पहली माघ शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
चावीज़े चविपलयम ज़ाविल चाज़ीने कशू कुज़ुनसे वलिकीऊम चपसज़ित अनीज़ुल ज़वीज़ुल ज़ुज़रा शेमेशी चोशा बीआ कयाने चू नेह हज़ूप ताने कतीरे सनीते जमूने ज़ई मूसा ममविज़ल ईसा दाखले ज़ुलल मुहम्मद जागीरे सलम नदस्ते नानक बहस्ते गोबिन्द गोबिन्दे गविद ज़ार ज़रूए ज़िआरत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर दए वड्याईआ। पैगम्बर कहिण प्रभ रिहा ना कोई अकीदा, अकल बुध समझ ना राईआ। तेरा खेल होया पेचीदा, पढ़यां समझ कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई होई संजीदा, धीरज धर्म ना कोए रखाईआ। साचा नूर ना चमके ईदा, रंग प्रेम ना कोए रंगाईआ। निर्मल रिहा ना किसे दा दीदा, चश्मे गुल जगत लोकाईआ। तेरी सिफ्तां वाली तमहीदा, सारे रहे गाईआ। ठांडे दर बणे ना कोए अज़ीज़ा, खिदमतगार ना रूप वटाईआ। तेरे नेम दी भुल्ली तमीज़ा, तमन्ना कूड़ विच फसाईआ। मुहम्मद कहे मेरा अन्तिम वाला बिना बाहवां तों कमीज़ा, कफ़न तों पहलों दिता पहनाईआ। ना गुलशन रिहा ना बग़ीचा, बाग़बान ख़ाली हथ्थ चलया वाहो दाहीआ। इक्को सच ख़ुदा मेरी तेरे उत्ते उम्मीदा, आमद विच ध्यान लगाईआ। मैं मकबरे सुत्ता ते मेरा राज़ पोशीदा, समझ सके ना कोए लोकाईआ। ओसे वेले कौल इकरार कीता, मुनसफ़ हो के आपणी गंढ्ढ पवाईआ। बिन कलम शाही लिख के दिती वसीअता, वसीह हुक्म इक्क सुणाईआ। मुहम्मद याद रखीं नसीअता, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। जिस वेले दीन दुनी दी बदली तबीअता, तबीब नज़र कोए ना आईआ। सच रहे ना कोए असलीअता, असल वसल ना कोए कराईआ। तुहाडी रहे ना कोए अहिमीअता, कूड़ी क्रिया जगत कुरलाईआ। झगड़ा पए सिक्दार रईयता, ख़ादम सेव ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। मुहम्मद कहे मेरा अलिफ़ी तों बाहर कफ़न, कच्छां बग़लां नंगीआं नज़रीं आईआ। जिस वेले मेरी लाश करन लग्गे दफन, माटी ख़ाक विच रखाईआ।
❋
❋
मैनूं ख़ुशीआं दा आया इक्क सुफ़न, मनसा नूर वाली प्रगटाईआ। जां मैं ध्यान मारया उत्तर पूरब दक्खण पच्छिम, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। कोई मैनूं आ गया दस्सण, सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। मुहम्मदा वेख आपणा वतन, बेवतन दिसे लोकाईआ। भावें किन्ना कर लै यतन, लोकमात रहिण ना पाईआ। सच दवारा इक्को पत्तन, सब नूं देवां वखाईआ। जित्थे गुरू अवतार पैगम्बर इक्ट्ठे वसण, ढोला इक्को नाम गाईआ। चरण धूढ़ी रस चक्खण, चेटक अवर ना कोए लगाईआ। ख़ुशीआं अंदर कहकहा लगा के हस्सण, ताली तल्ब वाली वजाईआ। प्रेम प्रीती अंदर नस्सण, भज्जण वाहो दाहीआ। इक्क सुनेहड़ा आया दस्सण, सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। कफ़नी कहे मेरा वेखो रूप निराला, निराकार दिता बणाईआ। मैं धरती दी गोदी सवाया मुहम्मद बाला, ख़ाक बालिशता नाल मिण मिणाईआ। मुख नकाब दा दे रुमाला, रोमन दी शहादत दिती पाईआ। ओस वेले इशारे विच दस्सया राह सुखाला, परदा ओहला आप उठाईआ। प्रभ दा खेल सदा निराला, जुग चौकड़ी आप कराईआ। नित नवित बदलदा रहे चाला, चलाकी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा वखाईआ। कफ़नी कहे मुर्शद हो गया मुर्दा, मुरीदां दिती दुहाईआ। बौहड़ी ना फिरदा ना तुरदा, चुप चाप डेरा लाईआ। साडा बेड़ा जांदा रुढ़दा, उम्मत होवे कवण सहाईआ। ओसे वेले परमात्मा मुहम्मद अंदर आ के जुड़दा, जोड़ी इक्क वखाईआ। कुछ वर मंग लै लोड़ दा, लोड़िंदड़ी आस पूर कराईआ। मुहम्मदा समां वेख लै सदी चौधवीं अन्ध घोर दा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। खेल वेख ठग्ग चोर दा, सति धर्म ना कोए वड्याईआ। ओसे वेले मुहम्मद दोवें हथ्थ जोड़दा, भुजां बाहर दी सिर उपर ल्याईआ। काहनूं मैनूं हुक्मे अंदर तोरदा, तन वजूद ख़ाली रिहा कराईआ। तेरा खेल आपणे जोर दा, निउँ के सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। मुहम्मद कहे मेरी तक्कयो कोई ना लाश, तन माटी वेख वखाईआ। मेरे महबूब दी करयो तलाश, जो तलाबां विच ना कदे नुहाईआ। सब दी पूरी करे आस, आशा विच वड्याईआ। ओहदा रूप नुराना खास, दे के गया दुहाईआ। उह सब दे वसे पास, विछोड़ा रहे ना राईआ। उस दा खेल उपर आकाश, पातालां विच समाईआ। मैं बण के आया दास, सेवक रूप वटाईआ। साचे कलमे दी पूंजी दिती रास, अल्ला रहमत आप कमाईआ। अन्त मेरा टुट्टण लग्गा साथ, सगला संग ना कोए बणाईआ। इक्क संदेसा जावां आख, आख़र इक्क सुणाईआ। नबी रसूल पैगम्बरां जिस उत्ते रख्या विश्वास, विश्व रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। कफ़नी कहे मेरा इक्को जेहा पिच्छा अग्गा, सोहणी बणत बणाईआ।
❋
❋
जेहड़ी मुहम्मद नूं चंगी लग्गी जग्हा, अंदर बहि के आपणा ध्यान लगाईआ। ओस वेले परवरदिगार नज़र आया अस्वार घोड़े बग्गा, जिस नूं दुलदुल धुर दा सारे रहे गाईआ। एहो कफ़नी पुरख अकाल दे गल झग्गा, दूजी नज़र कोए ना आईआ। आपणे सम्मत दा बणा के डग्गा, लोक परलोक दिता सुणाईआ। ओए मुहम्मदा अख़ीरी मेरा सद्दा, सद के दयां सुणाईआ। उठ मेरे शेर बग्गा, शहिनशाह इलाहीआ। मुहम्मद हो के अलिफ़ी तों नंगा, निउँ के वास्ता पाईआ। मेरे ख़ुदा एह सांभ लै आपणा धन्दा, धरनी धरत धवल ना कोए चतुराईआ। मैं ख़ादम तेरा बन्दा, बन्दगी विच सीस निवाईआ। इक्को बख्श दे आपणा डण्डा, डण्डावत कर के सीस निवाईआ। अबिनाशी करते बिना बाहवां तों नंगा कर के कंधा, हथ्थ नाल दिता हिलाईआ। दस्स केहड़ा खेल चंगा, जो तैनूं रिहा भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कफ़नी कहे वेखो चुप्प कर गया मुर्शद, कलमा नबी ना कोए सुणाईआ। आवाज़ दी रही कोई ना फ़ुरसत, फ़रमांबरदार सेव ना कोए कमाईआ। अक्खरां वाली उल्फ़त, कुरान दए गवाहीआ। की खेल होणा कलयुग, अन्त अन्त जणाईआ। तन दी औध गई पुग, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखाईआ। कफ़नी कहे मैं वेख्या मुहम्मद वाला वजूद, तन ख़ाकी नज़री आईआ। बिना दमां तों ख़ाली दिसे कलबूत, नाअरा हक ना कोए सुणाईआ। ओस वेले मुहम्मद दा तिन्नां रंगां दा पैरीं सी जूत, जेहड़ा जोड़ा कासर दिता बणाईआ। उह साढे पंदरां उंगलां दए सबूत, हिस्सा जगत वाला समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वखाईआ। जिस वेले मुहम्मद दी लाश रखी विच कबर, चारों कुण्ट दुहाईआ। परवरदिगार किहा थोड़्हा करो सबर, शब्दी शब्द जणाईआ। निरगुण धार आ गया शेर बब्बर, भब्बक इक्क सुणाईआ। मुहम्मदा क्यों विछोड़ा कीता नाल आपणे टब्बर, होई मात जुदाईआ। की तेरा होवे कदर, कुदरत दा कादर पुच्छ पुछाईआ। मुहम्मद किहा मेरा तेरे घर पै गया नम्बर, नम्बर सके ना कोए मिटाईआ। मेरा लेखा दिसदा उत्ते अम्बर, मेरी आबरू लैणी बचाईआ। सच दुआर दा वेखां मन्दिर, जित्थे वसे नूर इलाहीआ। पुरख अकाल किहा उह वेख आ गया कलंदर, जो कला नाल हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। कफ़नी कहे जिस वेले अंदर दिता रख, सोहणा रंग रंगाईआ। परवरदिगार किहा हस्स, हस्ती आपणी आप प्रगटाईआ। हज़रत मुहम्मद अज्जे वेला कुछ दस्स, मिट्टी पा ना बन्द कराईआ। तेरी हिक उत्ते दोवें हथ्थ, मुरीदां दिते टिकाईआ। सज्जणां कोलों चल्लउँ नठ्ठ, आपणा पल्लू छुडाईआ। मुहम्मद आसा बोली झट्ट, तेरा नाम दुहाईआ। दुहथ्थड़ मारी उत्ते पट्ट, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। पुरख अकाल किहा औह वेख
❋
❋
सच इक्ट्ठ, जित्थे तेई अवतार मूसा ईसा डेरा लाईआ। मुहम्मद वेख के झट्ट, सहिज सुभाउ सीस निवाईआ। मैं एथों जाणा नठ्ठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे अग्गे वास्ता घत्त, बेनन्ती देणी सुणाईआ। मेरी उम्मत तेरे वस, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। जिस वेले कल होवे अन्धेरी मस्स, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मोह विकार दुनिया जाए फस, फ़ैसला सच ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग देणा रंगाईआ। एका रंग नवीज़ते ज़ैरे जम्मू ज़िलहार, नेत्र नीर वहा के रो पए फरिश्ते, फर्श अर्श ज़मूंने ज़निद्दे ज़ारो ज़ार बेनन्ती गोशे अरज़ हज़ूअल सता तेरी रज़ा रिजंते दुआ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए चुकाईआ। कफ़नी कहे जिस वेले मुहम्मद ते पाउण लग्गे मिट्टी, कच्चे पटकयां विच उठाईआ। मैं दुहथ्थड़ मार के पिट्टी, कूक दिता सुणाईआ। मैनूं धार नज़र आई चिट्टी, कफ़नी कफ़न दए गवाहीआ। ओधरों मिली अगम्मी चिठ्ठी, जिस दा हरफ़ ना कोए समझाईआ। एह खेल वेख अनडिठ्ठी, मैं कीती हाल दुहाईआ। मैनूं ख़बर किसे ख़बरे क्यों दित्ती, सहिजे आण सुणाईआ। उठ कफ़नीएं ज़रा ध्यान मार मुहम्मद दी गिची, की लेखा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कफ़नी कहे मेरा दीद की तक्के तक्के गर्दन, गर्दो गुबार नज़र कोए ना आईआ। जित्थे खड़ा सूरबीर मर्दाना मरदन, मद्दद दी लोड़ रहे ना राईआ। लेखा लिखे कढ्ढ के अगम्मी फ़रदन, हरफ़ हरूफ़ आप बणाईआ। दरदवंद हो के वण्डे दरदन, दर्दी धुरदरगाहीआ। मुहम्मद ओस वेले कीती अरज़न, ख़ाहिश प्रकाश विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। कफ़नी कहे हाए एह की होया, दरोही नाम दुहाईआ। जे कोई कहे मुर्शद मोया, मेरी अक्ख शर्म नाल शरमाईआ। जे कोई कहे गफ्लत विच सोया, निंद्रा कम्म किसे ना आईआ। जे कोई कहे नवां नरोआ, ज़बान कलाम ना कोए सुणाईआ। जे कोई कहे लै के गया ढोआ, दरगाह सच साची चाँईं चाँईंआ। जो कोई कहे तन वजूद खोहया, ख़ाली बुत्त बुत्तख़ाना नज़री आईआ। बौहड़ी तेरा नाम दरोहया, दरोही विच सुणाईआ। एह भेव जाणे ना कोया, कूक कूक अल्हाईआ। जे आखां एह नवां नरोया, उठ चले ना धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप वरताईआ। कफ़नी कहे सुत्ता चौदां लोक दा मालक, मलकीअत नज़र कोए ना आईआ। जिसने दस्सया वाहिद ख़ालक, ख़लक मख़लूक सुणाईआ। उम्मत बण के सालस, सालसी रिहा कमाईआ। निरगुण नूर नूर जाण के ख़ालस, ख्वाहिश रिहा प्रगटाईआ। सच दवारे दा बण के तालब, तल्ब आपणी नाल वधाईआ। प्रभ दा खेल ग़ालबन गालब, गहर गम्भीर आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चोली कहे जिस वेले मुहम्मद रख्या विच कुंदरा, माटी फोल फुलाईआ। उस दे हथ्थ विच इक्क तांबे दा सी मुंदरा, जेहड़ा गुरदेव सिँघ लुधियाणयों लै के आईआ। इस दे विच बड़ीआं गुंझलां, भेव अभेद ना किसे समझाईआ। मुहम्मद बदलदा रैहन्दा सी चारे उंगलां, वारो वार छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। कफ़नी कहे जिस वेले मुहम्मद मकबरे विच होया त्यार, आसन दिता लगाईआ। ओधरों इक्क जोड़ी आ गई लै के फुल्लां दा हार, मदन भेंट देणा कराईआ। एह खेल अगम्म अपार, सदी चौदां समझ किसे ना आईआ। नेड़े आ के कर दीदार, सजदा सीस झुकाईआ। नमों नमों निमस्कार, निउँ निउँ लागां पाईआ। तेरी लाश दा होया दीदार, तलाश करां नूर ख़ुदाईआ। कबर तों लै के छार, मस्तक उत्ते लगाईआ। हुक्म आया धुर दरबार, पुरख अकाल दिता जणाईआ। तेरा लेखा मुक्के तीजी वार, इक्क जन्म होर देणा भुगताईआ। सुथरा हो के मंगणा हरि गोबिन्द दवार, डण्डा डण्डे उत्ते टिकाईआ। जिस वेले आवे पुरख अकाल, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। तेरी मनसा दा पूरा करे सवाल, पूरब मेला लए मिलाईआ। सो वक्त पहुंचया आण, लेखा सब दा लेखे लाईआ। देणे विच प्रभू बलवान, देंदयां भुल्ल कदे ना जाईआ। भावें प्रेमी प्रीतम कहो भावें कहो शैतान, आपणी शरअ ना किसे समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दा लै के इमतयान, नतीजा रिज़लट सब दा वेख वखाईआ। बिना भगतां दे किसे कोल नहीं रहिणा ज्ञान, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। नाम खण्डा कढ्ढे विच्चों प्रेम धार म्यान, मेहरवान दया कमाईआ। कुझ लेखा लिख देणा चौहान, नौजवान आप सुणाईआ। जिस ने सृष्टी दी करनी कल्याण, करनी दा करता इक्क अख्वाईआ। ओस दा जारी होण लग्गा फ़रमान, शाह सुल्तानां रिहा उठाईआ। हुक्म मेटे ना कोई हो के विच दरम्यान, दरे दरबार आप जणाईआ। किसे नूं लैण नहीं देणा आराम, सोए सारे दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। कफ़नी कहे मैनूं सींता नहीं किसे दरजी, सहिज सुभाउ जोड़ जुड़ाईआ। मैं खेल दस्सां कुछ मुहम्मद दे तन वाले घर दी, घरेलू परदा आप उठाईआ। जित्थे जोत इलाही नूर धार हो के वड़दी, वड़ी निकल के पल्लू गई छुडाईआ। मेरी निगाह पई ओस वेले सिम्मत चढ़दी, लैहन्दे तों चढ़दे वेख वखाईआ। इक्क आवाज़ सुणी गढ़ गढ़ दी, गढ़गड़ाहट रही डराईआ। इक्क लहर वेखी अगम्मे हड़्ह दी, जो दीन मज़्हब सारे रही रुढ़ाईआ। इक्क धार वेखी जो तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दी, परदा नज़र कोए ना आईआ। मैं निउँ के सीस चरणां उत्ते धरदी, अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। आवाज़ आई कुछ खेल कलयुग कल दी, कलमे वाल्या तैनूं सुणाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं कोई पल दी, घड़ी घड़याल ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। लाश कहे मैथों छुटया मक्का काअबा, मुक्दस अंदरों पल्लू गया छुडाईआ। लेखा वेख हकीकत हका, हकदारी दिती गवाईआ। साजण रिहा ना कोई सका, चार यारी ना गंढ्ढ पवाईआ। ओधरों प्या अगम्मी धक्का, ठोकर दिती लगाईआ। मुहम्मद ज़रा खोल्ह आपणीआं अक्खां, आख़र दयां जणाईआ। साजण मीत नहीं कोई सख़ा, सख़ावत करे ना कोए लोकाईआ। एह खेल अगम्म अलबत्ता, भेव अभेद छुपाईआ। थोड़ा जेहा देवां पता, पतिपरमेश्वर आख सुणाईआ। सति धर्म दी होणी हत्ता, डंका कूड़ कुड़यार शनवाईआ। जगत वासना फिरना नस्सा, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। उस वेले मेरी एहो निशानी कफ़नी बग़लां ख़ाली कच्छां, बाज़ू नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी वेख के हस्सां, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मुहम्मद किहा की एसे तर्हां होवे अच्छा, अच्छी तर्हां दृढ़ाईआ। परवरदिगार किहा सुण बच्चा, बच्चया दयां समझाईआ। मेरा हुक्म कदे ना कच्चा, कच्चा तन्द ना डोर वखाईआ। जो बोलां सो सच्चा, सच मेरी सरनाईआ। सब दा खहिड़ा छुडावां मदीना मक्का, मकबरे वाल्या तैनूं दयां वखाईआ। चौदां सदीआं तेरा पूरा करां पट्टा, पटने वाला जोड़ जुड़ाईआ। आह लै मौली दा इक्क अट्टा, तेरी भेंट कराईआ। नबीआं दी कीमत पै जाणी टका, हट्टो हट्ट विकाईआ। रसूलां तों उम्मत दा मन हो जाणा खट्टा, दीद ईद रुशनाईआ। सदी चौधवीं सब नूं लग्गणा वट्टा, वट्टे विच आवे धुरदरगाहीआ। बच्चू तैनूं चुकणा नहीं फिर किसे उत्ते फट्टा, बिना फाटक तों देणा कराईआ। ओहदे यार ने मार के पहला टप्पा, मिट्टी लाश उत्ते सुटाईआ। पुरख अकाल किहा तेरी पिठ्ठ उत्ते ला के जावां ठप्पा, जिसदा अक्खर समझ किसे ना आईआ। मुहम्मद हो के हका बक्का, करवट बदल के छाती दिती वखाईआ। जे तूं परम पुरख मेरा अब्बा सका, मालक सच अख्वाईआ। मैनूं कुछ आयां ए, दे के जा नफ़ा, घाटा कोए ना पाईआ। परवरदिगार मार के जफ्फा, लाश नूं आपणे गले लगाईआ। मुहम्मदा याद रख जदों मेरे नाम नूं लग्गा पप्पा, पूरन हो के पूरन आस कराईआ। मैं दस्सां आपणा पता, धाम निराला इक्क समझाईआ। जेहड़ा दवारा अग्गे कदे नहीं वसा, उह दवारा देणा वसाईआ। जेहड़ी मुहब्बत विच अग्गे कदे नहीं फसा, उह मुहब्बत देणी प्रगटाईआ। उह मैनूं वेखे कोई ना नाल अक्खां, अक्खां तों पिच्छे बहि के कार कमाईआ। मैं सड़ां कदे ना नाल कक्खां, ना गोर डेरा लाईआ। जद आवां ते आपणा खेल रटां, रट्टे पिछले दयां मुकाईआ। तेरा वी ज़रूर पूरा करावां पटा, चौदां सदीआं वज्जे वधाईआ। अग्गे बचन दस्सां सच्चा, तूं सुणना ध्यान लगाईआ। हज़रत मुहम्मद कहि के अच्छा, बिन बोलयां बोल सुणाईआ। प्रभू फेर की होवे तेरा जुस्सा, भेद देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। परवरदिगार कहे सुण मुहम्मद प्यारा, प्यार
❋
❋
नाल जणाईआ। मेरा खेल होवे न्यारा, निरगुण नूर करां रुशनाईआ। तेरी छाती दा बण लिखारा, लेखा उंगली नाल बणाईआ। जद आवां नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै”” मेरा होवे जैकारा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। चौदां सदीआं दा तेरा उधारा, फेर उधार दा कर्ज़ा दयां चुकाईआ। कदी झूठा ना लावां लारा, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। मुहम्मदा फेर तैनूं आउणा ना पए दुबारा, दुआबे आ के तेरी उम्मत वेख वखाईआ। तूं ज़ूले चलन समीने अमन आज़मीने चमन ज़ौनिहाए सनन सब दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ। कफ़नी कहे मैं तुरदयां नाल करां ना कोए कफायत, किफायत शुआरी ना कोए रखाईआ। मैनूं धुर दी इक्क हदायत, हुक्म बेपरवाहीआ। तन वजूद दी कर पैमाइश, अंदर बाहर नाप नपाईआ। मैं बड़ी स्याणी सुचज्जी लायक, जिस गल पै जावां उस नूं सदा लई देवां सवाईआ। कफ़नी कहे भावें प्रभू नूं मुरदयां दा पै जावे कहत, पर मैं भण्डारा भरी नज़री आईआ। पता नहीं फेर किसे नूं वक्त मिले शायद, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। मेरा धुर दे नाल अहिद, इकरारनामा इक्क लिखाईआ। जिस वेले प्रभू तेरा हुक्म होवे राइज, राज रजान शाह सुल्तान इक्क सुणाईआ। सति धर्म दा चले रवाइज, धर्म दवारा इक्क वखाईआ। जन भगतां संवारे पैज, मेहर नज़र उठाईआ। प्रगट होवें वाहिद, नूर इक्क अलाहीआ। साचे हुक्म दा कानून चले कवाइद, बाकायदा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जनते ज़मौजा बहिश्ते अनौज़ा रहमते वलौज़ा वाहिद दी वाहिद वहदत नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग चढ़ाईआ। लाश कहे मैनूं छेती दब्बो, मिट्टी ख़ाक छुहाईआ। परवरदिगार गुसाँईं लभ्भो, जो बिना लबां तों प्यास बुझाईआ। करीम करनी दा करता अब्बो, जो आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। साहिब स्वामी साचा सद्दो, सदके वारी घोल घुमाईआ। लाश कहे जिस लाश ने राम कृष्न दे पुजारी कीते अड्ड अड्डो, अड्डरा हुक्म सुणाईआ। जिस दी समझे कोई ना वज्हो, वज़ाहत कर ना कोए जणाईआ। ओस दवारे भज्जो, जो भजन बन्दगी रिहा सिखाईआ। सब कुछ कूड़ा तजो, तज्ज लशकर रहिण कोए ना पाईआ। मेरी दुहाई अज्जो, अज़ल तों मुर्शद बचया रहिण कोए ना पाईआ। सच मुहब्बत एका मंगो, परवरदिगार अग्गे झोली डाहीआ। काया तन वजूद रंगो, रंगण इक्को दए चढ़ाईआ। मालक दे दर कदे ना संगो, ऊँची कूको कूक सुणाईआ। बिरहु विछोड़े विच अंदर लँघो, सुरती सुरत विच बदलाईआ। टुट्टी ओस दे नाल गंढ्ढो, जो गंढ्ढणहार अख्वाईआ। लाश कहे जे मिल जावे प्रेम शरीणीआं वण्डो, न्याज़ां दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कफ़नी दए
❋
❋
वड्याईआ। कफ़नी कहे मैनूं कहिंदे तेरी थोड़्ही कीमत, कौडी कौडी हट्ट विकाईआ। तैनूं सवाणी पाए ना कोए तरीमत, फ़ैशन जगत विच हल्काईआ। कफ़नी कहे मैनूं मौका मिल्या ग़नीमत, बिना ग़म तों दयां सुणाईआ। मैनूं मिल गई उह अज़ीमत, जो आदि पुरख दे के ख़ुशी मनाईआ। मैं कोई भटकदी नहीं जल मीनत, सांतक सति सति समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा रिहा चुकाईआ। कफ़नी कहे मेरा मुल्ल छोटा ते कम्म वड्डा, सच दयां सुणाईआ। मैं आपणे विच लपेटया बुढ्ढा नढ्ढा, नौजवान वेख वखाईआ। पातशाहां दे सुहावां उत्ते ठप्पा, आपणा संग रखाईआ। चार जुग जो उपज्या उसे नूं आपणे अंदर सुट्ठां, बचया नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्रीती नाल फड़ के घुट्टां, सिर तों पैरां तांई जोड़ जुड़ाईआ। ख़ाली हथ्थां दीआं मीटीआं वेखां मुठ्ठां, अंगूठे उंगलां रहे दबाईआ। इक्क अगम्मड़े कोलो पुच्छां, की तेरी बेपरवाहीआ। कफ़नी कहे प्रभू जे मैं तेरे नाल रुस्सां, फिर गुर अवतार पैगम्बरां कफ़ण कवण पहनाईआ। श्री भगवान कहे ज़रा ना करीं ग़ुस्सा, सहिज नाल सुणाईआ। जिस कारण मुहम्मद कटाईआं मुच्छां, उह मसख़रे वाली आपणी अक्ख उठाईआ। एह लहिणा देणा कुछ दीप कुशा, कच्छ बराह ध्यान लगाईआ। जो प्रभू दवारयों रुस्सा, जगत मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। कबर कहे मेरे अंदर वड़या, नबीआं नबी रसूल। जिस धुर दा कलमा पढ़या, उम्मत करी कबूल। सच दवारे एका खड़या, मस्तक टिक्का लाए धूल। एह खेल नरायण नरया, जो हुक्म देवे माकूल। इक्क कौल इकरार करया, निरगुण धार सच असूल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। कफ़नी कहे मैं गई लथ्थ, आपणी सेव कमाईआ। भगतां दे चरणां जावां ढठ्ठ, निउँ के सीस निवाईआ। जिसने चार जुग दे गुर अवतार पैगम्बरां करया इक्ट्ठ, सांझा हुक्म मनाईआ। उस दवारे सब कुछ गई छड्ड, आपणा आप मिटाईआ। जित्थे भगत भगवान ना होवण अड्ड, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं तन शरीर ढकां हड्ड, आत्मा वेखण कोए ना पाईआ। मैं तड़फदी रही भटकदी रही किस वेले प्रीतम होवे प्रगट, हरि करता दया कमाईआ। सति धर्म दा खोल्हे हट्ट, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। मैं वी लाहा लवां खट्ट, सदी चौधवीं ख़ुशी बणाईआ। निरगुण सरगुण धार आवे पलट, पलटा देवे जगत लोकाईआ। सो वेख्या साहिब पुरख समरथ, मालक इक्क अख्वाईआ। मैं रगड़ के अग्गे नक्क, सीस दिता झुकाईआ। तेरी हकीकत मिल गई हक, कलमा हक सुणाईआ। अग्गे रहे कोई ना शक, शकायत करन कोए ना आईआ। तेरा खेल अलखणा अलख, अलख अगोचर तेरी वड्याईआ। ज्यों भावें त्यों लैणा रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पहली माघ सब नूं अमृत दे रस, रस्ता इक्को दए वखाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मुहम्मद दा लहिणा कुंदन सिँघ सुखदेव कल्ले वाला उस वेले दे साथी सच, सच दा मालक सच नाल मिलाईआ।
२ माघ शहिनशाही सम्मत ३ मुनी सुशील कुमार जैन सन्त मण्डली दीना नगर
सन्त सज्जण आए दीना नगर, नगर दीनां दा नज़री आईआ। प्रभू प्रीती अन्तर सारे हो जाओ मग्न, आत्म परमात्म ध्यान लगाईआ। घर प्रकाश दीपक जगण, निज नूर होए रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया सारे छड्डण, जो चल आए सरनाईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी बदन, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई जैनी बोधी ना कोए लड़ाईआ। अबिनाशी करता एकँकार इक्को लभ्भण, जो हर घट बैठा डेरा लाईआ। एथे ओथे दो जहानां सच्चा सज्जण, सगला संग बणाईआ। गढ़्ह हँकारी सब दे भाण्डे भज्जण, ममता मैं हउँ गवाईआ। निज घर स्वामी अन्तरजामी तख्त निवासी पुरख अबिनाशी लैणा इक्क अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। नाम धूढ़ी धुर दा टिक्का मस्तक लाउणा चन्दन, सच भबूती बेपरवाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला एकँकार रखणा अंगण, अंगीकार इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर अंदर परदा आप उठाईआ। दीना नगर दे जन भगत वासी, वास्ता प्रभ दे नाल रखाईआ। एका मिलणा पुरख अबिनाशी, जो जन्म मरन विच ना आईआ। मानस जन्म जिस दी पूंजी जिस दी रासी, रस्ता इक्को इक्क वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी महिमा करदे पंडत काशी, सो काया अंदर मन्दिर बैठा सोभा पाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच राउ रंक इक्को घर दे बणो जमाती, बिन हरि नामे दूजा अक्खर कम्म किसे ना आईआ। सफल समझो अज्ज दी राती, अठ्ठे पहर रहे प्रभाती, अमृत मिले बूँद स्वांती, कँवल नाभी आप चुआईआ। जिन्हां नूं मुनी सुशील वरगा लभ्भा साथी, तन वजूद दा बलीआ सूरबीर हाठी, संजम तप विच आपणा परण निभाईआ। प्रभ दी बन्दगी सदा समझो साची, सच सच विच मिलाईआ। काया माटी कूड़ी काची, थिर रहिण कोए ना पाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाला इक्को लभ्भो धुर दा साकी, जो साचा जाम दए पिलाईआ। जीवण विच्चों बदल जाए हयाती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला मेल मिलाईआ। सच दर दे साचे भगत, हरि भगती विच वड्याईआ। उठो नौजवानो विच जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। तुहाडे अंदर उस प्रभू दी शक्त, जो हर घट रिहा समाईआ। सांझे समाज दा आ गया वक्त, कूड़ी रीती दयो तजाईआ। सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को जो वासी उपर अर्श, फर्श आपणी धार
❋
❋
चलाईआ। रहमत विच करे सब ते तरस, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बिन हरि नामे सारे रहे भटक, सांतक सति ना कोए कराईआ। साची मंज़ल चढ़नों रहे अटक, पौड़ी डण्डा हथ्थ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हर घट अन्तर वेख वखाईआ। दीना नगर दे सच प्रेमी, हरिजन साचे नज़री आईआ। प्रारथना विच धुर दे नेमी, नयामत प्रभ दा नाम झोली पाईआ। मुहब्बत विच साक सैणी, सज्जण बण के देणा वखाईआ। आपणा नूर आपणे वेखो निज नैणी, ज्ञान नेत्र इक्क खुल्हाईआ। जित्थे दीन मज़्हब दी नहीं कोई शरेणी, शरअ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सच निवास सच भूमिका जित्थे आत्म सुहञ्जणी सेज बहणी, जिस दा पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो दस्स के गए धुर दी कहिणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। वस्त अमोलक धर्म दवारयों इक्को लैणी, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। तुहाडे संग सदा अमृत धार त्रबैणी, गंगा जमना सुरस्ती आपणी लहर लहर विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हलूणा इक्क लगाईआ। सारे अंदर मारो झाकी, तन वजूद फोल फुलाईआ। बजर कपाटी परदा लथ्थे ताकी, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। प्रभू प्यारा खोजो साथी, जो सगला संग निभाईआ। जिस दी जोत हर घट नूर प्रकाशी, गृह गृह करे रुशनाईआ। मन कल्पणा मेटे उदासी, चिन्ता रोग रहे ना राईआ। मंज़ल चढ़ावे औखी घाटी, अगम्म अथाह दए वड्याईआ। भेव खुल्हावे एका राती, एकँकार आपणी दया कमाईआ। झगड़ा मुक्के पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर लेखा दए मुकाईआ। जो साहिब सुल्तान नौजवान, मर्द मर्दान पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सचखण्ड दा निवासी, सति दवारे रह के ख़ुशी मनाईआ। सब दी पूरी करे आसा मनसा लेखे लाए पवण स्वासी, साह साह खोज खुजाईआ। झगड़ा मुकावे ऊँच नीच जाती, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्क प्रभू दी सारे मन्नों आखी, जो आख़र चोटी चढ़ के बैठा धुर गोसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा इक्क दर, दर दरवाज़ा धुर खुल्हाईआ। सच धर्म दा इक्क दरवाज़ा, दूजा राह नज़र ना आईआ। जिस घर वसे ग़रीब निवाजा, दीनां अनाथां होए सहाईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। जन भगतां जुग जुग रखे लाजा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वेस वटाईआ। वस्त अमोलक नाम अगम्मा देवे दाता, दातार हो के आप वरताईआ। बिन गोपी काहन रचावे रासा, सुरती शब्द जोड़ जुड़ाईआ। लेखा जाणे बन सीता राम जंगल जूह प्रभासा, बनबासा आपणी कल वरताईआ। सो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्तर निरंतर निरगुण धार सगला साथा, साचा संग बणाईआ। जिस दे प्रेम अंदर प्रेम प्रीती विच मारो ठाठां, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। जिस दा नूर जोत सिँघ सवार ज्वाला
❋
❋
वाली लाटां, नूर नूर नूर रुशनाईआ। उस मन्दिर नहीं कोई घाटा, जिस मन्दिर अंदर एका दीपक डगमगाईआ। सारे कूड़ी क्रिया दीन मज़्हब दीआं अग्गे लँघ जाओ वाटां, रोड़ा जगत ना कोए अटकाईआ। इक्को पुरख परमात्म साचा, सच समग्री सब नूं दए वरताईआ। मानस जन्म रहे कोई ना घाटा, अनमुल्ली दौलत झोली पाईआ। गुरमुख विरला सन्त सुहेला जन भगत लख चुरासी विच्चों कोटां जागा, बाकी सुत्ती दिसे कूड़ लोकाईआ। जेहड़े इक्क दा मन्नण आखा, सो दर्शन करन साख्याता, सनमुख हो के मिल के वज्जे वधाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करे खेल सदा बहु भांता, अनुभव आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दीनां नगर वाल्लयो सति धर्म दा लै के जाणा वर, निर्भय हो चुकाउणा डर, आत्म परमात्म फड़ाउणा लड़, फड़या लड़ अग्गे छुट्ट कदे ना जाईआ।