पुस्तकालयभाग २०

२८ पोह शहिनशाही सम्मत ३ सर्ब धर्म समेलन हरि भगत दुआर जेठूवाल

सभ नूं इक्ट्ठे होण दा मिल्या इत्तफाक, सति धर्म दा जोड़ जुड़ाईआ। आई संगत पहलों आपणे अंदर दा खोल्हो राज़, परदा दूई वाला हटाईआ। फेर मिटे कलयुग अन्धेरी रात, साचा चन्द होवे रुशनाईआ। आत्मा परमात्मा दी वेखो रास, जो निरगुण निरगुण नाल वखाईआ। एह कोई जलसयां जलूसां वाला नहीं अदा कीता विहार, विश्व धर्म दा डंका दिता वजाईआ। इस नूं झुक्कणे पृथ्मी आकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड ख़ुशीआं विच ताली रहे वजाईआ। सन्त सतिगुर इक्को देणा साथ, पल्ला सके ना कोए छुडाईआ। धर्म दी बणे जमात, तुलबे गुरमुख नज़री आईआ। वाहिद दा वाहिद कलमे नाल सृष्टी विच दुनिया विच कायनात विच कर दयो इनकलाब, नाअरा हक हक लगाईआ। तुहाडे नूर दा चमके आफ्ताब, जो छुपण विच कदे ना आईआ। इक्क मालक नूं तुसीं सारे करन वाले आदाब, जो हर घट अंदर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म समेलन दा धर्म संदेसा इक्क सुणाईआ। आउण वाल्लयो सारे बण जाओ सच दे मनुक्ख, मानवता लओ अपणाईआ। द्वैत दा कढ्ढ के जाणा दु:ख, दूई रहिण कोए ना पाईआ। इक्क अन्तर आत्मा दा उपजाउणा सुख, इन्द्रिआं तों परे डेरा लाईआ। अमृत दा जाम लैणा घुट, जो सन्त सुहेले रहे वरताईआ। ओस मंज़ल जाणा पुज्ज, जिस नूं हकीकी कहि के शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे सुणाईआ। जिस मंज़ल ते पैंडा जाए मुक, दीन मज़्हब रहे ना कोए लड़ाईआ। ओथे कोई बोलण वाली नहीं ज़बान, सुणन वाला नहीं कान, वेखण वाला नहीं कोई अक्ख दा

❋

❋

निशान, इक्को नूर इलाहीआ। की होया जे वण्ड पई काया बंक आ के, मुछ दाढ़ी केस मंडा के, धोती टिक्का मस्तक ला के, तहिमत नाल लक्क सुहा के रीती जगत वखाईआ। जे वेखो आपणे अंदरों मुख नकाब लाह के, दर्शन देवे इक्को आ के, जिस ने गुर अवतार पैगम्बर घल्ले समझा के, नाम शब्द कलमा लोकमात विच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संदेसा इक्क प्रगटाईआ। आउण वाल्लयो अज्ज दा याद रखणा दिहाढ़ा, जिस दी सतिजुग दए गवाहीआ। एह मुनीआं दा अखाड़ा, परम पुरख रिषीआं दा लाड़ा, सब दे प्रकाश करे अंदर बहत्तर नाड़ा, धुन राग दा वजदा रहे ताड़ा, अठ्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल एका नाम दी शब्द होए शनवाईआ। सच परमात्मा नूं लभ्भण ना जायो किते विच उजाड़ां, उस दे अग्गे प्रेम प्रीती दा कढ्ढो हाढ़ा, तूं मेरा मैं तेरा दा लायो नाअरा, आपे आवे भज्जा वाहो दाहीआ। क्यों उस दा आत्मा नाल प्यारा, परमात्मा दा खेल न्यारा सच दा जैकारा, शब्द दा इशारा, नूर दा उज्यारा, सब दा कन्त कन्तूहल हो के आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घड़ी घड़ी घड़ी वेख वखाईआ। घड़ी कहे मैनूं हज़रत ईसा ने किहा तूं मेरा घड़याल, घंटा दो जहान खड़काईआ। जिस वेले दुनिया दे उत्ते आवे ज़वाल, चार कुण्ट पए दुहाईआ। कायनात दा बुरा होवे हाल, हालत समझ कोए ना पाईआ। ओस वेले इक्क तों दो दो तों तिन्न तिन्नां दा बदल जावे काल, विष्न ब्रह्मा शिव जिस नूं कहिंदे भगतां दा भगवान इक्को नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। घड़ी कहे मेरा वक्त कदे ना मुक्कदा, मुक्कण विच कदे ना आईआ। जिस दा हज़रत मुहम्मद बेड़ा चुकदा, चौदां तबक चौदां सदीआं दा राह वखाईआ। उह ऊँचां नीचां वाली दो जहान निरगुण धार निरगुण जोत निरगुण नूर हो के साडे अंदर हो के पुछदा, पोशीदा हो के खोजे थाउँ थाँईंआ। जे सारे प्यार कर लओ इक्क परम पुरख अबिनाशी अचुत दा, चेतन सुरती सब दी दए कराईआ। ओथे झगड़ा नहीं काया बुत्त दा, सच दुआर परवरदिगार सांझा यार नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना बेपरवाह हक ख़ुदा ज़ाहर ज़हूर इक्को इक्क डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। घड़ी कहे मैथों नानक ने कदी नहीं पुछया टाईम, मेरा वक्त ना कोए जणाईआ। जद किहा ओ घड़ीए परमात्मा सब दा साक सज्जण सैण, वण्डां विच कदे ना आईआ। क्यों उह नरां दा नर नरायण, निराकार निरँकार नूर इलाहीआ। ओसे दी महिमा सिफ्त करे रामायण, गीता दा ज्ञान ओसे दी सिफ्त सालाहीआ। अञ्जील कुरान दस्सया नहीं तरफ़ैन, तीस बत्तीसा ढोला गाईआ। निरगुण सरगुण ओसे दा देण, जो उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण आपणी खेल कराईआ। सारी सृष्टी दृष्टी नार मर्द मरदो ज़न, आत्मा परमात्मा

❋

❋

दा नाता इक्क दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं रिहा इक्को इक्क सुणाईआ। आउण वाल्लयो तुहाडे अंदर आवे उह ख़ुशी, फेर ख़ुशामद करन दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडी साहिब सतिगुर नाल लग्ग जावे रुची, जो रिषीआं मुन्नीआं दे अंदर आपणा निरगुण नूर धर के बैठा डेरा लाईआ। ओस दी जड़्ह कदे ना जावे पुट्टी, दो जहानां तों परे उस दी समझ किसे ना आईआ। हुण लुक्कया नहीं रहिणा किसे गुठ्ठी, उच्ची डंक देणा वजाईआ। दुनिया मूल रहे ना सुत्ती, सुत्तयां देणा उठाईआ। उठो वेखो सन्तां ने दुरमति मैल लाहुण दी नाम दी आपणी काया दे विच्चों कढ्ढ लई गुच्छी, सब दी अंदरों करन सफ़ाईआ। सच धर्म दी सुहाउणी अग्गे रुत्ती, रुतड़ी प्रेम नाल महकाईआ। क्यों रविदास ग़रीब चम्यारे ने गंढ्ढ के टुट्टी जुत्ती, आपणा झट ल्या लँघाईआ। ऐस वेले ओहदे नालों वी दुनिया दुखी, प्रभ तों विछड़ के सारे देण दुहाईआ। तुहाडा धर्म समेलन नहीं एह धर्म दी धार उच्ची, धर्म दा दवारा सब दा इक्को नज़री आईआ। तुसां घर जा के वसणा चा नाल सुखी, सुख विच आपणा झट लँघाईआ। वेख्यो किते भुल्ल ना जायो प्यार विच पुत्तीं, सन्तां दा बचन मुड़ के हथ्थ कदे ना आईआ। एह जेहड़ी मौज प्यार वाली लुट्टी, इस नूं आपणे अंदर लओ टिकाईआ। तुहाडे अंदर आपे पोह जावे फुट्टी, दिवस रैण करे रुशनाईआ। जेहड़ी सज्जण सुहेली एथे आ के बिरहु नाल गई कुठ्ठी, प्रेम विच आपणा आप जलाईआ। उह समझयो आत्मा सदा सुच्ची, सवान कुत्ते वांग जगत दे शीश महल विच वड़ के ठोकर कदे ना खाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आउण वाल्लयो साचे सन्तां वलों सब नूं दए वधाईआ। आए मित्रो वेखो साचा मित्र, जो मित्र धुरदरगाहीआ। तुहाडे काया मन्दिर अंदरों आवे निकल, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जे बचन सुण के हो जाओ सित्थल, आपणा मन टिकाईआ। फेर भज्जणा ना पए इधर उधर, मिले माण इक्को घर वड्याईआ। उह निर्मल दाता पुरख बिधाता सच दवारयों आवे निकल, निराकार साकार आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा इक्क खुल्हाईआ। आउण वाले बड़े चंगे, गुरमुख नज़री आईआ। बत्तरे किहा सुरस्ती जमना धार गंगे, सन्त साजण सोहणा तट बणाईआ। अक्खां वाल्लयो अक्खां खोल्ह के जायो किते बण ना जायो अन्धे, अज्ञान दा डेरा सन्त देण ढाहीआ। सदा टुट्टयां दी पाउँदे गंढ्ढे, गंढिआं तोड़ चढ़ाईआ। जित्थे तूं मेरा मैं तेरा इक्को छन्दे, सोहँ ढोला वज्जे, दूजी अवर ना कोए शनवाईआ। सन्तां नाल मिल के मंदे हो जाण चंगे, दुरमति मैल रहे गवाईआ। जगत सुख तुहाडे घरां विच रह जाण टंगे, टंगण वालयां मिले वड्याईआ। बन्दगी विच प्रेम विच मुहब्बत विच बण जाओ ओस प्रभू दे बन्दे, जो बन्दीखाने विच्चों दए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

करे खेल साचा हरि, हरि करता वड वड्याईआ। आउण वाले नर नारी, बुढ्ढे नढ्ढे बच्चे ख़ुशी मनाईआ। हरिजन संगत बणी प्यारी, मिल सन्तां ख़ुशी मनाईआ। वेख्यो बिना नाम तों बिना सतिगुर तों किसे दी सुरती ना रहे कुँवारी, कुँवारी कन्या नूं सारे लोकीं ताअने नाल सताईआ। जे आपणी आत्मा लओ शृंगारी, सतिगुर चरण जाओ बलिहारी, उह मेहर करे इक्क वारी, धुन नाद देवे धुन्कारी, निर्मल जोत करे उज्यारी, फेर ओथे ना कोई चंगी ना कोई माढ़ी, गुरमुखो तुहाडी आत्मा ओस प्रभू दी लाड़ी, जेहड़ा लाड़ा कदे ना करे जुदाईआ। एह ना समझयो समेलन अज्ज दी दिहाढ़ी, अज्ज तों तुहाडा मार्ग दिता बणाईआ। इस समेलन नूं याद रखे दुनिया सारी, क्यों सन्त मुनी महात्मा सूफ़ी फ़कीर सारे इक्ट्ठे बैठे आईआ। एह कोई तजारत नहीं ते तुसीं नहीं कोई व्यपारी, जगत वाले अंकड़े ना कोए गणाईआ। जे लै के जाओ साचे नाम दी ख़ुमारी, जेहड़ी ख़ुदग़रज़ी अंदरों दए कढाहीआ। इक्क दूजे उत्ते करो एतबारी, बेएतबारा रहिण कोए ना पाईआ। कादीआं वाले ने उच्ची बोल किहा ललकारी, लायक बण के ओस ख़ुदा दे बच्चे दयो वखाईआ। जो सब दा प्राण आधारी, प्राणपत कहि के उस नूं सीस झुकाईआ। एह थोड़यां मिन्टां दी वारी, तुहाडा आयां दा सति दा सति बणे सतिकारी, रिषीआं मुनीआं महात्मा महापुरुषां सूफ़ी फ़कीरां दी सदा चाल जगत न्यारी, न्याँकार इक्को नज़री आईआ। एह मंच वेखो सभा वेखो सटेज वेखो जिस दे उत्ते महकी उह फुलवाड़ी, जिस दा गुलदस्ता बणया नाल ओस फूल, जो फूल कांटयां विच कदे ना आईआ। सब दा सांझा प्यार मुहब्बत दा होवे इक्क रस्ता, रस्ते विच सारे भज्जो चाँईं चाँईंआ। जे किते इशारा वेख लओ ओस अक्ख दा, जित्थे प्रतख मिले गोसाँईंआ। फेर तुहाडा मन विकारां वलों आपे हटदा, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। गुरमुखो बड़ा सोहणा सुहावणा समां ते वेला एह इक्ट्ठ दा, इक्ट्ठे कर के गलवकड़ी लैणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब तों वक्खरा सदा खेल करे मुनी दे बचन सिध्धे जेहे जट्ट दा, जटा जूटां विच आपणा हिस्सा लवे पाईआ। ओधरों घड़ी ने आवाज़ दे दिता टक टक दा, टिकटिकी तों डरी भज्जे वाहो दाहीआ। इक्क होर आवाज़ आवे फट फट दा, जो मिन्ट विच पूरा चक्र लए लगाईआ। क्योंकि एह अखाड़ा सच दा, धर्म दवारा सच दा, मुहब्बत दा प्यारा सच दा, एस कर के दूर टाइम ना कोए लगाईआ। मुनी दा बचन ब्रह्म मति इशारा अगम्मी अक्ख दा, जित्थे प्रीतम प्यारा वसदा, उस दी कीती ना कोए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आए गुरमुखां गुर गुर सतिगुर सतिगुर गुर गुर गुर चेला इक्को रंग वखाईआ।

❋

❋

जे सच सुणावां समेलन दा सिट्टा, सिट्टेदारी अग्गे रहे ना राईआ। फेर ना किहो एह जट्ट ऐंवें फिट्टा, सब नूं रिहा डराईआ। प्रभ ने दाउ लाउणा सब नूं फड़ के गिट्टा, नकाल कढ्ढ के लैणे ढाहीआ। कोटां विच्चों विरले दे मस्तक लाउणा टिक्का, जोत नूर कर रुशनाईआ। पिछले जुग दा वेख के चिठ्ठा, भेव अभेद खुल्हाईआ। धर्म दुआर दा बण के पिता, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। जिन्हां प्याला पीण दी रखी इच्छा, काया कासा अग्गे डाहीआ। पहलों जाम देवे निक्का, जिस नूं पी के दुरमति मैल धवाईआ। फेर प्याउण वास्ते कदे ना छड्डे पिच्छा, हौली हौली होर वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क चढ़ाईआ। समेलन हुण अग्गे ना होवे सिट, बैठण विच कदे ना आईआ। जिस ने खड़काउणी इट्ट दे नाल इट्ट, पत्थर पत्थरां नाल लड़ाईआ। सब ने घर घर लैणा पिट, चारों कुण्ट दुहाईआ। प्रभ दा खेल सदा अनडिठ्ठ, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर भविख्तां विच गए लिख, सो पूरा देणा कराईआ। धर्म विच कर्म विच कोई विरला पूरा रहे सिख, बाकी डोले सर्ब लोकाईआ। सब दे अंदर वड़ गई विस, विषयां विच फसाईआ। गुरमुखो सच समझो आत्मा नूं कोई ना सके भिट, भिट्टे जाण वाले कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी बणाईआ। समेलन दा सिट्टा वड्डा लम्बा, बीज अगला दिता बजाईआ। पाणी देणा नाल ओस बम्बा, जिस दा कुनैकशन दूजा ना सके जुड़ाईआ। झगड़ा मुकाउणा टिक्का बोदी तम्बा, सीस धड़ ना कोए वड्याईआ। जट्ट दे कोल वट्टां बन्ने खोतरन वाला नाम दा हथ्थ विच आ गया रम्बा, उच्चे टेडे सारे करे सफ़ाईआ। भावें फिरना पए पैरीं नंगा, दर भगतां जा जा सुत्यां सेव कमाईआ। जेहड़े रिंद मंगदे इक्क बूँद, उन्हां दे अंदर वहा देवे गंगा, गहर गम्भीर गोसाँईंआ। जन भगत नेत्रहीण रहे कोई ना अन्धा, लोचण इक्को इक्क खुल्हाईआ। गुरमुखां विच दिसे कोई ना गंदा, गंदगी कूड़ी देणी मिटाईआ। भगत भगवान इक्को रूप ते इक्को चन्दा, जिस दा चन्द अन्धेर विच ना रुत्त बदलाईआ। गुरमुखो तुसां किहड़ी घोट के पीणी भंगा, नश्यां राह तकाईआ। इक्को जाम देवे अन मूँहों मंगा, जिस दा रस उतर कदे ना जाईआ। उह पीता नहीं जांदा नाल कदे दन्दां, बुल्लां नाल खिच ना अंदर लँघाईआ। ज़बान वाली नहीं कोई वण्डा, जगत ग्लास ना कोए वखाईआ। जिस वेले देवे मेहर विच महबूब बिना बन्दगीउँ बणा दए बन्दा, बन्धन सारे दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंग इक्को इक्क वखाईआ। जाम कहे मैं फस्या विच सुराही, रस्ता नज़र कोए ना आईआ। सुराही कहे सुराही नहीं उह धुरदरगाही, जिस दा पासा ना कोए बदलाईआ। उस ने मोरी कोई घुम्यारां ठठयारां वाली नहीं रखाई, जेहड़ा कोई आवे पलट के पावे पी के आपणा झट लँघाईआ। पहलों

❋

❋

प्रेम प्रीती दे लेखे करे सांवें, पिछले कर्म दे धोवे नावें, फेर अग्गे करे दाअवे, दायर इक्को घर कराईआ। जित्थे वकील कोई ना जावे, जज्ज किताब ना कोए फोलावे, चोबदार वाज ना कोए सुणावे, नफ़र ग़ुलाम नज़र कोए ना आईआ। उथ्थे रसना ढोला कोई ना गावे, अक्खां नाल ना कोई तकावे, बांहवां बल ना कोए वखावे, चारपाई उत्ते सौं के झट ना कोई लँघावे, अक्खरां वाला काग़ज़ ना अग्गे डाहवे, पाणी नाल कदे ना नहावे, वस्त्र ओढ ना झट लँघावे, सौहरे पेके कदे ना जावे, स्त्री सेज ना कोए हंढावे, पिता पूत ना गोद टिकावे, चारे कूट ना भरे हावे, प्रीती इक्को नाम लावे, उह भर के जाम ल्यावे, बिन प्याल्यों अंदर टिकावे, टका कीमत लैण कोए ना पाईआ। की सवरन अज्जे नहीं पीती, बुल्लां नाल ना कदे लगाईआ। भगत भगवान दी समझी नहीं रीती, अजे तक्क वेखो वेखी चल के आईआ। की अजे गंढ्ढ नहीं पीची, ढिल्ली रख के झट लँघाईआ। बदली नहीं नीती, मनसा मन हल्काईआ। जिन्हां दी सच्ची लग्ग गई प्रीती, ओन्हां नूं जाम दी लोड़ रही ना राईआ। शमस तबरेज़ दे नाल एह बीती, जिस ने खल्ल दिती लुहाईआ। ऐनलहक ने मूँह विच पा के चीची, नाअरा इक्को दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्याला हथ्थ उठाईआ। मै प्याला कदे ना मुक्कदा, ख़ाली ना कोए कराईआ। मैख़ाना किसे ना दिसदा, जित्थे मजलस हरि उपजाईआ। जित्थे भण्डारा नहीं विख दा, अमृत इक्क वरताईआ। जे घर मिल जाए मालक पित दा, परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। सुराही कहे मैं क्यों होवां उलटी, उलटा राह चलाईआ। मैं सेवकण उस कुल दी, जो कुल भगत भगवान उपजाईआ। मेरी कीमत नहीं किसे मुल्ल दी, मुल्ला शेख़ ना कोए वरताईआ। मैं प्यासी नहीं प्यार दे बुल्ल दी, होटां नाल मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। मैं वणजारन सुल्हकुल दी, जो कुल मालक अख्वाईआ। बिन उस दी किरपा सुराही मैख़ान्यां विच रुलदी, अग्गे हो हथ्थ ना कोए लगाईआ। जिस नूं छार मिल गई चरण धूल दी, सच ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। सदा खेल प्रभू दी असूल दी, असल विच्चों असलीअत दए प्रगटाईआ। एह सूफ़ीआं दी आवाज़ जिन्हां नूं रहमत मंगणी अजे मन्ज़ूर दी, मन्ज़ूरी वल ध्यान लगाईआ। जित्थे रहमत हक मशकूर दी, मुश्किल अगली दए मिटाईआ। उह सुराही प्यालयां नूं सदा घूरदी, घुरकी नाल डराईआ। उह प्याले पीण वालयां दी मंज़ल अग्गे होर दूर दी, क्यों शरीर विच थोड़्हा रस लै के आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिन्हां मस्ती दे दए आपणे नाम सरूर दी, जग सुत्यां लए उठाईआ। दुनिया वखावे कूड़ दी, कूड़ कुटम्ब विच्चों बचाईआ। मनसा मेटे मूर्ख मूढ़्ह दी, चतुर सुघड़ सुजान जणाईआ। साची बख्शे दात आपणे नूर दी, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

साचे घर वेख वखाईआ। प्याला कहे पीण वालयां केहड़ा लभ्भया साकी, साख्यात नज़र ना आईआ। जिस बणाया बुत्त ख़ाकी, तन वजूद वड्याईआ। उह मसख़रा नहीं ना करे हासी, जेहड़ा हस्तीआं विच्चों हस्ती दए बदलाईआ। तेरे जगत अक्खरां दी पाती, अलिफ़ ये दे अंदर बन्द कराईआ। जिस प्याले पीतयां बदल जाए हयाती, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी नज़री आईआ। उह मजलस सदा इख़लाकी, श्री भगवान इक्क वखाईआ। जित्थे भगत भगवान इक्क दूजे दे दास दासी, सेवा विच दोवें सेव कमाईआ। सचखण्ड घर दे वासी, सच दवारे वज्जे वधाईआ। पहलों पीण दी सिखणी जाची, याचक आपणा आप बणाईआ। फेर बख्शिश करे साकी, सुराही दए उलटाईआ। भगतां कोलों कदे नहीं राखी ढाकी, जे ढकी हुन्दी बिन पीतयां एथे चल कोए ना आईआ। उह सुराही प्रभ ने भगतां अंदर रखी, जिस वेले सौंदे भार वक्खी, ओन्हां दी रातीं सुत्तयां सुत्तयां खुल्ह जांदी अक्खी, एथे मेरा दर्शन पाईआ। मैं करां प्रकाश बिन मोम बत्ती, दरस दिखावां बण के कमलापती, नाम दा भोरा जाम देवां उह रती, जिस रती उत्तों कोटन कोटि सुराहीआं आपणी कीमत देण मिटाईआ। प्रभू कोई चराउँदा नहीं फिरदा गाँ वच्छी, कोई रूप नहीं जल होड़ा मच्छी, कोई तन वजूद नहीं बध्धा नाल रस्सी, जिस ने सार पाउणी चार लख ते अस्सी, उस ने सुराही सांभ के ओथे रखी, जित्थे झल्ले कोई ना पक्खी, जिस वेले भगत भगवान दी हो जाए पक्की, आपे ओन्हां दे अंदर दए उलटाईआ। वेख्यो लालच विच प्रभू दी कोई ना भरयो चट्टी, मुहब्बत विच प्यार विच गुरमुख सख़ी जाए फटी, बिन पीतयां आवे नठ्ठी, जे प्याला ना हुन्दा जाम ना हुन्दा साकी ना हुन्दा उह किस तर्हां जांदी उलटी, घट घट आपणी धार वहाईआ। बिना पीतयां तों एह संगत नहीं होई इक्ट्ठी, निक्के निक्के बच्चे जिन्हां जगत दी वासना छड्डी, एह गल्ल नहीं कोई वड्डी, छोटयाँ बाल्याँ आपणे माता पिता नूं सिख्या दस्सी, जे चाअ छड्डो ते चाह तुहाडी चाहां नालों चंगी दए बणाईआ। वेख गुरमुख सख़ीआँ फिरदीआं उच्ची अड्डी, इन्हां दे अंदर श्री भगवान खेले कबड्डी, जट्ट लैंदा नहीं किसे तों वढ्ढी, किसे दे घरों खांदा नहीं मच्छी डड्डी, अंदर वड़ के साफ़ करदा सब दी नाड़ी हड्डी, फेर चढ़ा के नाम आपणे दी गड्डी, गाईड हो के वाहिद हो के आपणा राह वखाईआ। जिन्हां नूं भरम ओन्हां जोगी, इन्हां गुरमुखां नहीं छड्डी, मैथों पी गए बदो बदी, लोकी सुत्ते एन्हां दी रात अज्जे नहीं होई अद्धी, पर एह लोकमात विच आउँदे कदी कदी, चुरासी विच गेड़ ना कोए रखाईआ। एह कोई उह शिवां वाली नहीं गद्दी, जिस नूं बणीए सवेरे ला के, धूप धुखा के, तकड़ी उठा के, सारयां दी चोटी मुंन के, पैसे टके उंगलां उत्ते गिण के, आपणे ख़ज़ाने विच लैण टिकाईआ। जिन्हां ने दर्शन कीते इक्क चिन्न दे, उह कदी पैमाने नहीं मिणदे, एह कोई खेल रात दे नहीं अन्धेरे दे नहीं जदों करां ते दिन दे, सब

❋

❋

दे साहमणे आख सुणाईआ। जिस दी गाथा गुर अवतार पैगम्बर चौंह जुगां विच रहे गिणदे, गिण गिण झट लँघाईआ। उस दे इशारे छिन्न दे, सुराही उलटयां चिर लग्गे, प्याला फड़यां चिर लग्गे, बुल्ल नाल छुहायां चिर लग्गे, घुट घुट लँघायां चिर लग्गे, चिरां दा विछुंना इक्को वार दए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। सुराही कहे मैनूं बड़ा कीता गुरुआं उलटी सिध्धी, गाटिउँ फड़ भवाईआ। इक्क दिन मैं मुहम्मद दे हथ्थों डिग्गी, ओहदे पट्टां उत्ते वज के उछाला ल्या चाँईं चाँईंआ। मैं बण गई ओथे ज़िद्दी, आपणी कथा कहाणी दिती सुणाईआ। मैं छोटी बाली निक्की, मेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। जग नेत्र किसे ना दिसी, लभ्भ के सके ना कोए चुराईआ। मुहम्मद किहा ओ सुराहीए परवरदिगार दी खेल अनडिठ्ठी, अनडिठ्ठड़ी कार कमाईआ। मैनूं ऐं जापदा जिस वेले श्री भगवान ने आत्मा परमात्मा बणाउणी सख़ी, ओस वेले तेरी लोड़ रहे ना राईआ। क्यों तेरी अमृत धार अग्गे मिलदी रही थोड़्ही थोड़्ही जिन्हां नूं देंदा रिहा चिठ्ठी, चिठ्ठी रसायण तेरा रंग रंगाईआ। अग्गे उस दी कला हो गई सिध्धी, सिध्धा आपणा परदा लाहीआ। जन भगतां नूं तूं मेरा मैं तेरा आपणे मिलण दी दस्स के बिधी, बदला दिता चुकाईआ। उह धार पिच्छे रह गई जेहड़ी साकी तों प्याला पीण गिझी, मुड़ मुड़ के मंग मंगाईआ। हुण वस्त अमोलक उह दिती, जित्थे दूजे प्याले दी आस ना कोए रखाईआ। सुराही कहे मैं सुराही ते मेरी मति कदे ना होवे पिच्छे गिची, गिची धौणो फड़ के गुरमुख दयां मनाईआ। मैं ओन्हां दे दवारे बिन कीमतों विकी, आपणी कीमत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जाम इक्क पिलाईआ। सुराही कहे मैं डरदी मेरा केहड़ा खोल्हे डट्टा, काग बाहर कढाहीआ। क्यों जट्ट हट्टा कट्टा, छैल छबीला जोबन वन्ता नज़री आईआ। जिस दीआं लाल गहरीआं अक्खां, भय रिहा वखाईआ। मैं भज्जड़यां पिट्टी किहनूं जा के दस्सां, किथ्थे दयां दुहाईआ। सुराही कहे मैनूं याद आई मैं भगतां दी प्रीती अंदर वसां, दूजा थाँ ना कोए वड्याईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, अक्खां मल मल झट लँघाईआ। ओन्हां प्यालयां कोलों बचां, जिस प्याले विच पी पी प्रभ दा राह तकाईआ। गल्ल कहिणों मूल ना झकां, सच सच दयां सुणाईआ। जिन्हां प्रभू दा दर्शन पा ल्या अक्खां, ओन्हां नूं जाम प्याला सुराही दी लोड़ रही ना राईआ। ते जे कोई कहे मैं वी एहो जेही पी के ते एहो जेहा बण के दस्सां, एह वथ हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। की तुहानूं पीती एह लग्गदी नहीं चंगी, कि नशा समझ ना आईआ। जे गोबिन्द वांगूं खण्डे दी धार हुन्दी नंगी, चारों कुण्ट दुहाईआ। भज्जे फिरदे ना राह लभ्भदा ना डण्डी, ठेडे खान्दयां डण्डावत कर के सीस निवाईआ। प्रभू दवारे पीण वालयां दी कदी ना लग्गी मंडी, आपणी दया

❋

❋

नाल भगतां सदा प्याईआ। भावें कोटन कोटि हसीनां पट्टी वाहवण कंघी, ठोडी रखण नंगी, बिना भगतां हरि जू अक्ख ना किते टिकाईआ। जे कोई मस्त प्याला पी के बण जाए पखण्डी, आखे मैं ओस रंगण विच गई रंगी, रंग जगत वाला वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। जे प्याउण दा हुन्दा ना चाओ, सुराही ना बन्द खुल्हाईआ। फेर काहनूं फड़दा बाहों, सुत्तयां क्यों जगाईआ। परम पुरख दा सदा सच्चा न्याउँ, अदालत इक्को इक्क वखाईआ। फ़ैसला करे दाअवेदार दा बिना गवाहों, शहादत जगत ना कोए भुगताईआ। कलम शाही दा की वसाहो, जिस वेले चाहो ते ओसे वेले बदलाओ, इक्क जज्ज दा फ़ैसला दूजा जज्ज दए बदलाईआ। जे दाअवा दायर हकीकी इक्क कराओ, वसीके ओस कोलों लिखाओ, जित्थे कलम शाही दी लोड़ रहे ना राईआ। फेर आपणी हालत जणाओ, परदा कोई रखो नाहों, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। प्रभ दे अग्गे केहड़ा ज़ोर, ज्यों भावे त्यों चलाईआ। ते जे उह सुराही देवे फोड़, फेर पीण वाले मस्ताने प्यास विच मर मर आपणा आप गवाईआ। जे मस्तां नूं नाम दी मस्ती नाल लवे जोड़, विछड़यां मेल मिलाईआ। जन्म कर्म दा मेट के कोढ़, धुर दा रंग रंगाईआ। ज़रा तक्को नाल ग़ौर, गहर गम्भीर इक्क सुणाईआ। बिना पीतयां ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै”” दा पावे कोई ना शोर, जिन्हां नहीं पीती उह साहमणे बहि के मिलण कोई ना आईआ। जिस प्रकाश कीता अन्धेरे घोर, तुहाडी अंदरों खिच्ची डोर, दीनां मज़्हबां विच्चों होड़, आत्मा परमात्मा नाल लई जोड़, जगत जुगत विच्चों बाहर कढाहीआ। मंत्र दस्सया फोर, फ़ुरना पिछला बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जाम इक्क वखाईआ। जिस दिता जाम हकीकत, प्याला हक उठाईआ। अंदरों कढ्ढ शरीकत, लाशरीक दया कमाईआ। सच धार दी दस्स असलीअत, असल वसल दिता वखाईआ। जिन्हां नूं प्रभ दे मिलण दी नहीं सी काबलीअत, ओन्हां दे अंदर वड़ के परदा दिता उठाईआ। ज़रा पुछो भगतां तों तुहाडी किन बदलाई तबीअत, बिना पीतयां तों नशां किवें चढ़ के आईआ। एहनां दे विच बड़ी उच्ची ज़हनीअत, जेहड़ी ज़ेर ज़बर दा लेखा गई मुकाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत दी दे के इन्सानीअत, नीती दिती उलटाईआ। सच दवारे दी बण के रईयत, पातशाह इक्को रहे मनाईआ। जे ना पीती हुन्दी उन्हां दी गुर अवतार पैगम्बर हुन्दी वलदीअत, एह वी हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बण के आपस विच करदे लड़ाईआ। एह खेल नवीं नवीअत, नवां राह दसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। किशन सिँघा की तैनूं नहीं चढ़ी ख़ुमारी, ज़रा उठ के दे समझाईआ। किसे होर प्याले दी है वारी, मुख तों दे सुणाईआ। जिन्हां

❋

❋

दी कच्ची अंदरों यारी, उह रो के देण दुहाईआ। जेहड़े सांभ ना सकण आपणी नारी, उह नार बण के किस तरह कन्त दी सेव कमाईआ। तेरे मन दी ख़ुआरी, इक्क वेरां मुच्छ तों हथ्थ फेर ते नाले उत्तों दाढ़ी, अज्ज दी रात जे तेरे अंदर ख़ुमारी ना वाड़ी, फेर भावें आवीं ना उत्ते सतारां हाढ़ी, पल्ला लैणा छुडाईआ। साचयां भगतां दी आत्मा रहिण नहीं दिती कुँवारी, राती सुत्तयां घर जा के प्यार करे वारो वारी, गलवकड़ी आपणे नाल पाईआ। सुराही मैं लुका के रखी नहीं किसे विच बुखारी, ओस ताले नूं खोल्हण वाली कुंजी नज़र कोए ना आईआ। लोहार तरखाण दी अकल ओथे करे कोई ना कारी, कारीगरी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। प्रभू है बड़ा कंजूस ऐवें आपणा नाम धन नहीं जांदा उजाड़ी, ठग्गां चोरां दी झोली कदे ना पाईआ। वेखो किन्ने लभ्भदे उत्ते पहाड़ी, रुलदे फिरन उजाड़ी, धूंणीआँ नाल तन रहे साड़ी, जल विच आपणा आप ठारी, दर दर घर घर मंगदे फिरन वाड़ी, उन्हां दी किस्मत माढ़ी, प्याला देण वाला हथ्थ किसे ना आईआ। जिन्हां दा पूरब जन्म करके आ गई वारी, उन्हां दे अंदर साफ़ करे नाल बहारी, गुरमुख बणाए आपणी प्यारी, प्रेम प्यार मुहब्बत विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जाम प्याला इक्क पिलाईआ। जाम प्याला पीण नूं सारे लभरेज़, बुल्लां उत्ते ज़बान फिराईआ। सारे कहिंदे अंदरे अंदर सानूं वी मिल जाए जोती दा तेज, असीं वी आकड़ के बहि के आपणी ख़ुशी बणाईआ। बहुते कहिंदे जे पूरन दे थाँ सानूं दिन्दा भेज, सानूं वी भजन बन्दगी दी लोड़ रैहन्दी ना राईआ। पता नहीं पूरन दी पूरन किस तर्हां माणदा सेज, पूरन पूरन विच समाईआ। जे पूरन ना हुन्दा पूरन खौरे सुराही प्याले नूं लुट्ट के सारे आउँदे वेच, कीमत टक्कया वाली पाईआ। पर एहो दु:ख जेहड़ा अंदर वड़ के मारे पेच, पेचे विच आया निकल कोए ना जाईआ। बजर कपाटी विच करके छेक, सुराही अंदरों दए उलटाईआ। जिस दा हौली हौली सारे सरीर विच चढ़ जाए रेज, नाड़ी नाड़ी विच समाईआ। प्रभू दा पैमाना कोई नापण वाली नहीं लुहारां वाली गेज, इक्क दो तिन्न चार पंज नम्बर ना कोए लगाईआ। उह सुराही कोई दाल वाली नहीं देग, जिहदी मर्ज़ी कड़छा भर के भज्जे वाहो दाहीआ। जिंनां चिर इक्क दी ना होवे टेक, बुद्धी ना होवे बिबेक, कूड़ा ना रहे भेख, वसे ना ओस देस, जित्थे मालक इक्क नरेश, नरां दा नरायण नज़री आईआ। भावें कोई बुकल मारे भूरे दी भावें कोई उत्ते ताणे खेस, वेरवा करे ना कोई शब्द गुरू दस दस्मेश, जो आदि जुगादि रहे हमेश, हमसाजण हो के झट लँघाईआ। जे प्याले नूं पीण वास्ते होए पेश, पेशतर पीण तों पीणा दए सिखाईआ। सदा मुहब्बत विच रहो हमेश, प्रीती प्रीतम नाल वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। की पीण वाला होर वी कोई साकी, इशारा उंगली नाल कराईआ। एह सारी

❋

❋

इन्हां गल्ल आखी, जेहड़े पल्लू रहे छुडाईआ। आपो आपणी साफ़ करके वखावो बाटी, फिर सहिजे दयां उलटाईआ। जे बाटी नहीं इक्को मन्नो आखी, प्याला पीण दी लोड़ रहे नाँ राईआ। तुहाडा कोई भुल्लण वाला नहीं साकी, कि सवरन दा प्याला दूजे दे मूँह नूं लाईआ। एह खेल पुरख अबिनाशी, हरि करता आप कराईआ। तुहाडे अन्तर आत्मा दा वासी, प्रकाश नूर अलाहीआ। जन भगतो पीण दी लोड़ रहे ना बाकी, इक्क दो तिन्नां सालां विच सारे दए रजाईआ। जे बहुते रजा दिते तुसां आपणी भुल्ल जाणी माई ते ताई ते चाची, नारी कन्त ते कन्त नारी इक्क दूजे नूं तज्ज के गलवकड़ी मेरे नाल पाईआ। थोड़े समें नूं दर्शन करके तरने पापी, जो दर आया जोत जगा के घर नूं जाईआ। इस दा लेखा लिखा देवांगा एसे विसाखी, वसाह के सब नूं लैणा ढाहीआ। इक्क पंडत रोंदा विच काशी, दो कश्मीर विच कुरलाईआ। सृष्ट सबाई वरोलणी कूड़ी क्रिया छाछी, मक्खण हरिजन बाहर कढाहीआ। प्रभ दी मोहर जन भगतो दूजे होर किसे नहीं छापी, गुर अवतार पैगम्बरां हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। सदा सचखण्ड दवारे रहे ढांपी, ढांचया विच बन्द ना कदे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। ख़ुमारी चढ़ गई तुसां हाकर मारनी हूं, होकयां विच अंगड़ाईआ। केहड़ा मेरे साहमणे अड़े गुरू, गुरदे वाला मैं इक्को नज़री आईआ। जन भगतो तुहाडी पदवी अटल वांग ध्रू, धुर दी बणत दिती बणाईआ। तुहाडी मंज़ल उथों हुन्दी शुरु, जित्थों जगत अभ्यासी आपणी मंज़ल मुकाईआ। ऐंवे ना करो डरूं डरूं, डरपोक रहिण कोए ना पाईआ। मैं तुहाडे काया दे मैख़ाने अंदर वड़ूं, अंदर वड़ के परदा लाहीआ। मंज़ल ओस हकीकी चढ़ूं, जित्थे तख्त निवासी सोभा पाईआ। वेख के सड़ के ऐवें ना करना कड़ूं कड़ूं, एह वस्त बिना पूरन दे हथ्थ किसे ना आईआ। इक्क शब्द संदेसा सब नूं इक्को वार घल्लूं, धायल करके फट्टड़ सारे देणे कराईआ। इक्को रात विच तुहाडी ज़ात बण के तुहाडे विच रलूं, फेर रौला पाउण दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहानूं बणाके आपणे बच्चे बल्लू, लाडले गोद उठाईआ। तुहानूं खड़काउणा ना पए टल्लू, वरकयां वाली करनी ना पए पढ़ाईआ। मेहर निगाह नाल ओस टिकाणे घलूं, जित्थे घर दा मालक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। मस्तो की मंगो बण दीवाने, दाअवा दीवानी दायर कराईआ। क्यों लाल अक्खां कढ्ढो आने, ग़ुस्सयां विच डराईआ। प्रभू दे सदा इक्को जिहे पैमाने, पैमाइश विच बदली ना कोए वखाईआ। भगतां नूं कदे ना समझे बेगाने, आप आपणे गले लगाईआ। भावें किन्ने इक्ट्ठे हो के दयो ताअने, बिना वेले तों आपणा खेल ना कोए वखाईआ। भावे फड़ के हुणे दे आउ ठाणे, ठाकर ठोकर विच कदे ना आईआ। भावें तुसीं किड्डे बड़े स्याणे, अकलमंद अख्वाईआ। जिस वेले प्रभू तक्के तुसीं

❋

❋

निक्के बाल अंञाणे, नन्न्हे नज़री आईआ। अजे बहुते भठ्ठीआं तों भुन्ना के चब्बदे दाणे, रीती पिउ दादे वाली चली आईआ। कई अक्खां तों काणे, टेडी अक्ख तकाईआ। पता नहीं एह पूरन कि विष्नूं भगवाने, लारे लप्पया विच झट लँघाईआ। वीह दा चव्ही बथेरे नज़मां विच गाए तराने, पर तराने गाउदयां घर दी मुकी ना अज्जे लड़ाईआ। चलो जे होर कुछ नहीं ग़ुस्सा सारा पाओ प्रभ दे ख़ाने, आप खा पी के झट लँघाईआ। दो चार बोल के गाणे, पल्ला लओ छुडाईआ। एह गल्ल ज़रूर दस्सी अजीत सिँघ वरगे स्याणे, जो सलाहकार पिछला नज़री आईआ। हुण भावें किड्डे बणावो बहाने, असल गल्ल सब नूं समझ पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। किहड़ी कलम नाल लिख्या मुकद्दमा, किस दे अग्गे रखाईआ। ओह गुरमुखो तुहाडे मुकद्दमे दा ज़रूर मैनूं सदमा, तुहाडी तहिरीर बेनज़ीर जिस दी नसर ना कोए वखाईआ। नाले झुकणा उत्ते कदमां, सीस जगदीस निवाईआ। गाउणीआं बेमन्ज़ूर नज़मां, जिस दी नग़मा करे ना कोए शनवाईआ। बुद्धी दा लै के तगमा, ख़ुशी इक्क बणाईआ। ख़ुशी विच ला के फ़तवा, मुकद्दमा दायर दिता कराईआ। एहदा अर्थ दस्सो की अथवा, अर्थात दयो जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। किस दी कचहिरी ते केहड़ा शैशन, रजिसटर करन वाला केहड़ा नज़री आईआ। ओथे परवाह नहीं किसे शंकर ब्रह्मा विष्न, कलम शाही लैण चलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर निमाणे दिसण, बैठे सीस झुकाईआ। जिन्हां सारयां नूं इक्को वार देणी पैनशन, पिछला लेखा देणा मुकाईआ। ओन्हां सलाम करना हो के अटैनशन, सलूट बिना कलबूत देणा लगाईआ। सवरन जी उन्हां तों कोई लैण ते नहीं लग्गा कमिशन, हिस्सा वण्ड वण्डाईआ। कुछ याद कर एह खेल राम दा कुझ अर्जन नूं दस्सया कृष्न, कशमकश विच लोकाईआ। अर्जन जेहड़े भगत भगवान उत्तों विकण, आपा ओसे दी झोली पाईआ। उन्हां नूं प्रभ मिलदा (पृथ्म), पृथ्मी उत्ते फेरा पाईआ। सृष्टी दस्से मिथन, मिथ्या कूड़ लोकाईआ। गुरमुखां कोलों जाच सिक्खण, जो सिख्या विच आपणा आप गए मिटाईआ। प्रभ दे मुकद्दमे नूं केहड़ा आवे लिखण, केहदी जुरअत अष्टाम उत्ते मोहर देवे लगाईआ। केहड़ा आवे यितण, गुर अवतार पैगम्बर शहादत सके ना कोए भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। एह मुकद्दमा नहीं कोई कि छाबड़ी विच्चों चुरा लए कचालू, टके दे सेर जगत विकाईआ। भगतो प्रभू सदा सदा दयालू, दयालता विच समाईआ। आदि जुगादि कृपालू, कृपानिध अख्वाईआ। सब नूं परवरिश करके पालू, सेवक हो के सेव कमाईआ। तुहाडे दु:ख दी घालणा घालू, दु:ख सुख इक्को रंग वखाईआ। अजे ते समेलन विच प्रभ दा हुक्म होण लग्गा चालू, पिच्छे दे कलयुग दा लेखा मुकाईआ। फेर जाम प्याले पी के वड्डे मोटे बण जाओ गाहलू,

❋

❋

आकड़ आकड़ के चल्यो वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे सिर ते देवे नाम सालू, सालम आपणा रंग चढ़ाईआ। सुराही विच्चों जाम पी पी कई थक्के, छुट्टी जगत लोकाईआ। जिस वेले मुहम्मद मदीनिउं गया मक्के, होई दुहाई दुहाईआ। उह पैमाने वल तक्के, आपणी अक्ख उठाईआ। ओधरों हुक्म आया हके, हकीकत विच समाईआ। मुहम्मदा एह प्याला भगत दा भगवान भगवान दा भगत फेर छके, शकायत वालयां दा शिकवा दए गवाईआ। जिस कारण एह जाम लुका के रखे, इस दी समझ ना कोए समझाईआ। एह ओस वेले प्याउणे जिस वेले सारी दुनिया होवे हके बक्के, हैरानी विच दुहाईआ। प्रभू वी उह वेला ख़ुशीआं वाला तक्के, हौली हौली पन्ध मुकाईआ। अज्जे कुछ होर होण वाले नाल इक्ट्ठे, उन्हां नूं रिहा मिलाईआ। जिस वेले पूरे हो गए बच्चे, इक्को वार रस दए चखाईआ। बाकी रहिणे भाण्डे कच्चे नाम दी भठ्ठी ना कोए तपाईआ। जिस दे गुर अवतार पैगम्बर दे के गए पते, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। उह निरगुण धार आवे वते, बेवतनां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग इक्क निभाईआ। की पी के होवो मख़मूर, आपणी सुध्ध भुलाईआ। हुण समझें बरक्त पुरे तों पैंडा दूर, घर दा धन्दा दो दिन ना छुडाईआ। जे अंदर चढ़ जाए सरूर, की धीआं पुत्त देवें तजाईआ। चरण बणके मजदूर, सेवा सच कमाईआ। की अठ्ठे पहर रहेंगा हज़ूर, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। प्रभ दा एह दस्तूर, आहिस्ता आहिस्ता सब नूं लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह चलाईआ। की नाम ख़ुमारी नाल हो जाएं मोटा, पी प्याला ख़ुशी मनाईआ। तूं अजे उन्हां नूं नहीं छड्डदा जेहड़े तेरे कोलों हथ्थ नाल गिड़ाउँदे टोका, ग़ुस्से हो के फेर डराईआ। जे जाम पीण दा लैणा मौका, मुकम्मल प्रभ दी सेव कमाईआ। जे अजे लज्ज नाल बध्धा ते खूह विच लमकया बोका, भाउणी दे गेड़ लैणे गिड़ाईआ। जे सच मुहब्बत दा अंदर होका, हरदम ध्यान रखाईआ। फिर सतिगुर साचा पहुंचा, जाम इक्को दए पिलाईआ। ओए जाम पी के फेर किते हाण्डी विच ना फेरीं खौंचा, स्त्रीआं वाली सेव कमाईआ। छड्डणा पऊ घर दा चुल्हा चौंका, चहुं कन्ना दा जोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सारे कहिंदे पीणी पीणी, पी पी ख़ुशी मनाईआ। जे पी के फेर घर दयां दी फड़नी वीणी, पीती कम्म किसे ना आईआ। बदल जावे जीणी, ज़िंदगी दए उलटाईआ। मति रखणी पए हीणी, हँकार गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। जाम कहे प्रभू मैनूं छेती दे प्या, प्यासे प्यास मिटाईआ। सुराही कहे प्यालया ओहदे घर दे रोवण मार के धाह, क्यों पल्लू गया छुडाईआ। साडा प्यार छड्ड के ओस दी सेवा रिहा कमा, जो कमाई करदयां नूं घरों उठा

❋

❋

के आपणे नाल मिलाईआ। फेर पंज सत्त इक्ट्ठे हो के जावण आ, सवरन दी देण सफ़ाईआ। अजे ते एस ने नवां कराया व्याह, क्यों पल्लू दिता छुडाईआ। पर एथे लड़न नूं दोहां नूं नहीं थाँ, उह किधरे ते एह किधरे अक्ख नाल अक्ख ना कोए मिलाईआ। जे चाहें ते हुणे दयां प्या, मस्ताना कर के दयां वखाईआ। दूज्जयां मस्तां नूं ऐंवें ना नाल फसा, ओन्हां अजे नहीं छड्डणे भैण भाईआ। खवरे आह वी तिन्न दिन उह आपणे बच्चे आए रवा, अद्धी सुरती एथे अद्धी पिच्छे वल्ल तकाईआ। बहुते पल्लू गए छुडा, भज्जे वाहो दाहीआ। एसे कर के जाम रख्या लुका, आपणे विच छुपाईआ। ओस वेले देवां प्या, जिस वेले चार कुण्ट डौरू डंका वज्जे बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। फेर सारे कहिण भज्जो ओए नठ्ठो ओए ओहो पिता ते ओहो माँ, एह नार कम्म किसे ना आईआ। गुरमुखो जे पहलों प्यावां ते मेरी वी पत दयो गवा, क्यों तुहाडा अंदर अजे घर दी झल ना सके जुदाईआ। ते जे शौक होवे वेखो साडे वरगा बण गया ख़ुदा, बन्दा ख़ुदी विच अख्वाईआ। नहीं, आत्मा परमात्मा कदे ना हुन्दे जुदा, जो जुड़ गए उह जगत वलों मुड़ गऐ, ओस दी मंज़ल तुर गए, जो बिन मंज़ल सोभा पाईआ। जेहड़े प्याले सांभ के रखे अनन्दपुर दे उह किसे हथ्थ नहीं आए देवत सुर दे, रसना नाल ना कोए छुहाईआ। एहो खेल सचे सतिगुर दे, पौड़ी पौड़ी मंज़ल मंज़ल डण्डे डण्डे आपणे घर पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। मुकद्दमा किवें होवे ख़ारज, फ़ैसला नज़र कोए ना आईआ। क्यों भगत ने भगवान उत्ते लाया चारज, डिसचारज ना कोए कराईआ। जेहड़ा सब दा मालक जारज, ओसे नूं मुलज़म दिता बणाईआ। जे प्रभू मुलज़म हो गया केहड़ा सवारू कारज, काग़ज़ातां दी करे कवण सफ़ाईआ। गुरमुखो हुण एस दे उत्ते लावो गारद, हथ्थ बन्न्ह के हथ्थकड़ी लवो लगाईआ। एह कोई खेल नहीं नारद, वल छल विच झट लँघाईआ। जिस बणाउणे कंचन पारस, पातशाह बेपरवाहीआ। अंदरे अंदर करे तुआरफ़, तरफ़दारी ना कोए रखाईआ। जेहड़ा सभना दा वारस, ग़ुलाम सभना दा नज़री आईआ। प्रभू दी हुण केहड़ा करू सफ़ारश, छडाउण वाला दूजा ना कोए बणाईआ। किस तों लवे कोई इजाज़त, मन्ज़ूर हुक्म ना कोए कराईआ। जिस दी कीती इबादत, ओसे नूं बन्धना विच फसाईआ। जन भगत प्रभू दे नाल कदे नहीं करदे बगावत, धुर दी रीती चली आईआ। अग्गे रहे ना कोई अदावत, अदल इन्साफ़ इक्क कमाईआ। एह कोई खेल नहीं बनावट, बनौटी ना रूप प्रगटाईआ। कोई गज हाथी चलाउण वाला नहीं महावत, बन जंगलां विच फिराईआ। जदों करे प्रेम मुहब्बत दी सख़ावत, सख़ा सख़ा नज़री आईआ। जे प्रभू दे उत्ते लग्ग गई अलामत, करे ना कोए सफ़ाईआ। ओए उठ के मेरी दयो ज़मानत, मुजरम नूं लओ छुडाईआ। तुहाडा बध्धा सब दे उत्ते ल्या देवे कयामत, फेर तुसां वी रोणा

❋

❋

मार के धाईंआ। लैणी कोल किसे नूं मिलण दी नहीं इजाजत, जेल अंदर लुक के आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। अगली दस्सो किहड़ी पैणी तरीक, आपणे जज्ज नूं पुच्छ के देणा सुणाईआ। मैं ओसे दिन दी रखां उडीक, अदालत विच भुगतां चाँईं चाँईंआ। नवीं बदल देणी तारीख, धुर दा खेल प्रगटाईआ। हुण मैनूं तक्कयो विच्चों सीख, सीखां दे विच आपणा आप बन्द लैणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां दा फ़तवा ज़रूर दए भुगताईआ। तुहाडे फ़तवे दी करां कदर, कदरदान अख्वाईआ। हुक्म दा मचा के ग़दर, खेल दयां वखाईआ। इक्क वार भगतां दी ज़रूर पूरी करां सध्धर, जे पूरी ना करां भगवान दी धार ना कोए प्रगटाईआ। एहो मेरा अदल, जुग जुग सेव कमाईआ। निरगुण जोत कदी ना होवे कत्ल, गूढ़्ही नींद ना कोए सवाईआ। भावें कोई किन्ना करे यतन, यथार्थ आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप जणाईआ। जे तरीक उत्ते होया ना जाए हाज़र, हाज़री ना कोए लगाईआ। फेर की करे नाज़र, नादर हुक्म सुणाईआ। कढ्ढ के अष्टाम वरगे काग़ज़, मोहरां दए लगाईआ। जिस ने कीती भगतां नाल साज़श, उहनूं लभ्भो थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव चुकाईआ। सवरन सिँघ फेर अदालत विच्चों कढाईं इक्क इशतयार, इशतयारी दईं बणाईआ। एह परवाना लै के फिरें विच संसार, भज्जें वाहो दाहीआ। चलो पूरन दे पूरन नूं करीए ग्रिफ़तार, फड़ के झट ल्याईआ। किसे दी बुद्धी ना करे विचार, समझ समझ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा आप चुकाईआ। इशतयार नाल ना गया आ, लभ्भयां हथ्थ ना आईआ। फेर ग्रिफ़तारी वरंट देणे कढा, मोहर अष्टाम उत्ते लगाईआ। हुण लभ्भ लै केहड़ा बणाउणा गवाह, जेहड़ा अदालत विच जा के मुक्कर कदे ना जाईआ। उहनूं लालच रहे ना रा, ममता ना मोह वखाईआ। आपे तरीकां भुगतदा फिरे ख़ुदा, ख़ुद मालक जो अख्वाईआ। तुसीं ज़रा मुकद्दमा कर के वेखो रवां, जज्ज आपणे नूं लवो समझाईआ। फेर करना खेल नवां, नवें दा नवां नवें रंग बदलाईआ। एह छेती कर लओ भरोसा नहीं दमां, पता नहीं अज्ज कल रहिण कोए ना पाईआ। जे पैसे कोल नहीं हरि संगत तों इक्ट्ठे कर लओ जम्हा, खर्चण विच थुड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फतवे विच आपणा आप रखाईआ। दाअवा दायर होए उहनूं केहड़ा फेर करे बेदखल, बेदखली सब दी दए कराईआ। वलीआ छलीआ सारे प्रभ नूं आखण, बिना भगतां तों भरोसा ना कोए रखाईआ। धुर दा खेल पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे वेख वखाईआ। वकील नूं कहिणा कोई वेखीं दफ़ा चंगी, तअज़ीराते

❋

❋

हिन्द फोल फुलाईआ। क्यों प्रभ बणया ढंगी, पेचे विच कदे ना आईआ। नाले बणया रिहा जंगी, चंगी करे लड़ाईआ। एहनूं जेल विच दे के खूब देणी तंगी, एहो मनसा मन विच रखाईआ। जेहड़ी सुराही अजे नहीं वण्डी, फेर आपे दए प्याईआ। सुराही कहे जे पहलों ई भुल्ल गए तेरी डण्डी, औझड़ राह नठ्ठे वाहो दाहीआ। तैनूं समझ पखण्डी, झूठा इकरारां वाला बणाईआ। कढ्ढ के काग़ज़ां वाली संधी, पढ़ के दिता सुणाईआ। तेरे उत्ते ला के पाबन्दी, हुक्म संगत विच सुणाईआ। सुराही कहे मैनूं एहनां नूं ना वण्डी, जेहड़े तेरे मित्र ना नज़री आईआ। मैं चंगी इन्हां नालों रंडी, इकल्ली बहि के झट लँघाईआ। मैं कट लऊंगी तंगी, आपणा मुख छुपाईआ। जेहड़े तेरे हो गए संगी, उन्हां नाल मिल के तेरी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव चुकाईआ। जिस उत्ते दाअवा हो जाए दायर, दायरे विच बन्द कराईआ। उह मित्र नहीं कोई ग़ैर, बिना दुश्मणां तों दाअवा उत्ते ना किसे कराईआ। सवेरे पुच्छ लैणा जा के किसे कोलों (शहर), · जो शरअ दा वाकिफ़कार नज़री आईआ। उहनूं कहो जेहड़ी पूरन नूं आ गई लहर, उह लहर क्यों ना साडे

विच समाईआ। साडा इस गल्लों वैंर, हकीकी जाम साडे ना बुल्ल छुहाईआ। एसे कर के ओह गुरमुखो हरि संगत विच्चों कढ्ढ के बिठाया निखेड़, फ़तवा देण वाला संगत विच बहि सके ना राईआ। अंदर वड़ के छेड़ दिती छेड़, सहिजे ल्या उठाईआ। एसे कर के नाँ रखाया सिँघ शेर, भय विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग रंगाईआ। बड़ी ख़ुशी जे फतवा लग्गा जग, गुरमुख दिता लगाईआ। एसे कारण सृष्टी नूं लग्गणी अग्ग, चार कुण्ट दुहाईआ। अजे वी बाकी जायो बच, बचन इक्को इक्क सुणाईआ। भरी सभा विच बोलणा सच्च, सति नाल सुणाईआ। हुण तुहाडे मुकद्दमे विच गया फस, इक्ट्ठे हो के दयो गवाहीआ। मुक्खों कहिणा एह ऐवें बणया रब्ब, सानूं ममता विच फसाईआ। लाउँदा रिहा पज, लारयां विच वक्त लँघाईआ। मैं ख़ुशी होवां गद गद, आपणी ख़ुशी बणाईआ। नाले समझ आवे भगत भगवान दी किहड़ी हद्द, सीमा किहड़ी वण्ड वण्डीईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल कराईआ। एह जगत अक्खरां दी चलाकी, अग्गे पिच्छे जोड़ के ढोले दिते गाईआ। अक्खरां वाला बदन ख़ाकी, अन्त ख़ाक विच समाईआ। जो साहिब सतिगुर भाखी, सो भाख्या विच लोकाईआ। गुरमुख विरला मन्ने आखी, आख़र चोटी चढ़ के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। जन भगतो ठहराया कसूरवार, उच्ची कूक दिता सुणाईआ। सतिगुर बचन तों गया हार, लिख के दिता वखाईआ। जे बुद्धी पा लए सार, फेर प्रभ दी की चतुराईआ। जिस नूं समझ ना सके गुरू अवतार, पैगम्बर ध्यान लगाईआ। ओहदा सब तों वक्खरा

❋

❋

विहार, विवहारी आप हो जाईआ। सदा खेल करे करतार, कुदरत दा मालक धुरदरगाहीआ। उह कोई नवें नहीं बणाउँदा यार, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। सवेरे लेख दे दयो विच अख़बार, ख़बर करो थाँईं थाँईंआ। साडा एहो जेहा प्यार, प्यार दी शहादत दयो भुगताईआ। एह बुद्धी दा विसथार, जिस नूं विकास कहे लोकाईआ। इस दे नालों चंगा जरनैला जट्ट गवार, ख़ुशी विच प्रभ दे ढोले गाईआ। सब नूं कहे वंगार, इक्को दाता बेपरवाहीआ। जिस दी मंज़ल सदा दुष्वार, बिन किरपा चढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, आदि जुगादी नौजवान मर्द मर्दाना मेहरवान, महबूब मुहब्बत दा मालक ख़लक दा ख़ालक इक्क अख्वाईआ। आपणा मुकद्दमा कर लै विदडरा, डराफ़ट अग्गे ना कोए बणाईआ। सारे गवाह लै हटा, जगत शहादत ना कोए भुगताईआ। वकील तों पल्लू लै छुडा, आपणी गंढ्ढ कटाईआ। जज्ज नूं दे सुणा, उच्ची कूक सुणाईआ। मेरा झगड़ा रिहा ना रा, राज़ीनावें विच जन भगत देण सफ़ाईआ। असीं आपे लईए मुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कार कमाईआ। जज्ज कहे आपणे कर के दे दसख्त, हलफीआ ब्यान नाल रलाईआ। मुड़ के फेर ना करां वत, दुबारा दरज कराईआ। मेरा मैनूं मिल गया हक, दु:ख रिहा ना राईआ। बोल के दस्सां सच्च, सच नाल सुणाईआ। मैं माटी भाण्डा कच्च, भज्जण लग्गयां देर लग्गे ना राईआ। पता नहीं एस मुकद्दमे दी किन्नी लम्बी हद्द, ओने चिर मेरा पुत्त पोतरा खबरे रहिण कोए ना पाईआ। क्योंकि मुलज़म किसे नहीं पैणा लभ्भ, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। भांवे फिरो विच जग, चारे कुण्टां फोल फुलाईआ। उह सब तों वसे अड्ड, अड्डरा घर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग वखाईआ। जज्ज कहे मैनूं मन्ज़ूर, मन्ज़ूरी दिती पाईआ। जा के सुलह करो ज़रूर, ज़रूरी गल्ल समझाईआ। फेर इक्क दूजे तों नहीं रहिणा दूर, नेरन नेरा हो के झट लँघाईआ। जे तूं ओस ते लाया फ़तवा उह तेरा जन्म दा बख्श देवे कसूर, कसर अग्गे रहे ना राईआ। नाम ख़ुमारी नाल करे मख़मूर, ख़ुदी दए मिटाईआ। ओस दे कोल भण्डारा भरपूर, देंदयां तोट रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी वण्ड वण्डाईआ। जज्ज कहे किस तर्हां करो राज़ीनावां, कर के दयो वखाईआ। इक्क दूजे दीआं पकड़ो बाहवां, गलवकड़ी गल विच पाईआ। मुदई कहे मैं आपणी भुल्ल बख्शावां, मणका मन भवाईआ। मुलज़म दा मुलज़म हो के वास्ता अग्गे पावां, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। तेरी रहमत विच ठंडीआं छावां, अग्नी तत देणा बुझाईआ। तेरी सिफ्तां दा ढोला गावां, सदा सदा तेरी याद आपणे विच समाईआ। फिर आपे चुक्के जिवें पुत्तर गोद उठाउँदीआं मावां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

❋

❋

आपे खारज हो जावे दाअवा, दाअवे दायर दा लेखा दए मुकाईआ। फेर भगता विच ला के नावां, गुरमुख ओसे रंग रंगाईआ। हरि संगत विच बिठा के नाल चावां, सोहणी बणत बणाईआ। एस दवारे ते आ के कोई ना रहे निथावां, निथाव्याँ माण रखाईआ। भगत भगवान दा पल्लू हो जावे सांवां, ऊणता नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल वखाईआ। राज़ीनावां लिखो बिना कलम दवात, काग़ज़ नज़र कोए ना आईआ। भगत भगवान सज्जण साक, धुर दा संग रखाईआ। हरि संगत सारी रही आख, अंदरे अंदर सुणाईआ। प्रभू, बच्चे सदा हुन्दे गुस्ताख़, पिता पूत गोद विच उठाईआ। क्यों तूं आत्मा दा बाप, परमात्मा इक्क अख्वाईआ। तैनूं भुल्ल के वी फिर वी तेरा करना जाप, जगजीवण दाते तेरी इक्क शरनाईआ। रूह बुत्त कर दे साफ़, पतित पुनीत बणाईआ। भुल्ल कीती हो जाए मुआफ़, पर जगत दा झगड़ा ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म वरताईआ। मुकद्दमे दे काग़ज़ दाख़ल दी थाँ दयो पाड़, कतरा कतरा वण्ड वण्डाईआ। इक्क वेरां फेर बेनन्ती करनी पए सतारां हाढ़, क्यों सतारां हाढ़ दा लेखा दिता लिखाईआ। अग्नी तपे ना तन नाड़, सांतक सति सति वरताईआ। सवरन सिँघा तेरा सत्तां दिनां नूं सरीर छुटणा सी विच संसार, एसे कर के बणत बणाईआ। तेरी रोंदी फिरनी सी नार, प्रभ दा विगड़ कुछ ना जाईआ। जे बच्चू तेरे नाल ना हुन्दा प्यार, पड़दे विच छुपाईआ। तूं ते दाअवा कीता दायर, मैं तेरे जन्म जन्म दे दाअवे खारज दिते कराईआ। एहो जेहा किते नहीं लभ्भणा यार, जो बिना सुराहीउँ जाम प्याईआ। जे आखें ते सारी रात मैं अंदर सुत्ता रहां तेरे नाल, जे हथ्थ मारें बिस्तरे उत्ते नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ी घाली पिछले जन्म दी घाल, उस दा लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस कारण किशन सिँघ ल्या उठाल, उह वी दयां समझाईआ। किशन सिँघ लालो पिछला तरखाण, नानक दा प्यारा नज़री आईआ। इक्क दिन फिरदा सी विच बीआबान, लकड़ी लभ्भे थाउँ थाँईंआ। तूं ओस वेले बच्चा सैं नौ साल दी उमर नादान, घर नीचां नज़री आईआ। तेरा जन्म सी मुस्लिमान, अल्ला कहि के ढोला गाईआ। लालो नूं किहा मेरे मेहरवान, क्यों फिरे चाँईं चाँईंआ। लालो कहे मेरे घर आउणा गुण निधान, नानक धुरदरगाहीआ। बच्चे किहा मैनूं दे वखाल, आपणा संग बणाईआ। लालो किहा चल मेरे नाल, अगला पन्ध मुकाईआ। ओन होर कीता सवाल, मैनूं दे समझाईआ। जो नानक दा रखवाल, उह किथे डेरा लाईआ। मैं सुणया अल्ला मीआं सब दा भगवान, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दी मुहम्मद सुणाई कुरान, हदीसां विच सालाहीआ। उह किथ्थे मिले मेहरवान, परदा दे चुकाईआ। अगम्मी आवाज़ आई, शब्द दी नाद आई, सुण, धुर फ़रमान सुणाईआ।

❋

❋

सुण बाले नढ्ढे अंञाण, तैनूं दयां समझाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं पुरख अकाल दीन दयाल खेल करे महान, अवल्लड़ी चाल चलाईआ। जोती जामा पहने नौजवान, नारी पुरुष ना रूप धराईआ। आपे मेल मिलाए आण, आपणा जोड़ जुड़ाईआ। लालो किहा जाह बच्चू जे उह तेरा ते तेरी आपे करू पहिचाण, नानक दूरों सब कुछ वेख वखाईआ। सोई वक्त पहुंचया आण, पिछला लेखा पूर कराईआ। तैनूं सब विच्चों बाहर कढ्ढ के बिठाया बणाया वक्खरा निशान, निशाना तेरे उत्ते टिकाईआ। लालो कोलों कराई पहिचाण, पिछला मूल मुकाईआ। अगला सुण धुर फ़रमान, धर्म दवारे इक्क सुणाईआ। तेरे मापिआं दे घर आउण नहीं दिती मुकाण, मरन तों ल्या बचाईआ। अग्गे फेर ना समझीं इन्सान, फतवे वाला कदम ना कोए उठाईआ। एह बुद्धी दा गुमान, सतिगुर साचे कदे ना भाईआ। उह भगतां नूं देवे सदा आराम, अमृत आत्म रस चखाईआ। बेनन्ती कर परवान, काग़ज़ पिछले दए दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिधी नाल जन्म दी सिद्धी देवे कराईआ।