर हिस्सा ना कोए पाईआ। जेहड़ा ओस दवारयों मंगे भीख, बण भिखारी झोली डाहीआ। तिस नूं देवे नाम अगम्मी चीज़, जिस दी कीमत ना कोए लगाईआ। सूचना विच इक्क हदीस, हुक्म धुरदरगाहीआ। हरि का खेल बीस इकीस, सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी जुग चौकड़ी चार कुण्ट दहि दिशा गुर अवतार पैगम्बर करदे गए उडीक, भविख्तां लिख्तां विच लेखा लेख समझाईआ।