३० पोह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
सज्जण साहिब लोड़ींदड़ा, लोयण विच दीदार। हर घट अंदर वसंदड़ा, परम पुरख करतार। निरगुण जोत जगंदड़ा, दीआ बाती कर उज्यार। नाद धुन उपजंदड़ा, शब्द सच्ची धुन्कार। अमृत रस चुअंदड़ा, बूँद स्वांती ठार। लोचण अक्ख खुलंदड़ा, निज नेत्र दीदार। बजर कपाट तुड़ंदड़ा, अन्ध अन्धेर निवार। त्रबैणी खेल खलंदड़ा, सुखमन भेव न्यार। जगत दवारा पन्ध मुकन्दड़ा, नव नौ दे आधार। साचा रंग रंगदड़ा, उतरे ना विच संसार। आत्म सेज सुहंदड़ा, वेख सख़ी सच्ची सरकार। साचा जोड़ जुड़ंदड़ा, जुग जुग मेलणहार। कलयुग वेख वखंदड़ा, वेखे विगसे पावे सार। दीन दयाल बण बख्शंदड़ा, बख्शिश रहमत करे अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं सच देवे इक्क प्यार।
पहली माघ शहिनशाही सम्मत ३ जैन मन्दिर बटाला
गुरमुख सज्जण जाणा जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। ख़ुशीआं वाला दिन महीना माघ, मजन धूढ़ इश्नान इक्क वड्याईआ। दुरमति मैल धोणा दाग़, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। मन अन्तर उपजाउणा इक्क वैराग, वैरी अंदरों बाहर
❋
❋
कढाहीआ। दीपक जोत जगाउणा चिराग़, निज आत्म होए रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा बणाउणा सच्चा साक, नाता अवर ना कोए रखाईआ। भाग लाउणा काया पंज तत माटी ख़ाक, वजूद महबूब मिल के ख़ुशी बणाईआ। साचा मेला सच दुआर साचे सन्त साध, जो साधना विच साचा राह वखाईआ। बुद्धी तों परे ज्ञान देण बोध अगाध, अनुभव परदा आप उठाईआ। हँस बण जाओ सारे रिहो कोई ना काग, विकार नज़र कोए ना आईआ। ममता मोह ना रहे विवाद, विख अमृत रूप वटाईआ। रसना दा छड्ड जाओ स्वाद, अमृत रस लै के आपणी ख़ुशी उपजाईआ। धुन आत्मक सुणो इलाही नाद, जिस दी राग सिफ्त रहे गाईआ। खेल वेखो विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड वज्जे वधाईआ। साची मंज़ल हकीकी चढ़ो भाज, जित्थे लाशरीक मिले नूर इलाहीआ। ओस नूं सजदा करो आदाब, जो कायनात नूं कलमा इक्क समझाईआ। हकीकी दए महिराब, मुहब्बतख़ाना इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर परदा दए उठाईआ। बटाला निवासी अज्ज दा दिवस समझो चंगा, चंगी मिली वड्याईआ। मन कल्पणा सारे छड्ड दयो दंगा, कूड़ी क्रिया ना कोए लड़ाईआ। प्रेम पायो एका संदा, जो साहिब स्वामी धुर दा नज़री आईआ। जिस तन वजूद ख़ाकी बणाया बन्दा, बन्दगी इक्को इक्क दृढ़ाईआ। हउमे हंगता विच रिहो कोई ना गंदा, दुरमति मैल अंदरों करो सफ़ाईआ। तुसीं ओस प्रभू दा अगम्मी उह चन्दा, जो नूर जोत रुशनाईआ। मंज़ल चढ़ो हकीकी डण्डा, डण्डौत इक्को कर के सीस निवाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी पाओ प्रेम प्यार दीआं गंढ्ढां, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहान सूरा सरबंगा, शाह पातशाह शहिनशाह जल्वागर नूर इलाहीआ। जो आत्म परमात्म निजानंद निज स्वामी घर महबूब देवे इक्क अनन्दा, जिस नूं रसना रस समझ कोए ना पाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद आप सुणाए बण के धर्म दा पंडा, जगत विद्या लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म भेव खुल्हाईआ। हरिजन साचे वेख महीना माघ आया, सच संदेसा जगत सुणाईआ। कूड़ी क्रिया त्यागो ममता मोह माया, हंगता गढ़्ह रहिण ना पाईआ। एका समझो दाई दाया, जिस ने मानस जन्म दवाईआ। सचखण्ड मुकामे हक लाशरीक जिस ने डेरा लाया, सच तौफ़ीक हरि रफ़ीक इक्को इक्क दरसाईआ। बेऐब परवरदिगार साची करनी खेल खिलाया, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग रंगाया, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाया, जागरत जोत डगमगाईआ। जिस दे प्रेम प्यार मुहब्बत विच मुनी सुशील कुमार भज्जे चारों कुण्ट वाहो दाहया, वाह वा करके ढोला रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क वखाईआ। बटाले वाल्लयो करो सच प्यार, प्रेमी आप जणाईआ।
❋
❋
मंज़ल रहे ना कोए दुष्वार, जो अंदरों झगड़ा दए मुकाईआ। साची मंज़ल इक्क दवार, घर इक्को वज्जे वधाईआ। वेखो मिरजा साहिब दे प्यारे चल्ल के आए हाल, बैठे सोभा पाईआ। जित्थे जवाब ना कोए सवाल, इक्को रंग इक्को मृदंग आपणा नाद सुणाईआ। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया तोड़ो जगत जंजाल, जग जीवण दाता सब नूं दए वड्याईआ। साची दरगाह मुकामे हक लैणी भाल, जित्थे ऊँच नीच राउ रंक राज राजान वण्ड ना कोए वण्डाईआ। काया अंदर आपणे मन्दिर आपणे आप दी करो पहचान निज आत्म लवो भाल, परमात्म इक्को नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक्क वखाईआ। सच दरबार सच्चा दरबारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस घर वसे एका एकँकारा, अकल कलधारी वड वड्याईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी हर घट अंदर निरगुण नूर जोत करे उज्यारा, दीआ बाती कमलापाती इक्को इक्क डगमगाईआ। ख़ालक ख़लक मख़लूक देवे कलमा वाहिद जिस दा धुन ढोल ढमक्क समझे ना कोए डफारा, बाहरले साज ना कोए खड़काईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के तक्को उह नज़ारा, जो सूफ़ी सन्त फ़कीर जलवा तक्क के ख़ुशी मनाईआ। वेख्यो मन कल्पणा विच फिरयो ना जगत आवारा, मालक देणा भुलाईआ। साहिब सतिगुर परम पुरख परमात्म आत्म दा सदा प्यारा, तन वजूद झगड़ा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआर एकँकार दरगाह साची इक्को घर सुहाईआ। हरिजन साचे सारे बण जाओ भगत, भावनी इक्क प्रगटाईआ। लेखा वेखो विच जगत, जीवण जुगत बदलाईआ। प्रेम प्यार दा सुहञ्जणा होवे वक्त, सोहणी रुत्त सुहाईआ। जो मालक वसे उत्ते अर्श, सो फर्श होए सहाईआ। सब दे उत्ते करे तरस, वैरी मीत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। निरमाणता हलीमी ग़रीबी विच सईयदे विच बन्दना विच डण्डावत विच उस दे चरण करो अरज़, आरजू आपणी इक्क सुणाईआ। प्रभू असीं तेरे ते सानूं तेरी ग़रज़, तुध बिन रहिण कोए ना पाईआ। उह बेपरवाह नूर अलाह आपे वण्डे सब दी दर्द, दीनां अनाथां दुखियां लए उठाईआ। ज़ुल्म दी शरअ दी कदी चलण ना देवे करद, कत्लगाह ना कोए बणाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मदद सब दी करे थाउँ थाँईंआ। पुरख अकाल हक ख़ुदा एक नहीं कोई गिणती विच बहुते अद्दद, हिस्सयां वाला नज़र कोए ना आईआ। जुग जुग लोकमात दीन दुनी मेटे तशदद्, झगड़ा कूड़ चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र करे उपर मख़लूक, ख़ालक ख़लक वड्डी वड्याईआ। सब दा सांझा करे सलूक, शिरक्त अंदरों दए कढाहीआ। महल अटल वखाए अर्श अरूज़, आलीजाह बेपरवाहीआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर मंनयां हक महबूब, अमाम अमामा नूर इलाहीआ। ना कोई माटी ख़ाक तन वजूद,
❋
❋
जलवा जोत डगमगाईआ। हकीकी दस्से मंज़ल मक्सूद, गृह साचे वज्जे वधाईआ। जिस दी सिफ्त हज़ारा दरूद, इस्म आअजम इक्क समझाईआ। जिधर तक्को ओधर मौजूद, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जे कोई ओस दा हुक्म इशारा रमज़ लए बूझ, नाम निधान शनवाईआ। फेर भेव रहे ना गूझ, परदा अंदरों दए उठाईआ। कौल नाभ जो होया मूध, सिध्धा कर के निझर झिरना दए झिराईआ। मन कल्पणा ना कूके वांग कूंज, इक्को हू हू नाअरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे निर्मल दूध दा दूध, दूजा रला ना कोए वखाईआ। बटाले वाल्लयो तुहानूं कदे लग्ग ना जावे वट्टा, द्वैत अंदरों देणी कढाहीआ। जिस कारण मुनी सुशील आया नठ्ठा, बण के पाँधी राहीआ। मेल मिल्या नाल सिध्धे सादे जट्टां, जिन्हां नूं गवार कहे लोकाईआ। जिन झगड़ा रहिण नहीं देणा पत्थर इट्टां, परम पुरख दा इष्ट देणा मनाईआ। सब दे अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के सुरती नूं शब्द दी मारनी सट्टा, नाम हलूणे नाल उठाईआ। किसे नूं मद पीण नहीं देणी रसना बुल्लां नाल गट गट्टा, अमृत दा जाम देणा चखाईआ। आबेहयात मन कल्पणा दा मेटे रट्टा, रटन इक्को नाम कराईआ। बिना पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार दे बाकी छानणा घट्टा, लाल हथ्थ किसे ना आईआ। अग्गे वास्ते नीती तों परे लालच छड्ड दयो पैसा टका, टकयां वाली टकसाल कम्म किसे ना आईआ। सारे इक्ट्ठे हो के सन्तां सूफ़ी फ़कीरां दी मजलस विच कर लओ एह मता, मतलब वाला सिख नज़र कोए ना आईआ। जे बणना ते बणयो अंदरों सच्चा, बाहरों लारा देण दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहानूं सब नूं पता एह माटी भाण्डा कच्चा, अन्त लोकमात नज़र ना आईआ। जे कोई ओस प्रभू दा बण जाए बच्चा, ओसे नूं भगत कर के सारी सृष्टी रही गाईआ। वेख्यो किते मन दी वासना विच ना किहो अच्छा, हिरदे विच्चों हरि दी आवाज़ लैणी उठाईआ। जो लूं लूं अंदर साढे तिन्न करोड़ रचा, इन्द्रिआं दे घाट तों परे आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मेला रिहा मिलाईआ। बटाले वाल्लयो ज़रा दस्सयो हाल आपणे दिल दा, की अंदर आवाज़ रखाईआ। किस तरीके ढंग बिधी नाल परम पुरख मिलदा, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। किस तरीके नाल परदा हटावे बजर कपाटी सिल दा, सालम आपणा रंग रंगाईआ। किस बिध लेखा जणावे अगम्मी तिल दा, त्रिकुटी तों अगला परदा दए उठाईआ। किस बिध कँवल नाभी फुल्ल खिलदा, पंखड़ीआं पंखड़ीआं पंखड़ीआं इक्को रूप नज़री आईआ। किस बिध लहिणा देणा मुके सुखमन टेडी बिल दा, ईड़ा पिंगल भेव रहिण ना पाईआ। किस तरह नज़ारा तक्के ओस गहर गम्भीर निल दा, जो नीले वाला इक्क अख्वाईआ। जिस दे हुक्म अंदर ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमी असमान रवि ससि सूरज चन्द
❋
❋
हिलदा, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जे वाहो दाहीआ। जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण धार हो के जो फिरदा, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख वखाईआ। लहिणा देणा मुकावे जो विछड़या चिर दा, चिरी विछुन्ने जोड़ जुड़ाईआ। चौदां तबक चौदां लोक सच सलोक जिस दा नाम संदेसा सो सतिगुर इक्को घलदा, धायल करे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग इक्क वखाईआ। बटाले वाल्लयो चाड़्हिओ अनोखा रंग, नैण नेत्रां दर्शन पाईआ। बैठे हो ना जायो तंग, पिछले घर दे धंदयां वल्ल ध्यान रखाईआ। लै के जाणा आत्मा दा अनन्द, जेहड़ा बाहरों हथ्थ किते ना आईआ। घर जमना गंगा सुरस्ती गोदावरी देवे संग, तिन्न तों चार मिल के वज्जे वधाईआ। एस जीवण दा ज़िंदगी दा मेटणा पन्ध, अग्गे झगड़ा रहे ना राईआ। सच मुहब्बत दी दे के जाणा गंढ्ढ, जेहड़ी आत्म परमात्म मिल के आपणा प्रेम बणाईआ। तुसीं ओस प्रभू दे चन्द, जिस दा नूर नूर जोत जोत रुशनाईआ। हंगता दी ढाह के कंध, हँ ब्रह्म दा परदा लैणा चुकाईआ। तुहाडा तन सरीर माता पिता दी राहीं प्या जम्म, आत्मा नूं परमात्मा तुहाडे विच टिकाईआ। ऐस वेले सारी सृष्टी दी दृष्टी दा हिल गया थम्म्ह, बिना साचे सन्तां सहारा नज़र कोए ना आईआ। राज राजान शाह सुल्तान सियासत विरासत वालयां प्या ग़म, ग़मीआं ग़म ना कोए मिटाईआ। वेख्यो किते झगड़ा रखयो ना काया माटी चम्म, हर हिरदे अंदर वसे इक्को नूर अलाहीआ। जिस दी याद करनी पाउण वसणा दम दम, जो दामनगीर इक्क अख्वाईआ। उस दे हथ्थ सारा इंतजाम, गुर अवतार पैगम्बर ओसे दी सेवा विच आपणी सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। बटाले वाल्लयो वेख लओ आपणी घड़ी वाले मिन्ट, इक्क पंज नाल मिल के की सुणाईआ। सब दा निशाना इक्को हिंट, हैट टोपी पगड़ी वाला इक्को रूप नज़री आईआ। भावें पहने कोई पजामा कोई पैंट, धोती तहिमत वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को ऐंड, जिस दा इनडैकस बणा के सके ना कोए समझाईआ। ओस दी याद विच प्यार विच सारे खड़्हे कर दयो हैंड, संसार वलों हैंडज़ अप हो के नाअरा देणा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क हुक्म संदेसा धुरदरगाह सृष्ट सबाई करे सैंड, रसीवर तुहाडे अंदर दिता लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी नीती इक्क समझाईआ। धुर दी नीती इक्क अपार, अपरम्पर आप जणाइंदा। दुनिया वाल्लयो होणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा होए हाहाकार, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। माया ममता मोह वध्या विकार, काम क्रोध लोभ मोह हलकाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरुदुआर सियासत बणी अखाड़, धर्म दवारा
❋
❋
पार ना कोए जणाइंदा। कादीआं वाले इक्ट्ठे होए यार, जिन्हां दा यार याराना इक्को सच ख़ुदाए नाल भाइंदा। दो तरफ़ी चले ना कोए धार, सूफ़ी इक्ट्ठे मंज़ल उत्ते बैठण इक्को वार, दूजा रंग ना कोए बदलाइंदा। साचयां सन्तां दा हर हिरदे अंदर इशतहार, कंधां उत्ते पोसटर कोए ना लाइंदा। जिन्हां दी रीती पिच्छे चली आई जुग चार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान सारे ओसे दे ढोले गाइंदा। जो सब दा सांझा यार, आदि जुगादि सदा मुख्त्यार, मुख़तारनामे गुर अवतार पैगम्बरां दीनां मज़्हबां दे आप फड़ाइंदा। सो अन्त कन्त भगवन्त सदी चौदवीं सब नूं वेखणहार, अनडिठ्ठ आपणी खेल खिलाइंदा। बटाला परगणा एह परवरदिगार दी धार, जिस दा भेव ना किसे आइंदा। कादीआं कुदरत दी बहार, जित्थे उल्फ़त दे नगार, जिस नूं वेखे इक्को शाह अस्वार, शहिनशाह दो जहानां इक्क अखवाइंदा। सारे रल मिल के ओस दे नाल करो प्यार, जो मुहब्बत दा सरदार, साहिब सुल्तान महबूब इक्क अखवाइंदा। एह मुनीआं दा दरबार, इक्ट्ठे कीते मुहब्बत विच आण, सारे पूजो इक्क भगवान, जिस दा झुल्ले धर्म दा इक्क निशान, कलमा सुणावे बिना कान, इलाही बांग सच सदा, जिस दी इक्क दुआ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। उस नूं कहिंदे आदि अनादी ओम, ओसे दे यग ते ओसे दे होम, ओसे दे मज़्हब ओसे दी कौम, ओसे दे वजूद ओसे दे रोम, किसे ने वधा लए किसे ने कटा लए, किसे ने मुना लए, आत्मा दा रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा परदा आप उठाईआ। की तुसीं वी परदा आए लाहुण, सारे दयो सुणाईआ। आपणे मन नूं आए बदलाउण, कल्पना विच्चों बाहर कढाहीआ। सच नूं हिरदे आए वसाउण, धर्म दी जड़्ह लगाईआ। की अमृत मुख आए चुआउण, निज नेत्र दर्शन पाईआ। की साची मंज़ल चढ़के ख़ुशी आए बणाउण, आपणा पन्ध मुकाईआ। सच दस्सणा सांझे प्यार विच सच मुहब्बत विच सांझीवाल कौण कौण, हथ्थ उपर देणे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे सन्तां साचे मुनीआं संसार विच भेजे उजड़े वसाउण, ग़रीब निमाणयां अनाथां संग सगला साथ बणाईआ। सन्त सतिगुर कदे ना हुन्दा विदा, हर घट अंदर डेरा लाईआ। प्रेम प्रीती दा मार्ग दस्से सिध्धा, सिद्व आसण इक्क वखाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी बिध्धा, जुगती जगत विच समझाईआ। प्रेम प्रीती दस्स के इका, एकँकार नाल जुड़ाईआ। निरमाणता विच निक्का, बिबेकी विच वड्डा वड्डा नज़री आईआ। जिस दा लेख र्तेेते जुग विच लिखा, बाली दा सुत अंगद सोभा पाईआ। एह पूरब दा लहिणा पिच्छा, जुग चौकड़ी भेव खुल्हाईआ। सति धार दी इच्छा, निरिच्छत सेव कमाईआ। कोई जगत कहाणी नहीं किस्सा, किस्मत किस्मत रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा
❋
❋
रंग इक्क चमकाईआ। सन्त सतिगुर कदे ना जावे दूर, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। सदा वसे हादर हदूर, हर हिरदे डेरा लाईआ। जोती दे के अगम्मा नूर, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। मंज़ल मारनी अग्गे कोई नहीं मजबूर, मजबूरी विच्चों प्रेम नज़री आईआ। कोई नाता सज्जण नहीं कूड़, कूड़ी क्रिया देणी तजाईआ। सन्तां दी सांझी इक्को धूढ़, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। कोई रहे ना मन मूर्ख मूढ़्ह, चतुर सुजान बुद्धी बिबेक लैणी कराईआ। सति धर्म दा सति अग्गे होवे मशहूर, मश्वरा प्रभ दे नाल रलाईआ। हर इक्क दे अंदर नाम दी मस्ती प्रेम दा चढ़े सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। हंगता गढ़्ह हउमे तोड़ना ग़रूर, ग़ुरबत अंदरों देणी कढाहीआ। सच दवारे दे चाकर बणना मज़दूर, ग़ुलाम हो के सेव कमाईआ। वेख्यो प्रभ दवारयों कोई ना होयो मफ़रूर, काया जूह विच लुक के झट ना कोए लँघाईआ। अग्गे सदा दा मेला बणया रहे ज़रूर, मुनी विछोड़ा दे के पिठ्ठ ना कदे भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। सच समेलन होया जेठूवाल, धरनी धरत धवल वज्जी वधाईआ। जिस विच इक्ट्ठे बैठे शाह कंगाल, ऊँच नीच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। हरि भगत दुआर धर्म दी सच्ची धर्मसाल, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरूदवार, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई जिस दा एका रूप नज़री आईआ। जित्थे सोहण वरन चार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। जित्थे सति धर्म दा प्रचार, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जित्थे एका मेला जोत निरँकार, निराकार साकार मिल के वज्जे वधाईआ। जित्थे इक्को जेहा आहार, खाण पीण फ़र्क रहे ना राईआ। जित्थे इक्को जेहा सुधार, आत्मा परमात्मा इक्को घर बहिके ढोला गाईआ। मुनी सुशील चल्ल के आया प्रेम दी अंदर धार, जगत पन्ध ना कोए बणाईआ। तिस दा लेखा बहु वड्डा विसथार, जिस नूं लिखे ना कोए कलम शाहीआ। प्रगट होणा विच संसार, महासार्थी इक्क अख्वाईआ। जिस नूं तेई अवतार हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द भविख्तां विच करके गए इज़हार, पेशीनगोई विच सुणाईआ। एह खेल करे निरँकार, जो कुदरत दा कादर इक्क अख्वाईआ। जिस नूं कहिंदे अमामां दा अमाम निहकलंक कल्की अवतार, कलाधार आपणी कल वरताईआ। नाम डंका शब्द दमामा एथे ओथे वज्जे दो जहान, जहालत कूड़ी क्रिया संसार विच्चों बाहर कढाहीआ। सब दा सांझा बाहमी होवे प्यार, सिदक भरोसा होवे एतमाद, तसल्ली विच आपणा रूप प्रगटाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म दा साचा यार, यराना धुर दा तोड़ निभाईआ। अज्ज दा विहार, खेल करतार, जो कुदरत दा मालक, ख़लक दा ख़ालक, सर्ब दा प्रितपालक, प्रेम प्यार मुहब्बत विच साचा रंग रिहा रंगाईआ।
❋
❋
पहली माघ शहिनशाही सम्मत ३ अजीत सिँघ दे गृह बटाला
माघी दा नफ़ा खट्टो मुफ़त, कीमत ना कोए लगाईआ। मुहब्बत विच हो जाओ चुस्त, तेज़ी तेज़ी प्रेम वधाईआ। ग़फ्लत विच ना होणा सुसत, सुसती देणी कढाहीआ। मन कल्पणा रहे ना ख़ुशक, ख़ुशहाली नज़री आईआ। सच दुआर दा एह उरस, अरूज वेख वखाईआ। जिस धाम नूं लभ्भदे महापुरुष, पोशीदा राह तकाईआ। दीन मज़्हब दी लाउँदे बुरद, मुकाबले विच वड्याईआ। उह सब नूं करके खुरद बुरद, बुद्धी तों पर करे लड़ाईआ। ढाह हँकारी बुरज, हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सति धर्म दी लै के गुरज, गिरजिआं तों उपर आवाज़ां रिहा सुणाईआ। जन भगतां हिरदे खुरच, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। सच संदेसा देवे तुरत, तुरीआ तों परे इक्क जणाईआ। जन भगत खुल्ही रखे सुरत, सुत्ती आप उठाईआ। लेखा जाणे अर्श कुर्श, काया कुरह फोल फुलाईआ। सतिगुर शब्द इक्को बहुता लोड़ नहीं कोई गुरस, कौड़ीआं वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। नाम निधाना सब नूं करे बुरश, बुरछागर्दी रहिण ना पाईआ। गुरमुखां चाढ़े लाल रंग सुरख, सुरखी बिन्दी कूड़ी दए मिटाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत अमृत रस नाल देवे बुरक, बुरके वालयां करे सफ़ाईआ। कुछ हलूणा देवे तुरक, तुरकिसतान वेख वखाईआ। सब दा लहिणा देणा करके कुरक, ख़ाली दवारे दए वखाईआ। सब नूं पैणी कलयुग क्रिया दी खुरक, मल्हम पट्टी ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल प्रगटाईआ। माघी दा मुफ्त देवे सौदा, करता कीमत ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के आहुदा, आहुदेदार इक्को दए वखाईआ। जो सब दा चुक्के बोझा, आपणे कंध टिकाईआ। लेखा मुकावे निमाज़ रोज़ा, रोज़ी सब दी आपणे हथ्थ वखाईआ। लेखा जाणे अभ्यास जोगा, जोगीशरां फोल फुलाईआ। जोती जामा बदल के चोग़ा, चुग़ली निंदया वाले सारे दए खपाईआ। धरती उत्ते रख के गोडा, गुडमारनिंग सब नूं दए समझाईआ। किसे दा उच्चा रहिण ना देवे बोदा, बोदी वाला बदी ना कोए कमाईआ। सब दा लेख मुकावे हरख चिन्त रहे ना सोगा, ग़मी ग़मखार वेख वखाईआ। भरम ना भुल्लयो लोगा, गुरू ग्रन्थ दए गवाहीआ। जो सब नूं देवे चोगा, राज़क रिज़क रहीम अख्वाईआ। सूरबीर बांका योद्धा, महाबली वड वड्याईआ। उस दा रस किसे ना भोगा, भोगी बणी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे सच संयोगा, वियोग नज़र कोए ना आईआ। माघी सौदा मिले अनमुल्ल, अनमुलड़ी दात वरताईआ। भगत भगवान दी इक्क कुल, कुल आलम वेख वखाईआ। सब दा दीवा करे गुल, गुलशन आपणा इक्क महकाईआ। जो सृष्टी गई भुल्ल, उसे दा डंक वजाईआ। हरिजन साचे तोल जाए तुल, करता कीमत आप मुकाईआ। गुरमुख गुलशन दे उह गुल, जिन्हां
❋
❋
दी महक मुहब्बत विच टिकाईआ। लोकमात ना जावण रुल, धरती ख़ाक ना कोए सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा सुल्हकुल, साचा नाता इक्क रखाईआ।