पुस्तकालयभाग २०

२७ पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल सरव धर्म समेलन

सति धर्म कहे सारे बणो फ़रीद, मनसा मन बदलाईआ। तुहाडी ख़ुशीआं वाली ईद, जगत जहान मिले वड्याईआ। अन्तर निरंतर करो दीद, जो मालक धुरदरगाहीआ। काया काअबा वेखो हक मसीत, मन्दिर इक्को नज़री आईआ। वेख्यो किते भगतां वाली छड्ड ना जायो रीत, पिछली पिच्छे वाली भुलाईआ। इस बारश नाल बाहरों तन होवे सीत, अन्तर अन्तर निरंतर आत्म झिरना दए झिराईआ। सच धर्म दा खेल सदा अनडीठ, औखी घड़ी सब दे उत्ते आईआ। जे टाईम तों पहलों दे के जाओ पीठ, धर्म समेलन कहिण कोए ना पाईआ। सारा वक्त तिन्न वज्जे दा ठीक, एह ठाकर दी बेपरवाहीआ। जो सब दी परखण वाला नीत, सन्त समागम विच आपणी कल वरताईआ। जिन्हां नूं इक्क दे नाल प्रीत, हिरदे विच विश्वास रहे रखाईआ। उह आपणी बदल दयो नीत, नीतीवान रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। मींह बरसे होया की, अज्ज दी कीमत कहिण कोए ना पाईआ। उठ के गए ते ल्या की, आया गया कम्म किसे ना आईआ। झगड़ा होया जगत पुत्तर धी, माया ममता वज्जी वधाईआ। जन भगत बण के सन्त बण के सूफ़ी फ़कीर बण के पिछली छड्ड गए लीह, दु:ख विच सुख सुख विच दु:ख इक्क रंग ना लए बणाईआ। जिस दा

❋

❋

अज्ज सब ने इक्ट्ठयां हो के बीजणा बी, उस दा फल उपजे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। इस बारस दा कोई ना चले चारा, चारों कुण्ट इक्क दुहाईआ। एह सन्तां दा अखाड़ा, ग़ैर नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दा परम पुरख हक ख़ुदा इक्को लाड़ा, मालक दो जहान अख्वाईआ। जो सब दे काया मन्दिर अंदर शब्द सरूपी फेरदा आपे तारां, तुरीआ तों परे आपणा राग सुणाईआ। एह कोई तुहाडा मन्दिर नहीं इट्टां गारा, जो मींह नाल खुर के मिट्टी विच समाईआ। एह सब तों उॅतम दिहाढ़ा, इन्द्र ख़ुशीआं नाल आपणी छहबर लाईआ। तुसीं बैठे ओस दवारा, जिस दवारे सन्त सूफ़ी फ़कीर आपणा रंग रंगाईआ। अगला तक्कयो होर नज़ारा, बूँद बूँदी रहिण कोए ना पाईआ। सारे बण जाओ मीत मुरारा, सज्जण सब दा इक्क गुसाँईंआ। जिस दा रूप ना कोई पुरख ना कोई नारा, नाअरा हक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र कहे मींह हो जाए बन्द, बन्दगी विच ध्यान लगाईआ। जिस कारण मार के आए पन्ध, भज्जे वाहो दाहीआ। उस दा लैणा अनन्द, सुख आत्म विच टिकाईआ। तोड़ के द्वैत दे फंद, नाता बाहमी लैणा जुड़ाईआ। तुहाडा आत्म रूप संग, सो पुरख निरँजण वेख वखाईआ। जिस दे दवारे नहीं भुक्ख नंग, भुक्ख्यां दए रजाईआ। ओथे बैठयां कोई ना होयो तंग, तंग दस्ती अंदरों देणी कढाहीआ। एह सन्त सज्जण संग, दुरमति मैल अंदरों लैणी धवाईआ। ओ गुरमुखो तुहाडे अंदर उह परमानंद, जिस नूं जगत दी ममता पोह सके ना राईआ। सारे मिल के धुर दी पाउ गंढ्ढ, जो लोकमात गुर अवतार पैगम्बर गए पवाईआ। सन्त समागम कोई कर ना सके भंग, भंगणा विच ना आईआ। एह नाम दा मृदंग, डंका धुर दा करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला रिहा उठाईआ। बरखा कहे मैं सब दी दास, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिन्हां दा परम पुरख उत्ते विश्वास, उह विशा समझ के घर नूं जाईआ। सब दी इक्ट्ठी सांझी मण्डल वाली रास, आत्म परमात्म मिल के गोपी काहन खेल खिलाईआ। एह समझण वाली बात, जो सूफ़ीआं दिती सुणाईआ। एह हुक्म बोध अगाध, जो बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। एह जगत भिखारी ना समझयो साध, आत्म अधारी नज़री आईआ। जे आए ते आपणी खोल्ह के जायो जाग, निज नेत्र लोचण नैण खुल्हाईआ। तुहाडी ओस दे हथ्थ वाग, जेहड़ा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा नूर करे रुशनाईआ। ओस दा नूर वेखो महिताब, जो ख़ालक ख़लकत विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म सुणाईआ। धुर दा हुक्म आया छेती, जिस दा ध्यान लगाईआ। जो सन्त महिरम बण के बणया ओस दा भेती, पड़दे विच्चों परदा परे हटाईआ।

❋

❋

ओस दी याद रखयो नेकी, जो तुहानूं सति दा रस्ता रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। घड़ीआं नूं वेखो किते हो ते नहीं गए मिन्ट दस, जे तुसीं आपणे मन नूं कर लओ वस, ओथे घड़ी घड़याल दी लोड़ रहे ना राईआ। फेर कोई ना जावे नस्स, पल्लू आपणा आप छुडाईआ। सब नूं इक्क मार्ग देणा दस्स, जो विषयां विच्चों बाहर कढाहीआ। खोल्ह के जाणा अक्ख, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। एह धर्म दुआर दा हट्ट, जगत वणजारे बण के सौदा लैणा चाँईं चाँईंआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी आत्मा दा करना इक्ट्ठ, तन दी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। साचे सन्तां अजे तुहाडे उत्ते होर मारनी सट्ट, सोई सुरती देणी उठाईआ। तुसीं अजे तक्क सुणया अक्खरां विच पढ़या शब्द अनाद अनहद, बिन सतिगुर पूरे धुन आत्मक राग ना कोए प्रगटाईआ। एह समां सुहावणा मिल्या अज्ज, जो अज़ल तों दए बचाईआ। वेख्यो किते मींह तों डरदे ना जायो भज्ज, भज्जण वाल्लयो भजन बन्दगी कम्म किसे ना आईआ। एह सभा रही सज, उच्ची बोलण ज़ोर नाल गज्ज, मज़्हबां दा झेड़ा देणा मुकाईआ। जगत विकार नूं थल्ले देणा दब्ब, सिर सके ना कोए उठाईआ। सब दे अंदर इक्को नूर इक्को रब्ब, जो आलमीन अख्वाईआ। वाहिद कलमा कायनात दा एह बणन लग्गा नाल सबब, सारे मिल के आपणा रंग चढ़ाईआ। जे सुणना ते सुणयो नद, जो बिन डंके डौरू वज्जे चाँईं चाँईंआ। अग्गे खेल होणा जग, जगजीवण दाता आप कराईआ। कुछ अगले साल लग्गण वाली अग्ग, जगत प्रधान सके ना कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। मींह कहे मेरी बूँदां बांदी, सेवा सच कमाईआ। फ़रीद कहे उह झक्खड़ झांगी, मेरा मन ना सके बदलाईआ। जो उपदेश दस्सया जगत दवारे गांधी, तन्द तन्द जुड़ाईआ। हुण सारे मज़्हबां वाले इक्ट्ठे मिल के बण जाओ आंढी गुआंढी, हमसाए हो के आपणा झट लँघाईआ। होर सुणयो बिना पुरख अकाल दीन दयाल सब दी पत जांदी, दूजा होए ना कोए सहाईआ। तुहाडी काया प्रेम वाली साची हाण्डी, सच धर्म दी भठ्ठी इक्को लैणी चढ़ाईआ। वेख्यो कोई लालच ना करयो सोना चांदी, मन तृप्त कर के तृष्ना आपणी लैणी बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आयां सज्जणां प्रेमी मित्रां साचे सन्तां सूफ़ी फ़कीरां शाह हकीरां अन्तर आत्म एका देवे शब्द कलमा नाम, मुहब्बत वाली वधाईआ। उत्तों होर आई कलाम, कलमा धुरदरगाहीआ। संदेसा दए अमाम, नूर नुराना नूर इलाहीआ। सुणो सर्ब अवाम, अमल इक्क दृढ़ाईआ। जो पीर पैगम्बर हज़रत गुर अवतार दे के गए पैग़ाम, अक्खरां विच लिखाईआ। ओस नूं पढ़ के सुण के ऐस वेले दुनिया दा बदल गया निज़ाम, इंतजाम करन वाला नज़र कोए ना आईआ। मन्दिर मस्जिद

❋

❋

शिवदवाले मठ्ठ गुरुदुआर होए बदनाम, धर्म दा नेता सिर सके ना कोए उठाईआ। मन वासना विच जगत कामना विच सारे होए ग़ुलाम, ग़ुरबत अंदरों ना कोए कढाहीआ। एसे कारण सन्त सज्जण सूफ़ी फ़कीर इक्ट्ठे होए आण, मजलस महबूब वाली लगाईआ। सब ने करनी परवान, परवाने बण के एन्हां शमां उत्ते जल के आपणा आप देणा तजाईआ। तुहाडे कोल सति धर्म दा निशान, सिदक सबूरी दा ईमान, आमद विच घर घर वज्जे वधाईआ। इक्ट्ठे जाओ तमाम, तमअ दा झगड़ा देणा मुकाईआ। किसे दे अंगूठे लाउण वाला रख्या नहीं अष्टाम, शहादत दी लोड़ ना कोए बणाईआ। सारे सांझा प्यार मुहब्बत दा इक्को समझो इस्लाम, जिस दा इस्म आअज़म अज़ीमुलशान, महिबान मुहब्बत दा महबूब रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशे विच सन्त साजन मुनी सूफ़ी फ़कीर जिन्हां दा संदेसा बेनज़ीर, नज़र तों परे खोल्ह के दरे, वड़ के काया मन्दिर घरे, तोड़ के बज़र कपाटी कड़े, बणा के सति धर्म दे धड़े, धड़ा कलयुग कूड़ी क्रिया देण मिटाईआ। · पूरन मेला होया पूरन सन्त, सोहणी बणत बणाईआ। ज्यों नार

सुहागण मिली कन्त, दोहां मिल के वज्जी वधाईआ। प्यार मुहब्बत दी बणी बणत, सांझा रंग चढ़ाईआ। मुहब्बत विच सन्त कृपाल सिँघ उठ के गया अन्त, अन्तश्करन वेख वखाईआ। साची सिख्या लै के जाणा जगत जंत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सब दे अंदर इक्क भगवन्त, भगवन आपणी कल वरताईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी रही गाईआ। ओस दा कदे ना होया अन्त, सन्तां दे हिरदे वस के परदा अंदरों दए चुकाईआ। एह बोध अगाधा पंडत, जो बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जिन्हां ने तुहाडा लेखा मुकाउणा जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज चार खाणी विच मुड़ के फेर कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सन्त जनां दा हारदिक प्यार हिरदयां विच्चों फिरदयां तुरदयां आपणे विच रखाईआ। भगत भगवान दा शुरु होवे युद्ध, युधिष्टर दे के गया गवाहीआ। सारे निर्मल कर लओ बुध, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। हिरदा हो जाए सुध्ध, दुरमति मैल रहे ना राईआ। इक्क नूं लओ बुझ, जो मालक धुरदरगाहीआ। ओसे दी मुहब्बत विच जावो रुझ, प्रेम प्रीती इक्क बणाईआ। साची मंज़ल चढ़ो कुद्द, जित्थे सके ना कोए अटकाईआ। साचे नाम दा लाहा लओ लुट्ट, अमृत जाम पीओ थाउँ थाँईंआ। इक्क दूजे नूं जफ्फी पाओ घुट्ट, नाता बाहमी लैणा जुड़ाईआ। वेख्यो किते तुहाथों पल्लू ना जावे छुट, पक्की गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। हिम्मत कर के सारे पओ उठ, सोई सुरती आप उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार पतिपरमेश्वर बेपरवाह जाए तुठ, मेहर नज़र आपणी इक्क उठाईआ। सब दे अन्तर आत्म देवे अगम्मा सुख, शांती

❋

❋

शांती शांती चारों कुण्ट सोभा पाईआ। मरन दा होवे किसे ना दु:ख, जो जीवदयां जी जगजीवण दाते भेंट कराईआ। सारे ताअ दयो मुच्छ, साडा आपा नहीं कुछ, सब कुछ ओसे दी झोली पाईआ। सच ख़ुदा दे सारे पुत्त, पिता पुरख अकाल मनाईआ। जिस दे नाल सुहञ्जणी होवे रुत्त, गुल गुलशन चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क प्रगटाईआ। भगत भगवान वेख्यो फड़े कोई ना खण्डा, खड़ग हथ्थ ना कोए उठाईआ। प्रेम प्यार दा विवहार करे विच ब्रह्मण्डां, ज़िमीं असमानां रंग रंगाईआ। झगड़ा चुकावे जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज परदा लाहीआ। सचखण्ड धर्म दुआर वखावे इक्को कन्ढ्ढा, जिस दा तट किनारा वण्ड ना कोए वखाईआ। जिस नूं कहिंदे चूंकि चुनाचि अलबत्ता, आलमगीर इलम विच ला इलम दी देण सफ़ाईआ। उह सब दा मालक सका, वैरी मीत ना वण्ड वण्डाईआ। मानव ओसे दा बच्चा, जो मेहरवान महबूब मुहब्बत विच गोद उठाईआ। वेख्यो किते अज्ज दा बचन ना समझयो कच्चा, सारे सन्त फ़कीर इक्ट्ठे हो के सच संदेश सुणाईआ। एह कोई जगत सन्तां वाला नहीं लेखा पता, पटणे वाला इक्को करे अगवाईआ। दीन मज़्हब दा सब दूई द्वैत दा मेटो रट्टा, अग्गे रिटन करन दी लोड़ रहे ना राईआ। आपणी कीमत ना कोई पवायो माया ममता विच टका, हँकार विकार देणा तजाईआ। वेख्यो किते ज़बान नाल बत्ती दन्द नाल मन वासना नाल कोई ना किहो अच्छा, बिबेक बुद्धी नाल सब ने हां विच हां लैणी मिलाईआ। जिस ने विश्व दा प्यार दा करना इक्ट्ठा, विछड़यां लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्नी दा तपण ना देवे भठ्ठा, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। भगत भगवान दा सांझा होवे रथ, अर्जन कृष्न दए वड्याईआ। एहो प्रेम प्यार दी वथ, जगत लभ्भयां नज़र ना आईआ। सदा ओस दा गावो जस, जो सिफ्तां नाल सालाहीआ। ज़रा नेत्र खोल्ह के वेखो अंदरों अक्ख, जो सन्त कृपाल सिँघ सब नूं रिहा समझाईआ। निजर झिरने दा अमृत वेखो चट्ट, जो चेटक कूड़ा दए मुकाईआ। गृह मन्दिर वेखो आपणा हट्ट, जिस विच सौदा बेपरवाहीआ। द्वैत भावना कढ्ढो वट्ट, झगड़ा अवर रहे ना राईआ। जन भगतो जे मारो (ते मारो) नाम शब्द दी सट्ट, दूजी चोट ना कोए लगाईआ। जे भज्जो ते पन्ध मुकाओ नठ्ठ, जित्थे सन्त साजन नज़री आईआ। जे ख़ुशी बणाओ ते ख़ुशीआं विच पओ हस्स, हस्ती तक्को बेपरवाहीआ। कलयुग रैण अन्धेरी मेटो मस, साचा चन्द नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। भगत भगवान मित्र वेखो दरोना चारज, जो गुरू कौरो पांडो नज़री आईआ। जित्थे सब दा लेखा होवे ख़ारज, कलम शाही दी लोड़ रहे ना राईआ। ओस धाम दा इक्को इक्क इनचारज, जो हुक्मे विच हुक्म बदलाईआ। जिस दी कोई (रक्ख्या) वाली नहीं गारद, डीफ़ैंस विच वण्ड ना कोए

❋

❋

वण्डाईआ। उह सदा प्रगट होवे विच भारत, आदि दी रीती चली आईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद लिख के गए इबारत, अलिफ़ ये विच गए दृढ़ाईआ। ओस नूं किसे दी लोड़ नहीं सफ़ारश, इक्क इकल्ला सब कुछ लए कराईआ। इक्क दूजे दा कर लओ सारे तुआरफ़, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुरमुखो एह सन्तां दी वज़ारत, जिस नूं तोड़ के वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए समझाईआ। एह धर्म दा प्रेम दा युद्ध हथ्थ फड़े ना कोए तलवार, शस्त्र अस्त्र ना कोए वखाईआ। जे सारे सांझा कर लओ प्यार, खण्डा खड़ग ना कोए वड्याईआ। तुहाडी मंज़ल ना रहे दुष्वार, दूती दुश्मण सीस निवाईआ। उच्ची कूक बोलो पुकार, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। विच्चों निकलो डूँग्घी ग़ार, काया भँवरी पार कराईआ। सच शब्द सुणो धुन्कार, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत पीवो ठंडा ठार, बूँद स्वांती इक्क टपकाईआ। निर्मल जोत करो उज्यार, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। द्वापर दा लेखा जिस ने सुणाया नाल वार, वारता नाल जुड़ाईआ। सारे हो जाओ ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। जिस दे हथ्थ सर्ब संसार, उह रथवाही धुरदरगाहीआ। वागां मोड़ के आवे सन्तां दे दरबार, दर दरवाज़ा इक्क सुहाईआ। जिस दे नाल मुहम्मद संग यार चार, चार कुण्ट दी अक्ख दए खुल्हाईआ। ग़फ्लत विच्चों होवो बेदार, नाबीना रहिण कोए ना पाईआ। उच्च महल्ल तक्को मनार, महबूब तक्को नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क वखाईआ। जन भगतो तुहाडे अंदर इक्क रथवाही, जो दिवस रैण काया रथ चलाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए गवाही, शहादत विच गुर अवतार पैगम्बर दए भुगताईआ। उह आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण हो के भज्जे वाहो दाही, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना आपणा पन्ध मुकाईआ। उह कदे रहिण ना देवे कूड़ी शहिनशाही, शहिनशाह हो के साचा धर्म दए प्रगटाईआ। तुसीं आदि तों इक्क इक्को तुहाडी इकाई, एका रूप नज़री आईआ। सिफ़रे वाली वधे ना कोए दहाई, दहाई दा सैंकड़ा सैंकड़े दा औंकड़ इक्को लैणा बणाईआ। जेहड़ी सिख्या अठारां ध्याए गीता रही समझाई, अर्जन दा नाता बिधाते नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा मेला मेल मिलाईआ। कृष्न कहे अर्जन सुण अगम्मी बात, तैनूं दयां समझाईआ। कलयुग अन्तिम मार झाक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जिस वेले सति धर्म ने पाउणी वफ़ात, मुर्दा होए लोकाईआ। भाई भाई विच नहीं रहिणा इत्तफाक, घर घर विच एहो होए लड़ाईआ। कोई सन्त फ़कीर विरला जावे जाग, जिस दे अंदर रहमत आप कमाईआ। भज्जे फिरन पुतले ख़ाक, दहि दिशा पए दुहाईआ। बिना पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सांझा

❋

❋

करे ना कोए इतफाक, अन्तर आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। दुनिया रोवे इन्द्रिआं दे घाट, मंज़ल मुके ना किसे वाट, सेजा सोहे कोई ना खाट, जगत नटुआ होवे नाट, स्वांगी दा स्वांग समझ कोए ना पाईआ। एह खेल होणा तमाश, दीन मज़्हब करन पसचाताप, हकीकी कलमा भुल्ले जाप, नव नौ चार वधे पाप, वण्ड पै जाए बुत्त ख़ाक अल्ला वाहिगुरू राम नाम राधे कृष्न दी आपस विच पए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। अर्जन कहे दीनां नाथ की झगड़ा पए नाम भगवान, कुछ मैनूं दे जणाईआ। भगवन कहे ना हो हैरान, बिन अक्खां दयां वखाईआ। जिंनां चिर कलयुग विच सारी सृष्टी दी दृष्टी इक्क भगवन्त नूं ना समझे आपणा काहन, ओन्हां चिर जीव जंत सुख कोए ना पाईआ। उह सब दे अंदर वस्या राम, जो देवे हक पैग़ाम, जिस दा पैगम्बर नूर निशान, निशानयां दे निशाने दए बदलाईआ। ओसे नूं कहिणा मैहन्दी अमाम, ओसे नूं कहिणा निहकलंक बलवान, ओसे नूं कहिणा कल्की अवतार नौजवान, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। ओस दा खेल होणा महान, जिस ने दीन दुनी दा बदल देणा विधान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ओसे नूं सीस निवाईआ। ओस ने सब दा सांझा करना इक्क मैदान, मुद्दत दे विछड़े लैणे मिलाईआ। सारे सन्त भगत अज्ज ओसे अकाल पुरख दा कर दयो ऐलान, जो अलामत कूड़ दी दए गवाईआ। एह देण आए फ़रमान, मुनी जी पैदल चल के पन्ध मुकाईआ। सन्त कृपाल सिँघ जी बड़े योद्धे बलवान, जिन्हां ने सूरबीरता विच आपणा कदम ल्या उठाईआ। की ऐधर आचारीआ शास्त्री जी वेखण खेल महान, द्वापर दा लेखा रहे समझाईआ। अग्गे कोई ना बणयो नादान, नेत्रहीण ना कोए अख्वाईआ। सारे सूरबीर हो के योद्धे हो के आओ विच मैदान, धर्म दी चण्डी आपणे हथ्थ उठाईआ। साडा सारयां दा साचा इक्क इस्लाम, कादीआं दा हुणे संदेसा दे के गया पैग़ाम, परगणा बटाला इक्क दृढ़ाईआ। वेख्यो किते गुर अवतार पैगम्बरां नूं कर ना दयो बदनाम, मनमति दा राह चलाईआ। एह सन्त सज्जण जगत दी मेटण अन्धेरी शाम, शमां दीप करन रुशनाईआ। आओ मिल के सारे पीओ हकीकी जाम, जिस दा रस नशा उतर कदे ना जाईआ। एस युद्ध विच सन्त कोई करन नहीं आए कत्लेआम, कातिल मक्तूल रूप ना कोए वटाईआ। सारे सुख नाल आत्मा परमात्मा दा सांझा करो ज्ञान, जिस नूं सोहँ कहि के आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे गाईआ। किसे दर होयो ना कदे ग़ुलाम, एका परम पुरख पिता पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। युधिष्टर कहे दस्स कृष्न भगवन्त, त्रिलोकी नाथ तेरी सरनाईआ। की अगला होवे मंत, परदा दे चुकाईआ। कृष्न कहे सुण प्रभू दे सन्त, तैनूं दयां समझाईआ। हुण द्वापर होया अन्त, कलयुग अग्गे अक्ख खुल्हाईआ।

❋

❋

सदी चौधवीं कूड़ा वज्जणा डंक, बीसवीं नाल मिलाईआ। बोध अगाधा रहे कोई ना पंडत, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। गढ़्ह होवे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। बिन अक्खरां तों मेरी एह सनद, जेहड़ी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। युधिष्टर कहे कृष्न लिख दे तहिरीर, अक्खरां नाल बणत बणाईआ। की खेल होवे बेनज़ीर, मैनूं दे समझाईआ। कृष्न किहा एह बिना मुसवर तों खिच्चण वाली तस्वीर, जिस दा नकश सके ना कोए बणाईआ। जिस दी मर्यादा ओसे ने कलयुग करना तामीर, तमअ विच जगत देणा बदलाईआ। मन पातशाह ते ख़ाहिश बणा वज़ीर, पंजां तत्तां उत्ते हकूमत देणी चलाईआ। हंगता दी प्रगट कर शमशीर, घर घर झगड़ा देणा पाईआ। हज़रत मूसा धुर दे कलमे दी दस्सणी तदबीर, तरीका नबीआं वाला जणाईआ। सारे मन्न लओ इक्को पीर, पैगम्बरां दा पैगम्बर नज़री आईआ। की खेल होणा अख़ीर नानक गोबिन्द दे के गए गवाहीआ। जे युधिष्टरा चिट्टे उत्ते काली पा दयां लकीर, ओस नूं सके ना कोए मिटाईआ। सदा रमज़ां वाले हुन्दे फ़कीर, फ़िकरे पढ़े कम्म किसे ना आईआ। एह धर्म दा युद्ध कोई ना होयो दिलगीर, हौसले आपणे लओ वधाईआ। हथ्थ विच कूड़ी रहे ना कोए ज़ंजीर, शरअ दे संगल देणे तुड़ाईआ। इक्क रूप हो जाओ शहिनशाह पातशाह मुफ़लिस ते फ़कीर, अमीरी ग़रीबी किसे नाल ना जाए प्रनाईआ। सांढूआं वाली रखयो ना कोए तकदीर, नाता इक्को नाल गंढ्ढाईआ। जे उह मिल जाए फेर मंज़ल मिले अखीर, राह विच ना कोए अटकाईआ। काया दे अंदर मन दे नफ़र सारे दिसण हकीर, हिकमत चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला परदा रिहा उठाईआ। अर्जन कहे कलयुग विच कवण बणे रथवाही, जन भगतां रथ चलाईआ। त्रिलोकी नाथ कहे जो काहनां दा काहन बेपरवाही, जिस दा रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। सदा सतिजुग त्रेता द्वापर जिस ने बदल दिती शाही, उह अन्तिम कलयुग वेख वखाईआ। ना ओहदा पिता ना कोई माई, जननी गोद ना कोए उठाईआ। उह खेले खेल धुरदरगाही, जल्वागर नूर रुशनाईआ। इक्क इकल्ला बण के पाँधी राही, लोक परलोक तबकां सबक इक्क समझाईआ। एहो जेहा पिच्छे कोई नहीं होया रथवाही, जो काया मन्दिर अंदर वड़ के पंजां तत्तां दा रथ दए चलाईआ। त्रैगुण माया अग्गे भज्जे आपे वाहो दाही, नेत्र नैण अक्ख शरमाईआ। जेहड़ी मंज़ल किसे हथ्थ ना आई, उह प्रभू किरपा कर के भगतां दए वखाईआ। फिर सारे कहिण हक ख़ुदा तेरा नाम दुहाई, तेरा ढोला इक्को गाईआ। वेख्यो किते हो ना जाए जुदाई, जुदा दा ख़ुदा मालक नज़री आईआ। तुहाडे अंदर प्रीती होवे अग्गे नालों दूण सवाई, जिस दा अंकड़ा समझ कोए ना पाईआ। सन्त सुहेले सारे कहिंदे असीं भाई भाई, जे अंदरों हउमे दा बूटा

❋

❋

पुट्ट दयो बाहर कढ्ढ दयो हैंकड़ाई, रहमत आपे दए कमाईआ। क्योंकि सब दा इक्को सांझा माही, जो मुहब्बत महबूब आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समेलन साची सभता दए वड्याईआ। रथ कहे मैनूं कौण चलाउँदा, वागां घोड़यां हथ्थ रखाईआ। चार कुण्ट दे विच भवाउँदा, गेड़ा नज़र किसे ना आईआ। अस्त्र शस्त्रां तों बचाउँदा, तीर पोह ना सके राईआ। भगतां दी प्रीती दे ढोले गाउँदा, मुकट बैन कँवल नैण बन बिन्दरा निवासी मथरा दा साथी सोभा पाईआ। जिस दी कला किसे ना जाती, दर्योध्न वरगे बण गए घाती, ओन्हां समझी नहीं बनबास वाली पाती, पत्रका दा परदा ना कोए उठाईआ। एहो खेल पुरख अबिनाशी, जेहड़ी जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। अर्जन ओस वेले जेहड़ा मंनूं सच्चे सतिगुर दी आखी, सो ख़ुशीआं विच आपणा झट लँघाईआ। बाकी सब नूं दिसे रैण अन्धेरी राती, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। सारयां लभ्भणा किथ्थे प्याला देवण वाला साकी, जो नाम सुराही दए उलटाईआ। जन भगत कहिण जे किरपा करे आपणा मेल करे इत्तफाकी, इतफ़ाकिया आपणे नाल मिलाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक शाह सुल्तान राज राजान क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश, चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी, चारे वेद ओसे दा भेद, अञ्जील कुरान ओसे दा निशान, जिस दा निशाना सारे तक्कण थाउँ थाँईंआ। इक्क संदेसा सुणो श्री भगवान, जो सब नूं रिहा सुणाईआ। वेख्यो किते अंदरों रिहो ना कोई बेईमान, मन शैतान आपणा दाउ ना सके लगाईआ। साचे सन्तां दा करो चरण ध्यान, जित्थे मिले नाम निधान, मंज़ल हकीकी पहुंचो आण, जित्थे लाशरीक सोभा पाईआ। ना ओथे चिल्ला ना तीर ते ना कमान, ना कोई योद्धा सूरबीर बलवान, ना कोई खड़ग खण्डा चमके विच मैदान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को साचा नाम, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां सन्तां दे चरणां दे थल्ले झुकदे ज़िमीं असमान, ओथे पैंडे मुकदे जगत जहान, जहालत रहिण कोए ना पाईआ। सारे आपणा इक्क बणाओ सांझा विधान, जिस दी तरमीम अग्गे ना कोए कराईआ। आपणे निसचे नाल साची बुद्धी नाल अनुभवता नाल उस नूं करो परवान, मन दी विचार अग्गे ना कोए रखाईआ। फेर सफ़ल होवे ते सफ़लता विच बणो बलवान, बल आपणा लैणा प्रगटाईआ। जे रथ तों उतर के अर्जन आपणा नहीं कीता दान, दान दा मालक आपणा खेल आप खिलाईआ। सारे इक्ट्ठे होए आण, इकत्तरता विच मित्रता विच साचा साथी बैठे बणाईआ। विशेष विद्या सृेष्ट बुद्धी मन कल्पणा दवैश भावना अज्ज उह सांझा होवे घमसान, योद्धे सूरबीर अंदरे अंदर लड़दे नज़री आईआ। जिन्हां नूं इक्क उत्ते विश्वास, जिस दा नूर सर्ब प्रकाश, आदि जुगादि सदा अबिनाश, जन्म मरन विच ना आईआ। ओस प्रभू दी एकता वास्ते जिन्हां नूं मन्ज़ूर एह विधान, उह हथ्थ खड़े करो नौजवान,

❋

❋

परस्ताव पास कर के रिषीआं मुनीआं दे अग्गे दयो टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शास्त्री जी तुहाडे रथ दा वेख रस्ता, भगवान भगत मिलण दा मार्ग सस्ता, टकयां वाली भेंट ना कोए चढ़ाईआ। अंदर विचार पैदा कर लओ प्रभू दे साचे जस दा, नेत्र लोचण दीदार कर लओ ओस दुआर नेत्र अक्ख दा, जिस विच प्रतख मिले बेपरवाहीआ। जेहड़ा ख़ुशीआं विच हस्सदा, प्रेमीआं कोलों कदे नहीं नस्सदा, जद वेखो काया मन्दिर अंदर वसदा, आत्म दी सेजा रिहा हंढाहीआ। जिस दा महल अटल उच्च मनारा कदे ना ढठ्ठदा, छप्पर छन्न ना कोए बदलाईआ। ओथे इक्को दीपक जगदा, जगमग जोत करे रुशनाईआ। ओथे की करूगा शास्त्री जी भांबड़ अग्ग दा, जित्थे अमृत दी बरखा रिहा लाईआ। तुसीं नज़ारा वेखो अज्ज दा, घनघोर घटा चारों कुण्ट छाईआ। एथे सन्त फ़कीर मुनी मालक महबूब जिन्हां दे हिरदे अंदर वस्सदा, बैठे सोभा पाईआ। नज़ारा लै लओ ओस रस दा, जिस रस्ते विच जांदयां अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। गुरमुखो दु:ख वण्डो टहणी नालों सुक्के कक्ख दा, दर्द वेखो विछोड़ा तक्को आत्मा दा परमात्मा नालों रहिणा वक्ख दा, वक्खरी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। अग्गे हुण वक्त बणाओ सच दा, भाण्डा फुट्ट जाए काया माटी कच्च दा, मनुआ दहि दिशा ना फिरे नच्चदा, सति दा रस्ता लैणा अपनाईआ। एह समेलन सति धर्म यज्ञ दा, जो पैंडा मुकावे उपर शाह रग दा, जित्थे अमृत सोमां वगदा, सुखमन टेडी बंक राह विच ना कोए अटकाईआ। वेख्यो किते एथों जा के घर रूप ना बण जायो कग्ग दा, हँसां दे हँस नज़री आईआ। एह कोई खेल नहीं अल्पग दा, सूरा सरबग सब नूं दए वड्याईआ। तुसां फ़ैसला करना असां झगड़ा छड्डणा मज़्हबां वाली हद्द दा, हदूद विच रह के आपणा आप बन्द ना कोए कराईआ। ओस अनामी धाम दे मालक नद दा, जो नाद काया मन्दिर अंदर रिहा सुणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण निराकार साकार प्रेम प्यार प्रीती मुहब्बत विच आपणे आप नूं आत्मा दे रूप विच परमात्मा हो के लभ्भदा, आपणा आप आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जिस दे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। रथ कहे मैं बड़ा भज्ज भज्ज नठ्ठा नट्ठया दौड़, इधर उधर चक्र लाईआ। रस्ता मार्ग रिहा ना कोई सौड़, क्यों मेरा रथवाही रथां दा मालक नज़री आईआ। जिधर वेखां उधर जाए बौहड़, बिना रथ तों आपणा रथ वक्खरा लए चलाईआ। उह कोई कौरोकशेतर वाला नहीं जौहड़, पाणी वाला तालाब नज़र कोए ना आईआ। उह धुर दा काहन नौजवान निरगुण दाता पुरख बिधाता तुहाडे काया मन्दिर अंदर जावे बौहड़, जित्थे पंज तत दा झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। ज़रा तक्क के वेखो नाल ग़ौर, कौण तुहाडे मन्दिर पावे शोर, अन्धेरा घोर कवण कराईआ। जे भगतो तुसीं समझो असीं होर ते परमात्मा होर,

❋

❋

एह बात पुरख अकाल कदे ना भाईआ। सन्त सज्जण मीत मुरारे सब नूं देवण आए सौग़ात, लेखे ला लओ अज्ज दी रात, अग्गे ख़ुशीआं वाली होए प्रभात, प्रभाती दी सौग़ाती तुहाडी झोली पाईआ। सारयां दी सांझी इक्क बात, तुलबे बणके हथ्थ फड़ो कलम दवात, सांझे नाम दी पट्टी लिखो साख्यात, असां दूई द्वैत करना नास, इक्को नूर वेखणा प्रकाश, जो एथे ओथे दो जहान देवे साथ, आत्मा दा रथवाही प्रभू रघुनाथ, जिस नूं भगत राजा राम गया समझाईआ। हुण अग्गे रहिण नहीं देणा कोई इखतलाफ, सन्त साजण पिछलीआं कीतीआं दी प्रभ नूं मिल के सब दी खता करन मुआफ़, भुल्ल अग्गे ना कोए कराईआ। सारे प्रभ दे प्यारे बण के दस्स दयो असीं वी सारे साध, साधां दी साधना नाल मता आप ल्या बणाईआ। इक्क नूं लओ अराध, जिस नूं राधे स्वामी कहि के राधे कृष्न कहि सारे रहे मनाईआ। उह आत्मा परमात्मा जिस दा सदा जुड़या रहे नात, आत्मा नालों होए (ना कदे जुदाईआ)। जे अंदर वड़ जाओ मन्दिर चढ़ जाओ निरखर अक्खर पढ़ जाओ फेर तुहाडी समझ विच आए कि साडी कदे ना होए वफ़ात, आत्मा मरन जम्मण विच ना आईआ। तुहाडा ख़ुदा पाक, तुसीं वी हो जाओ पाक, मन्न लओ इक्को बाप, जिस विच मज़ा सच चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सब दा रथ, जो लत्तां पैरां नाल रिहा नठ्ठ, नेत्र इशारयां नाल आपणी करवट लए वट, रासां मल दे हथ्थ फड़ाईआ। हुण सन्तां महातमां कीता इक्ट्ठ, मुनी सुशील कुमार किहा आपणे भाषण विच उह सति दा सरूप इक्को जट्ट, जो सिध्धा सादा नज़री आईआ। सब दे अग्गे जाए डट, सूरबीर आप अख्वाईआ। सन्त महात्मा नूं अंदर वड़ के देवे दस्स, सहिज नाल समझाईआ। इन्हां सारयां नूं कर लओ वस्स, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। फेर कहीए शास्त्री जी श्री भगवान ज़रूर भगतां दा चलाए रथ, रथवाही हो के भगतां दा बेड़ा पार कराईआ। भगतो तुसीं वी जाओ अग्गे डट, आकड़ नाल प्रभ नूं दयो सुणाईआ। जे असीं तेरे ते तूं साडा क्यों साथों रिहा नठ्ठ, नेत्र अक्ख नैण शरमाईआ। असीं तैनूं गाईए बण के भट्ट, तूं करवट ना सकें वट्ट, बिरहु दा ला के फट्ट, विछोड़े विच तड़फाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रथ दा मालक इक्क बणाईआ। रथ कहे मेरा मालक कौण, कवण रिहा चलाईआ। जिस दा लेखा पाणी पवण पाउण, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जो दुष्ट सँघारी बणया राम राउण, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। जिस दी मुच्छ दाढ़ी तन विच ना कोई धौण, धर्म दवारे बैठा डेरा लाईआ। जुग जुग उजड़यां आए वसाउण, विछड़यां मेल मिलाईआ। सोईआं सुरतीआं आए जगाउण, नाम हलूणे नाल उठाईआ। सच दवारे आए बहाउण, मन्दिर इक्को इक्क वखाईआ। कूड़ी क्रिया आए ढाउण, हँकारी बुरज रहिण कोए ना पाईआ। साचा नाम आवे जपाउण, संदेसा इक्क सुणाईआ।

❋

❋

रोंदयां आए हसाउण, जिस तरह मुनी सुशील कुमार जी हस्स हस्स के सब दी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रथ वेखे थाउँ थाँईंआ। श्री भगवान कहे मैं कलयुग वेखां रथ केहड़ा केहड़ा, चारों कुण्ट (चारों) ओर ध्यान लगाईआ। जिधर तक्कां उधर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ दिसे झेड़ा, झगड़ा रब्ब दे नाल रखाईआ। दहि दिशा होवे मेरा मेरा, तेरा राग ना कोए अल्हाईआ। माया ममता पाया घेरा, घिरना विच लोकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तक्कया मंज़ल मंज़ल पाया फेरा, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। बहुत्यां विच्चों थोड़्हयां सन्तां ने मुनीआं ने रिषीआं ने सूफ़ीआं कीता ज़ेरा, आप आपणा बल प्रगटाईआ। धरती दा खुल्हा करना वेहड़ा, विच्चों हद्द बन्ने देणे बाहर कढाहीआ। फेर आपे रहमत दा मालक करे मेहरा, मेहर दी बरखा दए लगाईआ। उह सब दा मालक इक्क जो भय देण वाला रूप सिँघ शेरा, शरअ दा लेखा दए मुकाईआ। जिस दे हथ्थ हकीकी नबेड़ा, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। मालवे वाल्लयो ज़रा खेल वेख्यो केरां, किरत कर्म दे विछड़े लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रथ दा रथवाही दाता धुरदरगाही नूर इलाही मुहब्बतां विच महबूब, वसणहारा अर्श अरूज, आलीशान बेपरवाहीआ। रथ कहे मैं जाणा किथ्थे, रस्ता नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीव पैरां हेठां दब्बे, माया ममता मोह भार टिकाईआ। बड़े बड़े मोटे दूज्जयां दी रत पी पी फिट्टे, आपणे आप नूं बलवान रहे बणाईआ। लड़दे फिरदे उपरों पत्थर इट्टे, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ इन्हां पिच्छे होए लड़ाईआ। वेख्यो परम पुरख सन्त साजण सारे मिल के हुण दीन दुनी दे कढ्ढ देण सिट्टे, सिट्टेबाज़ी रहिण कोए ना पाईआ। सब दे लेखे होणे चिट्टे, कूड़ी क्रिया होए सफ़ाईआ। मार्ग लग्गणा सिध्धे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। ख़ुशीआं विच दो हथ्थां दे तालीआं नाल पाउ गिध्धे, गीदी नज़र कोए ना आईआ। सन्त कृपाल सिँघ ने जिन्हां दे अन्तर तीर नाल विध्धे, मुनी निशाना प्रेम वाला लगाईआ। प्रभ मिलण दी दस्सी बिद्धे, बिधना दा लेखा दिता गवाईआ। उह भागां वाले किड्डे, वडे सूरबीर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए वखाईआ। शास्त्री जी आप ने भगत भगवान दा कीता ब्यान, पवित्र रसना नाल सालाहीआ। एह जट्ट दा विधान, वाहिद नज़री आईआ। जिस दे मंनयां मिले कल्याण, कायनात कलमयां दी कलाम विच्चों परदा दए उठाईआ। वखावे उह निशान, जिस नूं बेनिशान कहि के सारे रहे सुणाईआ। सन्त महात्मा मुनी इक्क प्रेम दा लै के आए तुफ़ान, कूड़ी क्रिया नूं देण रुढ़ाईआ। सूरबीर बहादर बणो नौजवान, नाम दा खण्डा हथ्थ उठाईआ। तुहाडे अंदर रह ना सके कोई शैतान, शैतान ते रहमान इक्क थाँ टिकण कदे ना पाईआ। तुसीं हुण तलवारां मैं सब दा सांझा इक्क म्यान, मीआं बीवी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। धर्म सियासत

❋

❋

सियासत धर्म धर्म दा रूप धर्म निशान, धर्म दी धार धर्मीआं विच्चों नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। रथ कहे मेरा भाउँदा वेखो पहीआ, चक्र धरत वाला लगाईआ। कृष्न कहे अर्जन सदी वीहवीं वेख कलयुग डोलदी दिसे नईआ, नौका पार ना कोए कराईआ। सारे लभ्भण सच्चा सईआ, भज्जण थाउँ थाँईंआ। बिन सन्त सतिगुर कोई ना फड़े बहीआ, अंग नाल अंग ना कोए जुड़ाईआ। जिधर तक्कण धर्म राए कढ्ढी बैठा वहीआ, चित्रगुप्त सब दा लेखा रिहा सुणाईआ। अर्जन कहे भगवन किहड़ी गल्ल कहीआ, कहि के दिती सुणाईआ। ओस वेले की तूं वी लुक जाएंगा गोसईंआ, आपणी बंसरी नाम छुपाईआ। कृष्न किहा अर्जन मैनूं उह सख़ियां विसर गईआ, जेहड़ीआं विषयां विच हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा सुणाईआ। रथ कहे मैं खाधे कई चक्र, चक्रवरती दित्ते खपाईआ। मेरा लेखा लिख्या नहीं किसे सतर, इक्क लख सतारां हज़ार सलोक सोभा ना कोए सुणाईआ। मैं रिहा ख़ाली फक्कड़, फोकड़ रूप बणाईआ। जोधिआं नाल जोधिआं दी कराई टक्कर, घमसान वाली लड़ाईआ। कृष्न दवारे गया अप्पड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। जो कोई मैथों भुल्ल होई काहन मेरे सिर उत्ते मार थप्पड़, हथेली प्रेम वाली लगाईआ। मेरे उत्ते होवे तेरी मेहर दा असर, असुर रूप रहिण ना पाईआ। सोहणा जीवण होवे बसर, जिंदगी विच वड्याईआ। कृष्न किहा ओ रथा तेरे विच अजे थोड़्ही कसर, कसर इशारीए नाल मिलाईआ। जिस वेले कलयुग सदी चौधवीं दुनिया दा ख़ुदा नूं भुल्ल के होण लग्गा हशर, हस्ती जगत मस्ती विच भुलाईआ। फेर उह आपे लवे पकड़, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस ने तराज़ू विच नानक बण के तोलणा तक्कड़, सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। गोबिन्द धार बणे रखक, रक्षा करे चाँईं चाँईंआ। जिस वेले आया ओस दा वक्त, आपणा नूर करे रुशनाईआ। साचा संदेसा देवे जगत, जागो जागो जागो सोया रहिण कोए ना पाईआ। इक्क दे कोल इक्क दी शक्त, इक्क शक्त दे सारे भगत, भगतां विच होए व्यकत, व्यक्तिगत ब्रह्म मत पारब्रह्म दी धार प्रगटाईआ। अर्जन किहा भगवान मेरे नाल ला शर्त, की फेर वी आवें परत, फेरा पावें उत्ते धरत, भगतां मन्ज़ूर करें अरज़, कृष्न किहा अर्जन एह उस काहन दा फ़र्ज़, जो काहनां दा काहन नज़री आईआ। उह सब दी वण्डे दर्द, छुरी चलण ना देवे करद, किसे दा होण ना देवे हर्ज, दुखियां दी मेटे मर्ज़, मरीज़ां दा डाकटर इक्को नज़री आईआ। अर्जन किहा फेर की होवे फ़र्क, कृष्न किहा उह दीन मज़्हब देवे तरक, सब दे काया मन्दिर अंदर वड़ के लवे परख, पारखू इक्को नज़री आईआ। साचे सन्तां भगतां जोती जाता पुरख बिधाता परवरदिगार सांझा यार हो के देवे दरस, दरसी आपणा दरस कराईआ। खेले खेल अर्श फर्श, ज़िमीं असमानां आपणी कार कमाईआ। सब दी मेटणहारा

❋

❋

हरस, हवस कूड़ी दए मिटाईआ। पूरब दा लेखा किसे दा रहिण ना देवे कर्ज़, मकरूज़ हो के सब दी झोली दए भराईआ। एह खेल होणा असचरज, उह परमात्मा ना नारी ते ना मर्द, ना मीआं ते ना बीवी सदा आदि जुगादि बेअन्त, महिमा अकथ कथ ना कोए जणाईआ। जिस दे नूर उजाले साचे सन्त, जिन्हां दा निशाना इक्क भगवन्त, दूजा राह ना कोए समझाईआ। अर्जन किहा भगवन उह केहड़ा होवे सम्मत, समां दे सुणाईआ। भगवन किहा अर्जन जिस वेले गुरुआं दे चेले होण हराम निमक, सतिगुर दा बचन ना कोए कमाईआ। सृष्टी दी बुद्धी होवे अहिमक, भावें किसे दी धोती होवे भावें होवे तहिमत, भावेंं होवे बोदी भावें मंग के खावे रोज़ी, भावें दाढ़ी खुल्ही छड्ड के कहे मैं प्रभ बड़ा मौजी, प्रभ जिंनां चिर अंदरों ना देवे सोझी, बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। अर्जन दुनिया होणी हउमे दी रोगी, तृष्ना होणी भोगी, कोई विरला दिसे जोगी, जो मूँह उत्ते पट्टी बन्न्ह के पटेदारी दा लेखा दए मुकाईआ। किसे ने बन्न्हणी तेड़ लंगोटी, किसे ने चढ़ना उपर चोटी, किसे ने हथ्थ विच फड़नी सोटी, किसे ने दस्सणा वखावां निर्मल जोती, किसे ने कहिणा मैं मालक सारे लोक परलोकी, किसे ने पढ़ सुणाउणी पोथी, कृष्न किहा अर्जन जिस ने इक्क सति दी विचार सोची, सो सन्त मिले भगवन्त जिस दा संजम इक्को नज़री आईआ। कई होए जोगी, कई होए संजोगी, कई होए विजोगी, कई होए भोगी, कईआं चलाउणे ख़ाने मोदी, कई अख्वाउणे बेदी सोढी, जिंनां चिर अंदरों कँवल दी खिले ना डोडी, अमृत बूँद स्वांत ना पहुंची सो जगत वासना दा शौकी, उह शौकीनी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। पहीआ कहे मैं फिरदा फिरदा गया घिस, मेरी खल्ल दिती लुहाईआ। कृष्न की तूं मैनूं भगवान रिहा दिस, परदा दे उठाईआ। त्रिलोकी नाथ कर के आपणी पिठ्ठ, पिच्छा ल्या बदलाईआ। हथ्थ दी वखा के गिठ्ठ, सवा दिती वधाईआ। जे इक्क बचन रखें चित, चित ठगौरी कोए ना पाईआ। ओए रथा बिना भगवन तों पक्का समझीं कोई ना मित, अर्जन वरगे पल्लू गए छुडाईआ। जे करना सिक्खणा ते सिखो इक्क दा हित, जो हितकारी आप अख्वाईआ। जेहड़ा प्रगट होवे नित नवित, जुग जुग वेस वटाईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आपणे नाम दी मारे खिच्च, बाहरों डंक ना कोए वजाईआ। रथ कहिंदा भगवन आपणे प्यार दी दे इक्क चिट, चिठ्ठी मेरे हथ्थ फड़ाईआ। कृष्न किहा वेखीं किते भुल्ल के ना देवीं सिट्ट, मिट्टी ख़ाक विच रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। पहीआ कहे मैं रिहा भाउँदा, आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं ही तूं ही रिहा गाउँदा, इक्को राग सुणाईआ। चरण धूढ़ी रिहा नहाउँदा, दुरमति मैल धवाईआ। जिस वेले वेला वक्त आया मेरे गौं दा, मैं कहि

❋

❋

के दिता सुणाईआ। ऐ कृष्न की भुलेखा पावें आपणे नाउँ दा, नाम सिफ्त वाला बदलाईआ। की झगड़ा मुक्के तन वजूद ग्राउँ दा, तन माटी वाला संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। ओ रथ, भगवन धुर दा सदा अदली, अदल इन्साफ़ इक्क कराईआ। जुग चौकड़ी पूरी करे मज़ली, मंज़ल सब दी वेख वखाईआ। दीन दुनी दी करे बदली, बदला आपणे हथ्थ जणाईआ। जिस वेले कलयुग माया ममता मोह वध्ध गई, कूड़ी क्रिया होए हल्काईआ। फेर उह परम पुरख परमात्मा निरगुण रूप आवे जग लई, जिस विच जागरत जोत बिन वरन गोत सन्त फ़कीर करन रुशनाईआ। अबिनाशी करता जद आवे ते बुझाउण अग्ग लई, अगला मार्ग इक्क प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क समझाईआ। पहीआ कहे मेरा आपणा आप होया चूर, साड़ के चूरमा दिता बणाईआ। युद्ध दी अग्ग ने कीता मनूर, मनुक्खां ने मनुक्खता दिती मिटाईआ। दर्योध्न दे हँकार मचाया फ़तूर, फ़तवा कृष्न ने दिता लाईआ। एह युद्ध होया ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। रथ कहे प्रभू मेरा की कसूर, भगत भगवान नूं चुक्क मैं भज्जया वाहो दाहीआ। कृष्न किहा रथा जिन्हां दा मैं साथी उन्हां दा डोब दिता पूर, आपणा भेव ना किसे खुल्हाईआ। भाणे अंदर हुक्म अंदर सब नूं होणा पए मजबूर, सिर सके ना कोए उठाईआ। समां बदलना प्रभ दा एह दस्तूर, सदा सद आपणी कार कमाईआ। ओए रथा, अग्गे होर अजे ओस परमात्मा दा नाँ होए मशहूर, ओनूं अलाह कहि के सारे मलाह लैण बणाईआ। नानक निरगुण सरगुण होणा नूर, सतिनाम दए दृढ़ाईआ। गोबिन्द सति धर्म विच भरपूर, फ़तहि डंका दए सुणाईआ। फेर कलयुग विच वधणा कूड़, मूर्ख मूढ़्ह बणे लोकाईआ। उस वेले हकीकत दे मालक नूं आपणी सृष्टी दी दृष्टी नूं इष्टी बण के वेखणा पए ज़रूर, पूरब लहिणा दए चुकाईआ। साचे सन्तो भगतो गुरमुखो प्रेमीओ प्यारयो तुहाडे अंदर इक्को उस दा नूर, जिस नूर नाल एस तन विच होवे रुशनाईआ। अज्ज दा प्यार मुहब्बत विच सारे करो मन्ज़ूर, मन्ज़ूरी विच वज्जे वधाईआ। सन्त महात्मा रिषी मुनी सूफ़ी आचारीए जो इक्ट्ठे होए पैंडा मार के आए दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। एह उसे दी धूढ़, जो धूढ़ी टिक्के सब नूं दए लगाईआ। वेक्ख्यो कोई बणे रिहो ना मूर्ख मूढ़्ह, अन्ध अज्ञान अंदरों देणा कढाहीआ। फेर सारयां दे बख्शे जाण कसूर, पुरख अबिनाशी घट निवासी परवरदिगार सांझा यार वली अल्ला अलाही नूर या मुबीन कहि के सब दा शुकर मनाईआ।

❋

❋