पुस्तकालयभाग २०

३ माघ शहिनशाही सम्मत ३ बाऊपुर बाहर ज़िला गुरदासपुर

वेखो आया भगतां दा कैदी, हथ्थकड़ी हथ्थ लगाईआ। जेहड़ी कीती खेल बाबर नानक नाल बेदी, वेद शास्त्र देवे ना कोए गवाहीआ। अबिनाशी करता सब दा बण के भेदी, भेव आपणा रिहा खुल्हाईआ। जेहड़ी खेल अठाई पोह खेडी,

❋

❋

हरि संगत विच सुणाईआ। ओहदा भुगताण कीता नाल तेज़ी, बहुती देर ना कोए लगाईआ। जिस दा अवर ना कोए लेखी, लेखा लिख ना कोए समझाईआ। जन भगतो तुहाडा बध्धा हुण ना होवे परदेसी, सदा तुहाडे विच मुलज़म दी रही ना कोई शेख़ी, शनाख़त आपणी सब नूं रिहा कराईआ। एह याद रखयो प्रेम वाली नेकी, आपणा आप दिता मिटाईआ। तुहानूं लाड़ी मौत ना व्याहवे धर्म राए दी बेटी, प्रभ दा बेटा हरि शब्द लए प्रनाईआ। अज्ज सब ने रात नूं घर घर बिस्तरे नवें कढणे जेहड़े बन्द कीते विच पेटी, सोहणे गुरमुखां हेठ विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार भुगताईआ। गुरमुखो वेखो आया बध्धा, डोरी भगतां हथ्थ फड़ाईआ। किसे नूं दिता नहीं कोई सद्दा, सद्द के आपणी खेल खिलाईआ। किसे ते भार नहीं कोई दब्बा, बोझ आपणे सिर उठाईआ। फेर ना किहो क्यों धोखा देना रब्बा, धोखे वाला झगड़ा दिता गवाईआ। कुछ कौल इकरार हरि गोबिन्द नाल सुलखणी चब्बा, चंगी तर्हां दृढ़ाईआ। जिस नूं साहिब सतिगुर लभ्भा, भाई गुरदास दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल खिलाईआ। अठाई पोह कहे मुलज़म दा चले ना कोए ज़ोर, हथ्थीं बध्धा नज़री आईआ। जिधर मर्ज़ी लओ तोर, आपणा हुक्म सुणाईआ। भावें अन्धेरे रखो घोर, डूंग्घी डल्ल सुटाईआ। भावें चाढ़ो उपर घोड़, आसण सच सजाईआ। भावें बन्न्हो नाल बोहड़, राती दयो सज़ाईआ। एह नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा चोर, बिना भगतां हथ्थ किसे ना आईआ। जे तुहाडा कारज जावे सौर, आपणी इच्छा पूरी लैणी कराईआ। ज़रा वेखो नाल तक्क के ग़ौर, एह ओहो शहिनशाह जिस नूं सच्चे पातशाह कहि के सीस निवाईआ। की लभ्भो ओहो र्बाहिमण गौड़, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। जिस दे चढ़े कोई ना पौड़, महल अटल नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। जन भगतो जिस दे उत्ते मुकद्दमा होया दाअवा, दाअवेदार अख्वाईआ। ओहदीआं बद्धीआं वेखो बांहवां, भगत दा लेख ना कदे बदलाईआ। उस नूं उसे वेले चुक्क के गोदी वांग मांवां, जन्म कर्म दा लेखा दिता बदलाईआ। आपणा पूरा करन वास्ते नांवां, भगत दवारिउं बाहर आ के तुहाडे दर ते मंग मंगाईआ। आपणा केस भुगता के जावां, जिस दी इक्को दस्मेस दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कार कमाईआ। गुरमुखो वेखो लग्गी हथ्थकड़ी, रस्सी घुट्ट के दिती बंधाईआ। किते कहि ना दयो एस नूं एनी सज़ा बड़ी, रात नूं मुक्कीआं नाल कुट्ट के आपणा ग़ुस्सा लैणा मिटाईआ। हथ्थी बध्धा करे कोई ना अड़ी, चुप चाप हो के आपणी ख़ुशी बणाईआ। थल्ले विछाउणी नहीं कोई दरी, सिँघासण नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ा ख़ुदा जुग चौकड़ी बणदा रिहा शरई, शरअ विच दुनिया दिती लड़ाईआ। उस दी तुसां

❋

❋

पाउणी सही, सही सच देणी जणाईआ। इक्क नाल रात नूं रखयो कही, मोढे उत्ते टिकाईआ। कुछ होर नाल लै जायो दही, कटोरा हथ्थ उठाईआ। इक्क लिखण वाली नाल लै जायो वही, जिस दा खाता ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार भुगताईआ। जन भगत कहिण एस नूं लभ्भदे रहे एह बणया रिहा नूरी, हथ्थ किसे ना आईआ। अज्ज एस दी सज़ा करो पूरी, अग्गे भुल्ल कदे ना जाईआ। सारे ग़ुस्से विच वट्टो घूरी, अक्खां लाल कढ्ढ डराईआ। क्यों ना सानूं रंगण चाढ़ी गूढ़्ही, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। बणे रहे मूर्ख मूढ़्ही, बुद्धी बिबेक ना कोए बणाईआ। क्यों नहीं दिती चरण धूढ़ी, आपणा आप जणाईआ। अज्ज वेखीं रात नूं तेरी किस तर्हां ठारदे जूड़ी, असीं वी जटा जूट पिछले नज़री आईआ। तेरी लाह देणी ग़रूरी, माण रहे ना कोए वड्याईआ। मना के छड्डांगे अग्गे भगतां दी कर मशहूरी, जन भगतां दा ढोला गाईआ। आपणी मंज़ल ना रख दूरी, नेड़ नेड़ा दरस दिखाईआ। बथेरी गोपीआं तों खाधी चूरी , कृष्न बण के आपणी रास रचाईआ। भोग लाउँदा रिहों खीर पूड़ी, भल्लयां नाल मठिआईआ। जन भगत कहिण अज्ज एहनूं बन्न्हो जिस अंदर होवे तूड़ी, खाण पीण नूं हथ्थ कुछ ना आईआ। फिर आपे छुडाए साडी क्रिया कूड़ी, कुकरमां बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। रस्सी कहे वेखो नी मैं बध्धा सख़ी सुल्तान, जो सूरबीर अख्वाईआ। जो कहिंदा सीता दा राम, सुरती सति प्रनाईआ। जो बणदा रिहा घनईआ काहन, मुकन्द मनोहर लख्मी नरायण आपणा वेस वटाईआ। जो मूसा ईसा मुहम्मद सुणाउँदा रिहा गान, कलमा इक्क उपजाईआ। जो नानक गोबिन्द देंदा रिहा फ़रमान, सच संदेसा नाम दृढ़ाईआ। आप लुक्कया रिहा श्री भगवान, पड़दे विच आपणा आप छुपाईआ। कलयुग अन्त बणन लग्गा प्रधान, भेव अभेद खुल्हाईआ। भगत उठाए आण, सुरती सुरत खुल्हाईआ। योद्धे सूरबीरां कीता ध्यान, आपणी अक्ख पलटाईआ। जिंनां चिर सांझा ना करे ज्ञान, आत्म परमात्म राग अलाहीआ। ओनां चिर एहनूं प्रगट होण ना दयो विच मैदान, इक्क इक्कला आपणा ढोला ना कोए सुणाईआ। सारे घेरे विच लै लओ दरम्यान, दर दरवाज़ा नज़र कोए ना आईआ। पिछलयां भगतां किहा सुणो ला कर कान, कबीरा डंक वजाईआ। गुरमुखो प्रभू बड़ा शैतान, शरअ विच सब नूं रिहा भवाईआ। जुग चौकड़ी आवे विच जहान, नित नवित वेस वटाईआ। जे मेरा बचन जाओ मान, सब नूं दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। कबीर किहा भगतो उह बड़ा ज़िद्दी, तरस ना कदे कमाईआ। मैथों सिख लओ बिधी, सहिजे दयां समझाईआ। किते बणे ना रिहो गीदी, सिर गोडयां विच लुकाईआ। प्रभ नूं मिलयो सिध्धे दीदीं, अक्ख अक्ख नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। जन भगतो होर सुणो तरीका, तुहानूं दयां जणाईआ। जिस दा खेल नीकन नीका, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। उस दा बण जायो आप वसीका, लिखणहार आप हो जाईआ। जेहड़ा पिच्छे वेला बीता, बीती कहाणी देणी सुणाईआ। तेरीआं रखदे रहे उडीकां, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। पिच्छे चार जुग दु:ख देंदा रिहों वांग शरीकां, अग्नी जल विच डुबाईआ। हुण बण जा सिध्धा मीता, मित्र इक्क अख्वाईआ। नहीं ते भुगतणा पऊ आपणा कीता, गुरमुखां आपणी हथ्थकड़ी लई लगाईआ। अग्गे लुक्क गिउं गोबिन्द नाल लै के विच अंगीठा, हुण लुकण दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं मालक हर घट जीअ का, जीवण जुगत तेरी वड्याईआ। तेरा झगड़ा नहीं कोई साढे तिन्न हथ्थ सीं का, रविदास चमारा दए गवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर मददी नहीं कोई भतीजा, तेरा साक सज्जण नज़र कोए ना आईआ। जेहड़े मेरीआं करदे रीझां, अज्ज ओन्हां हथ्थकड़ी लई लगाईआ। की पक्का खावें सीधा, कि रुक्खी खा के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। जन भगत कहिण थोड़्हा एहनूं अंदर खिचो, अग्गे लओ लँघाईआ। जिंनां चिर आपणा भेत ना दस्से विच्चों, हथ्थकड़ी ना कोए खुल्हाईआ। सोहणा सच्चा लेख लिखो, लिख्त वाली गवाहीआ। गुरमुखो नाले मर्यादा सिक्खो, भुल्लयां सब नूं मिले सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर दए वड्याईआ। जन भगत कहिण एहनूं अंदर लवो वाड़, सरदल पार कराईआ। फड़या विच्चों उजाड़, आवारा फिरदा नज़री आईआ। रात नूं मुक्कीआं मारो झाड़ झाड़, ज़ोर नाल लगाईआ। जिस ने गुर अवतार पैगम्बरां दा लेखा मुकाया सतारां हाढ़्ह, बचया रहिण कोए ना पाईआ। अज्ज एस दी कुट्टो नाड़ नाड़, आपणी ख़ुशी बणाईआ। नाल वेखो एहदा यार, रविदास भुक्खा नज़री आईआ। एह सदा भुक्ख्यां नाल करे प्यार, एहदी आदत देणी बदलाईआ। आपणा कारज लवो संवार, भय विच दयो डराईआ। प्रभू अग्गे ख़ाली बांझ रहे कोई ना नार, दुखी कुक्खीं भाग लगाईआ। जिंनां चिर दे के ना जाएं आपणा एतबार, हथ्थकड़ी ना कोए खुल्हाईआ। किथ्थे तेरा सचखण्ड दवार, दूर दुराडा नज़री आईआ। एह भगतां दा घरबार, हरिजन बैठे सोभा पाईआ। कदी तैनूं कहिंदे सां सच्ची सरकार, अज्ज मुलज़म हो के आपणा आप बंधाईआ। एह दस्स की विहार, क्यों एह रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा लाहीआ। जन भगत कहिण प्रभू वेख ला बद्धी रस्सी डोरी, दोहरी मोड़ मुड़ाईआ। की भगतां नाल फेर करेंगा चोरी, लुक लुक आपणा मुख भवाईआ। अज्ज मन्न के जा तुसीं मेरे ते मैं तुहाडा जोड़ी, जोड़ी धुर दी इक्क बणाईआ। भावें किसे दी भगती बहुती ते भावें थोड़्ही, सब नूं इक्को रंग रंगाईआ। दुनिया ने सृष्टी ने ख़ुशीआं

❋

❋

विच वण्डी लोहड़ी, असीं लोहड़ा पाउण वाला बन्न्ह के ल्या बहाईआ। साची दस्स दे आपणी पौड़ी, मंज़ल दे वखाईआ। असीं नहाउणा नहीं किसे तालाब जौहड़ीं, तीर्थ तट ना फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराईआ। रस्सी कहे बन्न्हो छेती घुट्ट, हथ्थ हथ्थ नाल जकड़ाईआ। किते चोरी जाए ना छुट, आपणा आप बचाईआ। जिस ने दीनां मज़्हबां दी जड़्ह दिती पुट्ट, कलमा दिता बदलाईआ। भगत बणा के सुत, सुत्तयां रिहा उठाईआ। मौले इक्को रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। इक्क होर गल्ल लवो पुछ, सहिज नाल सुणाईआ। की फेर वी रखेंगा अन्धेरा घुप्प, भगतां नालों जुदाईआ। की वण्डेंगा दु:ख, दर्दीआं हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे सोभा पाईआ। रस्सी कहे मैनूं जाओ घुट्टी, ज़ोर नाल बंधाईआ। जिंनी घुटोगे ओनां तुहाडे उत्ते जाए तुठ्ठी, मेहर नज़र उठाईआ। प्रेम दा लाहा जाओ लुट्टी, नेत्र नैणां अक्ख डराईआ। आपणी आत्मा करो सुच्ची, निर्मल नूर रुशनाईआ। कोई सवाणी रहे ना घुथ्थी, सच रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल प्रगटाईआ। जन भगत कहिण एहनूं लै जाओ होर अग्गे, पिच्छा ना कोए समझाईआ। जिंनां चिर भेव ना खोल्हे जगे, जागरत जोत कर रुशनाईआ। ओनां चिर एहदे हथ्थ रहिण बद्धे, गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। असीं वी धर्म निशाने गड्डे, जन भगत रहे सुणाईआ। असीं बन्द रहिणा नहीं विच डब्बे, साडा परदा देणा चुकाईआ। जेहड़े चुरासी विच्चों कढ्ढे, आपणे नाल मिलाईआ। किन्नां चिर हो गया तेरी चरणी लग्गे, तेरी आस तकाईआ। अग्गे जद दर्शन देवें ते चढ़ के घोड़े बग्गे, शाह सवारा नज़री आईआ। तेरा भगत तेरा दर्शन कर के रज्जे, तृष्ना तृखा देणी बुझाईआ। नाल तेरा जैकारा गज्जे, नाद धुन शब्द शनवाईआ। गुरमुख सोहँ ढोला जपे, इक्को मिले सरनाईआ। अज्ज तों कौल इकरार कर जा पक्के, नहीं ते बन्धन ना कोए तुड़ाईआ। जुग जुग सुणदे रहे तेरे सिफ्तां वाले टप्पे, टापूआं विच आपणा फेरा पाईआ। हिसाब दस्सदा रिहों माईनस विच बटे, जमां ज़रब जोड़ जुड़ाईआ। आपणी कीमत रखाउँदा रिहों धेले टके, हट्टां विच विकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कराउँदे रहे तैनूं ठठ्ठे, जुग जुग तेरा नाम बदलाईआ। हुण सारे होए इक्ट्ठे, घर इक्को सोभा पाईआ। पिछले रहिण ना देणे पटेदारी दे पटे, पटने वाला नाल मिलाईआ। जगत कूड़ रहिण ना रट्टे, रट्टा देणा गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पन्ध मुकाईआ। रस्सी कहे इक्क होर दयो लपेट, उंगलां उंगलां नाल जुड़ाईआ। मना के छड्डो भगतां दी सहायता करनी विच माता पेट, गर्भ होणा सहाईआ। तेरी पूजा दा रहे कोए ना रेट, कीमत जगत ना कोए लगाईआ। ओ प्रभू जिन्हां भगतां ने आपणा आप तैनूं कीता भेंट, होर तेरी की सेव कमाईआ। जे

❋

❋

रुख़ ना बदलया एस पहली चेत, फेर तैनूं चेतन कहि के कोए ना गाईआ। एसे तरह बन्न्ह के मंडी विच आवांगे वेच, पल्ला आपणा आप छुडाईआ। श्री भगवान कहे भगतो जिस कारण तुहानूं दिता भेज, भजन बन्दगी तों बाहर कढाहीआ। ज़रूर देवां जोती दा तेज, तपसवी धुर दे दयां बणाईआ। धर्म पुजारी बणा के नेक, निक्कयां वड्डयां रंग रंगाईआ। तुसीं साची रखो टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी आप छुहाईआ। हुण अगले अंदर दयो भेज, मांगत हो के मंग मंगाईआ। अज्ज नहीं मंगदा कोई सोहणी सेज, भुंजे बहि के झट लँघाईआ। आपणे खाण लई बणा लओ देग, मैनूं रस ना कोए चखाईआ। इक्क विहार वेले कोल ल्या के रखणी तेग़, म्यान विच्चों बाहर कढाहीआ। फेर अगला दस्सूं लेख, की खेल करे बेपरवाहीआ। आओ चलीए अगले देस, पिछला पन्ध मुकाईआ। जन भगतो तलाशी लै लओ फोल के वेख लओ जेब, तुहाडी वस्तू ना कोए चुराईआ। पिच्छे चार जुग ज़रूर करदा रिहा फ़रेब, छिन विच दर्शन दे के फेर आपणा आप छुपाईआ। जिस वेले तेग़ बहादर ने सद्दे अंग्रेज़, एसे तर्हां हथ्थ बन्न्ह के ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा आप उठाईआ। जन भगतो मेरी खूब लओ तलाशी, नाड़ी नाड़ी फोल फुलाईआ। तुहाडी पूंजी चुक्की नहीं कोई रासी, सिर्फ़ आ के रस्ता रिहा वखाईआ। मेरा खेल पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतरां होए रुशनाईआ। चार जुग दे शास्त्र कहिण अबिनाशी, जन्म मरन ना खेल खिलाईआ। परमात्मा आत्मा आत्मा परमात्मा दी जाती, जोती जाता इक्क अख्वाईआ। कुछ याद आ गई गोबिन्द वाली बाती, जो पुरी अनन्द दिती सुणाईआ। जिस वेले अनन्द पुर नूं छड्डणा ते गोबिन्द पुरख अकाल दी बणया दासी, एसे तर्हां हथ्थ जोड़ के सीस दिता निवाईआ। इक्क बेनन्ती धुर दी आखी, बिनां अक्खरां दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला रिहा उठाईआ। गोबिन्द ओस वेले आपणे हथ्थ बद्धे नाल रस्सी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। प्रभू तेरे हुक्म नाल एह बस्ती बसी, तेरे हुक्म नाल उजाड़ा दिता पाईआ। अगला मार्ग सोहणा दस्सीं, मैं साची सेव कमाईआ। तेरा खेल वेखां अक्खीं, आख़र ओट तकाईआ। फिर लेट के भार वक्खी, दोवें हथ्थ कन्न उत्ते टिकाईआ। हथ्थां दी बणा के पट्टी, गोबिन्द नैण लए छुपाईआ। फेर मुच्छां नूं चाढ़ के वट्टी, बल आपणा ल्या प्रगटाईआ। पुरख अकाल तेरी पढ़ के इक्को पट्टी, दूजी विद्या दिती भुलाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द बण जा वड्डा हठी, तैनूं दयां सुणाईआ। अजे ते कलयुग दी होर तपणी भठ्ठी, ओस वेले अमृत प्याउण वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। कैदी कहे भाई केहड़ा कैदख़ाना, भगतो दयो जणाईआ। जे इस तों अग्गे ओधर नूं होवां रवाना, पिछला पन्ध मुकाईआ। मैनूं हथ्थकड़ी ते तुसीं बन्न्हणा गाना, एहो

❋

❋

बेपरवाहीआ। तुसीं मेरे ते मैं वेखो बेगाना, हमेशा बेगानयां नूं मिले सज़ाईआ। अग्गे दयो कोई ना ताअना, मेहणा रहिण कोए ना पाईआ। आपणी खेल खेले श्री भगवाना, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण धार बण निमाणा, निमाणयां पार कराईआ। रस्सी कहे अग्गे होर जगह, पिछले अंदर बन्द कराईआ। किते फेर वी ना निकल जावे दे के दग़ा, धोखयां विच फसाईआ। रस्सी कहे इस नूं बन्न्हो मेरे नाल उत्तों रगां, रघुपति अख्वा के सीता नूं गया सताईआ। बड़ी मुश्किल नाल भगत दवारयों लभ्भा, होर हथ्थ कितों ना आईआ। ग्रन्थां विच्चों सुणया बड़ा कब्बा, काअबे वालयां दए सज़ाईआ। अज्ज चखाओ एहनूं आपणी सज़ा दा मज़ा, मज़ाक फेर करन ना पाईआ। जिंनां चिर जन भगत ना चलावे आपणी रज़ा, आपणे रंग रंगाईआ। ओनां चिर रहिण दयो बध्धा, पहरेदार लओ उठाईआ। वेखांगे किड्डा वड्डा, बल साडे नालों वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। जन भगत कहिण चंगा आ गया घेरे, घेरा लओ पाईआ। अज्ज एहनूं रखो अन्धेरे, दीपक ना कोए रुशनाईआ। जिंनां चिर ना चाढ़े आपणे बेड़े, डुबदयां ना पार कराईआ। ओनां चिर निक्कल ना जाए विच्चों एस खेड़े, ख़बरदारी घर घर दयो कराईआ। क्यों आ गया छड़यां दे वेहड़े, तरस करन वाला नज़र कोए ना आईआ। अज्ज एहनूं कुट्ट कुट्ट के कर दयो ढेरे, आपणा बल वधाईआ। जिंनां चिर साडे बन्न्ह के ना जाए बेड़े, सांझ जगत विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। रस्सी कहे एह दोवें हथ्थ लै जाओ उत्ते गिच्ची, गर्दन दयो झुकाईआ। एहनूं पुछो किस तरह पालणी सिक्खी, सानूं दे समझाईआ। जिस दी धार तिक्खी, उत्ते पैर ना कोए टिकाईआ। तूं लारा देंदा सां वीह इक्की क्यों बैठा मुख भवाईआ। अज्ज खाण नूं नहीं देणी तैनूं टिक्की, भुक्खां रह के झट लँघाईआ। जे सानूं ग़ुस्सा आ गया भगत कहिण तेरे मूँह उत्ते दे देईए छिक्की, सज़ा होर होर भुगताईआ। आपणी वार वेख ला थिती, पिछली नज़री आईआ। जेहड़ी गोबिन्द नूं दिती चिठ्ठी, माछूवाड़े समझाईआ। जो तेरी हाहे उत्ते लग्गी टिप्पी, सस्से होड़े नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। जन भगत कहिण एहनूं पुठा पा दयो लंमां, हुक्म इक्क सुणाईआ। प्रभू फेर ना बणीं निकम्मा, नकरमणां लैणा तराईआ। साडी कूड़ी मेट दे तमअ, लालच देणा गवाईआ। अज्ज सब नूं दे के जा जन्म नवां, नवां रंग चढ़ाईआ। हरख़ रहे ना ग़मां, चिन्ता सोग मिटाईआ। तेरे प्रेम दा वेखीए समां, भावें समाप्त होए लोकाईआ। जन भगतो अग्गे कदे ना किहो की भरोसा दमां, जिस नूं चाहे ओसे नूं लए बचाईआ। सब दा लेखा मेरे कोल जमां, विष्न ब्रह्मा शिव हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। मेहरवान हो के बेड़ा

❋

❋

बन्न्हां, बन्न्हणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार भुगताईआ। जन भगत कहिण ग़ुस्से विच सुट्ठो भार वक्खी, ज़ोर नाल दबाईआ। फेर वेखो आपणी अक्खी, किस बिध मिले सज़ाईआ। जो प्रेम दी साची सख़ी, सो सोहँ ढोला गाईआ। मन्न के इक्को पती, पतिपरमेश्वर ध्यान लगाईआ। मुहब्बत प्यार कूड़ विच ना फसी, फाँसी गलों लई कटाईआ। एसे कर के बद्धी रस्सी, रस्ते भुल्ल के गुरमुख औझड़ राह कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहिण एहदा रगड़ो नक्क, ज़ोर नाल दबाईआ। जिंनां चिर साडा ना देवे हक, हकीकत दए समझाईआ। अजे तक सानूं शक, पता नहीं पुरख अकाल कि धोखे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप खुल्हाईआ। जन भगत कहिण एहदी हलूणो गर्दन, गर्दो गुबार दए गवाईआ। सुरती सुत्ती उठा के करे मरदन, मर्द मर्दाना दया कमाईआ। की होया जे कृष्न चीची पहाड़ उठाया गोवर्धन, ब्रह्मण्ड खण्ड बिनां उंगलीआं तों रिहा टिकाईआ। की होया जे गीता ज्ञान सुणाया अर्जन, अठारां ध्याए पढ़ाईआ। जन भगतो तुहाडा सदा लई सच दवारे दा नेंदा आया वरजन, नाम महिमानी इक्क खवाईआ। जेहड़े आए दवारे पिच्छे मूल ना परतण, चुरासी विच ना कोए फिराईआ। तुहाडे काया भाण्डे हुण आप साफ़ करे बरतन, अंदर वड़ के मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे दए वड्याईआ। रस्सी कहे मैनूं घुट्ट के दयो गंढ्ढ, आपणा ज़ोर लगाईआ। फिर भगतां पए ठंड, अग्नी तत गवाईआ। जित्थे अज्ज दा खाणा डंग, सो गृह दए वसाईआ। ताअमील अंदर हो पाबन्द, हुक्म हुक्म विच बणाईआ। गुरमुखो तुहाडे नाल ना कोई झगड़ा ते ना कोई जंग, हथ्थीं बध्धा सेव कमाईआ। सब ने अठ्ठ वजे चिट्टे तागे दा बन्न्हणा तन्द, तन्दूए दी पुकार गज दा उधार लेखा पिछला पूर कराईआ। हरि भगत सदा बख्शंद, जिन्हां दा मालक सूरा सरबंग, इक्क अनेक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। जन भगतो एह तुहाडे हथ्थ असूल, नियम तुहाडे नाल रखाईआ। जे छड्डणा करो कबूल, हथ्थकड़ी दयो खुल्हाईआ। जे किसे दा लहिणा नहीं होया वसूल, उह वी दयो समझाईआ। पता नहीं तुसीं भुल्ले कि प्रभ ने कीती भूल, भुल्लयां प्रभू दए सज़ाईआ। सब नूं बख्श के प्रेम प्यार दी धूल, टिक्के दए लगाईआ। तुसीं असल ते तुसीं मूल, सूद ते कुलज़र कुल मालक नज़री आईआ। धुरदरगाही दा इक्को रूल, जिस दा नम्बर ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखाईआ। रस्सी कहे मैनूं दे दयो रस्ता, बाहर देणी कढाहीआ। जन भगतो तुहाडा दवारा रहे वसदा, बस्ती सोहणी नज़री आईआ। प्रभू

❋

❋

मालक रहे हस्सदा, हस्ती हस्ती विच्चों प्रगटाईआ। तुहाडा लेखा सांझे जस दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। प्यार लओ ओस अक्ख दा, जेहड़ी अक्ख ना कदे शरमाईआ। तुहाडा प्रीतम तुहाडे अंदरों कदे ना नस्सदा, घर मन्दिर डेरा लाईआ। मंज़ल जगत वाली टप्पदा, कूड़ी क्रिया पन्ध चुकाईआ। हरि भगतां विच फबदा, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। धन्न सु वेला होया अज्ज दा, तुहाडा लहिणा दिता मुकाईआ। मैं उडीकदा सां कद दा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जिस वेले लेखा मुकया गुर अवतार पैगम्बरां दी हद्द दा, हाज़र हो के दिता समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त सुहेले सदा लभ्भदा, सति दा मालक सदा सति विच मिलाईआ।