२८ पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
दीन दुनी दा नाता होवे इक, एका मिल के वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लिख के गए भविख, पेशीनगोई विच सुणाईआ। सब दा सांझा यार हरि करतार पए दिस, दहि दिशा करे रुशनाईआ। मेल मिलाए हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई मन दी वासना यित, कल्पणा कूड़ दए मिटाईआ। चार वरनां अठारां बरनां सब दा लहिणा देणा लए नजिठ्ठ, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आप रिहा सुणाईआ। सांझा नाता होवे जग, जगजीवण दाता आप कराईआ। ऊँच नीच सारे सद्द, शाह सुल्तान नाल मिलाईआ। तन दीआं वण्डां वाला रहे ना कोए अड्ड, वजूद दा झगड़ा दए गवाईआ। दीन मज़्हब दी तोड़ के हद्द, घर इक्को रंग वखाईआ। जिस घर आत्म परमात्म दोवें रहे वस, मन्दिर साचा सोभा पाईआ। ओथे वेखण वाली वी इक्को अक्ख, दो नैणां राह ना कोए तकाईआ। प्रेम प्यार दा होवे जस, सोहला इक्को धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म दा साचा राह चलाईआ। सति धर्म दी साची शादी, नाम शादयाने विच कराईआ। प्रेम प्यार दा सब दे अंदर बैठा रागी, अनुरागी आपणा ताल वजाईआ। जिन्हां दी अंदरों सुरती जागी, माया ममता मोह गए मिटाईआ। उह बणया प्रेम वैरागी, वैरी कूड़े बाहर कढाहीआ। दुरमति मैल धो के दाग़ी, पतित पुनीत अख्वाईआ। आत्मा आत्मा जे इक्क दूजे दा बणे समाजी, फेर झगड़ा तत रहे ना राईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सारे करने आंढी गवांढी, हमसाए कर के देणे वसाईआ। सब दे काया मन्दिर अंदर नाम निधान वाड़ के ढाडी, ढोलक प्रेम देणी खड़काईआ। रसम रिवाज अंदर वेखो इन्हां नाल कोई नहीं जांञी, बंधू संग ना कोए निभाईआ। द्रोपती किहा मेरी कृष्न बिना पत जांदी, पंजे पांडो होए ना कोए सहाईआ। जिन्हां दी अन्तर आत्मा इक्को ओट तकांदी, दूजा राह ना कोए वखाईआ। सो मुहब्बत विच सच प्रीती विच होवे बांदी, बन्दना कर के सीस निवाईआ। रुत्त सुहञ्जणी होवे ठांडी, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जगत विहार विच जे पत्नी होवे गांदी, पती वी ओहो राग अल्हाईआ। एहो खेल धुरां दी, जो आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म दा सांझा राह चलाईआ। इक्ट्ठे हो जाओ क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश, ज़ात पात दा झगड़ा रहे ना राईआ। ईसाई मुस्लिम मंनिओ कलमे वाली हदायत, जो हज़रतां करी पढ़ाईआ। जे मुर्शद मुरीद उत्ते करे अनायत, रहमत इक्क कमाईआ। धर्म दी करे अज़माइश, पर्चा नाम रखाईआ। सांझी बणावे रिहाइश, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ जगत वण्ड ना कोए वड्याईआ। फेर किरपा करे नहायत, मेहरवान आपणा रंग रंगाईआ। जन
❋
❋
भगतो अग्गे सच दी उपजे पैदाइश, मूर्ख मूढ़्ह जन्म ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क प्रगटाईआ। वेखो इक्ट्ठे हो के नीच ऊँच, ज़ात पात भेव भाव देणा मिटाईआ। साचे प्रेम दी समझो सूच, जो संजम दए प्रगटाईआ। धर्म वखाओ चारे कूट, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण डंक वजाईआ। सब ने आपणे अंदरों कढ्ढणा झूठ, ममता मोह देणा गवाईआ। सति दे सच दे बण जाओ सपूत, पिता पुरख अकाल इक्को लैणा मनाईआ। आपणे आप नूं लओ बूझ, जो बुज्झा दीपक दए जगाईआ। कोई भेव ना रहे गूझ, परदा बजर कपाट उठाईआ। सतिगुर कोल इक्को शब्द जो दो जहानां दूत, दुतीआ भाउ दए गवाईआ। तुहाडी इक्को मंज़ल इक्को मक्सूद, इक्को महिफ़ल सोभा पाईआ। बेशक तुहाडा वक्ख वक्ख तन वजूद, अंदर इक्को नूर रुशनाईआ। सारे ओसे दी बख्शिश दा समझो कलबूत, जो पंज तत दए वड्याईआ। समाज विच राज विच रिवाज विच जन भगतो तुहाडा देणा ओस सबूत, जिस नूं साबत कर के दए वखाईआ। सब दी तोड़ के हद्द हदूद, बिना ग्रन्थ बिना पन्थ बिना वेदी बिना मंत्र बिना पुराण बिना अञ्जील कर तामील, तामीर नवीं रिहा बणाईआ। जिस दी खेल कोटन कोटि अगणत सहँस, संसा सब दा दए मुकाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश विश्व बण जाओ इक्क सरबंस, कुनबा कायनात इक्क अख्वाईआ। गुरमुख गुरसिख हो जाओ साचे हँस, बुद्धी काग देणी गवाईआ। इक्क समझ लओ अंक, काया वेखो दवारा बंक, जित्थे बैठा निरलेप अटंक, वजाए सच नाम दा डंक, करे खेल बार अनक, अनक कलधारी आपणी कार कमाईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरन अनन्त, खोजदे फिरन साध सन्त, रसना जेहवा गाउँदे फिरदे मंत, सो स्वामी साहिब बेअन्त, बेपरवाह इक्क अख्वाईआ। सब ने धर्म पुजारी बण के बुद्धी दे बणना पंडत, मन दी करे ना कोए पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ दयो हउमे हंगत, बण जाओ साची संगत, जिस संगत विच अक्ख नाल अक्ख ना कोए रलाईआ। इक्क दी करो मिन्नत, जो सब नूं देवे हिम्मत, तुहाडी वसीह हो जाए सिम्मत, सीमा विच तुहानूं बन्द ना कोए कराईआ। वेक्ख्यो किसे दे कदे ना बणिउ निन्दक, मन दी कल्पणा विच कोई ना करयो चिन्त, चिन्ता ग़म नेड़ कोए ना आईआ। विकार विच शरअ विच शरीअत विच असलीअत विच नवीअत विच वलदीअत विच अकलीअत विच कदे ना करयो इल्लत, आलमा विच फ़ाज़लां विच विद्वानां विच विज्ञानां विच ज्ञाना विच ध्याना विच मेहरबानां विच शाह सुल्तानां विच निम्रता विच आपणा झट लँघाईआ। मनुक्ख मनुष मानव समझो ना कोई बेगाना, सब दे अंदर इक्को वसे भगवाना, जो सब दा मालक अख्वाईआ। तुहाडे हथ्थ फड़ावां धर्म दा निशाना, जो झूले विच जहानां, जिस नूं दीन मज़्हब करन सलामा, अग्गे समां होणा होर रवाना, मस्ती विच भगत होए दीवाना, दीवानी दा लालच रहिण ना
❋
❋
कोए पाईआ। सुणो सच दा सच फ़रमाना, तुहाडा भगतां वाला विधाना, वहदत विच इबादत विच सदाकत विच रफ़ाकत विच ल्याकत विच मज़ाहमत कूड़ी देणी कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म देणा इक्क जणाईआ। सति धर्म दा आपणा लओ रस्ता, रहिबर इक्को इक्क मनाईआ। पिछलीआं रीतां दा बन्न्ह दयो बस्ता, सारे मिल के अग्गे वधो चाँईं चाँईंआ। प्रभू दा प्यार बड़ा जे सस्ता, पैसे टके दी लोड़ रहे ना राईआ। जेहड़ा तुहाडे अंदर सदा वसदा, उसे नूं अंदर लैणा मिलाईआ। फेर नज़ारा लओ उस अक्ख दा, जो अक्खरां तों परे करे पढ़ाईआ। जिस घर महबूब तुहाडा वसदा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूर नुराना नूर करे रुशनाईआ। उथ्थे झगड़ा नहीं कोई रहिणा अलग्ग दा, वक्खरा गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। इक्को दीपक जोती जगदा, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। सो मालक तुहाडे नाल सदा फबदा, जगत नैण वेखण कोए ना पाईआ। ओहदा नूर नुराना जोती जोत जगदा, जागरत जोत सब दे करे रुशनाईआ। उस दे कोल सच मुहब्बत प्रेम दा रंगण रंगदा, ललारी इक्को इक्क अख्वाईआ। उह इश्नान कराए आत्म सरोवर जमना सुरस्ती गोदावरी अगम्मी गंग दा, जित्थे तीर्थ तटां दी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। फेर सुक्ख लओ ओस अनन्द दा, जो निजानंद निज आत्म विच्चों प्रगटाईआ। जन भगतो तुहाडा बाहरों जोड़ा दो तन दा, जगत गृहस्ती जोड़ जुड़ाईआ। जो प्रेम प्रीती अंदर हंढदा, धर्म दा मार्ग इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभू सुण लै मेरी गल्ल, निउँ के सीस निवाईआ। तूं जुग जुग करें वल छल्ल, अछल अछल्ल तेरी बेपरवाहीआ। तेरा खेल जल थल, हर घट रिहा समाईआ। तेरा संदेसा घड़ी पल, दो जहानां हुक्म अल्हाईआ। तूं सारी दुनिया अंदर फतूर पवा दिता कोलों मन, मनसा दिती वधाईआ। दवैश द्वैत दूई फ़िरका परसती सुणा के विच कन्न, कायनात दा रुख़ दिता बदलाईआ। अक्खां वालयां नूं कर के नेत्र अन्न्ह, आपणा नूर ना किसे दिखाईआ। अगर तूं हैं हँ ब्रह्म, पारब्रह्म हो के क्यों ना ब्रह्म दा परदा लाहीआ। मेट दे तृष्ना तम, तत आपणा दे समझाईआ। पवण स्वासी लेखे ला दम, दामन पल्लू आपणे दे फड़ाईआ। चार वरनां बेड़ा बन्न्ह, चार कुण्ट एका राह चलाईआ। सच पदार्थ नाम दा दे धन, जिस नूं ठग्ग चोर यार लुट्ट कदे ना जाईआ। सब दा वजूद हड्ड मास नाड़ी खल्ल, ख़लक दे मालक क्यों पलक दे पिच्छे बहि के आपणा आप छुपाईआ। सच मुहब्बत विच सब दा सीना सल्ल, तीर निराला इक्क चलाईआ। वेख कूड़ी क्रिया कलयुग कल, कल काती होई लोकाईआ। सच सिँघासण आपणा मल्ल, बेदर्दा दर्दीआं नाल दर्द वण्डाईआ। मज़्हबां दी वेख डूँग्घी डल, मूँह दे भार डिग्गे बिन तेरी किरपा बाहर ना कोए कढाहीआ। सृष्टी दी दृष्टी बण गई जंगल
❋
❋
जूह उजाड़ वैरानी झल्ल, तेरी झलक नज़र किसे ना आईआ। जे साचे सन्तां नाल मिल के सारयां दा सांझा सवाल हो जाए हल्ल, फेर नम्बरीआं दे नम्बर देण दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरे प्रेम दा दीपक जाए बल, आकाश प्रकाश ज़िमीं असमान गगन गगनंतर ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ तेरी होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति दा रस्ता लैणा अपणाईआ। सति धर्म करे प्रभ किस बिध देवें सहयोग, जुगती दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मैं साचे सन्तां दस्स के आपणा जोग, जोगीशरां लवां उठाईआ। जो मेरे प्रेम दा आत्म परमात्म भोगदे भोग, रस रसीए धुर दरगाहीआ। उह संदेसा देवण लोक, लोकमात शनवाईआ। सब दा सांझा इक्क सलोक, सोहला धुर दरगाहीआ। साचे मन्दिर जावो पहुंच, जित्थे मंज़ल रहे ना राईआ। दीन दयाला मिले ख़ौंत, ख़सम इक्को इक्क वड्याईआ। सति धर्म चलावे रौंस, चार वरनां गंढ्ढ पवाईआ। गलों शरअ दा लाह के तौक, तकब्बर कूड़ा दए मुकाईआ। मनसा मोह कढ्ढ के खोट, खोटे खरे आप बणाईआ। धुर दे नाम दी ला के चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। जन भगतो वेख्यो किते फसिओ ना वरन गोत, सच दी गोत गौतम बुध गया समझाईआ। जिन तख्त ताज छड्ड के प्राप्त कीती इक्क निर्मल जोत, जेहड़ी जोत सब दे विच समाईआ। उस नाल मिल के सदा माणो आपणी मौज, मजलस प्रेमीआं नाल बणाईआ। ना परमात्मा ना आत्मा दोवें होवण कदे ना फ़ौत, तन वजूद नाता कूड़ ख़ुदाईआ। मुच्छ दाढ़ी केस जञ्ञू बोदी धोती टिक्का तहिमत सुन्नत वेख ना करयो अदौत, अदावत विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरा केहो जेहा चले रिवाज, रवादारी कहिण कोए ना पाईआ। अबिनाशी करता कहे सब नूं इक्क दे करां मुहताज, लोड़ वंदा इक्क अख्वाईआ। पहलों सच दा प्रगट कर के राज, राजे राणयां तख्तों लाहीआ। महबूब दा मुहब्बत वाला ताज, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। नाम दा सच त्यार कर जहाज़, लोकमात दयां टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा मार के इक्क आवाज़, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। फेर खोल्ह के आपणा आगाज़, राज़ पोशीदा दयां जणाईआ। जिन्हां दी लेखे लग्गे निमाज़, निवाज़श विच आपणा रंग रंगाईआ। जिन्हां दा पूरा होया पूजा पाठ, पिठ्ठ उन्हां दी हथ्थ टिकाईआ। जिन्हां दा लेखे लग्गे जोग अभ्यास, अभ्यासी मेल मिलाईआ। जिन्हां दे अन्तर सच वैराग, वैरी दुश्मण लवां अपणाईआ। जिन्हां सब कुछ दिता त्याग, नंगी पैरीं भज्जा वाहो दाहीआ। उह सब दा सज्जण साक, करता इक्क अख्वाईआ। जिस दी ना कोई दिवस ना कोई रात, घड़ी पल ना वण्ड वण्डाईआ। सब दी सांझी कर जमात, नाम अक्खर इक्क सुणाईआ। धर्म दी दे सौग़ात, काया झोली आप भराईआ। बाहमी जोड़ के नात, सगला संग वखाईआ। क्षत्री
❋
❋
ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को हो जाए समाज, समझ विच्चों समझ लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग विच रंगाईआ। सति धर्म कहे ऐ प्रभू क्यों तन वजूद नाता जुड़दा, भेव देणा खुल्हाईआ। की खेल सच्चे सतिगुर दा, सति सति नाल मिलाईआ। पुरख अकाल कहे एह लेखा धुर दा, धुर मस्तक वेख वखाईआ। जो प्रेम विच प्यार विच तन वजूद विच जुड़दा, जोड़ी जगत वाली बणाईआ। ओहदे अंदर राग उपजे ओस सुर दा, जो सुरती नाद शब्द नाल वज्जे वधाईआ। उथ्थे घाटा नहीं कोई थुड़ दा, भुक्खा नंगा ना कोए वखाईआ। एहो खेल देवत सुर दा, मानस गुरमुख रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम विच नेम आपणा दए बणाईआ। सच धर्म दा केहड़ा नेम, निम्रता विच जणाईआ। पुरख अकाल कहे दुष्ट दमन ने कीता उपर हेम, हिम्मत इक्क जणाईआ। उह गोबिन्द विच प्रेम, जो शब्दी रूप दए समझाईआ। जे कोई उस दा करे धेन, ध्यान विच रखाईआ। माटी हो के रेन, निम्रता विच समाईआ। दरस दिखाए मुकट बैन, कँवल नैण होए रुशनाईआ। सब दा स्वामी नर नरायण, निराकार इक्क अख्वाईआ। जिस दे कोल नाम पारस बणाउण वाली रसायण, लोहा कंचन दए बदलाईआ। ओहदा नुकता नहीं कोई ग़ैन, ऐन आपणी कल वरताईआ। अल्फ ये नहीं तरफैण, दो तरफ़ी कार ना कोए कमाईआ। जो बाल्मीक लिख्या विच रमायण, राम रामा जोड़ जुड़ाईआ। जो कृष्न अर्जन वखाया नैण, विराट आपणा आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सति धर्म कहे मेरे निरँकार, तेरी बेपरवाहीआ। तेरे दर सनक सनंदन सनातन वेखे सन्त कुमार, चारे बैठे सीस निवाईआ। बराह बण दर भिखार, यगे पुरुष ध्यान लगाईआ। हाव गरीव करे निमस्कार, नर नरायण तेरी सरनाईआ। कपल मुन हो उज्यार, दत्ता त्रै झोली डाहीआ। रिखव देव पावे सार, पृथू आसा इक्क जणाईआ। मत्स दिसे तेरी धार, जलधारा सोभा पाईआ। कच्छप नूर तेरा उज्यार, धनंतर तेरी दए गवाहीआ। बावन तेरा खेल अपार, हरी गज लए तराईआ। नर सिँघ हो उज्यार, भगत सुहेला गोद उठाईआ। हँस हो बोले जैकार, माणक मोती सोभा पाईआ। तेरा खेल अपर अपार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण ढोला गाईआ। परस राम बणा के धार, ब्रह्मण ब्रह्म इक्क जणाईआ। राम रामा लै अवतार, त्रेता जुग आपणी कल वरताईआ। जनक सपुत्री कर प्यार, सीता सति दी लई उपजाईआ। वेद व्यासा कर के ख़बरदार, कुँवार कन्या भाग लगाईआ। सब दा वेता बण लिखार, पुराण अठारां गया दृढ़ाईआ। कान्हा कृष्ना पावे सार, महासार्थी वेस वटाईआ। भगतां दए आधार, बिदर सुदामा पार कराईआ। द्रोपती लज्ज रखे विच सभा दातार, मेहर आपणी निगाह उठाईआ। बुद्धी बोध दे आधार, गौतम बड़्ह दे नाल प्रगटाईआ। मूसा कोहतूर
❋
❋
कर उज्यार, नूरो नूर नूर चमकाईआ। ईसा इस्म दे अगम्म अपार, सुत इकलौता जगत सुणाईआ। मुहम्मद हमद विच कर उज्यार, कलमा नबीआं इक्क पढ़ाईआ। गुफ़त शुनीद कर गुफ़तार, जुसत जू इक्को दए समझाईआ। नानक निरगुण सरगुण हो त्यार, त्रैगुण अतीता फेरा पाईआ। एका जोत नूर उज्यार, गोबिन्द डंका डंक सुणाईआ। भगत अठारां हो मेहरवान, महबूब आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तेरा भेव कोए ना आईआ। सति धर्म कहे की देवें दात, प्रभ साचे दे जणाईआ। की हुण वी कोई होवे भगत प्रहलाद, बच्चा ध्रूह वांग प्रगटाईआ। की जनक वाला होवे समाज, अमरीक दरबाशा खेल खिलाईआ। की बिदर सुदामा होवे साथ, हरी हरि परदा देणा उठाईआ। की हरी चन्द वरगा करे कोई साचा राज, ताज छड्ड के घर नीचां सेव कमाईआ। की जैदेव वरगा करे कोई पाठ, जो पात्र पात्र विन्ह वखाईआ। की नामदेव वरगा होवे कोई साक, जो बहत्तर वार दर्शन कर के ख़ुशी मनाईआ। की सैण नाई वरगा होवे कोई दास, आप दास बण के राजे दर ते जाईआ। की रविदास होवे तेरे पास, जो पाणा गंढ्ढ के झट लँघाईआ। की कबीर आपणी भेंटा तेरे अग्गे करे लाश, तन वजूद करे सफ़ाईआ। की पापण गनका धोवे दाग़, दुरमति मैल मिटाईआ। की बधक प्यार करे साच, जो तीर निशाना चरण लगाईआ। की पूतना करें घात, जो मोहण मुम्मे काहन पाईआ। की पार उतारें अजामल बदमाश, नाउँ नरायण इक्क दृढ़ाईआ। की सूफ़ीआं पूरी करें ख्वाहिश, जो ऐनुल हक नाअरा गए लगाईआ। जिन्हां तन उत्तों तुड़ाया मास, मस्ती तेरी विच सुणाईआ। सो सारे तेरे दास, निउँ निउँ लागण पाईआ। सति धर्म कहे प्रभ इक्क मेरी अरदास, बेनन्ती दयां सुणाईआ। पहलों कलयुग कूड़ी क्रिया कर नास, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। फेर साचे भगतां कर प्रकाश, साचे सन्त लै उठाईआ। सारे इक्ट्ठे हो के तेरे नाम दी पावण रास, गोपी काहन आत्म परमात्म बणाईआ। सब दा इक्क होवे विश्वास, विशा दूजा ना कोए जणाईआ। तैनूं तेरे करन तलाश, काया मन्दिर खोज खुजाईआ। तेरा नूर होवे प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। वज्जे अगम्मी नाद, सोई सुरत जगाईआ। नज़र आए ब्रह्माद, ब्रह्मांड परदा दे खुल्हाईआ। अग्गे साजणा साची साज, सज्जण बण के हो सहाईआ। जे सति धर्म दा शुरु करना रिवाज, राजा प्रजा इक्को जोड़ जुड़ाईआ। तेरी फुलवाड़ी ते तेरा बाग़, बग़ीचे दे मालक बाग़बान हो के सब दी सेव कमाईआ। साची जोती दा जगा चिराग़, चरागाहां विच होए रुशनाईआ। तेरी सृष्टी तेरी दृष्टी तेरी दुनिया ·षीआं मुनीआं दा बणा समाज, समें विच्चों समां दे बदलाईआ। सब दा रूह बुत्त होवे पाक, पाकीज़ा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ सब दी वाग, रथवाही बण के जिधर
❋
❋
चाहें उधर लएं भवाईआ। भगवान कहे ओह सति धर्म, की मैं रथवाही, रथ चुरासी लख चलाईआ। सति कहे प्रभ तूं बेपरवाही, तेरा भेव कोए ना पाईआ। तैनूं सारे मन्नदे साचा माही, मालक इक्क अख्वाईआ। कदे मिलें ते कदे करें जुदाई, मिलणा विछड़ना आपणी रीत बणाईआ। कदे बोध ज्ञानी कदे बणें शुदाई, अमीरी ग़रीबी दोवें राह चलाईआ। कदे राजा शहिनशाह ते कदे बणें नाई, दुहाई आपणे नाम कराईआ। कदे जट्ट बण के करें वाही, धन्ने रंग चढ़ाईआ। कदे गोबिन्द बण के बूटा पुट्टें काई, कदे सीता बणां विच घुमाईआ। कदे रुकमणी खोह के बल वखाई, एह वी अचरज खेल बणाईआ। कदे मूँह दे भार डिग्ग के दएं दुहाई, कदे सलीब फाँसी गल दे विच लटकाईआ। कदे नबी बण के करें लड़ाई, चार यारां जोड़ जुड़ाईआ। कदे फिरें वाहो दाही, भज्जें दो जहानां चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम खेल जिस नूं समझे कोए नाहीं, बुद्धी विच ना कोए ल्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खिलाईआ। सति धर्म कहे मैनूं वेला याद आया अर्जन, अरज़ दयां सुणाईआ। जिस वेले चौथा जुग शुरु होणा सी वेद अथर्बण, अथरू नैणां विच्चों वहाईआ। घाउ होया अरबन खरबन, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। इक्क अकशूहणी दा लेखा अठाई लख अनगिणती दा वज़न, तोला तोल ना कोए बणाईआ। भाई भाईआं नालों कर के वक्ख, दोवें धिरां दिते लड़ाईआ। ना शस्त्र फड़या हथ्थ, रासां नाल सब नूं ल्या घुंमाईआ। जिस वेले अर्जन रथ तों उतर के चरणां गया ढठ्ठ, निउँ के लागा पाईआ। कृष्न आपणा हथ्थ रख के उत्ते पट्ट, दोहरा ताल दिता वजाईआ। कीता खेल आपणा नटुआ नट, स्वांग समझ किसे ना आईआ। करे खेल पुरख समरथ, हरि दाता धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सुण अर्जन, अर्जन कहे नहीं, बेनन्ती इक्क जणाईआ। कुछ लेखा दस्स आपणे हिसाब खाते विच्चों वही, जित्थे कलम दवात लिखे कोए ना शाहीआ। भगवान किहा अर्जन ओहदी रसम चलणी नवीं, नवां राह प्रगटाईआ। तेरे प्यार दी पा के सही, सच दयां जणाईआ। ओदों किसे ने पंडतां नूं खवाउणी नहीं तसमई, खीरां दा पीर ना कोए मनाईआ। कुछ याद आ गया जेहड़ी कथा भरत नूं दस्सी कैकई, अंदर वड़ समझाईआ। बच्चयो मैं राम दी माँ मतरेई, कुक्ख दा जम्मया इक्को नज़री आईआ। मैं दसरथ नाल गल्ल पक्की इक्क कर लई, जिहनूं मोड़ ना सके राईआ। आह वेख लै मेरी बही, जो पहीआ रथ चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। अर्जन कहे प्रभू मैं सुण लई तेरी अंदरों गीता, अठ्ठ दस वज्जे वधाईआ। कुछ हुक्म देवे सीता, राम दए दुहाईआ। अक्खां चुक्क के अर्जन तक्क लै नाल नीझां, कलयुग वेख वखाईआ। उस वेले प्रभ नालों टुटणीआं सब दीआं मात प्रीतां, प्रीतम सच ना कोए
❋
❋
मिलाईआ। झगड़ा पैणा मन्दिर मसीतां, शिवदवाले मठ्ठ गुरुदुआर गिरजे वण्ड वण्डाईआ। सब दीआं अंदरों बदलणीआं नीतां, सति सच ना कोए कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां वारो वारी सब नूं मिल जाणीआं तवारीखां, भविख्तां विच समझाईआ। अन्त दी करयो इक्क उडीका, जोबन आपणे उपर ना कोए रखाईआ। किसे दवारे मंगण ना जावे भीखा, भीशम पितामा गया सुणाईआ। किरपाचारज तिन्न मार के लीकां, दरोणाचारज नाल मिल के करी सलाहीआ। दरबाशा जंगल विच खेल कर के अनडीठा, झगड़ा कृष्न नाल जणाईआ। भगवन किहा ओस वेले अर्जन भगती भाव तों सब दा ख़ाली होणा ख़ीसा, ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। अर्जन कहे एह कौण वक्त, भगवन कहे उह बीस बीसा, वीहवीं सदी वेख वखाईआ। सब नूं भुल्लणा राग छत्तीसा, छत्रधारी धर्म विच धर्म ना कोए बणाईआ। नामा कहे उह खेल मेरे बीठलो बीठा, जो मेरी छप्पर छन्न छुहाईआ। ओस ने सब दा बदल देणा तरीका, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। वसीअत करे बिन वसीका, लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस वेले धर्म दवारयां विच सियासत ने मारीआं चीकां, सारे रोवण मारन धाहींआ। ओस वेले पुरख अकाल करे सच प्रीता, प्रीतम हो के होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। अर्जन कहे जे मन्दिर मसीत गुरुदुआर मठ्ठ पै गया झगड़ा, की करू लोकाईआ। हे भगवन त्रिलोकी नाथ दस्स भेव अगला, अग्गे दे जणाईआ। जिस तर्हां मुनी शुशील ने किहा दूजे नम्बर दयां नूं जग कहे पग़ला, उह पग़ले तेरा नाम ध्याईआ। ते जेहड़े बाहरों बणे रहिण बग़ला, मेरे वांग चिट्टे वस्त्र पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की आपणी कार कमाईआ। भगत कहे ऐ मेरे भगवान, अर्जन आसा पूर कराईआ। कुछ बख्श के दान, कलयुग जीवां झोली पाईआ। कृष्न ने अंदर उपर परे तों परे कर ध्यान, पारब्रह्म दा लेखा ब्रह्म दिता सुणाईआ। उस वेले सारे होण हैरान, हैरानी हर घट अंदर आईआ। मज़्हबी दवारे बण जाण जगत दी दुकान, मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी आपणा हट्ट चलाईआ। फेर किरपा करे आप मेहरवान, मेहर नज़र अक्ख उठाईआ। सति धर्म कर परवान, साचा राह इक्क बणाईआ। भगत दवारा प्रगट कर के विच जहान, जुग दे विछड़यां लए मिलाईआ। जित्थे ना कोई हिन्दू सिख ईसाई ना कोई मुस्लिमान, पारसी बोधी जैनी दिसण भाई भाईआ। सति धर्म दा उथ्थे मुनीआं ने कर देणा फ़रमान, फ़रमांबरदार हो के सारे प्रभ दी सेव कमाईआ। एह बण जाए उह विधान, जिस दी तरमीम विच कलम सके ना कोए उठाईआ। तक्सीम रहे ना कोए शैतान, ज़ेर ज़बर सारी देण गवाईआ। वाहिद इक्क समझ रमज़ बुद्धी विच आवे इन्सान, इन्सान इन्सानीअत सब दे अंदर टिकाईआ। एह कृष्न दा ब्यान, अर्जन दा ध्यान, दूजा दस्सण वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता खेल खिलाईआ। अर्जन कहे क्यों मेरा चलाउँदा रिहों रथ, मेरी सेव कमाईआ। कृष्न घाह दे उत्ते बहि के झट, सहिज नाल सुणाईआ। रख के पिठ हथ्थ, अंदरों अक्ख दिती खुल्हाईआ। अर्जन भगत भगवान नहीं वक्ख, दोहां दा इक्को घर सोभा पाईआ। मैं हुण मार्ग रिहा दस्स, कलयुग विच भगतां दे अंदर वड़ के उन्हां दा रथ चलाईआ। तुसीं मेरा गाउँदे जस, फेर मैं भगतां दा ढोला गाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रतख, परशनां दा लेखा देणा मुकाईआ। इक्को नाम निधाना नौजवाना कर प्रगट, जगत दे परगणे देणे मुकाईआ। सच दा खोल्ह के हट्ट, धर्म दी दात इक्क वरताईआ। जो आवे सो लाहा जावे खट्ट, मनखट्टू रहिण कोए ना पाईआ। क्यों मुनी ने किहा प्रभू सिध्धा सादा जट्ट, साडे अंदर वड़ के रोज़ी रिज़क रहीम हो के देवे चाँईं चाँईंआ। कुछ लेखा राम ने जाणया जेहड़ा बेटा दसरथ, पंचवटी विच लक्षमण दिता सुणाईआ। इक्क सुक्की टहणी कट, कटाकश दिता लगाईआ। सीता बोल पई झट, स्वामी एह की खेल वरताईआ। राम किहा सीता आह वेख मेरा हथ्थ, दर्द नाल भरया नज़री आईआ। कलयुग विच मेरा प्यार मेरयां जाणा छड्ड, मन्दिर विच सीता राम कहि के माया ममता विच होण हल्काईआ। पर मैं राम, हर घट वस्या राम, सब तों न्यारा राम हो के देणा दस्स, ज़ुल्म अपराध विभचार दुराचार भृष्टाचार विकार हँकार मोहे कदे ना भाईआ। ओस वेले प्रभ दी खेल वरते विच संसार, कलमा वेखे थाउँ थाँईंआ। फिर राम दे नाम नाल कट देणी कूड़ी धार, धरनी धरत धवल धौल उत्ते सति धर्म देणा लगाईआ। जेहड़े मेरे होण प्यारे सुगरीव दे भतीजे अंगद वरगे दुलारे, उह मुनीआं दा रूप वटाईआ। धरती नूं देण हुलारे, कुकरमां नूं देण पिच्छाड़े, भाग लाउण विच उजाड़े, उजड़यां देण वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए मुकाईआ। सीता कहे मेरे रघुपति, रघुवंसी रघुनाथ मैनूं दे जणाईआ। राम किहा सीता किसे विच दिसदा नहीं सति, सत्तया नज़र कोए ना आईआ। सब नूं भुल्लणी ब्रह्म मत, ब्रह्म वेता ब्रह्म ना कोए जणाईआ। जगत विकार ने अंदर पाउणी नथ्थ, सके ना कोए बचाईआ। विद्वानां ने कथा करनी रसना नाल कथ, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। थोड़्हे समें बाद ओह वी जाण छड्ड, रोटीआं कारण पेट वजाईआ। जिधर माया मिले उधर साधू वी जाण नठ्ठ, चेलयां दे पिच्छे मिन्नतां कर कर के आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सीता कहे महाराज की एह समां आवे वत, बेवतन होए लोकाईआ। राम जी हथ्थ उत्ते हथ्थ मार के पए हस्स, जिस सीता तैनूं ते मैनूं बनां विच दिता भवाईआ। उह राम सदा समरथ, जो तत्तां वाले गुर अवतार पैगम्बर मात प्रगटाईआ। ओस वेले किसे दा चलणा नहीं कोई वस्स, समें दा चक्र सब ते देणा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ।
❋
❋
लक्षमण सब कुछ रिहा सुणदा, फिर करवट लए बदलाईआ। ऐ प्रभू कौण एस नूं छाणदा पुणदा, जो धर्म अधर्म वेख वखाईआ। मैं ते जगत वेखदा खेल निरगुण सरगुण दा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। राम किहा भईआ लकशमण एह कोई सौदा नहीं मुल्ल दा, कीमत वाला वणज ना कोए कराईआ। एह खेल ओस मालक कुल दा, जो कुल्ल आलम विच बालम बण के खेल खिलाईआ। जिस दा सति धर्म निशाना झुलदा, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर जिस दे निशान थल्ले सेव कमाईआ। ओहदा खेल इक्क ब्रह्मे वाले नाभी कँवल फुल्ल दा, जिस दे विच झिरना रिहा झिराईआ। ओहदा बूटा कदे ना हुलदा, राम कहे लक्षमण जो भगत लए उपजाईआ। जे कोई सुख लै लए ओस दी चरण धूल दा, दु:ख दा लेखा दए मुकाईआ। सुख माण लए ओस कन्त कन्तूहल दा, जो सीता सब दी सीता सुरती रिहा प्रनाईआ। ओस दा खेल सदा असूल दा, नियम विच काइदे विच मर्यादा विच मर्यादा परशोतम हो के आपणी कार कमाईआ। उह किसे तों पैसे टके नहीं वसूलदा, सीता कहे राम की करदा, राम कहे भगतां अग्गे प्रेम दी झोली डाहीआ। प्रभू कोई मालक नहीं चुंगी वाले मसूल दा, चुंगीख़ाने सारे दए मिटाईआ। एह कोई लेखा नहीं किसे मज़मून दा, धुर दे राम दी राम दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा सुणाईआ। सीता कहे प्रभू क्यों फिरीए विच बनबास, भुक्खे रह के झट लँघाईआ। राम किहा आ जा मेरे पास, कुछ तैनूं दयां वखाईआ। थोड़ी जेही मीट आंख, सिर सीस उत्ते टिकाईआ। पहलों दिता उह प्रकाश, जिस प्रकाश विच प्रकाश सोभा पाईआ। फेर होर कीता विकास, द्वापर डगमगाईआ। कृष्न हो के भगतां दा रथ चलावे आप, रासां आपणे हथ्थ उठाईआ। सीता दे अंदर थोड़्हा आया पसचाताप, एह की कार कमाईआ। राम ने फेर किहा कुछ होर अग्गे झाक, तैनूं दयां वखाईआ। सीता दा खोल्ह के ताक, परदा दिता उठाईआ। कलयुग दी चौधवीं सदी विच दिसे ना कोए इन्साफ़, दरोही दरोही ख़लक ख़ुदाईआ। ना कोई माई ते ना कोई बाप, पिता पूत करे लड़ाईआ। भैण भाई ते भाई भैण वल्ल लैण झाक, एहो जेहा सीन दिता वखाईआ। स्त्री कोई नज़र ना आवे सीता जेहड़ी तेरे वांग फिरे विच बनबास, पतीबरता नज़र कोए ना आईआ। सारी दुनिया उतरे इन्द्रिआं दे घाट, कोई विरला साधू बच के आपणा झट लँघाईआ। बथेरे माला मणके फेर के जै सीता राम दा करन पाठ, सीता सुरती मेरे नाल ना कोए प्रनाईआ। सीता कहे महाराज की एह तुहाडा सच होवे वाक्, भगवन किहा सच दी कथा सुणाईआ। सीता किसे दा नहीं रहिणा इत्तफाक, मुहब्बत विच नज़र कोए ना आईआ। धर्म दा रहिणा नहीं कोई राज, राजे शत्रु रूप वटाईआ। लक्षमण अग्गों कहे की फेर होवे महाराज, परदा देणा खुल्हाईआ। राम हौली जेही दस्सया विच आवाज़, सहिज नाल समझाईआ। ओस वेले किरपा
❋
❋
करे आप, जेहड़ा जगत अक्खां नाल नज़र किसे ना आईआ। सृष्टी दा मेट देवे पाप, पतित पुनीत बणाईआ। उह सच्चयां सन्तां दा बणा के साथ, चारों कुण्ट करे शनवाईआ। उह थालां विच दीवे पा के जगत आरती दी पावे कोई ना रास, घृत नाल ना कोए वड्याईआ। अंदर वड़ के खोल्हे ताक, परदा दए चुकाईआ। जित्थे सदा डगमगाहट, अठ्ठे पहर होवे रुशनाईआ। मंज़ल मेट के वाट, पाँधीआं पन्ध दूर कराईआ। सीता इक्क पाणी दा दे ग्लिास, श्री राम जी मंग मंगाईआ। लक्षमण कर के झट तलाश, जल ठंडा लै के आईआ। राम दोहां नूं किहा इक्ट्ठे हो के हथ्थ जोड़ के निमस्कार कर के पूरा करो विश्वास, वास्ता राम नाल जुड़ाईआ। तुहानूं दु:ख कोई ना रहे बनबास, मैं सदा तुहाडे पास, मैथों परे नहीं कोई ख़ास, हुण मैं तत्तां वाला बाहरों ते अंदरों पुरख अबिनाश, अबिनाशी दा रूप वटाईआ। लकशमण मैं नहीं होणा नाश, एह तन माता पिता दा धरती उत्तों ल्या ते धरनी उत्ते देणा जलाईआ। मेरा ओस थाँ निवास, दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर मुड़ के आ जावां आप, बण के रथ रथवाहीआ। अर्जन दा होवे साथ, बिना जोड़ी तों राम रहिण कदे ना पाईआ। एह खेल करां साख्यात, द्वापर वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण नूर जोत करां प्रकाश, वेद व्यास रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा रिहा उठाईआ। अर्जन कहे प्रभू तूं मेरे वेखे तीर कमान, चिल्ले ज़ोर नाल चढ़ाईआ। भगवन कहे वाह मेरे बलवान, एह तेरे विच वड्याईआ। ओए अर्जन जे स्त्री नारी विधवा रंडी हो जाए विच जहान, ओस नूं उंगलां वाली तक्के लोकाईआ। अर्जन हो गया हैरान, हैरानी अंदर डेरा लाईआ। जां वेख्या साढे तिन्न करोड़ रचया नज़री आया काहन, बिना काहन तों अर्जन दा तन वजूद कम्म किसे ना आईआ। निउँ कि निमस्कार कीती मैं बाल नादान, बच्चा नढ्ढा तेरा अख्वाईआ। कृष्न किहा एह तेरी मेरी पहचान, दोवें मिल के सांझा झट लँघाईआ। ना मैं रथवाही ना रथवान, मैं मालक कुल्ल जहान तुहाडा रस्ता कीता आसान, सेवादार हो के तुहाडी सेव कमाईआ। एह रस्ता दस्सणा निम्रता विच ग़रीबी विच हलीमी विच रहो विच जहान, वड्याई कम्म किसे ना आईआ। जे अक्ख नाल तक्कणा ते तक्को श्री भगवान, जे मन नाल नस्सणा ते पुज्जो धर्म अस्थान, जे तन कोठे विच वसणा ममता शरअ ना रहे बेईमान, फेर अर्जन तूं मेरा मैं तेरा साचा सज्जणा, ख़ुशी प्यार दा देवां धूढ़ी मजना, नाम नेत्र ज्ञान पावां कजला, निज नैण चक्षू शिव नेत्र इक्को दयां खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। अर्जन कहे की कलयुग वरते कल, कल दे मालक दे समझाईआ। कृष्न किहा एह मेरा वल छल, धुर दी बाण चली आईआ। जिस वेले वेला वक्त आवे ओसे वेले करां गल्ल, पहलों आपणा आप आऊट ना कोए कराईआ। अर्जन करमां दा सब नूं देणा फल,
❋
❋
निहकर्मी हो के वेख वखाईआ। भगतां दा मेटणा द्वैत वाला सल, दूई दा डेरा ढाहीआ। जोती जाता हो के अंदर जावां रल, रल मिल आपणा झट लँघाईआ। जेहड़ा लहिणा देणा पूरब लेखा राजे बल, उह समग्री कलयुग विच गुरमुखां कोलों वरताईआ। नाम संदेसा धर्म दवारे दा घल्ल, धायल कायल करां सृष्ट सबाईआ। जे कोई सच दे मार्ग जाए चल, चलदयां चलदयां राह विच ना कोए अटकाईआ। सीता फड़ के ग्लास जल, भगवन दे चरणां उत्ते दिता टिकाईआ। भगवन ने अग्गों हथ्थां नाल ल्या ठल्ह, हथ्थ हथ्थ उत्ते रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान परदा आप चुकाईआ। जल कहे क्यों मैनूं प्रभू चुकया, भेव देणा खुल्हाईआ। निम्रता विच पुच्छया, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। भगवन किहा कलयुग अन्त सृष्टी दा बूटा दिसे सुक्कया, बिन राम दे पाणी हरा ना कोए कराईआ। ओस वेले बड़ीआं सिफ्तां नाल रागां नाल साजां नाल सब ने पढ़नीआं ग्रन्थां वालीआं तुक्कया, उच्ची बोल बोल सुणाईआ। जिस वेले प्रभ ने ओन्हां नूं पुच्छया, आपणा आप सके ना कोए बचाईआ। जल कहे ऐ प्रभू की कोई तेरे नालों वी रुट्ठयां, राम ने थोड़्हा दिता हिलाईआ। ग्लास दे विच रख के गूठया, फेर बाकी चारे उंगलां दितीआं छुहाईआ। ओ पाणी औह वेख चार वेद दा ज्ञाता मेरे नालों रुस्सयां, रावण दए दुहाईआ। जल कहे प्रभू तैनूं क्यों नहीं आउँदा गुस्सया, गुस्ताख़ी अंदरों दे मुकाईआ। राम कहे एह धुर दा वर जिस दे कारण मैं लोकमात विच उठया, राम दा रूप वटाईआ। जल एह सब दा बूटा जाणा पुट्टया, बिना राम तों राम दी पए दुहाईआ। सीता वेख कलयुग सब दा दिसे काया ख़ाली ठूठया, अमृत जल नज़र किसे ना आईआ। सारयां ने माया ममता नाल हउमे हंगता नाल विषयां विच रंग मानणा नाल झूटया, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। ओस वेले राम दा राम नूर नुराना आपणी धार विच्चों आपे आवे फुट्टया, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। उह मेल लवे जेहड़े कर्म कर के टुट्टया, टुट्टयां गंढ्ढ पवाईआ। ओने चिर नूं इक्क गडरीआ उथों सीता फल दा लै के आ गया गुछया, पंज पंज नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सीताफल कहे मैं होया फली भूत, पंज भूत मिले वड्याईआ। मेरा ताणा पेटा इक्को सूत, सूत्रधारी दया कमाईआ। मैं कर के आया कूच, कूचा गली फेरा पाईआ। वेख मैनूं एह पुराणा दु:ख, दु:ख दर्द ना कोए मिटाईआ। धन्न भाग जे मैनूं किसे लयांदा चुक्क, राम दी भेंट चढ़ाईआ। मैं तक्क के एस दा मुख, आपणा जन्म ल्या बदलाईआ। एसे कारण गुरू गोबिन्द नूं प्रगटाउणे पए पंज सुत, जिन्हां नूं पंज प्यारे कहि के सारे गाईआ। सीता कहे प्रभू दस्स होर कुच्छ, भेव अभेद खुल्हाईआ। राम किहा मैं ओस वेले तत वजूद नहीं रखणा, सरीर नहीं रखणा, आपणयां सन्तां भगतां दे काया मन्दिर अंदर विच लुकणा
❋
❋
ओस गुठ्ठ, जित्थों जगत अक्खां वाला वेखण कोए ना पाईआ। अंदरे अंदर लवां पुछ, शब्द शब्दी धार मिलाईआ। सच दी दे के सुच्च, सति दे नाल करां कुड़माईआ। बण के अबिनाशी अचुत्त, चेतन सुरती दयां कराईआ। सीता जुग चौकड़ी राम दी मंज़ल गई कदी नहीं मुक, पाँधी दा पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सीता कहे प्रभू की फेर आउँगे। आपणी दया कमाउगे। सति दा डंक वजाओगे। ब्रह्म मति दा सबक पढ़ाउगे। निज नेत्र अक्ख दा परदा लाहोगे। उजड़ी दुनिया फेर वसाउगे। जंगल बेलयां विच फिर के झट लँघाउगे। की सीता आपणी नाल ल्याउगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, की अगली रास रचाउगे। राम कहे मैं आवांगा। निरगुण सरगुण खेल खिलावांगा। कान्हा कृष्ना रूप वटावांगा। सीस ताज इक्क टिकावांगा। मुकन्द मनोहर लख्मी नरायण आप अख्वावांगा। भगत सुहेला बण के सोभा पावांगा। ग़रीब निमाणे गोद उठावांगा। हँकारीआं गढ़्ह तुड़ावांगा। कन्या दी लाज रखावांगा। जमना ते सोभा पावांगा। गोपीआं दी रास रचावांगा। निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हावांगा। मुकट बैण सोभा पावांगा। तख्त ताज सर्ब उलटावांगा। धर्म जैकार इक्क जणावांगा। भगतां दा रथवाही बण के रथ चलावांगा। गीता दा ज्ञान अठ्ठ दस, अठारां वण्ड वण्डावांगा। अमृत दे के रस, निजर झिरना इक्क झिरावांगा। अन्तिम सब कुछ कर के भठ्ठ, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमावांगा। राम कहे मैं जुग जुग वेस वटाउँदा हां। जुग चौकड़ी खेल खिलाउँदा हां। बोध रूप आप धराउँदा हां। ईसा मूसा मुहम्मद कल वरताउँदा हां। नानक गोबिन्द डंक सुणाउँदा हां। फिर आपणा आप जणाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची धार इक्क सुणाउँदा हां। सीता, मैं तेई अवतार ईसा मूसा मुहम्मद नानक गेबिन्द खेल खिला के जावां छुप, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सृष्टी विच हो जाए अन्धेर घुप, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ के कोई हउमे दा मिटा सके ना दु:ख, किउं विश्वास घाती होए लोकाईआ। धर्म दवारे रहे ना कोई सुच्च, ठग्ग चोर यार धीआं भैणां लैण तकाईआ। जगत साधां सन्तां दे भेखां वाले फिरने वग्ग, ओन्हां दा वागी नज़र कोए ना आईआ। जिधर वेखो चार कुण्ट लग्गी अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। सीता कहे महाराज, की पाप दी वी कोई हद्द, एह वी भेव खुल्हाईआ। राम किहा सुण लै मेरा नद, जो शब्द वाला सुणाईआ। जिंनां चिर एह खेल ना होवे विच जग, ओन्हां चिर राम नूं आउण दा कल विच कोई मौका देवे ना राईआ। फेर सारे दुक्खां विच लैण सद्द, ओ धुर दे राम, ओ धुर दे कान्ह, ओ धुर दे अमाम, ओ
❋
❋
धुर दे भगवान, धुर दा दे दान, तेरा धर्म झुल्ले निशान, निशाने सारे दे मिटाईआ। तूं दाता मेहरवान, क्यों विच वाड़या सब दे शैतान, शरअ कीती बेईमान, साबत रिहा ना किसे दा ईमान, एह सारे तेरे इन्सान, क्यों इन्सानीअत दिती गवाईआ। सीता ओस वेले फेर मैनूं आपणे भगतां दी ज़रूर करनी पए पहिचाण, जोती जाता हो के फिरां विच जहान, काया दे मन्दिर वेखां छड्ड देवां जगत मकान, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरुदुआर कदे ना जाईआ। मेरा जदों बणया सुहञ्जणा भगतां दे नाल विधान, कृष्न ते अर्जन मेरी दे के जाण गवाहीआ। कागद कलम नाल लेखा लिखणा महान, कातब चले ना कोए चतुराईआ। एह अगम्मी फ़रमान, जेहड़ा अज्ज तक नहीं आया किसे दे विच ध्यान, अक्खरां विच बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रथ दा रथवाही आपणी खेल खिलाईआ। अर्जन कहे की भगवन तेरा खेल, परदा दे चुकाईआ। किस बिध लवें मेल, आपा जोड़ जुड़ाईआ। भगवन किहा मेरा प्रकाश बिन बाती बिन तेल, घर घर करां रुशनाईआ। मैंनूं भगतां नूं मिलण दा सदा विहल, होर कम्म कम्म किसे ना आईआ। जेहड़ा मैंनूं भुल्ले राम कहे उह मैं धक्क देवां धर्म राए दी जेल्ह, चित्तर गुप्त लेखा सुणा के चुरासी विच सुटाईआ। जे मन्ने सीता हुण तक्क सब तों नवेल, वक्खरे घर डेरा लाईआ। जित्थे पुहंचण विच सारे हो जाण फ़ेल्ह, जे मैं आपणी किरपा करां मातलोक विच निरगुण लवां मनाईआ। एसे कर के मैंनूं ईसा मूसा मुहम्मद सारे कहिंदे बाप, पिता पुरख अकाल कहि के गोबिन्द गया गाईआ। जे कोई मेरा मज़मून मेरा कानून लए वाच, विचार दी लोड़ रहे ना राईआ। मेरा सब तों वक्खरा बाग़, जित्थे चार जुग दा हिसाब, बिना अक्खरां तों किताब, रखी हक महिराब, जित्थे नवाब शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। ओस दे अग्गे सारे हो जाण ला जवाब, जिस वेले जवाब तल्बी विच गुर अवतार पैगम्बरां पुच्छ पुछाईआ। सीता कुछ होर दिसदा कोई नानक दा खेल होणा विच बग़दाद, बग़लगीर हिन्दू मुस्लिम लए कराईआ। गोबिन्द दी पुरख अकाल ने करनी इमदाद, माछूवाड़े सेज सुहाईआ। फेर सदी चौधवीं आपणयां भगतां दी खोल्हणी जाग, सूफ़ीआं सन्तां लए उठाईआ। अंदर दे के वैराग, वैरी दी वैरीआं नाल सुलहा देणी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। अर्जन कहे मेरी आरज़ू इक्क ख़ाहिश, बेनन्ती दयां सुणाईआ। की प्रभू तैनूं भगत करन तलाश, बण खण्ड खोजण जाईआ। कृष्न ने किहा अर्जन मैं जदों मिलां ते भगतां नूं मिलां आप, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। इक्को दस्सां जाप, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गाईआ। जित्थे ना कोए पुन्न ना कोई पाप, ओथे भगत भगवान रह के आपणा झट लँघाईआ। एह जिन्हां नूं पूरा देवां विश्वास, विषयां विच्चों बाहर कढाहीआ। उह सदा वसण मेरे पास, एथे ओथे होवे ना कदे जुदाईआ। क्यों
❋
❋
राम सर्ब गुणा गुणतास, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जुग जुग जन भगतां दी पूरी करे आस, सूफ़ी सन्त फ़कीरां आपणे राह चलाईआ। अर्जन कहे प्रभू मैं हैरान किथों सिक्खी जाच, दरोणाचारज कोल पढ़न कदे ना जाईआ। कृपाचारज तेरे हथ्थ विच कदी नहीं फड़ाई रास, गोपीआं नाल खेल के आपणा झट लँघाईआ। सारयां नालों कर के बाईकाट, क्यों अर्जन दी सेव कमाईआ। भगवान हस्स के किहा अर्जन आह वेख मेरा मस्तक माथ, अर्जन नेत्र नैण उठाईआ। जां वेख्या ओहदे विच दोहां दी इक्क जात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कृष्न कहे औह तक्क अर्जन कलयुग दी अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ओस वेले भगत भगवान दा जिंनां चिर ना बणया समाज, ओन्हां चिर सृष्टी दी दृष्टी सुख विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेख कराईआ। सीता जोर नाल कम्बी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जां वेख्या किसे दी धोती किसे दी तम्बी, कोई तहिमत वाला नज़री आईआ। सब दे उत्ते मज़्हबां दी पाबन्दी, शरअ विच डर के प्रभ नूं गए भुलाईआ। कोई कहे मेरी राम कृष्न ईसा मूसा मुहम्मद नाल पई गंढ्ढी, कोई नानक गोबिन्द ओट तकाईआ। कोई कहे साडी रसम रिवाज चंगी, मुच्छ दाढ़ी केसां नाल सुहाईआ। सीता कहे, हाए राम मैंनूं सब दी आत्मा ओस राम नालों विछड़ी दिसे रंडी, कन्त सुहाग नज़र कोए ना आईआ। भावें कोई तीर्थ नाहवे गोदावरी जमना सुरस्ती गंगी, जिंनां चिर मेरे प्रेम दी चढ़े ना अंदर रंगी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। भावें नहा धो मुख संवार जगत वैरागण मेंढी सीस वाहवे कंघी, बिन्दी तिलक संधूर लगाईआ। उह वी भागां मंदी, जिन्हां नूं मिल्या ना राम बेपरवाहीआ। भावें कोई रोज़ सेवा कमाए पिण्डी, अष्टभुज जोत ज्वाला सिँघ सवार शस्त्रधारी किरच कटार करे नंगी, लाल भूष्ण सोभा पाईआ। जिंनां चिर प्रभू दे नाम दी अंदरों ना आए सुगंधी, ओनां चिर पाबन्दी ना कोए कटाईआ। सीता कहे प्रभू मैं की दस्सां मैनूं कलयुग दे विच बड़े बड़े बड़े जगत साध दिसदे पखण्डी, जो पखण्ड विच लोकां दीआं धीआं भैणां लै के नठ्ठ जाईआ। लक्षमण किहा ओ सीता मैं बड़ा सूरबीर जंगी, जगत दा मालक इक्क अख्वाईआ। जिस वेले मेरे राम दे प्यारयां वल अक्ख कीती नंगी, मैं सिर धड़ अड्ड (दयां) कराईआ। प्रभू दे प्यारयां नूं सदा पवण आवे ठंडी, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तुसीं सब ने वेख्या मुनी सुशील कुमार किस तर्हां फिरदा सी पैरीं नंगी, इस तों वड्डी होर सीता किहड़ी नज़री आईआ। एह किसे दवारिउं मंग नहीं मिलदी मंगी, आपणी कमाई आपणी सुरती आप प्रनाईआ। आपे धी आपे जवाई, सहुरा पेईआ आपे आप अख्वाईआ। एहे ख़ुशी जिस दी सदा वज्जदी रहे (शहिनाई), ढोल ढमक्कयां विच जगत दी होवे कुड़माईआ। भगतां विच भगवन प्रेम दी धार चलाई, शादीआं वाल्यो सुण लओ कन्न लाई, इक्क दूजे नालों कदी नहीं करनी जुदाई,
❋
❋
नार कन्त सांझा मिल के झट लँघाईआ। सेवा विच रहे ना कोए ऊणताई, पतीबरत हो के साचा मार्ग देणा वखाईआ। पती ने कदी नहीं बणना कसाई, बिना सोचे समझे आपणी नारी नूं दए सताईआ। दोहां दा सांझा प्यार ते इक्को वाग रखाई, धर्म दी धार जन्म दी गंढ्ढ नाता जोड़ जुड़ाईआ। सब संगत प्रेमी प्यारयां गुरमुखां दे अंदर रहे ठंड, क्यों रिषी मुनी सन्त महात्मा फ़कीर फ़क्कर मिल के सोहणा काज रचाईआ। धर्म समेलन जे सदा धर्म दे रहिणा पाबन्द, इक्ट्ठे हो के आपणा राह अपनाईआ। जिधर जाओ चार कुण्ट दहि दिशा उच्ची कूक बोलो तूं मेरा मैं तेरा छन्द, संसा रोग रहे ना राईआ। आत्मा परमात्मा सदा चित अनन्द, अनन्द दा अनन्द अनन्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म दोहां दा सच निशान, सति धर्म दा इक्को इक्क वखाईआ।