२६ पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
सो पुरख निरँजण निरगुण धारा, निरवैर निराकार निरँकार वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। एकँकारा हो उज्यारा, आदि निरँजण निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता शाहो भूप वड सिक्दारा, श्री भगवाना मर्द मर्दाना नौजवाना इक्क अख्वाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रूप रंग रेख तों वसे बाहरा, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। सचखण्ड वासी घट निवासी जोती जाता पुरख बिधाता खेले खेल विच संसारा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता, पंचम आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणी धार प्रगटाईआ। सो पुरख निरँजण वड अलाह, वाहिद इक्को इक्क अखवाइंदा। जिस दी जुग चौकड़ी सिफ्त सलाह, महिमा बोध अगाध वड्याइंदा। निरगुण नूर जोत करे रुशना, ज़हूर आपणा आप प्रगटाइंदा।
❋
❋
बिन तत वजूद तों आदि जुगादी इक्क ख़ुदा, मेहरवान महबूब आपणी कल वखाइंदा। सच संदेसा धुर पैग़ाम देवे इक्क सदा, नर नरेशा एका राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्क सुहाइंदा। सच दवारा धुर दा घर, गृह मन्दिर इक्क वखाईआ। जित्थे वसे नरायण नर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। ना जन्मे ना जाए मर, मर जीवत रूप ना कोए वखाईआ। सच दुआर निरगुण धार एकँकार आपे खड़्ह, सति सतिवादी आपणी कल प्रगटाईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना चोटी जड़्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। हरि वड्डा वाहिद लाशरीक, परवरदिगार नूर इलाहीआ। जिस विच हक इक्क तौफ़ीक, तोहफा सब नूं दए पुचाईआ। आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, आमद विच आपणा भेव दए खुल्हाईआ। धुर दे नग़मे नाल करे ताकीद, कलमा कायनात समझाईआ। हज़रत दे के इक्क हदीस, हाज़र हज़ूर करे पढ़ाईआ। दूर दुराडा दिसे नज़दीक, नेरन नेरा पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, नूर नुराना नूर इलाहीआ। सो पुरख निरँजण ठांडा मीता, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। परवरदिगार ठांडा सीता, अग्नी तत तत बुझाईआ। करे खेल सदा अनडीठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आपणा भाणा वखाए मीठा, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। लख चुरासी परखे नीता, खाणी बाणी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। साची कार करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। दरगाह साची हो के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। चौदां तबक हो बेदार, चौदां लोक अक्ख रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर नूरी धार करो विचार, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पावो सार, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ध्यान लगाईआ। उत्तर पच्छिम पूरब दक्खण हाहाकार, सांतक सति ना कोए कराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता, ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी रसना जेहवा बत्ती दन्द सारे रहे विचार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। गुफ़त शुनीद सुणे ना कोए गुफ़तार, गुफ़तगू विच जगत लोकाईआ। हक मंज़ल दिसे दुष्वार, कदम कदम ना कोए टिकाईआ। मिले महबूब ना धुर दा यार, अमृत जाम ना कोए प्याईआ। निज नेत्र नूर ना कोए उज्यार, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। साची सख़ियां होए ना मंगलाचार, गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार कुण्ट करन विभचार, सति धर्म ना कोए वड्याईआ। तेरा खेल परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर लवो तक्क, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ।
❋
❋
हकीकत नज़र ना आए हक, सति विच ना कोए समाईआ। पढ़ पढ़ रसना जेहवा गई थक्क, सहिँसा मन ना कोए मिटाईआ। सति धर्म दा नज़र ना आवे हट्ट, कूड़ी क्रिया जगत वणज वखाईआ। झगड़ा प्या तीर्थ तट, अठ्ठ सठ्ठ पन्ध ना कोए मुकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ, गुरुदुआर सच प्रेम दी उबले कोई ना रत्त, रत्ती रत्त ना कोए वखाईआ। सब नूं भुल्ली ब्रह्म मत, पारब्रह्म मेल मिलण कोए ना जाईआ। सब दा टुट्टा धीरज यति, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। जगत जिज्ञासूआं मन्नदयां सन्तां अंदरों बदली ना अन्तर वाली अक्ख, निरंतर दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे नेत्र खोल्हो तेई अवतार, हरि करता आप दृढ़ाईआ। साचा इष्ट रिहा ना कोए संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। गृह स्वामी मिले किसे ना आण, ठाकर ठोकर ना कोए लगाईआ। कूड़ी क्रिया होई प्रधान, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। साबत रिहा ना कोए ईमान, सिदक सबूरी ना कोए निभाईआ। तीस बत्तीस पढ़ के हदीस कुरान, काया काअबा हक महबूब मिले ना माहीआ। सृष्टी दी दृष्टी होई अन्जाण, बुद्धी बिबेक ना कोए कराईआ। मन ममता घर घर शरअ वड़ी शैतान, जगत शरीअत विच लड़ाईआ। सुंञा दिसे पंज तत मकान, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। साचा हुक्म देवे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी पावे सार, नित नवित वेख वखाईआ। कलयुग लहिणा देणा जाणे धुर दी धार, परदा ओहला रहे नाँ राईआ। सदी चौधवीं पावे सार, परदा परदयां विच्चों उठाईआ। जिस दा लेखा कागत कलम ना लिखणहार, कातब चले ना कोए चतुराईआ। जित्थे अलिफ़ ये दा नहीं कोई तकरार, झगड़ा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। धुर दा कलमा देवे आप अपार, रमज़ रमज़ विच्चों शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। धुर फ़रमाना सुणो अगम्मा अज्ज, वज्जे हक वधाईआ। परवरदिगार सांझा यार धुर दा ढोला सुणावे सद्द, नाम निधाना इक्क अल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखो जग, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। त्रैगुण माया लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सति धर्म दी समझे कोई ना हद्द, दीनां मज़्हबां वण्ड वण्डाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो निशाना आए गड्ड, निशान्यौं उकी ख़लक ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म नालों समझ के अड्ड, झगड़ा तन वजूद रखाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना भज्ज, मिले महबूब ना धुर दा माहीआ। जाम प्याला हकीकी मिले कोई ना मद, आबेहयात रस ना कोए चखाईआ। आपणे नालों आपा कर अलग, धुर दा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क उपजाईआ। धुर दा हुक्म सुणो वार थित छब्बी पोह, वदी सुदी
❋
❋
ना वण्ड वण्डाईआ। जिस नूं परम पुरख कहिंदे सो, सो साहिब स्वामी धुरदरगाहीआ। हँ ब्रह्म आपे हो, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। कदे इक्क ना होवे दो, दूआ एके विच मिलाईआ। सब दे अंदर करे लो, लोचन लोयण इक्क खुल्हाईआ। माया ममता कढ्ढ गरोह, ग़ुरबत कूड़ी देणी कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी करे प्रभ आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस दा आदि जुगादी इक्को जाप, कलमा नबी रसूल दृढ़ाईआ। भाग लगा के माटी खाक, पंज तत करे रुशनाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता धुरदरगाहीआ। धुर दा हुक्म इक्क वरतंत, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को भगवन्त, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। जिस दा संदेसा देंदे सन्त, सूफी ऐनुलहक दा नाअरा लाईआ। दो जहानां बण के कन्त, आत्म परमात्म सेज हंढाहीआ। सो बणावे साची बणत, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। हरख़ सोग रहिण ना देवे चिन्त, ग़मी ग़मखार बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तक्को आपणी बिन दीद, जगत वेख वखाईआ। जो करके आए ताकीद, हुक्मां विच सुणाईआ। सच मुकाम दी दस्स के आए ईद, निमाज़ां विच रुशनाईआ। धुर दी कर तबलीक, कलमा सच सुणाईआ। दस्स के इक्क रफ़ीक, फ़िरके कूड़ मिटाईआ। सो सब नूं भुल्ली नसीहत, असलीअत समझ कोए ना पाईआ। जे कोई समझे सच ख़ुदा साडी वलदीअत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी मज़्हब मानव नहीं तेरी मलकीअत, मालक इक्को इक्क अख्वाईआ। जिस दी सदा नव नवीअत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। धुर फ़रमाना सुणो अगम्मी, अगम्मड़ा आप जणाईआ। नौ जनवरी धार बदलणी नवीं, नव नौ चार वज्जे वधाईआ। पवण स्वास इक्को नाम होवे दमी, दामनगीर इक्क बणाईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी चम्मी, चम्म दृष्टी लैणी उलटाईआ। धुर संदेसा सुणना ओस कन्नी, जो अन्तर निरंतर दए पुचाईआ। जिन्हां रब्ब रज़ाए मन्नी, रहमत विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क प्रगटाईआ। धुर दा हुक्म इक्क फ़रमाना, फुरनयां विच वड्याईआ। देवणहारा ब्रह्म ज्ञाना, नाम संदेसा इक्क समझाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। दरगाह साची इक्क टिकाणा, मंज़ल मिले इक्क अलाहीआ। जिस दा नूर ओसे पहिचाणा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं सजदयां विच सारे करन सलामा, सीस जगदीस झुकाईआ। उह शाहो भूप वड अमामा, जिस दी सिफ्त हज़रत महबूब बणा के इक्को गाईआ। हज़रत किहा सुणो कलमा हकीकी, हक हक सुणाईआ।
❋
❋
जिस दे विच इक्क तौफ़ीकी, मालक धुरदरगाहीआ। उस दी कबूल करो अज़ीज़ी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस दी तालीम सदा तमीज़ी, तहिज़ीबी करे इक्क पढ़ाईआ। ओस दी गुलशन जगत बग़ीची, कायनात महकाईआ। जे मारो ध्यान वेखो सदी चौधवीं बीती, जिस दा अन्त अगला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दरगाह साची भेव खुल्हाईआ। दरगाह साची सुणावे शब्द इक्क अनोखा, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द अल्हाईआ। जिस दे विच नहीं कोई धोखा, झगड़ा कूड़ ना कोए लोकाईआ। लोकमात देवे आपणा मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म सुणाईआ। उन्हां दा कबूल करे रोज़ा, जो रजूह रुची उस दे नाल लगाईआ। प्रेम प्रीती दा दे के मुअजज़ा, मुअजज़ आपणे लए बणाईआ। जिस दी भाल करदे खोजा, वेखण थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सच कहे ख़ुदावंद करीम, अल्ला इलाही आप दृढ़ाइंदा। तुलबिआं दस्सो इक्क तालीम, जिस दा नुक्कता ना कोए बदलाइंदा। मिले घर इक्क अज़ीम, आलीशान आप वड्याइंदा। जिस दी करे ना कोए तक्सीम, दूजा हिस्सा ना कोए पाइंदा। ख़ुदा दा मार्ग आदि तों सदा कदीम, कुदरत दा कादर आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा फ़रमाना आप प्रगटाइंदा। सच फ़रमाना देवे धुर दा इक्क संदेसा, धर्म दी धार प्रगटाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो दरगाह साची कर लओ एका, इक्क आवाज़ उठाईआ। तुसीं मेरा नूर अगम्मी बेटा, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। अवतार पैगम्बर गुरू मेरा जुग चौकड़ी भेखा, निरगुण सरगुण वज्जे वधाईआ। पिछला सारे कर लओ चेता, जो पेशीनगोई आए सुणाईआ। सदी चौधवीं परवरदिगार धुर दरबार सचखण्ड दवारे बहि के सब दी बदल देणी रेखा, ·षीआं मुनीआं अंदर वड़ के आप समझाईआ। जिस दी ना कोई दाढ़ी मुच्छ केसा, ना कोई मूंड मुंडाईआ। जो आदि अन्त सदा रहे हमेशा, सदा सद आपणे विच समाईआ। जुग बदलणा ओस दा वेसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी साची कार दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दयो जवाब, हरि करता आप सुणाईआ। पूरब दे वेखो नवाब, ख़ालक ख़लक परदा रिहा उठाईआ। जिस नूं सजदयां विच करो आदाब, नमसतयां डण्डावत विच निउँ निउँ लागे पाईआ। उस दी मंज़ल वेखो महिराब, परदा इक्क चुकाईआ। ओस दी बिना अक्खरां तों किताब, बिना सफ़िआं तों अंक बदलाईआ। जिस दा समझे ना कोए हिसाब, अंकड़े वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सो खेल होणा पंजाब, पंच वज्जे वधाईआ। सब दे नैणां खोल्हे जाग, सोया रहिण कोए ना पाईआ। सब दा सांझा करना समाज, समग्री आपणा नाम टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब दे अंदरों इक्को निकले आवाज़, हू हू नाअरा लाईआ। लेखे लावे उह नमाज़, पंचम वक्त पंचम कर रुशनाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा मेला मेल मिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो वेखो आपणा दीन दुनी, जगत ध्यान लगाईआ। सच आवाज़ किसे ना सुणी, अन्तर परदा ना कोए उठाईआ। विद्या दे बण के गुणी, वहदत विच करन पढ़ाईआ। बिना सच नाम कलमे तों बणदा कोए ना धुर दा मुनी, मुनीश्र इक्को नज़री आईआ। जिस दे अंदर अमृत आत्म देवे उह चुली, जो चार वरन दा झगड़ा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा कलमा इक्क सुणाईआ। धुर दा कलमा इक्क महिदूद, वाहिद आप प्रगटाईआ। ख़ालक प्रितपालक वेखो वाली अर्श अरूज़, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी सिफ्त करे हज़ारा दरूद, महिमा बोध अगाध वड्याईआ। जिधर तक्को ओधर मौजूद, हर घट वस्या बैठा डेरा लाईआ। कदे होवे ना नेस्तोनाबूद, जड़्ह सके ना कोए उखड़ाईआ। जे कोई रमज़ इशारा लवे बूझ, सूफ़ी हो के सुहबत विच ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। साचा हुक्म इक्क संदेसा, धुर दा इक्क सुणाईआ। वेख्यो ख़ुदा नूं मंनिओ ना कोई वेखी वेखा, अंदर वड़ के आपणा मन लैणा समझाईआ। मज़्हब दा कोई ना चुकिओ ठेका, ठेकेदारी कम्म किसे ना आईआ। साध सन्त सूफ़ी फ़कीर मुनी करन आए एका, इक्को घर देणा वखाईआ। आपणे मन दी कल्पणा ऐथे कर दयो सारे भेंटा, हँकार रहिण कोए ना पाईआ। ओ पेशवा बदल लओ आपणा पेशा, पेशीनगोई धुर दी रिहा सुणाईआ। इक्को हुक्म मुल्लां शेख़ा, मुसायकां करे शनवाईआ। पंडत पान्धयां देवे निउता, नेत्रहीणां अक्ख खुल्हाईआ। शब्द संदेसा दे धारी केसा, किस्मत सब दी दए बदलाईआ। जो प्रेम प्रीती दस्स के गया दस दस्मेशा, दहि दिशा डंक देणा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सब दी सेव कमाईआ। सुणो हुक्म अगम्म अथाह, बेपरवाह आप जणाइंदा। मन्नो इक्क रब्ब रज़ा, जो रहमत विच समाइंदा। सब दा मालक इक्क ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर मेट मिटाइंदा। क्यों उस तों होए जुदा, जुज़ वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। सब नूं दस्से सिध्धा राह, फड़ बाहों मंज़ल हक आप चढ़ाइंदा। उस दा ढोला गाउणा नाँ, नाउँ निरँकारा इक्क जणाइंदा। सो करे सदा न्याँ, अदालत इक्को इक्क जणाइंदा। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां मुफ़लसां फड़े बांह, फड़ बाहों आप उठाइंदा। जिन्हां नूं प्रभ मिलण दा चा, अन्तर आत्म बणे मलाह, नईआ नौका इक्क वखाइंदा। जिस कारण मुनी सन्त फ़कीर सूफ़ी आचारीए इक्ट्ठे होए आ, आलम इलम इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क समझाइंदा। छब्बी पोह कहे मैं आया जग, नौ जनवरी वड्डी वड्याईआ। सब ने झगड़ा दीन मज़्हब दा देणा तज, अंदर दवैश रहे ना राईआ। मंज़ल इक्को वेखणी भज्ज, जित्थे भजन बन्दगी नूर ख़ुदाईआ। सब ने हिस्सा
❋
❋
लैणा अग्गे वध, वायदा पिछला याद कराईआ। तुसीं सारे परम पुरख दी यद, जो सब दा पिता माईआ। कलयुग अग्नी वेखो अग्ग, बिन कक्खां रही जलाईआ। बिन मक्के काअब्यों काअबे हकीकी दा करो हज्ज, जित्थे मिले आप ख़ुदाईआ। इक्क आवाज़ नाल राज़ खोल्ह के नौ सत्त, बांग अज़ां इक्को इक्क सुणाईआ। बिन भगतां सब दे ख़ाली दिसण हड्ड, तन वजूद कम्म किसे ना आईआ। अन्तिम माटी ख़ाक देणा दब्ब, अग्नी अग्ग विच जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क उपजाईआ। सुणो हुक्म धुर दा सुंदर, सच पैगम्बर इक्को इक्क जणाईआ। सब ने रचणा हक सुअम्बर, जिस दी वज्जे चार कुण्ट वधाईआ। कूड़ी क्रिया सब ने मेटणा अडम्बर, झगड़ा मोह रहे ना राईआ। हरि स्वामी सर्ब भरतम्बर, घट घट रिहा समाईआ। ज़रा मंज़ल चढ़ के वेखो अंदर, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। बजर कपाटी तोड़ो जंदर, निज लोइन होए रुशनाईआ। फेर किसे दवारे की जाणा मंगण, घर बैठयां मिले माहीआ। एहो धुर दा साचा मन्दिर, मस्जिद एसे नाम अलाईआ। करो प्रकाश अन्धेरे कंदर, काया कुटीआ फोल फुलाईआ। मन वासना बन्न्ह लओ बन्दर, बन्दगी इक्को लओ अपनाईआ। बोध अगाधे बण जाओ पंडत, सिख्या सच सच समझाईआ। तुहाडे दुआर दा दवारा बहिश्त जंनत, स्वर्गां तों परे निरगुण हरे, जोती जाता डगमगाईआ। जो सब दी आत्म वरे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेख के होए हैरान, हैरानी सब दे अन्तर आईआ। की खेल होवे जहान, जहालत विच लोकाईआ। साबत रिहा ना कोए ईमान, अमल भुल्लया धुरदरगाहीआ। सम्मत सम्मती बदलया नज़ाम, नौबत हक ना कोए वजाईआ। जिधर वेखो तक्को होए हराम, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मन दी कल्पणा सब नूं कीता ग़ुलाम, ग़ुरबत अंदरों ना कोए कढाहीआ। जगत अन्धेरा होया शाम, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर एकँकार एका परदा रिहा उठाईआ। अवतार पैगम्बर कहिण गुर, तेरी बेपरवाहीआ। तेरा हुक्म सदा धुर, लोकमात वज्जे वधाईआ। असीं जा के आए मुड़, तेरे तेरे विच समाईआ। सदी चौधवीं तेरी लोड़, मेहरवान आपणा परदा लै उठाईआ। सच प्रीती निभा तोड़, टुट्टी गंढ्ढ पवाईआ। जेहड़े तेरा कलमा गए छोड़, तेरे नाम तों करी जुदाईआ। ओन्हां दे काया मन्दिर अंदर वड़ के मोड़, डण्डा शब्द हथ्थ उठाईआ। सब नूं सांझे मार्ग तोर, तुरीआ तों अगला रस्ता दे जणाईआ। जित्थे ना कोई तोर मोर, मूर्त अकाल नज़री आईआ। दूजा पावे कोई ना शोर, रसना जेहवा ना ढोला गाईआ। साचे तंद नाल बन्न्ह दे डोर, बन्धन आपणा आप रखाईआ। तेरा मंत्र फ़ुरना फुरे फोर, सुरत निरत वज्जे वधाईआ। कर प्रकाश अन्धेर घोर, अन्ध अन्धेर दे गवाईआ। जगत दुनी
❋
❋
होई ठग्ग चोर, माया ममता विच हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क बदलाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर वेखो अगम्मा खेल, हरि करता आप कराईआ। धुर दे हुक्म नाल अंदरे अंदर सब दा करां मेल, दवैश दूई रहिण कोए ना पाईआ। कर प्रकाश बिन बाती तेल, निरगुण नूर डगमगाईआ। वरन बरन बणा के सज्जण सुहेल, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी जोड़ जुड़ाईआ। साचे नाम दे कंडे तोलां तोल, अतुल इक्क अख्वाईआ। जेहड़ी दुनिया सृष्टी कायनात सुत्ती अनभोल, सब दा नेत्र नैण दयां खुल्हाईआ। जगत दी नईआ रही डोल, पतण पार ना कोए कराईआ। जो पैगम्बरां कीते कौल, अवतारां बोल निभाईआ। जिस नूं समझे कोई ना पंडत पांधा रौल, हिसाब विच ना अंक बणाईआ। उह दवारा देणा खोल्ह, जिस नूं ख़लक निउँ निउँ सीस निवाईआ। प्रभ ने किसे नाल नहीं मारना रोल, रौले विच मौला दए वखाईआ। सूफ़ी सन्त बैठे रहिण अडोल, सांतक सति सति समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सच ख़ुदा करें की, करते दे दृढ़ाईआ। किस बिध जगत समझावें जीअ, जीव जंत भेव मिटाईआ। जो पिच्छे चार जुग दी लीह, किवें रस्ता दएं बदलाईआ। जो लोकमात बीज आए बी, पत्त डाली फुल्ल नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दे खुल्हाईआ। परवरदिगार कहे सुणयो मेरे मीत, मित्रो दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी बदलां रीत, धुर दी धार आप समझाईआ। जदों बदलया मैं आपणा नाम कलमा रसना नाल दस्स के गीत, राम तों शाम शाम तों अल्ला अल्ला तों सतिनाम वाहिगुरू आपणे विच समाईआ। सब नूं कर के भय भीत, आप आपणा परदा दयां उठाईआ। साचे मुनीआं दे वस के अंदर चीत, चित ठगौरी बाहर कढाहीआ। जित्थे झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात ना वण्ड वण्डाईआ। सब दी करां आप तस्दीक, शहादत अवर ना कोए भुगताईआ। मार्ग दस्स इक्क बारीक, मंज़ल धुर दी दयां चढ़ाईआ। जिस नूं समझदे दूर उह सदा अंदर नज़दीक, हमसाजन बैठा नज़री आईआ। अक्खां दे पिच्छे वेखो करीब, कुदरत दा कादर नूर रुशनाईआ। सारे इक्ट्ठे ओस दे बण जाओ अज़ीज़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सति धर्म दी प्रीत, हर प्रीतम दए प्रगटाईआ। दूजा रहे ना कोए बीच, जे विच्चों मन लवो बदलाईआ। अज्ज दी याद रखयो तारीख़, जिस कारण सन्त महात्मा इक्ट्ठे हो के बैठे डंक वजाईआ। अन्धेरा रहिण नहीं देणा तारीक, एका नूर होए रुशनाईआ। सच प्रेम विच बिरहु विछोड़े विच परम पुरख दी याद विच ओस ख़ुदा दी आदि विच सब दे अंदरों निकले सोहँ चीक, चीक चिहाढ़ा कूड़ा रहिण कोए ना पाईआ। आपणे अंदर तक्को नीकन नीक, जो निक्कयों वड्डे दए बणाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर
❋
❋
कर के गए ताकीद, हुक्मां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर धुर दा गुलदस्ता, फुल्ल अगम्मी नज़री आईआ। जित्थे अमृत मेघ धुर दा झिरना झिरदा, आबेहयात नूर इलाहीआ। जो बिना ग़ुंचिउं आदि जुगादि खिलदा, बिना पत्त डाली रिहा महकाईआ। जे राज़ समझो आपणे जानी दिलबर दिल दा, दलील दा झगड़ा रहे ना राईआ। एह खेल मातर छिन्न दा, परदयां विच्चों परदा दए उठाईआ। नज़ारा तक्क लओ आपणे तिल दा, जो त्रैगुण डेरा ढाहीआ। बिना काया काअबे तों होर किते नहीं मिलदा, बन खण्ड हथ्थ किसे ना आईआ। जिस ने परदा लाहया आपणी सिल दा, सलल हो के विच समाईआ। एह खेल कोई नहीं रात दिन दा, अठ्ठे पहर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदी सदीवी खोज खुजाईआ। सदी कहे मैनूं होया सदमा, दुक्खां नाल कुरलाईआ। कदमबोसी करां मुहम्मद कदमां, निउं निउं सीस झुकाईआ। जिस ने सब दा चुकाउणा बदला, बदली करे ख़लक ख़ुदाईआ। हक दवारे इक्को अदला, इन्साफ़ दए गवाहीआ। वेखणहारा सब दीआं मज़लां, मंज़ल फोल फुलाईआ। जो तरानयां विच गाउँदे ग़ज़लां, गहर गम्भीर सिफ्त सालाहीआ। ओन्हां दे मुड़ ना आवे अज़ला, इज़राईल जबराईल मेकाईल असरफ़ील करे सफ़ाईआ। ओथे ना कोई मक्तूल ना कोए कातिल ना कोई करे कत्ला, कत्लगाह ना कोए वखाईआ। जित्थे रहमत हो जाए फ़ज़ला, ख़ैर बन्दगी देवे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पैगम्बरां दीन दुनी रिहा वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो आपणा वेखो संसार, दीन मज़्हब धिंआन लगाईआ। कवण हकीकी करे प्यार, साची किरत कमाईआ। कवण होया ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सीस झुकाईआ। कवण धूढ़ी मंगे छार, मस्तक ख़ाक रमाईआ। कवण दरस लोचे यार, परदा अक्ख उठाईआ। कौण मिले मेल परवरदिगार, पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म विच समाईआ। आपणा लेखा दस्सो वारो वार, कथनी कथ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त अख़ीरी वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण छब्बी पोह दी आई रुत्त, रुतड़ी मात महकाईआ। सारे तेरी धारों उठ, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। दहि दिशा वेखीए चार कुण्ट, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सति धर्म दा दिसे कोई ना सुत, अपराधी बैठे मुख भवाईआ। उजल करे कोई ना मुख, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। दुनिया दिसे कोई ना सुख, शाह सुतलान रहे कुरलाईआ। जे किरपा करें साचे सन्तां लवें पुछ, अन्तर वड़ के आप उठाईआ। कुछ भेव दस्सो मुझ, सहिज नाल सुणाईआ। किस धन्दे जाणा रुझ, किहड़ी करनी किरत कमाईआ। भेव खोल्हणा गुज्झ, परदा ओहला रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार
❋
❋
पैगम्बर कहिण साडे चार जुग दे पटे, सदी सदी वेख वखाईआ। दीना मज़्हबां पै गए रट्टे, झगड़ा करे झगड़े विच लोकाईआ। तेरी मंज़ल कोई ना दस्से, आपणीआं उंगलीआं रहे लगाईआ। माया ममता विच फसे, जगत सन्यासी समझ किसे ना आईआ। कोई ना वेखे सब नूं इक्क अक्खे, दोए नैण देण दुहाईआ। जगत साधूआं कीमत पा लई आपणी टके, माया उत्तों घर घर फेरीआं पाईआ। जे कोई मुनी वरगे होवण फटे, नंगी पैरीं भज्जण वाहो दाहीआ। ज़िआउलहक वांग आवण नठ्ठे, अतीकउल रहमान वांग करन धाईआ। फेर समझो साधू सच्चे, जिन्हा दे दर्द प्रेम दी नज़री आईआ। बिन प्रीतों सारे यारी दे कच्चे, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। एथे सब ने कौल इकरार करने पक्के, वायदा आपणा आपणे नाल रखाईआ। भावें कोई मदीने भावें कोई सिर झुकावे मक्के, मालक इक्को नज़री आईआ। भावें कोई मन्दिर जावे तीर्थ अठ्ठ सठ्ठे, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नहा नहा ख़ुशी मनाईआ। भावें कोई गुरदुआर सिर मस्तक रोले घट्टे, मथ्था ख़ाक छुहाईआ। जिंना चिरे अंदरों मन द्वैत दे मिटण ना रट्टे, राम नज़र किसे ना आईआ। ऐस वेले वेखीए थोड़े्ह साधू सन्त फ़कीर बचे, जो बचन धुर दा पूर कराईआ। जिन्हां दे अंदर नहीं मनमते, ममता मोह बैठे गवाईआ। वेखो बोधी बैठे बण के भाई सके, आचारीए मिल के वज्जे वधाईआ। जिन्हां दे लूं लूं अंदर हरि प्रभू प्यारा रचे, रचना आपणी रिहा समझाईआ। उह ख़ुशीआं दे विच हस्से, हस्स हस्स ढोला रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप उपजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ जगत रहे ना कोई तकरार, झगड़ा दिसे ना कोए लोकाईआ। साडा पूरा होया इकरार, कौल पिछला देणा निभाईआ। अन्तिम तेरी आई वार, वारता आपणी दे समझाईआ। निरगुण बण जा सांझा यार, अर्शां दे मालक फ़र्शां उत्ते वज्जे वधाईआ। सारे तेरे होवण ख़िदमतगार, ख़ादम ग़ुलाम हो के नफ़रां वांग सीस झुकाईआ। इबादत विच सदाकत विच तेरा करन दीदार, नयामत विच आपणी रहमत झोली पाईआ। एह अज्ज दा विवहार, मर्यादा जगत संसार, मुनी सुशील दा उह लिख्या जाणा इशतयार, जो इशतयारी मुलज़म सारे फड़ ल्याईआ। किरपा करनी आप करतार, पचपन मुल्कां संदेसा देणा अज्ज दी रात पहली वार, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साहिब सतिगुर वाह वाह, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। जे सब दा सांझा करें राह, रहिबर हो के आप सुणाईआ। तेरी चलन सर्ब रज़ा, सिर सके ना कोए उठाईआ। वाहिद इक्को होवें ख़ुदा, पतिपरमेश्वर नूर इलाहीआ। धुर दी इबादत इक्को दे सिख़ा, साख्यात कर पढ़ाईआ। जेहड़ा कलमा किसे नहीं लिखा, उह आलमां इलम देणा जणाईआ। जिस दा छपया नहीं कोई चिठ्ठा, हरफ़ां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सच
❋
❋
दुआर रख्या सदा अनडिठ्ठा, आप आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म देणा वरताईआ। धुर दा हुक्म दस्स इक्क कानून, काइदा बाकायदा दे चलाईआ। सारे तेरे होण ममनूंन, सीस जगदीस निवाईआ। झगड़ा मुका कूड़ मज़लूम, मुलज़म रहिण कोए ना पाईआ। सारी सृष्टी तेरे दर ते आवे बण हजूम, हुजरा इक्को देणा प्रगटाईआ। तेरा खेल नामालूम, बिन तेरी किरपा समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला देणा उठाईआ। परवरदिगार कहे मेरी अनोखी सिख्या, सिख़र चोटी चढ़ के दयां जणाईआ। जगत जहान जाणो मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर कोई ना टिकया, पंज तत वजूद होई जुदाईआ। जिन्हा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी मुहब्बत प्यार विच लिख्या, हरफ़ बहरफ़ जोड़ जुड़ाईआ। तिन्हा बेनज़ीर शाह हकीर इक्को रूप वेख्या, तक्कया धुरदरगाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर खेल करे आपणे वेस्या, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जो छब्बी पोह दी करन आए सदारत, सदमे जगत मिटाईआ। ओन्हां दे अन्तर ओस दी इक्क सफ़ारश, जो शफ़ा कर के दए वखाईआ। जिस दी मुहब्बत वाली इबारत, तालीम धुरदरगाहीआ। सब ने इक्ट्ठयां हो के दीन दुनी दी झगड़यां वाली बदल देणी आदत, साचा राह सच नाल चलाईआ। एह पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हक ख़ुदा ने दिती इजाज़त, एसे कर के इक्ट्ठे हो के सच सगंठन रहे बणाईआ। जन भगतो अंदरों कढ्ढ दयो कूड़ी आतश, साज़श मन रहे ना राईआ। साचे नाम दी ला लओ माचस, जो सब दी करे सफ़ाईआ। प्रभ दा नूर बण जाओ ख़ालस, ख़ाहमख़ाह ना जन्म गवाईआ। वेख्यो नफ़रत विच कोई सौं ना जायो बण के आलस, निंद्रा बाहर कढाहीआ। अन्तर मन रहे ना तामस, तृष्ना कूड़ मिटाईआ। मूर्ख मुग्ध ना रहिणा अणजाणत, बुध बिबेक कराईआ। सदा जीणा सही सलामत, अमानत प्रभ दी भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेख आपणी कायनात, निरवैर ध्यान लगाईआ। आपणा परदा खोल्ह ताक, तकवा सब दा दे बणाईआ। बिन तेरे करे ना कोए इत्तफाक, निफ़ाक सके ना कोए कढाहीआ। तेरी रहमत होवे दात, बख्शिश नाम झोली पाईआ। फेर सब दी लेखे लग्ग जाए अज्ज दी रात, रैण सुहञ्जणी वज्जे वधाईआ। अग्गे सति धर्म दी उपजे प्रभात, सति सच दी वज्जे वधाईआ। सुख नाल दु:ख विच्चों होवो इकांत, झगड़ा मोह मिटाईआ। अंदरों कढ्ढ दयो भुलेखा भरांत, भरम रहे ना राईआ। एह सन्तां कोलों समझण वाली बात, जेहड़ी जगत विद्या विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। वेख्यो कोई ना बणयो
❋
❋
गुस्ताख़, ग़ुस्सा गिला ना कोए जणाईआ। तुहाडे अन्तर निरंतर उपजे उह वैराग, जो वैरी अंदरों दए कढाहीआ। प्रेम दी जोती दा जगा के जाणा चराग़, चुग़ली निंदया अंदरों देणी सुटाईआ। इक्क दे हथ्थ फड़ाउणी आपणी वाग, घर घर दर दर आपणा सीस ना कोए झुकाईआ। जित्थे नहीं सवाल ते नहीं जवाब, हुक्म विच हुक्म दए बदलाईआ। सो सब दी क्रिया कूड़ करे बरबाद, सति सच हक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत कादर वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण कर सलाम झुक, नमस्ते सीस निवाईआ। सब दा पैंडा रिहा मुक, मुकम्मल दईए जणाईआ। जे मालक ख़ालक प्रितपालक साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणे नाम दी दस्सें इक्को तुक, धुर दी सिख्या इक्क जणाईआ। गढ़्ह हँकार दा बूटा अंदरों देवें पुट्ट, अन्तर रहिण कोए ना पाईआ। भाग लग्गे काया माटी बुत्त, तन वजूद होए रुशनाईआ। परदा रहे ना ओहला लुक, लुकमा कूड़ ना कोए खाईआ। सच महल्ले विच्चों उठ, आप आपणी लै अंगड़ाईआ। दीनां नाथा आपे तुठ, मेहर नज़र टिकाईआ। तेरा खेल अबिनाशी अचुत, चार कुण्ट रुशनाईआ। दीन दुनी भरी नाल दु:ख, घर घर रही कुरलाईआ। किहड़ी गल्लों सब दे मालक ग्यों रुस्स, पल्लू आपणा आप छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त दे सुहाईआ। वेला वक्त वेख आ के नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी दे वध गए झेड़े, झगड़ा मज़्हब करे लड़ाईआ। तेरे चढ़े कोई ना बेड़े, नईआ नौका पार ना कोए कराईआ। कोटन कोटि सतिगुरू बणे बथेरे, सति सति रहे सुणाईआ। अनगिणतां विच्चों कोटां विच्चों थोड़े तेरे चेरे, जो तेरे नाल मिलके तेरी रीत रहे चलाईआ। सूरबीर बण के योद्धे वड्ड दलेरे, आपणी ताकत रहे वखाईआ। सारे निकल जाओ विच्चों दीन मज़्हब दे घेरे, घिरना अंदरों दयो कढाहीआ। धरनी धरत दे खुल्ल्हे वेहड़े, चार कुण्ट मानस मानुख मानव नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। परवरदिगार कहे की दस्सी गल्ल, बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। की दुनिया अंदर वड़या छल, धोखे विच दुहाईआ। ज़बानों बदलण घड़ी घड़ी पल पल, विश्वास रहिण कोए ना पाईआ। सब दा अंदर गया हल्ल, हलके हो के भज्जण वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया सब नूं चंगा लग्गे फल, कलयुग फलीभूत रिहा कराईआ। सब दा निरबल होया बल, बलधारी आपणी बहीआ ना कोए उठाईआ। सन्त समाजी हक इमदादी सियासत विच जावे कोई ना रल, विरासत हरि का नाम जणाईआ। जो एथे आए चल, वहिन्दी धार लँघ के जल, डूँग्घी पार कर के डल्ल, आपणा पन्ध मुकाईआ। सब दा मेटणा द्वैत दा सल्ल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग इक्क बणाईआ। परवरदिगार कहे सारे बण जाओ संगी साथी, सगला संग बणाईआ।
❋
❋
इक्क इकल्ला जगत महल्ला सब दी करे राखी, रखक हो के वेख वखाईआ। सब दा लहिणा देणा देवां बाकी, तन ख़ाकी फोल फुलाईआ। साची मंज़ल चढ़ जाओ घाटी, जिस दा पन्ध जगत सके ना कोए समझाईआ। साचे सन्तो तुहाडे कोल उह अगम्मी राशी, जो वंडयां मुक कदे ना जाईआ। जगत जहान दी शरअ ज़ंजीर दी कट दयो फाँसी, फ़ैसला आपणे नाल कराईआ। एह सुनेहड़ा धुर दी पाती, पत्रका इक्क प्रगटाईआ। जीवण विच्चों जीवण हयाती विच्चों हयाती खोल्ह के जाणी ताकी, लेखे लग्ग जाए छब्बी पोह दी राती, रतन अमोलक हीरे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला रिहा उठाईआ। परदा ओहला देवां खोल्ह, अंदरों गंढ्ढ खुल्हाईआ। सति धर्म दा जैकारा सारे देवो बोल, बोली सब दे नाल मिलाईआ। मन वासना नाल करना घोल, अंदरे अंदर लैणा ढाहीआ। आपे नज़र आ जाए नूर उह सोहल, जो सवैम सब दे विच समाईआ। एह सन्त समागम कोई नहीं मख़ौल, शाह सुल्तानां दे सिर दए झुकाईआ। वेख्यो की खेल होणा उत्ते धौल, धरनी धरत धवल नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सब दा निकल जाणा पोल, झूठा पोप रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाता रिहा जुड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ साची कर दे जोड़ी, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। अल्ला हू तेरी खेल दुहरी, एका दूआ दूआ एका एका एके विच मिलाईआ। जन भगतां नाल करीं कदी ना चोरी, सूफ़ीआं सन्तां अंदर मिल के आपणा रंग रंगाईआ। तेरी मिल जाए बिना डण्डे तों चढ़न वाली पौड़ी, मंज़ल इक्को वार मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला परदा देणा उठाईआ। अगला परदा सुणो भेव, धुर दा मालक आप समझाईआ। जिस नूं मन्नदे देवी देव, देवत सुर मुन जन सीस झुकाईआ। जो आदि जुगादि दाता अलख अभेव, अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। सच दुआर वसे सदा निहकेव, निहचल धाम डेरा लाईआ। गा ना सके रसना जिहव, कथनी कथ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा चढ़ाईआ। साचा रंग चढ़ावे एक, एका एक दए वड्याईआ। सारे इक्क दी रखो टेक, जो टिक्के मस्तक नाम सब दे मथ्थे आप लगाईआ। आत्म परमात्म मिल के रहे कोई ना भेत, नूर नुराना नूर अलाहीआ। कुछ खेल होणा ऐस महीने जेठ, जो भज्जया आवे वाहो दाहीआ। राज राजानां पीड़ पैणी विच पेट, पट्टी बन्न्हण वाला नज़र कोए ना आईआ। लहिंदी दिशा लैणा वेख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। झगड़ा होणा ओस देश, जिस दा ईसा मूसा हज़रत मुहम्मद लेखा गए जणाईआ। जिस नूं समझे कोई ना मुल्ला शेख़, बुद्धी विच रमज़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा परदा आप उठाईआ।
❋
❋
गुर अवतार पैगम्बर कहिण सुणया सच हाल, हालत वेखे जगत लोकाईआ। चारों कुण्ट कूके काल, कला आपणी रिहा प्रगटाईआ। धर्म दुआर धर्म ना रिहा कोई धर्मसाल, सच सति नज़र कोए ना आईआ। जिधर वेखो बिन हरि नामे सारे होए कंगाल, कफ़नी ओढन कम्म किसे ना आईआ। अग्गे तों इक्क प्रभू नूं बणाओ दलाल, जो सब दी आसा मनसा पूरा करे सवाल, सवाली मुड़ कोए ना जाईआ। जन्म कर्म दा लेखा नाम इबादत लेखे लावे घाल, कीमत करता आप चुकाईआ। उह सज्जण मीत मुरारा सांझा यारा आपणे अंदरों लैणा भाल, भालयां हथ्थ किसे ना आईआ। वेखो खेल अज्ज कमाल, सन्त साजन बैठे इक्क दूजे नाल, जिन्हां बदलनी जगत अवल्लड़ी चाल, जगत जंजाल देणा तुड़ाईआ। प्रेम दा दीपक देणा बाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेखणा दीपक बलदा, तन ख़ाकी ध्यान लगाईआ। किस बिध सन्त समाज चलदा, कूड़ा चलत मिटे लोकाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई किवें मिलदा, मिल मिल वज्जे वधाईआ। झगड़ा मुके काया भँवरी बिल दा, डूँग्घी भँवरी ना कोए फिराईआ। जिस दा रूप अगम्मी नील दा, बसन बनवारी इक्क अख्वाईआ। ओहदा खेल नहीं हुण ढिल दा, इक्को डंका रिहा सुणाईआ। अग्गे लहिणा देणा लेखा किस किन दा, कवण देवे चाँईं चाँईंआ। जिन्हां नूर जाता इक्को चिन्न्ह दा, चश्म दीद करन रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क सुणाईआ। छब्बी पोह कहे मैं हो वडभागा, भागां वालयां दयां जणाईआ। लोकमात जगण लग्गा उह चिराग़ा, जिस दा नूर बुझ कदे ना जाईआ। सब दा धुपण लग्गा दुरमति वाला दाग़ा, दग़ेबाज़ रहिण कोए ना पाईआ। जिस कारण खेल होया देस माझा, गुर अवतार पीर पैगम्बर एथे निशाना गए सुणाईआ। जिन्हां पढ़या का खा गा घा, धायल होए विच लोकाईआ। वेख्यो कोई वेखण ना आयो जगत तमाशा, एह सन्तां दा सच दवार, धर्म दा प्रचार, जीव दा उधार, कोई ठहर ना सके गवार, हँकारी नज़र कोए ना आईआ। सारे बोलो साडा इक्क दे नाल प्यार, जो सब दा पिता माईआ। साचे सन्तां उत्ते करो एतबार, जो कलमा धुर दा देण समझाईआ। जगत विच नहीं होणा ख़ुआर, मैल अंदरों देणी कढाहीआ। पुरख अकाल दा इक्क दीदार, सच ख़ुदा सीस निवाईआ। असीं ओस दे बरख़ुरदार, जिन्ह साडी बणत बणाईआ। जो सभनां दा सांझा यांर, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई मेल मिलाईआ। मुहब्बत दा ग़मख़ार, ग़मी अंदरों दए कढाहीआ। सब दा मीत इक्को जिस दा सच सच्चा दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस नूं झुकदे गुरू अवतार, पैगम्बर सजदयां विच निउँ निउँ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणी कार कराईआ। वेखो खेल ख़ालक ख़लक, मख़लूक इक्क जणाईआ। नूर नुराना वेखो फ़लक, पलक
❋
❋
पिच्छे करे रुशनाईआ। जिस दा ताब झल्ले ना कोई झलक, मूसा कोहतूर डगमगाईआ। जो वाली उपर अर्श, सो वेखणहारा फर्श, सब उत्ते रहमत करे तरस, अमृत मेघ देवे बरस, निज आत्म दे के दरस, जगत वासना मेट के हरस, पूरब लेखा चुका के कर्ज़, आवण जावण मेट के मर्ज़, सच दवारे कर के दरज़, फ़र्ज़ आपणा पूर कराईआ। कलयुग वेखो अन्धेरा गर्द, सब दी पुठ्ठी होणी नरद, योद्धा सूरबीर बहादर दिसे कोई ना मर्द, मद्दद विच शाह सुल्तान बैठे पिठ वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दरगाह साची मन्ज़ूर होवे अरज़, जगत नाम कलमे दी बण जावे करद, तालीम अज़ीम इक्को इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मंज़ले मक्सूद, जो हद्द विच कदे ना होया महिदूद, बन्धन सारे दए तुड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण, दुनिया वाल्लयो सुण लओ साडी इक्क सलाह, मश्वरे नाल जणाईआ। अग्गे सारे मन्न लओ इक्क मलाह, जो गुर अवतार पीर पैगम्बरां लोकमात प्रगटाईआ। जिस दा नाम कलमा ख़ुशीआं नाल गए सुणा, लिख लिख लेख वड्याईआ। उह दाता बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। ज्यों भावे त्यों लए चला, राज़क रिज़क रहीम इक्क अख्वाईआ। जिस ने कूड़ी क्रिया जगत मेटणी वबा, शफा सब दे अंदर टिकाईआ। साचे नाम दी दए ग़ज़ा, तृष्ना कूड़ भुक्ख मिटाईआ। धुर दे ख़ादम लए बणा, निम्रता नमो नमो जणाईआ। इबादत सांझी सांझा सब दा इक्क ख़ुदा, ख़ुदग़रज़ रहिण कोए ना पाईआ। सारे कहो असीं पिछली छड्डी अदा, अग्गे तों आदत लैणी बदलाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बण गए भ्रा भ्रा, वण्ड नज़र कोए ना आईआ। साडा बाहमी नाता जुड़या आ, आलम विच दुहाईआ। चलणा इक्क दी रज़ा, जो आपणे प्रेम दा रसा दए चखाईआ। उहनां नूं दोज़ख़ कदे ना मिले सज़ा, नर्कां विच ना कोए फिराईआ। गदागर हो के मंगण ना कोए गदा, रंग रंग विच रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण ऐस वेले उठण सूफ़ी सन्त फ़कीर, मुनी मोन लैण खुल्हाईआ। सृष्टी दी बदल देण तकदीर, तदबीर धुर दी नाल रलाईआ। झगड़ा रहे ना अमीर ग़रीब, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। जो मज़्हबां दी दिती तरतीब, प्रभ नूं मिलणा चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम सारे हो गए फ़रीक, फ़िरकयां विच लड़ाईआ। अग्गे सांझी करो प्रीत, प्रीतम इक्को वेख वखाईआ। सब ने आपणी गंढ्ढ मुहब्बत विच जाणी पीच, जिस नूं द्वैत वाला खोल्ह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। हरि रंगे रंग अवल्लड़ा, मालक धुर दरगाह। जो सदा इक्क इकल्लड़ा, नूरी नूर ख़ुदा। भगतां सन्तां फड़ावे पलड़ा, सूफ़ीआं लए जगा। आत्म परमात्म रलड़ा, कदे ना होवे जुदा। अंदर तक्को सच दवारे खलड़ा, जल्वागर हो रुशना। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हउँ सदके वारी घोली, तेरे चरणां घोल घुमाईआ। परवरदिगार पुरख अकाल आपणे नाम दी सांझी करदे बोली, आत्म परमात्म दे जणाईआ। झगड़ा कोई रहे ना रौली, रौणक इक्को घर प्रगटाईआ। जिस दी जगत कहावत सन्त सूफ़ी फ़कीर मुनी करन आए बहुणी, छब्बी पोह रुत्त सुहाईआ। अज्ज सब ने करनी राउणी, पाणी प्रेम वाला पाईआ। पिछली पक्क गई सौणी, अगली हाढ़्ही लैणी जणाईआ। फेर चार कुण्ट चढ़नी ताउणी, तवा परात दए दुहाईआ। दूई द्वैती कंध ढाउणी, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। सच जमात इक्क वखाउणी, जुमला अक्खर इक्क समझाईआ। भुल्ली दुनिया नेत्रां विच रवाउणी, आंसू हन्झूआं नाल वड्याईआ। गुरमुखो तुहाडी अक्ख ना कदे शरमाउणी, सांझे हो के गलवकड़ी लैणी पाईआ। जगत सियासत चार दिन दी पराहुणी, इन्हां सन्तां महंतां फ़कीरां दुनिया दे काया मन्दिर घर विच्चों बाहर देणी कढाहीआ। इक्को तुक्क इक्को मुख जो मिल के दु:ख उपावे सुक्ख तूं मेरा मैं तेरा सब ने मिल के गाउणी, गा गा ख़ुशी मनाईआ। अग्गों तों सति धर्म दी मजलस जगत लगाउणी, दूजा जलसा कोए ना भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत धार इक्क वखाईआ। जगत धार कहे मैनूं आउँदा हौका, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। मेरी डुब्बण लग्गी नईआ नौका, सन्त साजण नवां राह चलाईआ। सब नूं इक्ट्ठे होवण दा मिलण लग्गा मौका, द्वैत नज़र लए बदलाईआ। प्रेमीआं अंदर प्रेम मन चाओ का, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट वेखे थाउँ थाँईंआ। हर घट कहे प्रभ की पढ़ीए थान थानंतर, अन्तर दे जणाईआ। की साचा तेरा मंत्र, जो मंतव सब दा हल्ल कराईआ। किस बिध बणावें बणतर, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। सृष्टी दी दृष्टी होए सुतंतर, मन कल्पणा मेट मिटाईआ। परम पुरख कहे मैं सब दे विच वसां निरंतर, घट घट आप समाईआ। मेरा खेल गगन गगनंतर, ज़िमीं असमानां परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख अबिनाशी करता कुदरत दा कादर कदीम दा मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को नज़री आईआ। इक्को तेरी नज़र इक्को तेरा नूर, नूर नुराने तेरी वड्याईआ। इक्को तेरा नाम इक्को तेरा शब्द इक्को तेरा नाद इक्को तेरा तूर, तुरीआ तों अग्गे तेरा राग ना कोए अल्हाईआ। इक्को तेरा बेड़ा इक्को तेरा पूर, इक्को वञ्झ मुहाणा मंज़ल ना नेड़े ना दूर, दूर दुराडे आपणी दया कमाईआ। जगत कूड़ी क्रिया मेट दे फ़तूर, फ़तवा सब दे उत्ते लाईआ। जो करदे रहे कसूर, ओन्हां दे सज़ाईआ। जो सूली चढ़ गए वांग मनसूर, मसला ओन्हां दा हल्ल कराईआ। दुनिया दी दशा वेख के ज़िआउल हक ने किहा मैं हो गया मजबूर, मजबूरी मेरे अंदर आईआ। मुनी किहा मैं दु:ख नाल हो गया चकनाचूर,
❋
❋
क्यों भुल्ली जगत लोकाईआ। क्यों नहीं लैंदे नाम सुराही दा सरूर, जो अंदरों सुरती लए बदलाईआ। मिले मालक उह ग़फूर, जो ग़फ्लत विच्चों बाहर कढाहीआ। जिस दा सन्त भगत तारना दस्तूर, दस्त दस्त बदस्त मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संदेसा सनद नाल लिखाईआ। छब्बी पोह कहे मेरी रैण होवे वड वडभाग, भागां भरी सब नूं सीस निवाईआ। अंदरों धो लओ आपणा दाग़, दुरमति मैल अंदरों करो सफ़ाईआ। साचे प्रेम दा अंदरों जगाओ चिराग़, तेल बत्ती दी लोड़ रहे ना राईआ। सांझा करो समाज, कूड़ा बन्धन दयो तुड़ाईआ। जिस कारण समेलन होया आज, आजिज़ हो के प्रभ अग्गे झोली देवो डाहीआ। सति धर्म दी साजणा दे साज, साजिश करन वाला रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां तेरे हुजरे गुज़ारी निमाज़, ओन्हां आपणे नूर मिलाईआ। अगला भेव खोल्ह आग़ाज़, पर्दानशीन परदा आप उठाईआ। जिस नूं समझे ना कोए दिमाग़, बुद्धी विच ना कोए वड्याईआ। उह मंज़ल दस्स आप, जित्थे रूह बुत्त दोवें होण पाक, पतित पुनीत नज़री आईआ। तेरा मिलण दा होवे इत्तफाक, पिछला लहिणा होवे बेबाक, अग्गे खाता रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब नूं सच दृढ़ावांगा। जो इक्क दूजे दे नाल रहे, तिन्हां आपणा मेल मिलावांगा। जो सांझा बण के इक्ट्ठा बहे, बाहों फड़ के गले लगावांगा। जो अंदरों कढ्ढे हउमे, ममता मोह चुकावांगा। जो सच सरनाई ढए, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हावांगा। जो तूं मेरा मैं तेरा नाम कहे, कागत कलम दा हिसाब मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क वखावांगा। साचा खेल करां अगम्मा, हरि करता आप दृढ़ाईआ। दीन मज़्हब दा तोड़ के बन्ना, बन्दगी इक्को इक्क समझाईआ। मुक्ता रहे कोई ना कन्ना, कामल मुर्शद भेव खुल्हाईआ। नेत्रहीण रहे ना अन्न्हा, अन्ध अज्ञान करे सफ़ाईआ। कर प्रकाश काया तना, नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप प्रगटाईआ। साची धार दा मालक एका एकँकार, अकल कलधारी इक्क अख्वाईआ। जिस नूं कहिंदे परवरदिगार, पालणहारा धुरदरगाहीआ। वड अमामा बण सिक्दार, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर ख़ुआर, ख़ुआरी मेटे थाउँ थाँईंआ। मुहब्बत विच बण के यार, यराना अगला दए निभाईआ। सांझा दस्से सर्ब प्यार, सर्ब धर्म मिले वड्याईआ। सारे इक्ट्ठे कर लओ इक्क इकरार, इकरारनामा प्रेम प्रीती विच लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। दर घर वज्जे वधाई सच्च, सच मिले वड्याईआ। प्रेम प्रीती अंदर जावे रच, लूं लूं ख़ुशी बणाईआ। ख़ुशीआं विच ख़ुशी पए हस्स, हस्तीआं विच हस्ती नज़री आईआ। इक्क दूजे दे बिना दूई तों हो जाओ वस, वास्ता इक्को नाल
❋
❋
पाईआ। अन्तर खोल्हो आपणी अक्ख, जिस अक्ख विच्चों प्रतख मिले गुसाँईंआ। समेलन दा सति धर्म दा इक्ट्ठ, इक्ट्ठयां दा (गठ्ठा) देणा बंधाईआ। सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर मुनी रखीशर जुगीशर तपीश्र कदे पिठ्ठ दे ना जावे ढठ्ठ, ढट्ठयां लए उठाईआ। जोड़ जुड़या नठ्ठ नठ्ठ, पैदल चल के बैठा पन्ध मुकाईआ। सब ने सच प्रेम दा लाहा जाणा खट्ट, एहो खट्टी धर्म दी नज़री आईआ। अंदर वैर दी दीन मज़्हब रहे कोई ना हद्द, बन्ना कूड़ा देणा मिटाईआ। वड्याई ओस नूं मिले जग, जो जींवदयां जीवण मरन विच बदलाईआ। मरन दे पिच्छों की होया जे सड़ जाए विच अग्ग, हड्ड मास नाड़ी कम्म किसे ना आईआ। बिना दीद कीत्यां जे मिट्टी हेठां जाओ दब्ब, मिले मेल ना रब्ब गुसाँईंआ। एह झगड़े मन कल्पना सरीर दी हद्द, वण्ड विच लड़ाईआ। जे अंदरों काया मन्दिरों डूँग्घी कंदरों आपणे आप नूं आपणे बाप नूं आपणे जाप नूं लवो लभ्भ, लोभ मोह हँकार रहिण कोए ना पाईआ। जिस कारण तुहानूं ल्या सद्द, फ़कीर बैठे सज, दोहां दा नाता गया बज्झ, सारे कहो उच्ची गज्ज, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंगत विच्चों रंगत दए चमकाईआ। उह रंगत केहड़ा चाढ़े रंग, रंगे नूर इलाहीआ। जिस दे लभ्भण खातर नच्चदे फिरन मलंग, मतहिरे मोढ्ढयां उत्ते टिकाईआ। दीन मज़्हब इस्लाम दा करदे दिसण जंग, फ़तवयां विच लड़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान जिसदे मिलण दा दस्से ढंग, तरीका नीकण नीका इक्क दरसाईआ। उह सब दे नाल रिहा हंढ, अंदर बैठा बिन निज नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दा तारा ते चन्द, उह सब दा ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दगी विच मछन्दगी इक्क जणाईआ। नेत्र नैणहीण रहिण ना देवे अन्ध, दूई द्वैती ढाह के कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। उह वसे विच ब्रह्मण्ड, वेखणहारा सदा नवखण्ड, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। साचे सन्तो धर्म फ़कीरो तुहाडा प्रेम वाला जंग, जगत शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। कूड़ी क्रिया कर दयो खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। कोई हैरान ना होवे दंग, दंगा फ़साद होणा विच लोकाईआ। बिना साचे सन्तां तों साहिब सतिगुर तों धुर दे मुर्शद तों कोई मेट ना सके गंद, गंदगी कूड़ ना कोए हटाईआ। सारे इक्ट्ठे हो जाओ इक्को डोरी बज्झो तन्द, जिस तन्द नूं सके ना कोए तुड़ाईआ। फेर मुनी वांग लओ उह अनन्द, जिस अनन्द विच्चों अनन्द निकल के अनन्द विच समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्मा परमात्मा आदि दा सांझा छन्द, सोहँ रूप समझाईआ। महाराज सूरा सरबंग, शाह पातशाह धुरदरगाहीआ। शेर सिँघ ताकत विच बुलंद, भय भउ सब नूं रिहा जणाईआ। विष्नूं प्रेम प्रीती दा हो पाबन्द, पालणा विच पालक हो के सेव कमाईआ। भगवान उह जेहड़ा कदे ना होवे भंग, घड़न भन्न्हण ना रूप बणाईआ। जै विच कोई ना
❋
❋
होवे तंग, तंग दस्ती रहिण कोए ना पाईआ। अगले जुग दी अगली वण्ड, अबिनाशी करते आप सुणाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर मुनी जन चमकण सितारे उह चन्द, जिस चन्द दी सीतलता विच सति सति सच नज़री आईआ। सांझा कर लओ सारे अंग, अंग अंग नाल मिलाईआ। दस जनवरी सताई पोह समेलन दा इक्क नवां शुरु होणा ढंग, जो अन्तर अन्तर सब नूं लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित, निरगुण सरगुण सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद, आत्म परमात्म नाता लए गंढ्ढ, टुट्टी गंढ्ढणहार गोपाल दीन दयाल ठाकर स्वामी एकँकारा परवरदिगारा सांझा यारा दरगाह साची हक मुकाम वेखणहारा धुर निज़ाम, अन्त अख़ीरी करे सच इंतजाम, बन्दोबस्त विच दस्त, दस्त सूफ़ी सन्त फ़कीरां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दा राह अगम्म अथाह, गहर गम्भीर बेनज़ीर लाशरीक शरक्त विच्चों तफ़र्का बिना तफ़रीक लेखा बाहर देवे कढाहीआ।