पुस्तकालयभाग २०

४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ मक्खण सिँघ दे गृह बाऊपुर ज़िला गुरदासपुर

अवतार पैगम्बरो ओथे रैहन्दा सी इक्क फ़क्कर, चरण जोड़ा ना कदे छुहाईआ। रैण वसेरा करे विच छप्पर, कुल्ली कक्ख वड्याईआ। बणाई सी नाल पत्र, एका दूआ जोड़ जुड़ाईआ। उस दे हिस्से सी बहत्तर, छोटे छोटे वण्ड वण्डाईआ। सुघड़ स्याणा बण के चतुर, चतर्भुज दा राह तकाईआ। इक्क कन्नी आपणी कतर, अद्धविचकार दिती लटकाईआ। नेत्र रो के अथ्थर, सहिजे दिता वगाईआ। मुहब्बत दा पा के सत्थर, आसण डेरा लाईआ। मुक्खों लग्गा कथन, तेरी बेपरवाहीआ। जे आवें मेरे पत्तण, आपणा फेरा पाईआ। फिर पूरा होवे यतन, यथार्थ मिल के वज्जे वधाईआ। उसे थाँ दो मैंडक लग्गे

❋

❋

वसण, जल कंडे डेरा लाईआ। जिस वेले कन्ढ्ढा लग्गा ढठ्ठण, दोहां दिती दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। अर्जन कहे फ़कीर कुल्ली विच पढ़े कलाम, अल्ला अल्ला ढोला गाईआ। ओथे आया मस्जिद दा अमाम, काली कफ़नी तन छुहाईआ। सत छुहारे नौ बादाम, दाणा पिसता पंज जोड़ जुड़ाईआ। नाल थोड़्हा जेहा पकवान, नीली टाकी गंढ्ढ रखाईआ। इक्क करदा आए ध्यान, तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराईआ। अर्जन कहे उथ्थे बूटा इक्क सरूर, नेज़े नौ लम्बा नज़री आईआ। कुल्ली तों सत्त कदम सी दूर, सोहणा सुथरा रूप बदलाईआ। ढाई गज़ उत्ते परे खजूर, आपणा पौदा रिहा सुहाईआ। उथ्थे तिन्न कम्म करन मज़दूर, मिट्टी घट्टे वाली उडाईआ। उधरों हवा ने पाया फ़तूर, आपणा ज़ोर जणाईआ। ठंडी पवण करे चूर चूर, दु:ख दर्द दए सताईआ। उने चिर नूं आकाश चों चमकया नूर, नूर विच रुशनाईआ। सब ने बेनन्ती कीती किड्डा सोहणा रावी दे कंडे बणया पूर, पूरन आसा इक्क कराईआ। जे कोई पार किनारे लै जाए दूर, बिनां पतण पन्ध मुकाईआ। फक्कर ने किहा उह इक्को मालक जो मनसा पूरी करे ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। उत्तों आई अगम्मी तूर, तुरत दिता सुणाईआ। तुहाडा सब दा सांझा कठ्ठा कर के पूर, पुरी अनन्द दा लेखा नाल मिलाईआ। हाज़र हो के हज़ूर, सब नूं पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग इक्क रंगाईआ।

४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ करतार कौर दे गृह बाऊपुर ज़िला गुरदासपुर

अर्जन कहे सारे वेखो नाल कयासा, पैगम्बर ध्यान लगाईआ। जित्थे भरिंगू दा सी वासा, नौ साल छुप के झट लँघाईआ। कुंडलीआं दा खाता, बहुता एथे दिता लिखाईआ। आपणी निशानी रखदा सी गड्ड के इक्क छापा, जंगल विच दूरों नज़री आईआ। इक्क दिन उस नूं चढ़या ज़ोर दा तापा, बदन अग्ग वांग तपाईआ। दूजा कोल नहीं सी साथा, संगी संग ना कोए वखाईआ। नेत्र रो के याद कीता तूं ही पिता तूं ही माता, दूजा दिसे ना कोए सहाईआ। किरपा करी पुरख अबिनाशा, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। तेरी पूरी करां आशा, मनसा मनसा विच मिलाईआ। कलयुग अन्तिम तक्क बणया रहवां राखा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस वेले दीन दुनी दा वेखण आवां तमाशा, निरगुण वेस वटाईआ। उस वेले तेरा पूरा करां घाटा, चिन्ता ग़म चुकाईआ। भरिंगू निउँ के टेकया माथा, डण्डावत विच सीस निवाईआ। पुरख अकाल किहा इक्क याद रखीं पाठा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। फिर दूर दीआं नेड़े होण वाटां, अगला पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार

❋

❋

पैगम्बरो एह अगम्मी बातां, लिखण वाला नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं लिख्या जोती दा जाता, जागरत जोत इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा पूरा करे भरवासा, भरमदा रहिण कोए ना पाईआ।

४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ सन्त सिँघ दे गृह बाऊ पुर ज़िला गुरदासपुर

अवतार पैगम्बरो उथ्थे रैहन्दा सी गुरदेव, जो शंकर गुरू नूं मनाईआ। पाहन दी करदा सी सेव, पत्थरां संधूर छुहाईआ। ठाकर ठाकर कहिंदा सी जिहव, रसना नाल सालाहीआ। कुछ आपणा दस्स भेव, की तेरी बेपरवाहीआ। भोग चढ़ाउँदा सी रोज़ मेव, हरी सौगी हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। इक्क दिन गुरदेव सी सुत्ता, अक्खां मीट ध्यान लगाईआ। ओहदा मुख चट्ट गया कुत्ता, ज़बान बुल्लां उत्ते फिराईआ। उस नूं झट आ गया ग़ुस्सा, डण्डा दिता लगाईआ। जां फिर तक्कया ते नूरी दिस्या जुस्सा, तेज जोत रुशनाईआ। फेर वेख्या वड्डीआं वड्डीआं दाढ़ी मुच्छां, वाल लंम्यां नाल सुहाईआ। फेर वेख्या हो गया गुच्छा मुच्छा, लत्तां बाहवां नज़र कोए ना आईआ। फेर वेख्या घोना मोना कुच्चा, दाढ़ी मुच्छ कटाईआ। फेर वेख्या पैरीं है नहीं जुत्ता, नंगी पैरीं सोभा पाईआ। फेर वेख्या उस दा लूं लूं फट्टड़ होया दुक्खा, घाउ घाउ उत्ते छुहाईआ। फेर वेख्या निक्का निक्का टुक्का, टुक्कड़े टुक्कड़े सोभा पाईआ। फेर वेख्या काला रंग होया बुट्टां, साची चमक ना कोए चमकाईआ। फेर वेख्या अद्धविचकारों टुट्टा, आत्म परमात्म वण्ड वण्डाईआ। फेर वेख्या ते आपणी धारों फुट्टा, सोहणा रूप वखाईआ। फेर वेख्या ते वड्डा लंमां उच्चा, जिस दा अन्त ना कोए जणाईआ। फेर वेख्या बण गया प्रेम प्रीती दा गुच्छा, गुंझल सके ना कोए खुल्हाईआ। फेर वेख्या सब दे अंदर लुक्का, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। फेर वेख्या चार मुखा, ब्रह्मे रिहा पढ़ाईआ। फेर वेख्या चार भुज्जां ना लिंग ना तुचा, भजन बन्दगी बाहर डेरा लाईआ। फेर वेख्या उत्ते ओड़्ह के धुस्सा, बैठा सोभा पाईआ। फेर वेख्या भगतां गोदी रिहा चुक्का, आपणी झोली रिहा भराईआ। फेर वेख्या उत्तों गुरमुख मारन मुक्का, एह अर्जन गुर अवतार पैगम्बरां दिता वखाईआ। फेर वेख्या ग़रीबां उपर तुठ्ठा, रहमत सच कमाईआ। फेर वेख्या चिट्टा तागा बन्न्हे गुटां, आपणी कार कमाईआ। फेर वेख्या प्रेम प्यार दीआं देवे लुट्टां, अनमुलड़ी दात वरताईआ। फेर वेख्या सब नूं कहे आओ मेरे पुत्ता, पूत सपूते आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग रिहा चढ़ाईआ।

❋

❋

४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ भाग सिँघ दे गृह बाऊपुर ज़िला गुरदासपुर

अर्जन किहा ओथे रैहन्दा सी इक्क ढाडी, ढोलक ढिड्ड दी सदा वजाईआ। ओहदी प्रीत प्रभू नाल डाहढी, डाहढे अग्गे सीस झुकाईआ। नाल रखे बुढ्ढी दादी, मुहब्बत विच मुहब्बत आप बणाईआ। ओथे रोज़ आउँदे जांदे पाँधी, फिरन चाँईं चाँईंआ। इक्क आ गया देवर भाबी, झगड़ा कर कर रहे सुणाईआ। इक्क आ गया बुढ्ढा नढ्ढा बाढी, हथ्थ पिच्छे रखाईआ। इक्क आ गया वजाउँदा नादी, धुन उच्ची सारी सुणाईआ। इक्क पेलदा आ गया बाज़ी, नटुआ नट वखाईआ। इक्क बग़ल कुरान लै के आ गया काज़ी, फ़तवा शरअ वाला सुणाईआ। इक्क सूरबीर आ गया ग़ाज़ी, भय नाल डराईआ। इक्क घोड़ा आ गया ताज़ी, वाग रास ना कोए रखाईआ। इक्क फ़कीर आ गया नमाज़ी, सजदयां विच सीस झुकाईआ। सारे कहिण जे बण जाईए इक्क जमाती, मिल के वज्जे वधाईआ। संदेशे विच मिली पाती, हुक्म दिता सुणाईआ। सब दी पूरी होवे आसी, मनसा पूर कराईआ। एह खेल पुरख अबिनाशी, जुग चौकड़ी रिहा कराईआ। जिस वेले निरगुण जोत होवे प्रकाशी, निरगुण नूर रुशनाईआ। परवरदिगार उह वेखे आ के पतण घाटी, तट किनारे सोभा पाईआ। लहिणा देणा सब दा चुकाए बाकी, पिछला झोली पाईआ। अग्गे खोल्ह के इक्को ताकी, तकवा इक्क दरसाईआ। रहमत विच बण के साकी, जाम प्याला दए प्याईआ। सब दी लेखे लाए हयाती, हज़रतां दा हज़रत होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वस्त अमोलक देवे रासी, रस्ते विच होर वी नाल मिलाईआ।

४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ दीदार सिँघ दे गृह बाऊ पुर ज़िला गुरदासपुर

मन्दिर कोल बूटा सी इक्क जामन, फलीभूत सोभा पाईआ। उस दी सेवा करे बिरध ब्राह्मण, पाणी सिंच हरा कराईआ। उह सदा सदा कहे प्रभू पतित पावन, पतित पुनीत बणाईआ। जिस दा फड़े दामन, दामनगीर आप हो जाईआ। इक्क दिन उथ्थे कुंचर आया नहावण, गज सोभा पाईआ। अन्धेरा रैण शामन, संध्या वक्त चुकाईआ। आरती इक्को दी सारे गावण, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। पंखा चवर हिलावण, साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग वखाईआ। अर्जन कहे उथ्थे लग्गी इक्क इट्ट, पत्थर उत्ते टिकाईआ। जिस दे नाल बद्धी चिट, चिठ्ठी अक्खरां नाल सुहाईआ। उह लंमी सवा गिठ्ठ, इंच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ओहदी इक्को जेही पिठ्ठ, साफ़ सुथरी

❋

❋

सोभा पाईआ। नेत्र रो के रही पिट्ट, कूक कूक सुणाईआ। मेरा लहिणा देणा दे नजिठ्ठ, पिछला मूल चुकाईआ। मैनूं नामदेव एथे गया सिट्ट, सहिज नाल टिकाईआ। मैं वेखां बिट बिट, किधरों आवे मेरा माहीआ। वैरागण हो के रही पिट्ट, पट्टणे वाले रही सुणाईआ। मैं हारी तूं गया यित, तेरी बेपरवाहीआ। मैं लोड़ां दर्शन होवे नित, नित दी ख़ुआरी दे गवाईआ। इक्को उपजे तेरा हित्त, प्रेम प्रीती सेव कमाईआ। सदा सुहेले वसीं चित, ठगौरी अवर रहे ना राईआ। एहो मेरी आसा एहो मेरी इच्छ, चिरां विछुन्नी दयां दुहाईआ। एथे वसदा सी इक्क रिच्छ, काला रंग सोभा पाईआ। इक्क ज़हिर वाला बिछ, बिसीअर डंग चलाईआ। जिस दी उतरे कदे ना विस, विस अंग अंग तड़फाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लए मिलाईआ। अर्जन कहे एथे रैहन्दा सी इक्क पंछी, खम्ब छोटे नज़री आईआ। उस दे अंदर आवे हँसी, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। जेहड़ी कृष्न वजाई बंसी, उह बंसरी एसे बन विच्चों गई, बिन्दराबन सोभा पाईआ। जेहड़ी मोहन दे प्यार विच फंसी, मुहब्बत विच मटकाईआ। जिस चौकी उत्ते इश्नान करदा सी हँकारी कंसी, उह कंस दी लक्कड़ी एथों तक्कड़ीआं नाल तुल के गईआ। जेहड़ी मर्यादा चली सूर्या बंसी, चन्द्र बंसी एसे थाँ तों धूढ़ लै के मस्तक टिक्के लाईआ। एह दवारा विष्नूं वंसी, विष्नूं पूरबला फेरा पाईआ। जित्थे हुण कोई जानवर नहीं पंखी, निशाना समझ किसे ना आईआ। इक्क दिन गुरू अर्जन दा एथे आया सी इक्क ग्रन्थी, जिस नूं गुप्त हुक्म सुणाईआ। ओन पड़ी सी आ के पंगती, सुनेहड़ा शब्द इलाहीआ। जेहड़ा हथ्थ ना आवे पंडती, खोजयां खोज ना कोए खोजाईआ। जो सुख वखाए स्वर्ग बहिश्ती, बहिश्तां तों परे परदा लाहीआ। उह सब आत्मा दा गृहस्ती, परमात्मा बेपरवाहीआ। मालक धुर दा अर्शी, फर्श वेख वखाईआ। एह खेल अगम्मे घर दी, जो घराने रिहा बणाईआ। ग़रीबां बणे दर्दी, दर्दीआं होए सहाईआ। एह खेल कलयुग कल दी, कलकाती होण कसाईआ। कुछ आसा ओस जल दी, जो वहिणा विच आपणा आप मिटाईआ। कुछ मुहब्बत ओस थल दी, जो किनका किनका आपणा आप कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दे लेखे वेख वखाईआ। अर्जन कहे ओथे रैहन्दा सी इक्क सूम, शाहूकार नज़री आईआ। उस दे घर मंगण आ गया डूम, मरासी फेरा पाईआ। चारों कुण्ट घूम, होका दिता सुणाईआ। मैं ग़रीब माअसूम, मेरी झोली दे भराईआ। शाह ने किहा कमलया मेरे पैर दा जूता चूम, जिस पिच्छे लक्षमी भज्जे वाहो दाहीआ। ओने चिर नूं डाकूआं दा इक्क आ गया हजूम, रौला उच्ची उच्ची पाईआ। ढोल नाल मचाई धूम, धवल दिती सुहाईआ। ओने चिर नूं ब्राह्मण आ गया लाउण वाला नजूम, पत्री कढ्ढ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ।

❋

❋

पत्री कहे मेरी वेखो पत्री, पत्रका की जणाईआ। एह दस्से इक्को मालक शूद्र ब्राह्मण वैश क्षत्री, जो शरअ तों बाहर समाईआ। जिस दी उमर कदे ना होवे सत्तरी बहत्तरी, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। बन्द होवे ना गृह नक्षत्री, हिस्सा सके ना कोए वखाईआ। पढ़या जाए ना जगत अक्खरी, अक्खरां विच ना कदे समाईआ। उस दी धार सदा वक्खरी, अड्डरा राह चलाईआ। ओने चिर नूं इक्क आ गई बक्करी, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओने चिर नूं मुसाफ़र सिर उत्ते चुक्क के आ गया पटड़ी, फट्टा साढे तिन्न हथ्थ वखाईआ। ओने चिर नूं इक्क लै के आ गया तक्कड़ी, छाबे दोवें रिहा हिलाईआ। ओने चिर नूं आरन दल आ गया मक्कड़ी, अन्धेरा चारों कुण्ट छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ।

४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ विरसा सिँघ दे गृह बाऊपुर ज़िला गुरदासपुर

इक दिन ओथे व्याही लाड़ी दी भाजी आ गई लड्डू, प्रेम नाल बणाईआ। सारे जल दे भुड़कण लग्ग पए डड्डू, आपणी ख़ुशी वखाईआ। इक्क वड्डा मैंडक जिस दा नाँ रख्या जगू, छोटे वड्डे उसे नूं सीस निवाईआ। सानूं सच दस्स किस वेले प्रभ निशाना गड्डू, एथे आ के दया कमाईआ। उस हस्स के किहा जिस वेले कलयुग कूड़ नगारा वज्जू, चारों कुण्ट दुहाईआ। भगत चुबारे रहे कोई ना छज्जू, चश्मा नीर ना कोए वहाईआ। सारे रूप होवण बद्दू, बदकारी विच लोकाईआ। उस वेले पुरख अकाल आपणे भगत सद्दू, सद्दा नाम कर शनवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जड़्ह वढ्ढू, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। कुछ लेखा लिख्या राजे रग्घू, संदेसा सोहणा जेहा सुणाईआ। पुरख अकाल कलयुग अन्त सब नूं दब्बू, दबदबा आपणा इक्क जमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अगला पिछला कढ्ढू, वही खाता फोल फुलाईआ। अर्जन कहे गुर अवतार पैगम्बरो नहीं ख्वाब, सति सच समझाईआ। पुरख अकाला आवे आप, आपणा फेरा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, जग दी रीती दए बदलाईआ। चारों कुण्ट कम्बे पाप, दुष्ट देण दुहाईआ। एह वेखे खेल तमाश, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सब दी पूरी करे आस, आसा मनसा विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले कर तलाश, पंज तत ख़ाकी माटी वेखे लाश, लाश विच आपणा प्रकाश दए कराईआ।

❋

❋

४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ बीबी हरनामो दे गृह बाऊपुर ज़िला गुरदासपुर

गुर अर्जन कहे गुर अवतारो मेरे प्रभ दा सदा नवां छप्पर ते नवां ढारा, पुराणी कुटीआ रहिण कोए ना पाईआ। सच प्रीती इट्टां गारा, पाणी प्रेम वाला मिलाईआ। निर्धन बणया सेवादारा, साची सेव कमाईआ। मन विच चाओ सदा अपारा, इक्को आस रखाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ्ठ नहीं गुरूदवारा, महल अटल ना कोए बणाईआ। निउँ निउँ साचे दर करे निमस्कारा, बेनन्ती विच हाल दुहाईआ। किरपा करे आप निरँकारा, निरगुण दाता वेख वखाईआ। सोहणा लग्गा दवारा, जिस दवारे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर वसाईआ। आपणा घर कहे तूं सब दा बापू, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। अग्गे बणया ना रहीं डाकू, डाका घर घर आप लगाईआ। जिस कारण गोबिन्द तजाया तमाकू, उह तुख्म तासीर देणी बदलाईआ। अर्जन इक्क दिन आपणी जेब विच्चों कढ्ढ के चाकू, आपणीआं उंगलां उत्ते घसाईआ। कुछ बचन किहा गोबिन्द दादू, दोहरे गया सुणाईआ। जिस वेले पुरख अकाल भगतां दा हिरदा साधू, साध रहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द किहा मेरे प्रभ दा अगम्मा जादू, जो सुत्तयां जागदयां इक्को रंग रंगाईआ। जो उस दी सरनी लागू, सीस जगदीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वखाईआ। ढारा कहे मेरी नवीं पुराणी नहीं छत्त, मिट्टी गारा कक्ख ना कोए वड्याईआ। मैं समझां मेरा मालक कमलापति, जो जुग जुग सब दा वेस वटाईआ। कदे हेठां देवे सट्ट, धरती उत्ते टिकाईआ। कदी आपणे खाने विच देवे घत्त, जित्थे वेखण कोए ना जाईआ। ढारा कहे मैं ख़ुशी मनाई जे मेरे विच वसण वालयां दी अंदरों खुल्ह गई अक्ख, प्रभ नूं मिल के ख़ुशी बणाईआ। सदा सुखी रहिण वस, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। जन्म दा लाहा लैण खट्ट, खट्टी मुक कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग चढ़ाईआ। ढारा कहे हो जाओ ढहि ढेरी, आपणा आप मिटाईआ। जन भगतो चिरां पिच्छो मारे फेरी, जुग चौकड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। सदा आपणे नाल रखे आपणी बेड़ी, बिनां वञ्झ मुहाणे रिहा चलाईआ। चढ़ गई जेहड़ी जेहड़ी, पार किनारे दए लगाईआ। जिस वल्ल मेहर दी निगाह फेरी, फेरा अगला पिछला दए मुकाईआ। अर्जन किहा रावी दे कन्ढ्ढे हुन्दी सी इक्क बेरी, बेरां नाल सोभा पाईआ। उथ्थे चरदी इक्क वछेरी, ढाई साल आपणी उमर गणाईआ। नेड़े ख़ाक दी इक्क ढेरी, जिहनूं स्वाह कहि के गाईआ। इक्क साधू आ गया कपड़े पहन के गेरी, कुण्डल कन्नां विच लटकाईआ। उस दे नाल तेई साल दी चेरी, जोबनवन्ती सोभा पाईआ। उन्हां आ के सुरती लाई बथेरी, मन टिकण मूल ना पाईआ। भरम होया अव्वगया होई किहड़ी, कवण रिहा तड़फाईआ। ओने चिर

❋

❋

नूं कोई वणजारा आ गया रेड़्ह के रेड़्ही, सौदा थोड़ा उत्ते टिकाईआ। ओन्ह अक्ख कर के टेडी, चोरी वेख वखाईआ। जां तक्की सवाणी दी मेंढी, ज़ुलफ़ खुल्ही नज़री आईआ। फेर वेख्या हथ्थां लग्गी मैंहदी, लाल रंग चढ़ाईआ। जां अंदर तक्कया तूं ही तूं ही प्रभू कहिंदी, दूजी मनसा ना कोए वधाईआ। फेर पिच्छे हो के बैहन्दी, आपणा सीस झुकाईआ। एह उहो जेहड़ी चरणां उत्ते ढहिंदी, हुण हरनामो नाँ आई बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा सब दा वेख वखाईआ।

४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ मेला सिँघ बीबी नंतो दे गृह बाऊपुर ज़िला गुरदासपुर

रावी कहे मैं इके नूं रावां, जो रमिआ हर घट नज़री आईआ। उसे दे गुण गावां, बण वैरागण राग अल्हाईआ। लंमीआं करां भुजां बाहवां, आपणीआं आप वधाईआ। किते मालक आ जाए जिस नूं जगत कहे नथावां, दर आपणा इक्क सुहाईआ। मैं कूकां कुरलावां वांग कावां, कोयल आवाज़ ना कोए बणाईआ। उसे तों बलि बलि जावां, जो सब दा सज्जण माहीआ। निउँ निउँ लागां पावां, चरण कँवल सरनाईआ। साचे तीर्थ नहावां, दुरमति मैल धवाईआ। भार करां सांवां, तक्कड़ इक्को हथ्थ उठाईआ। माणां ठंडीआं छांवां, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। रावी कहे जिस नाल अजे तक्क किसे नहीं लईआं लावां, चार जुग पल्लू फड़ा के सब तों गया छुडाईआ। किन्नीआं किन्नीआं ते किन्नीआं मांवां, समझ किसे ना आईआ। कदे गोपीआं नाल फिरे करे चावां, चाओ घनेरा इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। रावी कहे नीं मैं रो रो थक्की, सख़ीओ दयां सुणाईआ। हो गई हकी बक्की, हैरानी विच पछताईआ। अर्जन कर के गया पक्की, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। एथे आवे धुर दा पती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। मेरीआं थक्क गईआं अक्खीं, आख़र ओट तकाईआ। चारों कुण्ट फिरां नस्सी, भज्जां वाहो दाहीआ। जां वेख्या रावी कहे उह भगतां ने बध्धा नाल रस्सी, रस्ता मेरा रहे वखाईआ। जिन्हां ने तपस्सया कीती पिच्छे हज़ार अस्सी, उह सारे लए मिलाईआ। कोई हिस्सा नहीं कोई पत्ती, झूठी गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। जेहड़ी आत्मा परमात्मा तों हो गई सती, सति उसे दा रस चखाईआ। कोई तीर्थ नुहाउण वास्ते करनी नहीं गती, भय भउ ना कोए मिटाईआ। एह पिछली खेल जन भगतो तुहाडे वास्ते सांभ के रखी, आपणे विच छुपाईआ। हुण सुणो कन्नी ते वेखो अक्खीं, सब दा लहिणा झोली पाईआ। रावी कहे जन भगतो अग्गे कदे ना फेरयो आपणे मन दी आसा जो निरासा विच रखी, वासा इक्को नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि संगत कर इक्ट्ठी, आपणा परदा रिहा चुकाईआ।