३ माघ शहिनशाही सम्मत ३ बलाका सिँघ दे गृह बाऊपुर ज़िला गुरदासपुर
नौं छटांक गुड़ दी पूरब दिसे शरीणी, शरीणी सब दी सांझी बणाईआ। जिस वेले सीता दी रावण ने पकड़ी वीणी, बांह हथ्थ नाल फड़ाईआ। उह हो के अक्खों नीवीं, नीर दिता वहाईआ। मैं राम दी प्रिया तीवीं, मेरे राम दुहाईआ। रावण बणा ना लवे बीवी, ख़ावंद रूप बदलाईआ। तेरी ज़िंदगी नाल जीवी, जीवण तेरी भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर दए वड्याईआ। शरीणी कहे मेरा वज़न नौ छटांक, सच सच सुणाईआ। मैनूं कोई ना सके बांट, हिस्से वण्ड ना कोए कराईआ। मेरा रूप दिसे टांक, जिसत दा अंक ना कोए गिणाईआ। जिस वेले सीता दी निकली चांग, उच्ची कूक सुणाईआ। ओस वेले दिने मुरगे ने दिती बांग, धुर दा राग जणाईआ। तेरे मिलण दी इक्क तांघ, दूजी ओट ना कोए वखाईआ। प्रेम प्रीती वाली मांग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा लाहीआ। नौ छटांक कहे मेरी पिछली एह इच्छया, निरिच्छत दयां जणाईआ। जेहड़ी सीता ने रावण नूं पाई भिच्छया, मेरा वज़न विच रखाईआ। एह पूरब दा हिस्सया, लहिणा रिहा मुकाईआ। जिस ने मोह विकार ना जित्तया, हँकार विच लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ। नौ छटांक कहे मैं ओहो गुड़, जो सीता रावण झोली पाईआ। भिच्छया लै गया ना मुड़, सतवन्ती कंध उठाईआ। वेख अन्धेरा घोर, अन्ध अन्धेरा छाईआ। शास्त्र वेता बणया चोर, ठग्गी राम नाल कमाईआ। तक्कया नाल ग़ौर, खोजी हो के खोज खुजाईआ। जिस दे सिर ते झुलदे चौर, सो भेखाधारी भेख वटाईआ। धोखा कर के गया दौड़, भज्जया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेख सुणाईआ। नौ छटांक गुड़ कहे मेरे अंदर मिठ्ठा रस, रसीआ
❋
❋
इक्क अख्वाईआ। लेखा पिछला देवां दस्स, दहि दिशा सुणाईआ। जिस वेले जटाऊ ने रावण वेख्या अक्ख, ग़ुस्से विच लड़ाईआ। रावण ने भिच्छया दिती रख, जो सीता झोली पाईआ। जटाऊ उस विच्चों भोरा ल्या चक्ख, चक्खदयां चखशू खुल्ल्हया नैण होवे रुशनाईआ। फिर किहा जीवण दा होया बस्स, अग्गे लोड़ रही ना राईआ। ओस दवारे जावां वस, जित्थे राम दे राम नाम दी दुहाईआ। छेती जावां नठ्ठ, जगत पन्ध मुकाईआ। एने चिर नूं रावण सिर विच मारी सट्ट, हंकल इक्क लगाईआ। मूदा हो गया लग्गा फट्ट, घाउ नज़री आईआ। एह खेल पुरख समरथ, जुग जुग आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुड़ कहे मैनूं जिस वेले जटाऊ खाधा, जटा जूट उठे कुरलाईआ। ओस वेले ओस ने किहा जिस वेले प्रगट होवे पुरख अकाल दादा, गुर गुर शब्दी बूझ बुझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे वाद विवादा, ममता मोह विकार गवाईआ। लेखा मुकाए सीता राम कृष्ना राधा, राधे शाम इक्को इक्क समझाईआ। नाम प्रगटा के बोध अगाधा, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। एका शब्द सुणाए नादा, अगम्मी राग अल्हाईआ। शाहो भूप बण के राजा, लख चुरासी रईयत वेख वखाईआ। जन भगतां रचे काजा, साचा संग उपजाईआ। राती सुत्तयां मारे आवाज़ां, जागदयां अक्ख खुल्हाईआ। धर्म दी धार करे वाधा, वाहिद इक्क अख्वाईआ। लेखा जाणे माधव माधा, मध सूदन परदा लाहीआ। सति सतार वजाए रबाबा, रब्बी आपणा हुक्म सुणाईआ। मजलस महबूब वखाए काअबा, मुक्दस नूर रुशनाईआ। अमृत देवे हयात आबा, अब्बा बण के वेख वखाईआ। भाग लगावे धुर महिराबा, महबूब वड वड्याईआ। भगत दवारे आवे भाजा, आपणा पन्ध मुकाईआ। लेखा जाणे सन्तन साधा, सिदक सबूरी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी वेख वखाईआ। गुड़ कहे मैनूं जटाऊ दे के गया लारा, रसना नाल चक्ख के आपणी ख़ुशी बणाईआ। तूं सच्चा प्रीतम प्यारा, इक्को इक्क लैणा मनाईआ। जिस नूं सारयां कहिणा चौवीवां अवतारा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जन भगतां नाल लगाए अखाड़ा, अकल कलधारी वेस वटाईआ। प्रीती चाढ़े रंग गाड़्हा, फिर उतर कदे ना जाईआ। सांझा होवे यारा, रहमत विच समाईआ। धुर दा बोल जैकारा, नाअरा इक्क सुणाईआ। दीन मज़्हब दा तोड़ के दायरा, दाअवे आपणे नाल कराईआ। ग़रीब निमाणयां बख्शणहारा, बख्शिश रहमत झोली पाईआ। रस मिठ्ठा कर बणे वरतारा, वर्तमान खोज खुजाईआ। साची सख़ियां बण भिखारा, कन्त कन्तूहल सेज हंढाहीआ। इक्क सुहाए भगत दवारा, दुतीआ भाउ रहे ना राईआ। जागरत जोत कर उज्यारा, नूर उजाला डगमगाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर परदा लाहीआ। आसा मनसा पूरी कर बख्शे चरण दवारा, द्वारका वासी जित्थे सीस निवाईआ।
❋
❋
शाहो भूप बण सिक्दारा, हुक्म इक्को इक्क चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। गुड़ कहे मेरी नौ छटांक शरीणी, शरीणी वाले दिती वरताईआ। एह लेखा होया जन भगत घर बेणी, जिस दी भुक्ख ना कोए मिटाईआ। जेहड़ा धूढ़ मंगे रेणी, ख़ाकी ख़ाक विच छुहाईआ। प्रभ दा दर्शन लोड़े नैणीं, सनमुख हो के दर्शन पाईआ। ओस दी मुहब्बत वाली कहिणी, कहि के गया जणाईआ। जिस वेले प्रभ ने छड्ड दिती गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती त्रबैणी, तिन्नां लोकां पन्ध मुकाईआ। जामा धार नर नरायणी, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। साची सिख्या देवे बेणी, हुक्म इक्क वरताईआ। चार वरन नाता जोड़े भाई भैणी, पिता पुरख अकाल दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वखाईआ। बेणी कहे मेरे घर वड्डा होया भण्डारा, नौ छटांक गुड़ गया आईआ। मैं शुकर कीता वार हज़ारा, प्रभ दे अग्गे सीस निवाईआ। साढे सैंतीआं सालां विच चक्ख के इक्क वार ल्या नज़ारा, एह ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। भुखयां रह के कीता गुज़ारा, पेट भर ना कोए रजाईआ। गुड़ खा के कीती निमस्कारा, प्रभ नूं सीस झुकाईआ। पुरख अकाल कहे तेरा मेरा इक्क अधारा, तेरा प्रसाद प्रसाद रूप बदलाईआ। जिस वेले निरगुण जोत बिन वरन गोत आवां दुबारा, रूप अनूप वटाईआ। तेरा लेखा जाणां विच संसारा, संसारी भण्डारी नाल रलाईआ। कर्ज़ा रहिण ना देवां उधारा, लेखा सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी आसा पूर कराईआ। गुड़ कहे जिस वेले बेणी मैनूं तक्कया, चक्ख के ख़ुशी मनाईआ। मैनूं सच दवारे रख्या, जित्थे रच्छया करे गुसाँईंआ। मेरे अन्तर आ गई सत्तया, सति विच मिल के वज्जी वधाईआ। मैनूं दु:ख भुल्ल गया मैं किस तर्हां कड़ाहे दे विच तपया, अग्नी अग्ग बुझाईआ। गुड़ कहे मैनूं उस वेले बेणी ने किहा तूं सोहँ पढ़ टप्पया, जिस अक्खर ने मेरा सत्थर दिता सुहाईआ। जिस वेले गुड़ कहे मैं जपया, अक्ख खुल्ह गई परदा रिहा ना राईआ। मैनूं नज़री आया इक्को पपया, पप्पा पूरन परमेश्वर पूरन विच समाईआ। मैं कूक कूक के बकया, बकता हो के दिता गाईआ। मेरा विश्वास हो गया पक्कया, पक्का ल्या कराईआ। मैं खिड़ खिड़ा के हस्सया, ताली दिती वजाईआ। किरपा कीती पुरख समथया, मेरा अगला परदा लाहीआ। जिस वेले होवे कलयुग अन्धेरी मस्सया, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। उस वेले दीन दयाल आवे नस्सया, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। झगड़ा मुकाए पत्थर वटया, इष्ट दृष्ट इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया मेटे रट्टया, रटन इक्को नाम समझाईआ। गुड़ कहे मैनूं याद आई, आशा विच प्रगटाईआ। इक्को तेरा नाम दुहाई, जिस दोहरी चाल चलाईआ। मेल विछोड़ा करे जुदाई, विच आपणी बेपरवाहीआ। सच बेनन्ती सुण गुसाँईं, गहर
❋
❋
गम्भीर दया कमाईआ। जिस वेले आवें बण के धुर दा माही, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। फिर वी मेला लईं मिलाई, आपणा जोड़ जुड़ाईआ। एने चिर नूं उथ्थे आ गया इक्क घाई, घसेरा रम्बा हथ्थ विच उठाईआ। ओधरों चल के आ गया इक्क नाई, गुच्छी गल विच लटकाईआ। ओधरों आ गया इक्क भराई, ढोल रिहा खड़काईआ। ओधरों आ गया सौहरे नाल इक्क जवाई, कन्या भेंट जिस कराईआ। ओधरों इक्क जट्ट आ गया करदा वाही, सांघा कंधे उत्ते रखाईआ। ओधरों आ गया इक्क शुदाई, उच्ची कूक कूक जणाईआ। ओधरों आ गया इक्क भाई, जो भाई नाल करे लड़ाईआ। ओधरों भुल्ला आ गया राही, नैणहीण अख्वाईआ। ओधरों हनेरा गया छाई, सूरज आपणा आप मिटाईआ। ओधरों चन्द करी रुशनाई, सीतल धार वहाईआ। ओधरों बेणी अक्ख खुल्हाई, प्रभ दा राह तकाईआ। जे गुड़ खाण नूं आ जाए मेरा माही, उस दा मिठ्ठा मूँह दयां कराईआ। फेर कहवां मैं प्रीती तेरे नाल लाई, यारी तूं वी तोड़ निभाईआ। उने चिर नूं ओथे आ गई इक्क दाई, जो बालकां नूं जन्म रही दवाईआ। उने चिर नूं आ गई बुढ्ढड़ी माई, बिरध अवस्था डंगोरी हथ्थ उठाईआ। उने चिर नूं आ गई किसे क्षत्री बेटे दी झाई, जो अम्मी कहि सुणाईआ। उने चिर नूं आ गई इक्क वैरागण जो प्रभ दे प्यार विच शुदाई, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जां कूके ते माही माही, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। नेड़े आ के आपणे सीने दुहथ्थड़ इक्क लगाई, जोर नाल पट्टां उत्ते छुहाईआ। ओने चिर नूं फिरदा आ गया इक्क गदाई, गदागर पन्ध मुकाईआ। ओने चिर नूं आ गया इक्क कसाई, छुरीआं बग़लां विच लुकाईआ। ओने चिर नूं आ गया इक्क रहनुमाई, जो रहमत रिहा कराईआ। ओने चिर नूं इक्क आ गया जिस दिती वस्त पराई, ठग्गी चोरी कर के झट लँघाईआ। ओने चिर नूं बेणी कहे मैनूं प्रभ दी याद रही सताई, सत्तया विच्चों दिती सवाईआ। ओने चिर नूं इक्क हकीम लै के आया दवाई, शीशीआं नौ हथ्थ रखाईआ। उच्ची कूक के रौली पाई, सब नूं रिहा सुणाईआ। ओने चिर नूं आ गई गौरजां माई, दुद्ध कटोरा हथ्थ टिकाईआ। ओने चिर नूं शदाउण पाउण पक्खा रही झुलाई, आपणी सेव कमाईआ। ओने चिर नूं राउण आसा नेत्र नैणां नीर वहाई, हन्झूआं हार बणाईआ। ओने चिर नूं इक्क राखे ने नेड़े आ के आपणी घुमाणी ऐं भवाई, घुंम घुंमा के दिती वखाईआ। ओने चिर नूं मुसाफ़र आया जिस दे गल विच फसी गराही, पाणी हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा मेला रिहा मिलाईआ। गुड़ कहे मैनूं बेणी किहा चंगा, बड़ा मिठ्ठा नज़री आईआ। ओथे भज्जी आ गई गंगा, आपणा पन्ध मुकाईआ। जमना दा पिण्डा नंगा, तन ओढन ना सीस टिकाईआ। सुरस्ती छड्ड के कन्ढ्ढा, आपणा पन्ध चुकाईआ। सच दा माण अनन्दा, सुख सुख विच्चों उपजाईआ। ओने चिर नूं प्रभू रूप धर के
❋
❋
आ गया बन्दा, बन्दगी इक्क सुणाईआ। वेख्यो एथे रहे कोई ना गंदा, गंदगी वाले बाहर कढाहीआ। ओधरों कर के नंगा खण्डा, सब नूं रिहा डराईआ। गंगा गोदावरी सुरस्ती जमना कहे साडीआं थक्क गईआं टंगां, भज्जीआं वाहो दाहीआ। सुज्ज गईआं जंघां, तेरा नाम दुहाईआ। हुक्म होया कुछ मंग लओ मंगां, आपणी झोली डाहीआ। उह कहिण साडे मुख विच नहीं कोई दन्दा, गल्ल कहिण कोए ना पाईआ। ओने चिर नूं बोल प्या उत्तों चन्दा, सहिज नाल सुणाईआ। नी कमलीओ तुहाडा किथ्थे आ पाणी ठंडा, एस नूं दयो प्याईआ। एह नहीं कोई ख़ाकी बन्दा, जिस दी बन्दगी करदे ओहो नज़री आईआ। ओने चिर नूं गंगा आपणे सीस विच वौहण लग्गी कंघा, पट्टी हथ्थ नाल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। वे चन्द एह बन्दा कि बन्दगी वाला, सच दे समझाईआ। चन्द कहे एह सब दा रखवाला, धुर दा मालक इक्क अख्वाईआ। सचखण्ड दुआर जिस दी सच्ची धर्मसाला, दर इक्को सोभा पाईआ। सब दा वेखे हाला, हालत खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी बदले चाला, चाल निराली इक्क समझाईआ। पहलों आपणी पट्टी वाह ला, हार शृंगार लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। गंगा कहे नीं जमना मैनूं वाह दे कंघी, सुरस्ती मेरी पट्टी दे सुहाईआ। नीं सख़ीओ मैनूं दयो अंगी, मैं तन ला के ख़ुशी बणाईआ। मेरी हड्डी पसली रहे कोई ना नंगी, परदा ओढन इक्क टिकाईआ। नीं औह आ गया जिस दे कोल शस्त्र जंगी, जंगजू अख्वाईआ। पै गया टेडी डण्डी, औझड़ राह दुहाईआ। भगतां दी मेटणी तंगी, दुखियां दु:ख हटाईआ। ओने चिर नूं आ गई हवा ठंडी, सीतल धार वहाईआ। जमना कहे नीं भैणों किते दुनिया कर ना जावे रंडी, बिना कन्त होए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। गंगा कहे मेरा छेती गुंद दयो सीस, सोहणा रूप बणाईआ। नीं मैं मोह लवां जगदीस, मुहब्बत विच फसाईआ। जिस नूं कहिंदे बीस बीस, सरगुण ज़ीरो लए उपजाईआ। बीस दा बण इकीस, वीह इक्की गुरदास दी इक्क पढ़ाईआ। मैं साची करां प्रीत, प्रीतम लवां मनाईआ। विछोड़े विच जुग गए बीत, याद विच तड़फाईआ। मैं पुछदी रही मैनूं आपणा दस्स दे गीत, किस बिध ढोला गाईआ। करवट लै के रोंदा रिहा मेरी निकलदी रही चीक, उच्ची कूक सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दस्स के गए ठीक, नित नित संदेश सुणाईआ। नीं सख़ीओ कलयुग अन्तिम रखयो इक्क उडीक, वेला वक्त इक्को नज़री आईआ। जिस ने बदल देणी तवारीख, तारीख आपणी आप बणाईआ। ओस वेले मंगिओ भीख, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल वरताईआ। गंगा कहे नीं जमना सुरस्ती, मैनूं चूड़ा दयो चढ़ाईआ। बिन्दी टिप्पी नाल मैनूं आवे मस्ती, सुरख़ी
❋
❋
बुल्लां नाल छुहाईआ। चावां नाल फिरां नसदी, पैर पंजेबां नाल छणकाईआ। फिर वेखो मेरी कज्जल धार अक्ख दी, चिट्टा काला रंग बदलाईआ। मेरे दन्दां रंगण वेखो गूढ़्हे सक्क दी, जो आपणी कल वरताईआ। मेरी जवानी वेखो अगम्मी रत्त दी, जो लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। मैं सच तुहानूं दस्सदी, भुल्ल कोए ना पाईआ। सदा ओसे दा नाम जपदी, ओसे दी आस रखाईआ। चारों कुण्ट लभ्भदी, भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं कसम ओसे रब्ब दी, जो कर के बैठा जुदाईआ। बिना चरणां तों मैं चरण ओहदे दब्बदी, ख़ाली हथ्थीं सेव कमाईआ। मेरी मुहब्बत अंदरे अंदर वधदी, अजे दर्शन पाया नहीं धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल खिलाईआ। जमना कहे नीं गंगी जुग चौकड़ी देंदा आया लारे, अछल अछल्ल अख्वाईआ। बीते जुग चारे, चारों कुण्ट दुहाईआ। जिस गुर अवतार पैगम्बर रखे कुँवारे, हुक्मे विच फिराईआ। पता नहीं ओस ने कदों चढ़ना आप खारे, कूड़ीआं चप्पणीआं भन्न वखाईआ। सुरस्ती कहे नीं भैणो उह सरगुण तों निरगुण हो के फेर आवे दुबारे, दोहरा वेस वटाईआ। शायद तरस कर के तैनूं लै जाए ओस चुबारे, जिस दा दरवाज़ा ना कोए खुल्हाईआ। गंगा कहे जिस वेले मैं गुर अवतार पैगम्बर वेखे लाड़े, दुनिया विच तत वजूद हंढाहीआ। ओस वेले मैनूं कोई अंदरों देंदा रिहा इशारे, हौली हौली समझाईआ। तूं सदा रहिणा कुँवारे, कुँवारी कन्या रूप वटाईआ। अन्त भगवन्त आपे देवे सच नज़ारे, नज़र तेरे उत्ते टिकाईआ। जमना कहे नीं तूं वण्डीं गिरी बदाम छुहारे, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। बेणी किहा ओ कोझीओ कमलीओ प्रभू जदों आए ते आए भगतां दे वाड़े, तुहाडी सुरख़ी बिन्दी कम्म किसे ना आईआ। अंदर वड़ के सीना पाड़े, नाम अणयाला तीर चलाईआ। खेल करे हाढ़े सर्दी विच जाड़े, ओहदी बेपरवाहीआ। गंगा कहे ओ बेणी वेख मैं वी नार मुटयारे, जोबनवन्ती सोभा पाईआ। जिस ने दोवें नैण शृंगारे, ब्रह्मा शंकर वरगे दिते हिलाईआ। उह मेरी सच्ची सरकारे, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस वेले मैं मंग मंगी दवारे, आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। सुरस्ती कहे नीं गंगा जे प्रभू आए अचानक, की की भेंट चढ़ाईआ। जमना कहे की उह समां होवे भयानक, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। गंगा कहे मैं ओसे दी अमानत, आपणा आप अग्गे टिकाईआ। बेणी कहे तुहाडी केहड़ा देवे ज़मानत, मैनूं दयो समझाईआ। जेहड़ी वस्त प्रभ दे कोल नयामत, पहलों भगतां झोली पाईआ। ओन्हां नूं कर के सही सलामत, आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जमना कहे गंगा नीं पहलों आपणे केस धो, धोती साड़्ही फेर लगाईआ। साडे नालों हो निर्मोह, मोह मुहब्बत पीआ विच रखाईआ। ओस बिन अवर ना को, इक्को ओट तकाईआ। जे तेरे नाल जावे छोह,
❋
❋
शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। फिर तेरे जोगा जाए हो, होका इक्को नाम सुणाईआ। सच प्रकाश दी करे लो, बिन लोयणां डगमगाईआ। फिर इक्क रहे ना दो, दूआ एके विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। जमना सुरस्ती कहे गंगीए रखीए आस, आसा इक्क वधाईआ। जे उह भगतां दा दास, भगतां ख़ुशी बणाईआ। देवे नूर प्रकाश, जोत डगमगाईआ। कदी साडी बुझावे प्यास, तृष्ना दूर कराईआ। जमना तक्क के उत्ते आकाश, हथ्थ जोड़ के वास्ता पाईआ। तेरी किथ्थे करीए तलाश, सानूं दे समझाईआ। आवाज़ आई जित्थे मेरे भगत ने मेरे सिर विच पाउणा जल ग्लास, गलवकड़ी गल विच पाईआ। उह दिशा लैणी भाख, परदा दिता उठाईआ। जिस वेले गुरमुखां धूढ़ी मस्तक लाउणी राख, टिक्के जगत वखाईआ। ओस वेले मैं उपर होणा नहीं आकाश, धरती उत्ते सोभा पाईआ। जे तुहानूं होया विश्वास, फेर भगतां नाल रलाईआ। धर्म बणा के साथ, सगला जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुख मेरी चढ़ने बरात, संगी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। गंगा कहे मेरी मेंढी खुल्ही खुल्ही दिसे गुत्त, सति शृंगार ना कोए बणाईआ। ख़ाली नज़री आए बुत्त, बुत्तख़ाने पई दुहाईआ। मैं सब नूं रही पुछ, भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं दस्सो कुछ, संदेसा इक्क सुणाईआ। मेरा माही गया रुस्स, रुसयां किवें मनाईआ। एह वड्डा डाहढा दु:ख, दर्द ना कोए चुकाईआ। जन भगत किहा ना रो कर चुप, चुप चुपीता भेव खुल्हाईआ। उह सब दे अंदर बैठा छुप, आपणा परदा पाईआ। ज़रा प्यार दी अक्ख पुट्ट, नेत्र नैण खुल्हाईआ। तेरी धारों पए फुट्ट, घर साचे वज्जे वधाईआ। तेरी मैल जाए धुप, जो कलयुग जीवां दिती चढ़ाईआ। तेरे सिर विच हरि संगत पाए दही दा फुट्ट, साचा सगण बणाईआ। पंज टक्क ला के जगह लैण पुट्ट, कही दे नाल वही नज़री आईआ। जिस विच पुराणा लेख लगा के लईं चुक्क, हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। तेरी गंढ्ढी जाए ना टुट्ट, टुट्टयां रिहा जुड़ाईआ। सुरस्ती कहे नी गंगा अग्गे रखीं एसे दी ओट, लख लख शुकर मनाईआ। सुरस्ती मख़ौल नाल कहिंदी जमना अज्ज दे रिवाज दा एहनूं वी पवा दे कोट, कलयुग वेस बणाईआ। सिर ते छुहा दे टोप, पटे दे बणाईआ। जन भगत कहिण कमलीए तक्क लै इक्को जोत, जो जोत जोत रुशनाईआ। अकल बुद्धी दी नहीं सोच, समझ तों परे पढ़ाईआ। एह गुरमुख शौकीन बहुत, साफ़ सुथरे सोहणे नज़री आईआ। एह कोई कपड़े नहीं धोंदे रोज, अंदरों मैल दिती धवाईआ। एह कोई सिर ते पाउँदे नहीं सग्गी चौंक, शृंगार पट्टी ना कोए छुहाईआ। एह कोई हंढाउँदे नहीं मरन वाला खौंत, जो सेज सुंञी दए कराईआ। एह जांदे नहीं कदे औंत, औतरे ना जग अख्वाईआ। एहनां दी ओथे पहुंच, जित्थे पहुंच के मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती चारे इक्ट्ठीआं होईआं थाँ अनडिठ्ठे, जगह समझ कोए ना पाईआ। अज्ज प्रभू नाल बचन करीए मिठ्ठे, हौली हौली सुणाईआ। वस्त्र पाईए चिट्टे, सोहणा रूप वखाईआ। भूष्ण दे पौंचे कसे जाण उत्तों गिटे, तणी खिच्च खिच्च बंधाईआ। नाले वेखीए पूरब दे चिठ्ठे, की लेखा दिता वखाईआ। क्यों साडे तटां उत्ते सानूं पैंदे पत्थर वट्टे, ठग्ग चोर करन लड़ाईआ। ब्राह्मणां पा लए हिस्से, पंडत बग़लीआं विच टिकाईआ। साडे बण गए कित्ते, साहिब नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ा सब दी डोरी खिच्चे, अंदरे अंदर हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला आप चुकाईआ। गंगा कहे की होया वक्त वेला, घड़ी घड़ी दयो जणाईआ। हुण साहिब सतिगुर सब नालों हो जाए वेहला, आपणी कार कमाईआ। नौ छटांक गुड़ दा लै आउ ढेला, शरीणी वाला सगण बणाईआ। भगतां वाला मेला, मिलणी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सख़ीओ सब दा सज्जण सुहेला, अक्खीओ नैण जोत अलबेला, मुहब्बत प्यार विच सदा वेहला, कम्म काज नज़र कोए ना आईआ।
गंगा कहे दुर्गा दी चण्डी, चण्डालां दए खपाईआ। सिध्धी कर के डण्डी, मार्ग इक्क लगाईआ। जिस दा मालक सूरा सरबंगी, इक्को इक्क अख्वाईआ। जिस ने चलणा पैरीं नंगी, आपणी सेव बणाईआ। प्रभ दी धार सदा सच्च, सच सच सच खेल खिलाइंदा। जुग चौकड़ी भाग लगावे काया कच्च, कंचन गढ़्ह सुहाइंदा। भगतां लूं लूं अंदर जाए रच, रचना आपणी आप वखाइंदा। भेव खल्हा के ब्रह्म मत, तत्व तत परदा उठाइंदा। सब दी जाणे मित गत, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। वेखो खेल गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। प्रभ दी इक्को हस्ती, जो हर घट रिहा समाईआ। नाम ख़ुमारी दे के मस्ती, मस्त मस्ताने दए बणाईआ। मालक बण के अर्शी, फर्श दए वड्याईआ। ग़रीबां बण के दर्दी, दुखियां दु:ख गवाईआ। सति दा बण के दरज़ी, विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। सब दी मन्ज़ूर कर के अर्ज़ी, लेखा लेखे विच्चों बणाईआ। बण के धुर दा ग़रज़ी, आपणा फेरा पाईआ। अग्गे चले ना किसे दी मर्ज़ी, शाह सुल्तान सीस झुकाईआ। गुरू रहे कोए ना फ़र्ज़ी, पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। कलयुग मेटे अन्धेर गर्दी, साचा चन्द दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल वेखो अछल अछल्ल दी, जो छलधारी दए समझाईआ। छलधारी मारे झटका, हलूणा इक्क लगाईआ।
❋
❋
सीस रहे किसे ना पटका, ओढण उपर ना कोए वखाईआ। सब दे अंदर पै जाए खटका, सांतक सति ना कोए वरताईआ। एह खेल पुरख समरथ का, सच स्वामी आप वरताईआ। कलयुग कूड़ा रथ अग्न का, चारों कुण्ट दुहाईआ। जन भगतां वेला मिलण का, जोत नूर चमकाईआ। लहिणा पूरा होणा सगन का, तृष्ना दए बुझाईआ। नाता तुट्टे कूड़ बदन का, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। बिरथा खेल जगत यतन का, बिन प्रभ होए ना कोए सहाईआ। लेखा चुकणा वतन का, बेवतनां वतन पुचाईआ। एह घाट उसे पत्तन का, जिस दी पत्रे दे ना सकण सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ। चारे कहिण साडा होया पक्क, पक्की तरह सुणाईआ। नाता जुड़या सच, सच विच समाईआ। किशन सिँघ ला दे पंज टक्क, कही हथ्थ विच उठाईआ। आसा सिँघ दहीं सुटे झट, कटोरा मूधा देणा कराईआ। गुरमुखां मुट्ठां मीटणीआं झट, कन्नां उत्तों दबाईआ। फेर वारो वारी मारनीआं ठप्प ठप्प, आपणा बल प्रगटाईआ। तेज भान जल ग्लास देणा उलट, सेवा सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। तेज भान पाणी पावे सीस, ख़ुशी नाल उलटाईआ। एह खेल ख़ुशी जगदीश, आपणा रंग चढ़ाईआ। धर्म दी इक्क प्रीत, प्रीतम रिहा वखाईआ। गुरमुखां कर के सीत, अग्नी तत गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सारे मारो नाल मुक्की, पहले गुरमुख आप लगाईआ। फिर निशान्यौं कोई ना जावे उकी, सारे वारो वार वारी लैण भुगताईआ। जो मारन सो होवण सुखी, मेहर नज़र उठाईआ। जिस ने पैरीं पाई नहीं जुत्ती, चरण धूढ़ देण दी ख़ातर आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। छेती छेती मारो नाल ज़ोर, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जिस दे हथ्थ तुहाडी डोर, खेल रिहा वखाईआ। सब दी सांझी करे लोड़, नाता इक्क जुड़ाईआ। भाण्डा वेखो ठकोर, ठठयार बण के आपणा हथ्थ लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल भुगताईआ। अज्ज मारो खूब, ग़ुस्से विच चोट लगाईआ। फेर बणया रहे महबूब, मुहब्बत विच सरनाईआ। जिधर तक्को उधर मौजूद, हर घट डेरा लाईआ। पाणी दे बदले देवे दूध, अमृत रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर बणाईआ। जिंनी ज़ोर दी मारोगे सट्ट, आपणा बल वधाईआ। ओनी छेती होवेगा प्रगट, परदा जगत उठाईआ। सब दी लेखे लावे रत, रतन अमोलक खोज खुजाईआ। जिन्हां सोहँ नाम ल्या जप, माणक मोती गल लटकाईआ। एथे उथ्थे रखे पत्त, पतिपरमेश्वर हो सहाईआ। सांझा नाता जोड़े पक्क, अग्गे हो ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर बहाईआ। मार मार के सब नूं होवे
❋
❋
ख़ुशी, ख़ुशी लैणी बणाईआ। अन्तर होवे रुची, प्रेम विच समाईआ। काया होवे सुच्ची, दुरमति मैल धवाईआ। गुरमुख आत्म रहे कोए ना रुठ्ठी, रुस्सी लैणी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। मुक्कीआं मारो छेती छेती, आपणी सेव कमाईआ। आपणे अंदर दे हो जाओ भेती, परदा रहे ना राईआ। लोकमात बणे परदेसी, देस आपणा लैणा वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खिलाईआ। खेल खेलण नूं आया जग, जगजीवण दाता बेपरवाहीआ। जिस कारण लए सद्द, होका नाम सुणाईआ। उसे दा लहिणा अज्ज, पिछला मूल चुकाईआ। भगतां बणा के यद, यदपि आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची इक्क वखाईआ। दरगाह साची दा वेखो नज़ारा, हरिजन आप वखाइंदा। धर्म दा इक्क दवारा, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। सब ने बोलणा सच जैकारा, तूं ही साडा बाप तूं ही पिता माईआ। तूं ही पाक रसूल (परवरदिगारा), तूं ही नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट आपणा डेरा लाईआ। हर घट डेरा लावण आया, आपणी दया कमाईआ। उजड़े घर वसावण आया, मेहर नज़र टिकाईआ। अमृत मेघ बरसावण आया, तृष्ना तृखा बुझाईआ। बुझे दीप जगावण आया, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। साचा मन्दिर सुहावण आया, सच सिँघासण सोभा पाईआ। अमृत मेघ बरसावण आया, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। तूं मेरा मैं तेरा नाम जपावण आया, जगजीवण दाता वड वड्याईआ। कूड़ी क्रिया डेरा ढाया, साचा राह इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पीर पैगम्बर कहिण तूं आया ठाकर, आपणा फेरा पाईआ। कलयुग वेखे डूँग्घा सागर, भँवरी फोल फुलाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे आदर, दीन दयाल होए सहाईआ। जो लहिणा देणा बकाया तेग़ बहादर, सब दी झोली पाईआ। गुरू गोबिन्द सूरा इक्क बहादर, सूरबीर इक्क अख्वाईआ। जिस दा मालक इक्को कादर, करनी दा करता इक्क अख्वाईआ। निर्मल नूर करे उजागर, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। खेल खेलण नूं आया ख़लक, ख़ालक फेरा पाईआ। लेखा जाणे उपर फ़लक, अर्शी प्रीतम धुरदरगाहीआ। की लहिणा देणा बणावां भगत, परदा सके ना कोए उठाईआ। निरगुण धार नुरानी झलक, झल्ले सब नूं दए बणाईआ। जन भगतां मस्तक ला के तिलक, तिलकणबाज़ी तों लए बचाईआ। जिस वही दे उत्ते जिलद, वहीआं दा लेख मुकाईआ। मनुआ करे कोई ना इल्लत, आलमां तों परे करे पढ़ाईआ। जन भगतो तुहाडी इक्को सिम्मत, इक्को राह वखाईआ। मुहब्बत विच करो हिम्मत, हौसला हक वड्याईआ। तुहाडे विच्चों कोई ना बणयो किसे दा निन्दक, निंदया कम्म किसे ना आईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेल मिलाईआ। साचा मेला मेलण आया, आपणी दया कमाइंदा। मार्ग इक्को इक्क समझाया, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। साहिब सतिगुर फेरा पाया, निरगुण कार कमाइंदा। वेला वक्त याद कराया, पूरब परदा लाहइंदा। जिस किनारे डेरा लाया, एह किनारा पिछला सोभा पाइंदा। बाल्मीक एथे दीप जगाया, नौ दिन नूर चमकाइंदा। अन्तिम आसा इक्क रखाया, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। जिस वेले कलयुग अन्धेरा छाया, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। प्रगट होवे बेपरवाहया, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाइंदा। भगत सुहेला बणके आया, गुर चेला रंग चढ़ाइंदा। मेरा लहिणा देणा लेखा पूरा दए कराया, आसा विच निरासा रहिण कोए ना पाइंदा। वाह वाह अचरज खेल रचाया, आपणी रचना आप रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दी साची कार कमाइंदा। रात कहे मैं रैण भिन्नी, भिन्नड़ी नज़री आईआ। मैं खेल वेखी वड्डी किन्नी, किन्नी दयां समझाईआ। लहिणा मुकणा दिनीं तिन्नीं, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। जेहड़ी नींह प्रभू ने चिणी, अन्त पूरी दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। रैण कहे मैं ख़ुशीआं वाली रात, लोकमात वज्जी वधाईआ। इक्ट्ठी होई भगतां बरात, गुरमुख सोहणे सोभा पाईआ। सति धर्म दी इक्क जमात, चार वरन जोड़ जुड़ाईआ। प्रभू दी कर तलाश, निरगुण नूर वेख वखाईआ। झगड़ा रहे ना पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वज्जे वधाईआ। जिन्हां दा अंदर बणया विश्वास, विषयां विच्चों बाहर कढाहीआ। मालक इक्क पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, दर देवे माण वड्याईआ। रूह बुत्त करके पाक, दुरमति मैल धवाईआ। पिछला औगुण करके मुआफ़, अग्गे होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां रखे सच्चा साक, संगी बहुरंगी अनमंगी दात आपे झोली पाईआ।
४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड बाऊपुर ज़िला गुरदासपुर
सचखण्ड दवारे खेल अपार, हरि अपरम्पर आप कराईआ। भज्जे फिरन गुरू अवतार, पैगम्बर वाहो दाहीआ। इक्ट्ठे हो के एका वार, संगत इक्क बणाईआ। कुछ दस्स अर्जन यार, पिछला भेव खुल्हाईआ। की लहिणा विच संसार, बाकी नज़री आईआ। जिस दा होया नहीं इज़हार, कलम शाही ना रंग चढ़ाईआ। गुफ़त शुनीद गुफ़तार, ख़ुफ़िया खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका परदा रिहा चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर इक्ट्ठे हो के रहे हस्स,
❋
❋
बिन हथ्थां ताली लगाईआ। अर्जन कुछ सानूं दस्स, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। अर्जन सहिज नाल पुट्ट के अक्ख, आख़र रिहा सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो जिस दा नाम दस्स के वक्ख वक्ख, सिफ्तां विच सालाहीआ। उह हर घट अंदर रिहा वस, तुहाडी कलाम दए गवाहीआ। मेरा ओस दे नाल पक्क, कौल इकरार आपणा इक्क जणाईआ। जिस वेले सृष्टी सति धर्म तों जाए नठ, साचा कर्म ना कोए कमाईआ। सब दा खेड़ा होए भठ्ठ, भठियाला अग्नी तत तपाईआ। हरि का नाम लए कोई ना रट, मणका मन का ना कोए भवाईआ। जगत प्याले पीण गट गट, रस जाम ना कोए छकाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश होण बेवस, साचा संग ना कोए रखाईआ। उस वेले होवे इक्क प्रगट, जो सब दा पिता माईआ। धर्म दवारा खोल्हे हट्ट, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। भाग लगाए रावी तट, किनारा इक्क सुहाईआ। जित्थे बाल्मीक आपणे सज्जे चरण दी डोल्ह के गया रत्त, बूँदां पंज सत्त चुआईआ। फेर वेख के उपर गगन दी छत्त, वास्ता दिता पाईआ। हे मेरे परमेश्वर पति, स्वामी तेरी इक्क सरनाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। कलयुग मन्दिर रिहा ढठ्ठ, कूड़ी क्रिया नींह रही उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क तकाईआ। अवतार पैगम्बर वेखण नाल ग़ौर, नानक नाल वड्याईआ। अर्जन तेरा लेखा विच लाहौर, जित्थे मिली सज़ाईआ। अर्जन ने नंगे कर के मौर, आपणा पिण्डा दिता वखाईआ। अजे होई नहीं भौर, भँवरी विच लोकाईआ। मेरे पुरख अकाल दा इक्को जौहर, जौहरी इक्क अख्वाईआ। उस वेले इक्क मस्त रैहन्दा सी कलानौर, कला अंदरली इक्क वखाईआ। सौंदा सी विच रौड़, जगत मकान ना डेरा लाईआ। ओथे अजे वी इक्क जौहड़, तालाब छोटा सोभा पाईआ। ओहदे पंज सत्त पौड़, पौड़ी पौड़ी दए दुहाईआ। ओस ने किहा जेहड़ा अर्जन नूं रिहा बौहड़, तत्ती तवी होए सहाईआ। उह होणा ब्राह्मण गौड़, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। जिस दे सीस झुलदा चौर, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। इक्क दुखीआ रैहन्दा सी विच कथलौर, नेत्र रो रो हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण कुछ अर्जन दे सलाह, मश्वरा सच बणाईआ। तेरा केहड़ा उस वेले दा गवाह, जो सही दए कराईआ। अर्जन किहा वाह वाह, एह की पुच्छ पुछाईआ। मेरा साहिब कदे ना होवे जुदा, जुग चौकड़ी संग निभाईआ। भगत उधारने जिस दी अदा, अदल इन्साफ़ कमाईआ। जिस वेले मैं करी अन्तर दुआ, सीस जगदीश झुकाईआ। उस ने मैनूं सहिजे ल्या उठा, अग्नी तत पोह ना सके राईआ। गोदी चुक्क के मैनूं एह किनारा दिता वखा, जिस दा भेव ना किसे समझाईआ। इक्की बरस सप्त ·षी एथे गए बिता, दुनिया विच्चों लुक के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, साचा वेला दए सुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण अज्ज जाईए किहड़े कन्ढ्ढे, कवण घाट वड्याईआ। दीन दुनी दे हिस्से वण्डे, सांझा दर ना कोए सुहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ वेखे चंगे, गुरूदवारा सोभा पाईआ। ओथे वस्सण वाले मंदे, मन वासना ना परे हटाईआ। जां वेखीए किनारे तट गंगे, नेत्र लोचण नैण खुल्हाईआ। ओथे वी फिरदे पंडे, जो ठग्गी चोरी यारी रहे कमाईआ। चारों कुण्ट हुन्दे दंगे, दग़े फ़रेब विच दुहाईआ। सब दे हाल होए मंदे, मंद वासना ना कोए कढाहीआ। अर्जन किहा सुणो हुक्म सूरे सरबंगे, सति सच दयां सुणाईआ। जित्थे मिलणा अज्ज अनन्दे, सुख सुख विच्चों प्रगटाईआ। ओथे प्रभू दे भगत ते बन्दगी वाले होणे बन्दे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जेहड़े लेख मेरे भविख्त ओस दवारे टंगे, आपे लए कढाहीआ। पंजां सिक्खां ने पंज हथ्थ विच रखणे साढे तिन्न हथ्थ दे डण्डे, मोटा पतला वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला होवे संगे, साचा संग बणाईआ।
४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ मक्खण सिँघ दे गृह बाऊपुरा ज़िला गुरदासपुर
गुर अर्जन कहे गुर अवतारो एथे फ़रीद ने बध्धा इक्क दिन संगल, तन आपणे नाल बंधाईआ। बड़ा घना हुन्दा सी जंगल, धूणी प्रेम तपाईआ। ख़ुशीआं विच गा के बणाया मंगल, सोहणा राग सुणाईआ। एथे रैहन्दा सी इक्क होर भंगड़, पोसती सोभा पाईआ। उत्ते लैण नूं रखदा सी इक्क तंगड़, घरे चार चार उंगलां वण्ड वण्डाईआ। उस दा इक्क साथी चारदा सी डंगर, मज्झां गाईआ विच रलाईआ। इक्क शिवां दा हुन्दा सी मन्दिर, मूर्ती पार्बती वाली सुहाईआ। उस दे पिच्छे रैहन्दा सी इक्क बन्दर, जेहड़ा रोज़ दा प्रशाद खा के आपणा झट लँघाईआ। इक्क बुढ्ढा जेहा पंडत जिस दा नाम चन्द्र, चन्द निशान मथ्थे उत्ते सुहाईआ। इक्क पित्तल दा लग्गा हुन्दा सी जंदर, जिस दी कुंजी पेचां तिन्नां नाल वड्याईआ। लागे धूंआं हुन्दा सी ईंधन, लक्कड़ी विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। गुर अर्जन कहे सुणो सर्ब अवतारी, अवतर दयां जणाईआ। इक्की फुट दी हुन्दी सी इक्क अटारी, सोहणी बणत बणाईआ। उस विच वसे कन्यां कुँवारी, उमर इक्की साल वखाईआ। उस दे तन दे अंदर बीमारी, सदा प्रभ दी याद सताईआ। मेरी ओस नाल लग्गे यारी, जो यारना तोड़ निभाईआ। जगत सेज ना जाए शृंगारी, तत कन्त ना कोए हंढाहीआ। मैनूं बख्शे इक्क ख़ुमारी, अमृत जाम प्याईआ। सवेरे उठ के दए बहारी, साफ़ सुथरा थाँ कराईआ। मेहनत
❋
❋
करे जगत दिहाढ़ी, आपणा भार वण्डाईआ। इक्क दिन सोहणी बण के लाड़ी, हार शृंगार ख़ूब सजाईआ। अक्खीं मीट ध्यान धर राह तक्के जोत निरँकारी, निराकार वेख वखाईआ। मैं सदके तैथों वारी, घोली घोल घुमाईआ। जे मिल जावें इक्क वारी, गलवकड़ी लवां पाईआ। भावें दुश्मण बण जावे सृष्टी सारी, तेरी ना होवे जुदाईआ। हौका लै के आह मारी, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। मैं आपणे सीस पट्टी संवारी, मींढी सुहाग बणाईआ। बिना कन्त तों कम्म किसे ना आवे नारी, जगत दुहागण कहे लोकाईआ। प्रभू तेरे मिलण दी करी त्यारी, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। मेरी आशां दी सिक्दारी, सध्धरां विच दुहाईआ। ओने चिर नूं आ गया इक्क मदारी, डौरू रिहा खड़काईआ। इक्क लक्कड़हारे दे हथ्थ कुहाढ़ी, भज्जया वाहो दाहीआ। इक्क बुढ्ढे दी रत्ती दाढ़ी, आयू सत्तर साल प्रगटाईआ। इक्क बुढ्ढी लंगड़ी माढ़ी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। इक्क जोबनवन्ती सिर ते चुक्क के खारी, फूलन बरखा लाईआ। इक्क रोंदा आ गया पहाड़ी, महीउँ तुहीउँ कहि के गाईआ। इक्क भड़पूंजे ने हथ्थ उठाई इक्क चंगयाड़ी, चारों कुण्ट भवाईआ। इक्क परदेसण आ गई ज़ात दी चम्यारी, टुट्टी जुत्ती गंढ्ढ पवाईआ। ओधरों इन्द्र ने छहबर ला दिती भारी, मेघ रिहा बरसाईआ। एह खेल अजब न्यारी, निराकार कराईआ। गुर अर्जन कहे अवतार पैगम्बरो ओस वेले सब दी आह पुकारी, कूक कूक सुणाईआ। जे प्रभू एस कन्या नाल सब नूं दर्शन देवें इक्क वारी, सारे दर तेरे सीस झुकाईआ। फिर आत्मा रहे ना किसे दी कुँवारी, गवारी रूप ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल किहा बच्चयो तुहानूं जन्म देवां फेर दुबारी, दोहरी खेल खिलाईआ। निरगुण जोत आवां कर उज्यारी, नूर नुराना डगमगाईआ। तुसां फेर सारयां इक्क दे होणा पुजारी, मन्दिरां दा मालक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो लहिणा रिहा मुकाईआ।