पुस्तकालयभाग २०

४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ रावी कन्ढ्ढे

काल कहे मैं आया भज्जा, आपणा ज़ोर लगाईआ। मेरा पैर दुखदा सज्जा, दु:ख नाल तड़फाईआ। मैनूं अर्जन दा मिल्या सद्दा, हुक्म दिता सुणाईआ। शाह दा आया बध्धा, शहिनशाह सीस निवाईआ। जगत दा वेख्या मज़ा, लख चुरासी खाईआ। चार जुग अजे ना रज्जा, तृष्ना तृप्त ना कोए मिटाईआ। सब दे नाल करदा रिहा दग़ा, फ़रेबां विच डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद हुक्मे विच भवाईआ। काल कहे मैं आया अगलवांढी, वाटा लई मुकाईआ। लख चुरासी जिस दी बांदी, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। चरण धूढ़ जिस दे सृष्टी नहांदी, दुरमति मैल धवाईआ। इक्को ढोला गांदी, धुर दा राग सुणाईआ। उस बिना सब दी पत जांदी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वरताईआ। काल कहे मैनूं कहिंदे बुरा, बुरा कहि के गाईआ। मैनूं कहिंदे निगुरा, गुरू ना कोए जणाईआ। मैं प्रभ दे हुक्मे अंदर तुरा, तुरत सेव कमाईआ। जे मैं ना हुन्दा ते गोबिन्द नूं फिर कौण मारदा छुरा, सेवादार भड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वखाईआ। काल कहे जिस ने लाया घाउ, गोबिन्द सीस टिकाईआ। उस दा होया नहीं अजे न्याउँ, चुरासी विच्चों बाहर भवाईआ। सद रोवे माउँ माउँ, कहि के हाल सुणाईआ। कोई ना पकड़े बाहों, दु:ख ना कोए मिटाईआ। काल कहे मैं ओस नूं किहा जेहड़ा शौह दरया पार तराउ, तुरत आपणी दया कमाईआ। उस दे लाग पाउँ, पानही सेव कमाईआ। उह औझड़ पै के राहों, चलया वाहो दाहीआ। हुण आपणा ला ला दाओ, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। आशा कहे मुग़ल, काल तेरी वड्याईआ। मैनूं इशारा कर उंगल, केहड़ा धुर दा माहीआ। मेरी अंदरों खुल्ल्हे गुंझल, परदा रहे ना राईआ। मैं वेखां सोहणा सुंदर, बांका नूर इलाहीआ। जो वसे डूँग्घी कुंदर, आपणा डेरा लाईआ। जिस नूं बाहरों सारे ढूंडण, लभ्भ लभ्भ थक्की लोकाईआ। सो अमृत रस देवे बूँदन, जाम इक्क चखाईआ। जिस नूं मन्नदे मधसूदन, सूत्रधार हो जाईआ। उह फिरे जंगल बेले विच बूझन, दभ्भ काही मिल के ख़ुशी बणाईआ। ओसे नूं गुर अवतार पैगम्बर पूजण, निउँ निउँ सीस निवाईआ। कलयुग मेटे दुतीआ दूजन, भाउ

❋

❋

इक्को इक्क वखाईआ। नैण मुंदारी बण के मूंदन, मुंदरा धारी सोभा पाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शंकर कूकण, कूक कूक सुणाईआ। जिस दे कारण तन भठियाले फूकण, तत्ती रेत सीस वहाईआ। सो साहिब स्वामी मौजूदन, मुफ़लिसां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव चुकाईआ। काल कहे छुरे वाले रख याद, शरअ रही समझाईआ। खड़ग वाले सुण आवाज़, जिस तेग़ बहादर सीस टिकाईआ। तन धड़ दिता काट, हुक्म शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। तेग़ बहादर कहे जिस ने मेरे उत्ते उठाई तेग़, तेग़ दी धार दिती चलाईआ। मैं ओस नूं ओथे दिता भेज, जित्थे प्रभ दी मिले सरनाईआ। जिस ने मेरा कपड़ दिता वेच, दो दोशाले हट्ट विकाईआ। उहनूं बणा के नेक, निक्का वड्डा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। तेग़ बहादर कहे जो मेरा जलाद, जलावतन ना कोए कराईआ। उह ऐथे हुन्दा सी आबाद, रावी कन्ढ्ढे डेरा लाईआ। ओहदी कौम सी रंगड़ जाट, भंगड़ विच शौदाईआ। इक्क होर सी उस दा साथी साध, जो धूणी सदा तपाईआ। उस नूं इक्क दिन चढ़या ताप, अग्नी अग्ग लगाईआ। उह छड्ड के सज्जण साक, इक्क दी ओट रखाईआ। तूं ही माई बाप, तेरी इक्क सरनाईआ। सिर मेरे रख हाथ, मेहर नज़र उठाईआ। हुक्म आया तूं मेरा मैं तेरा कर जाप, आपणी रसना गाईआ। जिस वेले पुरख अकाल आया आप, तेरा लहिणा दए चुकाईआ। तैनूं मंज़ल दे के साच, साचे घर टिकाईआ। कर के धुर दा दास, सेवक लए बणाईआ। जो तेग़ बहादर गया आख, ओसे दा लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव चुकाईआ। अर्जन कहे जिस ने मेरे बरख़लाफ़ लिखी अर्ज़ी, काग़ज़ शाही कलम बणाईआ। उह वी ऐथों दा सी दरज़ी, डेरा छप्परां विच लाईआ। निक्के हुंदे दी माँ सी मर गई, दो साल सत्त महीने दा लाहौर डेरा फुफी कोल लगाईआ। उस ने विद्या नौ जमात पढ़ लई, नाल कुरान शरीफ़ शरीफ़ी विच पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। अर्जन कहे दरज़ी दा सी इक्क चाचा, नौजवान नज़री आईआ। तेड़ लाल कन्नी दा बन्न्हे लाचा, लुंङी मोढ्ढयां उत्ते सुटाईआ। उस दा प्यार सी भतीजे नाल ख़ासा, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। तिन्न दिन उह वी ऐथे कर के गया वासा, रोटी हथ्थां उत्ते खाईआ। अन्तिम जांदयां भन्नया कासा, माटी बबर खेह मिलाईआ। नाले ख़ुशी विच आया हासा, ताली दिती वजाईआ। एथे केहड़ा वेंहदा पुरख अबिनाशा, देवे कवण सज़ाईआ। आवाज़ आई एह ओसे दा खेल तमाशा, जिस ने जगत रचना लई रचाईआ। जेहड़ा ना मन्ने ओस दा आखा, उसे नूं दए सज़ाईआ। सुण लै मेरीआं बातां, धुर दा हुक्म वरताईआ। जिस वेले झगड़ा

❋

❋

पैणा जातां पातां, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। पिता पुत्त ना मन्ने आखा, भैण भ्रा विभचार कमाईआ। प्रभ दी भुल्ले गाथा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। अबिनाशी करता सब दा खोल्हे खाता, पूरब लहिणा फोल फुलाईआ। फेर पन्ध मुका के मंज़ल पूरी करे वाटा, कदम कदमां हेठ दबाईआ। उने चिर नूं जोगण आ गई जिस दा खुल्हा झाटा, अक्खां लाल कढ्ढ डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा आप चुकाईआ। गुर तेग़ बहादर किहा गुजरी दा ऐथे सी कुछ रिश्ता, पीहड़ी दादे वाली नज़री आईआ। कुछ हुक्म देवे फ़रिश्ता, जबराईल रिहा सुणाईआ। एह खेल आहिस्ता आहिस्ता हौली हौली भेव चुकाईआ। एसे थाँ ते मुला ने शरअ दा बन्न्हया बस्ता, शरीअत विच लड़ाईआ। एहो थाँ बल दा राह दस्सदा, सतिजुग दए गवाहीआ। एहो थाँ जित्थे बाल्मीक हस्सदा, हस्ती वेख बेपरवाहीआ। ऐथे बूटा हुन्दा सी अक्क दा, जिस दे डोडे ज़हिर नाल भराईआ। उह अक्क सदा सी तक्कदा, अन्तर आत्म अक्ख खुल्हाईआ। प्रभ लहिणा देवे हक दा, हकीकत झोली पाईआ। मैं उस दे चरणां वसदा, इक्को ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। थाँ कहे मेरी धरती वाली वण्ड, थम्म्ह नज़र कोए ना आईआ। मेरे बोलण वाले नहीं दन्द, ढोला रसन ना गाईआ। इक्को गुण मैं कलयुग दिती कंड, आपणा मुख भवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के छन्द, साचा सगन बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेला सब दा रिहा मिलाईआ। पुरख अकाल कहे जो राह विच फिरदे तुरदे, तुरत लवां मिलाईआ। जेहड़े पूरब पिछले मुरदे, सुत्तयां लवां जवाईआ। एहो खेल सच्चे सतिगुर दे, डुब्बयां पार कराईआ। ओन्हां बेड़े कदे ना रुढ़दे, जो चल आवण सरनाईआ। कुछ लेखे अनन्द पुर दे, गोबिन्द रिहा दरसाईआ। कुछ झगड़े देवत सुर दे, कैलाश करे अगवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वखाईआ। धरनी कहे इक्क गोबिन्द दी सी दासी, दसां नौंहां दी कार कमाईआ। उस दी ऐथे सी इक्क मासी, जिस नूं मिलण चार वेरां आईआ। कदी मिल के करया करे हासी, किथ्थे रावी कन्ढ्ढे डेरा लाईआ। एह किड्डी औखी घाटी, वहिणां विच वहाईआ। उस ने कढ्ढ के अंदरों चाटी, दुद्ध दहीं वाली दिती वखाईआ। नीं आह वेख मेरी कच्ची माटी, सोहणा रंग बदलाईआ। की खेल वेख्या रातीं, रातीं सुत्तयां सवेरे उठ के देणा समझाईआ। उस ने किहा जिस वेले होई प्रभाती, अमृत वेला आईआ। मैं सुणी इक्क आवाज़ी, सोहणा राग सुणाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा लेखा चुकावे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता आपणी दया कमाईआ। जो सचखण्ड दा निवासी, निराकार नूर रुशनाईआ। सब ने मन्नणी उस दी आखी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जे कोई तैथों होई गुस्ताख़ी, भुल्ल लैणी बख्शाईआ। उह

❋

❋

देवणहार मुआफ़ी, कोट जन्म दे पापां दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची भेव खुल्हाईआ। अर्जन किहा जिस वेले हुक्म दिता मैनूं शाही, शहिनशाह सुणाईआ। उह कलम ऐथों दा बूटा सी काही, दवात एसे मिट्टी नाल बणाईआ। ऐथों दी रहिण वाली सी चन्दू दी दाई, जिस दा अग्गा पिच्छा ना कोए बताईआ। ओदों ऐथे वगदी सी डूँग्घी खाई, नौ गज़ दूर वहिण वहाईआ। ऐथे हुन्दी सी ठंडी छाईं, बाग़ बग़ीचा सोभा पाईआ। सदा साह लैंदे सी राही, आपणी ख़ुशी बणाईआ। इक्क दिन घाह खोतदे सी घाही, रम्बा हथ्थ विच उठाईआ। ओन्हां दे हथ्थ विच आ गई टकसाल बणाउण वाली डाई, मोहर अकबर वाली नज़री आईआ। उन्हां कूक के दिती दुहाई, सब नूं दिता सुणाईआ। कोई वड्डा ख़ज़ाना एथे भाई, लभ्भो चाँईं चाँईंआ। एह ख़बर किसे कलानौर सुणाई, हकूमत कन्न पुचाईआ। उह सारे भज्जे वाहो दाही, अहिलकार इक्ट्ठे हो के आईआ। वसदी बस्ती दिती ढाई, खुरा खोज मिटाईआ। नौ नौ हथ्थ पुट्ट के डूँग्घी कीती ख़ुदाई, खोदयां हथ्थ कुछ ना आईआ। उने चिर नूं इक्क एथे आ गया चरवाही, जो भेडां बक्करीआं चार के झट लँघाईआ। उह मस्त कहे तुसीं क्यों होए शौदाई, शौदाईआं वाली कार कमाईआ। क्यों मेरी इथों उजाड़ दिती भरजाई, जो पंजां सत्तां बालां दी माँ अख्वाईआ। उधरों रोंदा आ गया नाई, नीर नैणां विच्चों वहाईआ। किथ्थे सुट्टी मेरी रजाई तलाई, पूंजी हथ्थ कोए ना आईआ। उने चिर नूं आ गया इक्क कसाई, छुरीआं बग़लां विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल बणाईआ। तेग़ बहादर कहे इक्क होर देवां सलाह, सहिज नाल सुणाईआ। जेहड़ा मेरा बणया गवाह, उस दा मामा एथों दा कसाईआ। जिस ने सूर दी कसम खा, दिती इक्क सफ़ाईआ। मैं हस्स के किहा वाह वाह, कलमे वाल्लयो आपणी जड़्ह लई पुटाईआ। मेरा मालक पातशाह, शहिनशाह दा शाह आप हो जाईआ। जिस नूं तुसीं मन्नों ख़ुदा, उह तुहाडी ख़ुदी दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। अर्जन कहे इक्क वेखो खेल न्यारी, न्याँ विच समझाईआ। जेहड़ी मेरे दर ते फिरे बहारी, उस दे नौ तीले एथों दी काही नज़री आईआ। एस नूं वेचण गया सी वेचण वाला तीजी वारी, गठ्ठ सिर उत्ते टिकाईआ। उह सदा आपणी लंमी रखदा सी ढाई उंगलां दाढ़ी, अग्गे वाल ना कोए वधाईआ। सदा भंग पींदा सी गाड़्ही, पोसती कहिण लोक शौदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। आपणा खेल करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। राह विच बैठे देवे तार, तुरत होए सहाईआ। लहिणा देणा सर्ब विचार, पूरब झोली पाईआ। जिस दा भेव ना पायण गुर अवतार, पैगम्बर सीस निवाईआ। उह लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी कला आप प्रगटाईआ। सब दा कर्ज़ा दए उतार,

❋

❋

बाकी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्ची सरकार, अदालत विच अदल आपणे हथ्थ रखाईआ।

फ़रीद कहे क्यों जांदा ख़ामोश, लुक लुक पन्ध मुकाईआ। कुछ याद कर ला जिस वेले मेरे कोलों पैरां हेठां आ के मरया ख़रगोश, बच्चा ढाई दिन दा नज़री आईआ। मेरे उत्ते हुक्म दा लग्गा दोष, दोषी दिता बणाईआ। मैं उस वेले आपणे पैर दा ढाई उंगलां कट के पोश, तेरी भेंट कराईआ। बिना तेरी किरपा रहे ना कोई निर्दोष, साची सेव ना कोए कमाईआ। प्रभू तूं झट कन्न फड़ के हलूणया मैनूं आई होश, हवस दिती गवाईआ। कढ्ढ के अगम्मा कोश, भेव दिता खुल्हाईआ। कर के मदहोश, मधुर धुन दिती सुणाईआ। मेरे अंदर आई सोच, समझ लई बदलाईआ। जिस नूं याद करां रोज़, रोज़े बांगां विच शौदाईआ। की एह उसे दा चोज, जो आपणी खेल वखाईआ। फ़रीद कहे उस दिन मैनूं लग्गा इक्क रोग, दु:ख अंदरे अंदर बणाईआ। जिंनां चिर प्रभू ना देवे मौज, आपणा रंग रंगाईआ। साची सेज ना सवें ख़ौंत, आपणे अंग लगाईआ। एस जीवण नालों चंगी मौत, किवें झल्लां जुदाईआ। मैं चार लकीर दा बणाया इक्क चौंक, चारों कुण्ट ध्यान रखाईआ। उने चिर नूं नेड़यों कुत्ता प्या भौंक, आवाज़ दिती लगाईआ। मैं हस्स के किहा सब कुछ उसे नूं दिता सौंप, उसे दी झोली पाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी रौंस, रस्ते रसत्यां विच्चों बदलाईआ। मुहब्बत विच कदे ना करे अदौत, झगड़ा ना कोए रखाईआ। उह मिल जाए ते इक्को बहुत, भजन बन्दगी दी लोड़ रहे ना राईआ। असीं आलणयों डिग्गे बोट, फड़ ना कोए उठाईआ। सच ना लग्गे चोट, सोई सुरत जगाईआ। मिले ना साची गोत, वरन बरन ना डेरा ढाहीआ। फ़रीद कहे बिन तेरी किरपा होवे ना कोए निर्दोष, दोषीआं मिले सज़ाईआ। फ़रीद कहे क्यों जावें छुप्प छुप्प, छुप्पण वाल्या दे समझाईआ। हुण केहड़ा अन्धेरा घुप, पाउणे तिन्न दा वक्त रिहा वखाईआ। ऐंवे भज्जां जावें टुप्प टुप्प, नीवीं अक्खां ध्यान लगाईआ। उन्हां कोलों पुछ, जेहड़े तेरा राह तकाईआ। बालू रेत विच तड़फदे कड़कदी जेठ दी धुप्प, बाग़ बग़ीचा सोभा कोए ना पाईआ। मेट के तृष्ना भुक्ख, तेरी ओट तकाईआ। ज़रा नेड़े आ के ढुक, अग्गे कदम उठाईआ। की तैनूं नहीं दुखियां दा दु:ख, एह वी देणा समझाईआ। लारयां विच करीं ना पुत्त पुत्त, पिता बण के आपणी गोद लैणा टिकाईआ। फ़रीद कहे ओ सूफ़ीआ तूं वी लागों उठ, आपणी लै अंगड़ाईआ। बुकल मार बहु ना गुठ्ठ, सिर गोडयां विच दबाईआ। साडी धार नहीं गई टुट्ट, किस कारण बणे पाँधी राहीआ। कुछ राख फड़ जेहड़ी

❋

❋

रखी विच मुठ्ठ, उंगलीआं विच दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। फ़रीद कहे प्रभू छड्ड दे आपणी वादी, वायदा कर ना देणा भुलाईआ। बेशक तेरी खेल निराली डाहढी, डाहढा हो के जगत सताईआ। असीं हुण नहीं सुणनी तेरी ढड्डां वाली रागी, ढोलक वाली शनवाईआ। साडी अंदरों सुरती जागी, सुत्ते लए उठाईआ। फ़रीद कहे एह सारे वड्डे भागी, भागां वाले नज़री आईआ। जिन्हां दी भगतां विच आबादी, दूजे घर ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। फ़रीद कहे तिन्न कदम उत्ते वेख मेरा झण्डा, झण्डी सब नूं रिहा हिलाईआ। सिगनल देवे नाल डण्डा, डण्डावत रिहा बदलाईआ। जिस कारण फ़रीद कहे मैं आया रावी कन्ढ्ढा, आपणा फेरा पाईआ। एह कौल इकरार प्रभू संदा, जिस दी सनद ना किसे वखाईआ। चरण चुम्मण सुरस्ती जमना गोदावरी गंगा, निउँ निउँ लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। फ़रीद कहे मेरे एथे पुराणे डब्बे, टुट्टे फुट्टे दिते सुटाईआ। डूँग्घी खाई विच दब्बे, फेर बाहर ना कोए कढाहीआ। तिन्न काले ते तिन्न बग्गे, तिन्न रंग बरंग जणाईआ। कुछ पाटे चीथड़ लाहे झग्गे, उह वी दिते सुटाईआ। उधरों आ गए चार गधे, आपणा फेरा पाईआ। मगर घुम्यार पैरीं दब्बे, भज्जया चाँईं चाँईंआ। एथे आ के खलो गए सभ्भे, अग्गे कदम ना कोए उठाईआ। कहिण फ़रीदा तैनूं किथों ख़ुदा लभ्भे, सानूं दे समझाईआ। फ़रीद किहा सबर करो अजे, तुहाडा लेखा दयां समझाईआ। जिस वेले इक्को जोत जगे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। खेल करे सूरा सरबगे, आपणा वेस वटाईआ। तुहाडा लेखा मेटे सभे, सभना मानस रूप वटाईआ। सच प्रेम दे देवे मज़े, मज़ा इक्क चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। फ़रीद कहे प्रभू थोड़ी दूर अग्गे इक्क छप्पड़ी, कन्ढ्ढी दा कन्ढ्ढा नज़री आईआ। उथ्थे मेरी विछणी तपड़ी, आसण लैणा जमाईआ। एह मैं लयांदी सी कोलों क्षत्री, टके नौ झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर वसाईआ। तपड़ी कहे मैं हुण नहीं रिहा तप्पड़, तपदी दिता ठराईआ। सच स्वामी गया अप्पड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। वरोला रिहा कोई ना झक्खड़, आंधी सके ना कोए उडाईआ। जिस दा इक्को सोहणा अक्खर, भगतां करे पढ़ाईआ। कूड़ हटा के पत्थर, सच करे सफ़ाईआ। नेत्र वरोल के अथ्थर, अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। तपड़ी कहे मेरी लम्बाई साढे तिन्न हथ्थ, फ़रीद मोढ्ढयां उत्ते टिकाईआ। दिने बहवे ते रात नूं देवे ठप्प, आपणे गोडे कोल रखाईआ। फेर मेरे उत्ते रख के हथ्थ, तलीआं नाल दबाईआ। इक्क दिन मैं हो के बेवस, बोली दिती लगाईआ। मैथों दूर हो के वस, क्यों

❋

❋

ऐवेंं रिहा सताईआ। फ़रीद किहा कमलीए तूं वी राम जप, जो सब दा इक्क गोसाँईंआ। फेर उत्तों मेरे कढ्ढ के वट्ट, सहिज नाल हथ्थ दिता फिराईआ। मेरे उतले रोम कट, साफ़ सुथरी दिता कराईआ। मेरे अंदर ख्वाहिश होई झट, आसा लई बदलाईआ। बिरहों दा वज्जा फट्ट, अग्नी तत गवाईआ। मैं रो के किहा फ़रीदा मैनूं कुझ दस्स, सति सच समझाईआ। तपड़ी कहे जिस वेले उस मैनूं वेख्या आपणी नाल अक्ख, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। मैं कक्खों हो गई लख, मेरी कीमत कोए ना पाईआ। मैं बाहों फड़ ल्या झट, फ़रीद दा हथ्थ आपणे सीने उत्ते टिकाईआ। उस ने किहा तूं सोहँ ढोला रट, एह भगतां दी बाणी धुर दी चली आईआ। जिस वेले आवे साहिब सुल्ताना बण के जट्ट, सिध्धा सादा भेख बणाईआ। सब दा लहिणा देवे ठप्प, अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। तपड़ी किहा की एह पक्क, एसे तरह खेल खिलाईआ। फ़रीद किहा जो किहा सो सच, सति सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। तपड़ी कहे मेरा ताणा पेटा, दोहरी धार नज़री आईआ। फ़रीदा हुण अवतारां पैगम्बरां गुरुआं कोल ठेका, दुनिया हिस्सयां विच वण्डाईआ। फेर केहड़ा बणे नेता, जो हुक्म सच प्रगटाईआ। फ़रीद कहे मैनूं आ गया चेता, चेतावनी दयां सुणाईआ। जिस गोबिन्द ने अज्जे आ के बाल चाढ़ने भेंटा, सूलां सथर सेज हंढाहीआ। उस ने पुरख अकाल दा फेर बणना बेटा, जोती धार शब्द रूप बदलाईआ। उह सब दा रखे चेता, भुल्ल विच भुल्ल ना कोए रखाईआ। जोती जामा धरे वेसा, वेखे थाउँ थाँईंआ। तपड़ी किहा की मेरा वी होवे विच हिस्सा, परदा देणा उठाईआ। फ़रीद किहा उह सब दा सांझा पिता, लेखा सब दा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। फ़रीद कहे प्रभू मैं बूटा लाया इक्क खजूर, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। एथों पुट्ठे कदम तेरां दूर, निशानी उच्ची जगह नज़री आईआ। उस नाल मैं कौल कीता ज़रूर, इकरार इक्क बणाईआ। निगाह मार के वेख्या दूर, दूर दुराडा तेरा नूर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। खजूर दा बूटा कहे मेरे फल नूं कहिंदे खज्जी, खा खा ख़ुशी बणाईआ। प्रभू किस बिध आवें की करें अज्ज पज्जी, भेव देणा खुल्हाईआ। तेरा नूर इलाही रब्बी, आलमीन तेरी वड्याईआ। किस बिध लहिणा चुकावें सभी, सभनां हो सहाईआ। पुरख अकाल कहे जिस वेले दुनिया पापां नाल जाए दब्बी, सिर सके ना कोए उठाईआ। कायम रहे कोई ना गद्दी, गदागर होवे लोकाईआ। निरगुण धार आवे भज्जी, भज्जे वाहो दाहीआ। होवे वीहवीं सदी, सद्दा दे सुणाईआ। वेखो पुरख अकाल आवे कदी कदी, कदीम दे विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा रहे ना सुदी वदी, वाधा आपणे नाल पवाईआ। लेखे लावे मच्छी डड्डी, डण्डौत इक्को इक्क सिखाईआ। जिस

❋

❋

बाल्मीक दी फट्टड़ कीती अड्डी, तिक्खी धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ। फ़रीद कहे औह वेख मन्दिर वाला बग़ीचा, घना नज़री आईआ। जिस विच ख़ाली दिसे पीपा, पीपा भगत दए गवाहीआ। झगड़ा प्या सत्तां दीपां, दीप जोत ना कोए रुशनाईआ। जगत रस होया फीका, अमृत जाम ना कोए पिलाईआ। कुछ लेखा दस्सया राम ने सीता, सीता ताईं सुणाईआ। कुछ इशारा कृष्न ने अर्जन नूं कीता तेर्हवां ध्याए विच गीता, ज्ञान नाल जणाईआ। जो मालक इक्क अनडीठा, लेखा सब दा फोल फुलाईआ। धुरदरगाही मीता, पतिपरमेश्वर आप हो जाईआ। जिस दे छत्र झुल्ले सीसा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा आप चुकाईआ। फ़रीद कहे पिछली सारी वेख ला फ़रद, दस्सण दी लोड़ रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे दर्द, दुखियां दु:ख गवाईआ। तेरी मेहर सदा असचरज, अचरज लीला देणी वखाईआ। योद्धे सूरबीर मर्दाने मर्द, मदद तेरी मंग मंगाईआ। इक्को वार करां अरज़, बेनन्ती दिती सुणाईआ। साहिब तेरा कुछ ना होवे हर्ज, हर्जाने सब दे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव अभेदा आप जणाईआ।

फ़रीद कहे प्रभ अग्गे जा उठ, पिछले साथी राह तकाईआ। जन भगतां रेते दी भरनी इक्क इक्क मुठ्ठ, घुट्ट के लैणी दबाईआ। अग्गे जाणा चुप, रसना बोल ना कोए सुणाईआ। उस तों लैणा पुछ, जो नेत्र नैणां नीर वहाईआ। विछोड़े विच गया सुक्क, हड्ड मास नाड़ी ल्या जलाईआ। मुहब्बत विच मेट दु:ख, दुखियां दर्द मिटाईआ। बिन तेरी किरपा मिले कोई ना सुख, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। रेत कहे मेरी मुठ्ठी लैणी भर, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। पिछला पूरा होवे वर, जो राम सीता गया समझाईआ। उस दा लँघणा दर, जो दरवाज़ा रिहा खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला रिहा पढ़, सोहणा राग अल्हाईआ।

एह रावी दा पार किनारा, पिछला वहिण सोभा पाईआ। अगला लेखा बणया फेर दोबारा, पिछला निशान मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। एह रेत दी मुठ्ठी पुराणी, पुराण सके ना कोए समझाईआ। जिस वेले गुर अर्जन लिखण लग्गा सी बाणी, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। उस वेले झलक होई नूरानी, नूर जोत रुशनाईआ। खेल वेख्या असमानी, वज्जी सच वधाईआ। वहिण वेख्या पाणी, अमृत धार प्रगटाईआ। सुणया धुर

❋

❋

फ़रमानी, श्री भगवान दिता सुणाईआ। अर्जन तैनूं देणी पए कुरबानी, कर्म कांड ना कोए वखाईआ। इक्क रेत दी मुठ्ठी तेरी निशानी, जो निशाना तैनूं लए बणाईआ। सतिगुर सब दा जाण जाणी, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा लाहीआ। हुक्मे अंदर खोल्हया भेत, पुरख अकाल गुर अर्जन दिता समझाईआ। पहलों मुठ्ठी भर के रेत, आपणे उत्ते लैणी सुटाईआ। फिर सोहणी बणा के सेज, आसण लैणा जमाईआ। फिर कलम चले तेज़, भज्जे वाहो दाहीआ। कोल नंगी वखा के तेग़, परदा दिता चुकाईआ। जिस वेले तेग़ बहादर दिता भेज, कटार उसे दे हिस्से आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल वरताईआ। रेत कहे मैं प्रेम विच रत्ती, गुरमुखो थल्ले दयो टिकाईआ। मेरा सांझा हिस्सा ते सांझी पत्ती, गुर अर्जन दिती बणाईआ। जे मैं सीस दे विच ना पैंदी तत्ती, तत्तां नूं ना देंदी जलाईआ। मैनूं फिर किसे नहीं सी कहिणा सच्ची, मैं सच्ची प्रभ दे भाणे विच समाईआ। रेत कहे उस वेले सारे मीट गए अक्खी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैं बणी रही पक्की, अर्जन दे सीस उत्ते पै के पैरां ताईं आपणी धार बणाईआ। एह नज़ारा मेरे बिनां होर किसे वेख्या नहीं अक्खी, अख़ीर तक्क अर्जन दा दर्शन पाईआ। अन्त वेले मार के जफ्फी, नाल चिम्बड़ के दिती दुहाईआ। सोहणी सति सरूप नाल फब्बी, जख़मां उत्ते आपणा आप दिता टिकाईआ। मैनूं नज़ारा आया नूर रब्बी, सति जोत होई रुशनाईआ। मैं फिर अग्गे हो के भज्जी, पल्लू गल विच पाईआ। कुछ मैनूं भेत दस्सीं, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। गुरू अर्जन किहा ओ रेते जिस वेले प्रभ नूं भगतां ने बध्धा नाल रस्सी, हथ्थकड़ी हथ्थां नूं लगाईआ। ओस वेले ओसने सारी तारनी डड्डी मच्छी, जो रावी कन्ढ्ढे डेरा लाईआ। जेहड़ी कहाणी राम ने कीती पंचबटी, उस दा बदला देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर वसाईआ। रेत कहे एथे सारी वसदी बस्ती, बिनां धड़ तों नज़री आईआ। जित्थे आवे प्रीतम अर्शी, फर्श सोभा पाईआ। सारयां दी ख़ुशीआं वाली बरसी, साचा सगन मनाईआ। जिन्हां दा मालक इक्को निधपरती, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। उह सब दी मेटण आया सर्दी, दर्दीआं दर्द गवाईआ। फेर निगाह रखाए दिशा चढ़दी, आपणी अक्ख उठाईआ। दुनिया दी बाज़ी लग्गे सीस धड़ दी, धड़यां विच दुहाईआ। गुरमुख आसा रहे ना सड़दी, अग्नी अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा इक्क वखाईआ। ऐथे हार शृंगार कीता सी सुंदरी, सोहणा रूप बणाईआ। ज़बानों हो के गुंगली, अक्ख इशारे नाल समझाईआ। मैं किथे लभ्भां जंगलीं, जूहां खोज खुजाईआ। जे अरज़ोई मेरी मन्न लई, मनसा पूर कराईआ। मैं जीवां ते जीवां उसे चन्न लई, जो दो जहानां करे रुशनाईआ। कुछ वस्त लै के आवे मेरे कन्न लई, सहिजे दए फड़ाईआ।

❋

❋

मैं आस नहीं रखदी कोई धन लई, धर्म दा राह इक्क तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग वखाईआ। सुंदरी कहे मैं जोबनवन्ती, वतन आपणा आई तजाईआ। इक्को दर दी बण के मंगती, झोली रही वखाईआ। पिच्छे चार जुग रही संगदी, नेत्र अक्ख शरमाईआ। जिस वेले भगतां धार वेखी चोली रंगदी, मिल के रंगले माहीआ। मेरे अंदर ख़ुशी आई अनन्द दी, अनन्द विच सुणाईआ। पिछली पिच्छे हंढ गई, हुन्दी रही जुदाईआ। हुण प्रगट होया प्रेम प्रीती गंढ्ढ लई, गंढ्ढ आपणे नाल रखाईआ। मैं वेस नहीं कीता भेख पखण्ड लई, कन्त इक्को इक्क मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग रंगाईआ। सुंदरी कहे ओअँ हरीअँ लरीअँ सुंदरी यनमहि बाला, गोबिन्द गया लिखाईआ। ओअँ सोहँ पुरख अकाला, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। नूर ज्वाली शब्द रखवाला, चारों कुण्ट सहाईआ। सच मुहब्बत धुर दी माला, मन का मणका दए भवाईआ। साचा मार्ग इक्क सुखाला, सहिजे देवां जणाईआ। गुर अर्जन प्रभ तेरा दे के गया अहिवाला, नाम संदेशे विच सुणाईआ। कृष्न दस्स के गया ग्वाला, काहन कान्हा राह तकाईआ। राम ने राम दस्सया मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। अष्टभुज इशारा कीता जोत ज्वाला, दुर्गा सिँघ सवार सरनाईआ। करे खेल प्रभ निराला, निराकार फेरा पाईआ। जित्थे मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ्ठ नहीं कोई गुरूदवारा, पिण्ड गराँ नगर खेड़ा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल वरताईआ। रावी कहे मैं रोवां कि हस्सां, सख़ीओ मैनूं दयो समझाईआ। मेरीआं बदल गईआं अक्खां, अक्खीआं वाल्लयो अक्ख रही ना राईआ। किहड़ी कूटे नठ्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। दोहथ्थड़ मार के उपर पट्टां, बौहड़ी बौहड़ी सुणाईआ। सिर ओस दे चरणां सट्टां, जो सुत्तयां रिहा उठाईआ। जो लँघ के आया विंगीआं टेडीआं वट्टां, पन्ध मज़्हबां वाला मुकाईआ। आपणी कथा कहाणी ओस नूं दस्सां, अनसुणत दयां सुणाईआ। जे तूं साहिब सतिगुर सच्चा, सच दे सरनाईआ। जन भगत तेरा बच्चा, गुरमुखां लै तराईआ। रावी कहे जन भगतो मेरा किनारा कच्चा, ढाह ढाह आपणा रुख़ लए बदलाईआ। मेरे प्रभ दा सुण लओ पता, जो पतण आयां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क चढ़ाईआ। रावी कहे ना हस्सणा ना रोणा, नैणां नीर ना कोए वहाईआ। ना जागणा ना सौणा, ग़फ्लत विच ना वक्त गवाईआ। इक्को प्रभ दा दर्शन पाउणा, दूजी आस ना कोए तकाईआ। जिस ने मुरदयां फेर जवाउणा, जीवण जोत करे रुशनाईआ। दर ओसे सीस निवाउणा, जित्थे मिले सच्ची सरनाईआ। अगला खेल की वरताउणा, हुक्म देवे धुरदरगाहीआ। रावी तेरा आर पार कन्ढ्ढा नेत्र नैणां नीर सर्ब वहाउणा, सति विच ना कोए समाईआ। कलयुग कोई दो चार दिन दा पराहुणा, पारब्रह्म

❋

❋

प्रभ लेखा दए मुकाईआ। गढ़्ह हँकारी बुरज ढाउणा, ढाह ढाह ख़ाक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग इक्क रंगाईआ।

फ़कीर कहे फ़ाका कशी दी फ़कीरी, फ़िकर दिता गवाईआ। शरअ दी ज़ंजीरी, शरअ नाल बंधाईआ। जगत दी दिलगीरी, जगत विच समाईआ। मुर्शदां दी पीरी, पीरां दी वड्याईआ। सारे कूकण वक्त आया अख़ीरी, आख़र इक्क सुणाईआ। रावी कहे सब दी बदल जावे तकदीरी, तदबीर इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। रावी कहे वे रविदास, वीरा तैनूं दयां सुणाईआ। मैं वी ओस दी इक्क शाख़, भज्जां वाहो दाहीआ। मिलण दी रखी आस, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। अर्जन दस्स के गया ख़ास, सिफ्तां विच सालाहीआ। निरगुण नूर करे प्रकाश, जोती जाता फेरा पाईआ। तेरे चल के आवे घाट, घाटा पूर कराईआ। रावी कहे आह मेरी ओस वेले दी अख़ीरी वाट, जिस कन्ढ्ढे उत्ते बहि के सुथरे डण्डे गए वजाईआ। जलधार मारदा ठाठ, लहर लहर नाल टकराईआ। इक्क दिन ढाई मिन्ट नानक ने मर्दाने कोलों वजाई सी रबाब, आसण एसे जगह लाईआ। ओसे वेले आया धुर जवाब, शब्द दिता सुणाईआ। जिस वेले दीन दुनी दा बदलणा राज, कलयुग क्रिया कूड़ मिटाईआ। भगतां दा चलाउणा जहाज़, गुरमुखां संग बणाईआ। नवां वखा समाज, सृष्टी देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। रावी कहे मेरी नमस्ते, नमस्कार सरनाईआ। प्रभू तेरे भगत रहिण वसदे, जिन्हां मैनूं दर्शन दिता कराईआ। एह मालक बणे हक दे, सच विच समाईआ। पैंडा करदयां कदे ना थकदे, भज्जण वाहो दाहीआ। अज्ज फ़ैसले कर दे पिछले करमां दे फ़क्क दे, लेखा अवर ना कोए जणाईआ। एह मतवाले होण तेरी प्रेम प्यार दी रत्त दे, रतन अमोलक लए बणाईआ। मैं ठीक वेख्या एह ओहो सोहँ ढोला जपदे, जो अर्जन मेरे विच वड़ के गया गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भण्डारे दे सति दे, सति सति सति इक्क वरताईआ।

रावी कहे मेरे विच आउँदीआं वेखो कांगां, लहर लहर नाल टकराईआ। जन भगतो सतिगुर दे सिर ते पंजे रख दयो डांगां, हौली हौली ठुकराईआ। जुग बीते तेरीआं रखदयां तांघां, अक्खां राह तकाईआ। मस्जिद मनारे दितीआं बांगां, मम्बरां

❋

❋

उत्ते दुहाईआ। तूं किहड़े राहे जांदा, आपणा रस्ता देणा समझाईआ। केहड़ा ढोला गांदा, राग की अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। पुरख अकाल कहे क्यों वज्जण सिर विच सोटे, परदा दयां उठाईआ। इक्क दिन सीता आपणे लाल कीते पंजे पोटे, पंज पंजां नाल छुहाईआ। फेर चढ़ के उत्ते कोठे, राम दा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल बणाईआ। सीता कहे राम दुहाई, राम राम सुणाईआ। राम कहे मेरा लशकर शाही, होणी अन्त जुदाईआ। भरत शत्रुगण तेरी लड़ाई, प्रेम विच प्रगटाईआ। जिस ने राज गद्दी दिती तजाई, बणां दा राह तकाईआ। उस ने करनी होर लड़ाई, रावण गढ़्ह तुड़ाईआ। तुहानूं मिले ना कोए सज़ाई, राम दे सीस उत्ते डण्डे दयो छुहाईआ। रोण नैणां नीर वहाई, रो के रहे कुरलाईआ। तूं राम वड्डा भाई, रघुपति अख्वाईआ। किस बिध देदीए सज़ाई, सज़ा जगत वाली भुगताईआ। राम ने किहा एह भगतां दी वड्याई, जो हुक्म मन्न के सीस निवाईआ। जिस वेले पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग कूड़ी बदले शाही, शहिनशाह आपणा वेस वटाईआ। ओस वेले एह लेखा दए चुकाई, मेरा कीता कौल पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा रिहा मुकाई, चार जुग दा भुल्ल कोए ना जाईआ।

४ माघ शहिनशाही सम्मत ३ ओगरा हरि संगत ज़िला गुरदासपुर

रावी कहे मैं सिर ते लई चिट्टी चुन्नी, घुंमर ख़ुशीआं नाल पाईआ। चार जुग दी पिछली आसा सब दी पुन्नी, मनसा तृप्त कराईआ। नाता कूड़ा वेख्या दीन दुनी, दयावान दए वड्याईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को गुणी, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जिस दी शब्द आवाज़ सुणी, सरोते हो के ध्यान लगाईआ। अन्त मैल धुली, पतित पुनीत वखाईआ। मेरी ख़ुशी आ गई उत्ते बुल्लीं, मुस्कराहट विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पूर कराईआ। रावी कहे मेरे सोहणे चिट्टे वस्त्र, भूषन नज़री आईआ। नैणीं तक्के अगम्मे शस्त्र, अस्त्रां नाल वड्याईआ। लेखा याद आया दसरथ, राम रामा गया जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ऐशो इशर्त, जगत विकार विच हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग वखाईआ। रावी कहे मेरा सोहणा रूप निराला, प्रेम लहर टकराईआ। प्रभ मिल्या पुरख अकाला, अकल कलधारी दया कमाईआ। मेरा तुट्टा कूड़ जंजाला, जागरत जोत करी रुशनाईआ। वक्त वेख्या हाला, बेहालां लए उठाईआ। कूड़ी क्रिया टिक्का रहे ना काला, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। सब दा पूरा कर

❋

❋

सवाला, आसा मनसा वेख वखाईआ। सति धर्म दी बदल के चाला, चाल निराली इक्क प्रगटाईआ। सन्त सुहेला वेख के बाला, गुरमुख आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। रावी कहे मैं वेखी सच प्रीत, प्रीतम इक्को इक्क कमाईआ। धुर दा सांझा मीत, हर घट सोभा पाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग रीत, रीतीवान आपणी आप वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गीत, सोहँ शब्द करे शनवाईआ। निरगुण हो के वसे चीत, मन चंचल डेरा ढाहीआ। जन भगतां काया करे ठंडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। नाम भण्डारा कर बख्शीश, रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे सोभा पाईआ। रावी कहे मैं वेख्या अजब रिवाज, सोहणी बणत बणाईआ। सब दे पूरे कर के काज, लेखा मूल चुकाईआ। सीस जगदीश रख के ताज, ताजां वालयां दए खपाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बेड़ा डुब्बे जहाज़, शौह दरया रुढ़ाईआ। जन भगतां करे आबाद, उजड़े खेड़े आप वसाईआ। सन्त सुहेले वेखे साध, जिन्हां साधना इक्क समझाईआ। जगत तृष्ना मेट के आग, अग्नी अग्ग गवाईआ। हँस बणाए काग, कागों हँस उडाईआ। दीपक जोत जगा चिराग़, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। साचा देवे अगम्म स्वाद, बिन रसना रस चखाईआ। रावी कहे मेरी ओस नूं आदाब, सिर चरणां उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुरमति मैल सब दी धोवे दाग़, दग़ेदारी दा पैंडा दए मुकाईआ।

५ माघ शहिनशाही सम्मत ३ ओगरा हरि संगत ज़िला गुरदासपुर

कलयुग कहे आओ द्वापर त्रेता सतिजुग, सति वाल्लयो तुहानूं दयां वखाईआ। हुण मेरी वी औध रही पुग, वेला अन्त सुणाईआ। चार कुण्ट अन्धेरा घुप्प, मेरी सेवा बेपरवाहीआ। नाता जुड़या रहिण नहीं दिता पिता पुत्त, सज्जण मीत करन लड़ाईआ। साचा नाम गया छुप, उग्घण आथण नज़र कोए ना आईआ। मैं प्रभू दा लाडला सुत, जग साची सेव कमाईआ। तुहाडे साहमणे इक्क बचन लवां पुछ, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। साहिब सतिगुर, तिन्ने जुग मेरे नाल करदे दु:ख, वैरी रूप बणाईआ। पुरख अकाल कहे, क्यों, दस्स मेरे पुत्त, बच्चया भेव खुल्हाईआ। प्रभू एह कहिंदे अग्गे गुर अवतार पैगम्बर बणदा रिहा मनुक्ख, तत वजूद हंढाहीआ। हुण निरगुण धारों आया उठ, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां रिहा तुठ, मेहर नज़र टिकाईआ। परदा ओहला रिहा ना लुक, मुख नकाब ना कोए टिकाईआ। कुछ लहिणा रावी दी गुठ्ठ,

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर दए वड्याईआ। कलयुग कहे तिन्ने जुग बड़े हावी, हिम्मत वाले नज़री आईआ। हुण मेरे प्रभ दी वेखो भावी, भाणा की वरताईआ। चरण छुहाउणा कन्ढ्ढे रावी, रावण दूती दए उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सति धर्म दी कर के गए लावी, हिस्सा आपणा आप उठाईआ। भविख्तां नाल वारता थोड़्ही गावी, गा गा गए जणाईआ। जिस वेले सृष्टी होई निथावीं, गुरू गुरदेव ना कोए सहाईआ। बल रहे ना भुजां बाहवीं, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। कूड़ी क्रिया तपे आवी, अग्नी अग्ग जलाईआ। कलयुग कहे गुर अवतार पैगम्बरां सब ने आख्या प्रभ ओस वेले आवीं, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। दीनां मज़्हबां तक्कड़ी करीं सावीं, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव चुकाईआ। कलयुग कहे वेखो साच किनारा, तट इक्क वखाईआ। जित्थे पिरथू बण के सेवादारा, सेवा आपणी गया कमाईआ। धनंतर फिरया विच उजाड़ा, जड़ी बूटी खोज खुजाईआ। नर सिँघ एथे कर के गया इशारा, प्रहलाद परदा लाहीआ। ध्रू नूं वखाया धर्म दवारा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कबीर दिता सच इशारा, गंगा धार दुहाईआ। सधने रो के ज़ारो ज़ारा, उंगली आपणी दिती उठाईआ। एह खेल अगम्म अपारा, जैदेव वड्याईआ। देवत सुर करन निमस्कारा, मुन जन सीस झुकाईआ। ब्रह्मा चार दिन कर के गया गुज़ारा, एसे कन्ढ्ढे आसण लाईआ। शंकर पार्बती दा धर्म लग्गा अखाड़ा, नौ दिन पुठ्ठी पैरीं नाच नचाईआ। लछमी लाल रंग चाढ़ के गाड़्हा, विष्नूं चरणां सेव कमाईआ। परवरदिगार लंमां कर के दाढ़ा, निरगुण फेरा गया पाईआ। इन्द्र दा सुफ़ने वाला अखाड़ा, अपच्छरां नाच नचाईआ। बल दा सर्दी वाला जाड़ा, अग्नी तत गवाईआ। आवी चाढ़न वाला घुम्यारा, प्रहलाद दे समें दा जिस दी एथे जन्मी माईआ। गोबिन्द दा तिक्खा कुहाढ़ा, मुट्ठ एसे लक्कड़ी नाल छुहाईआ। कलयुग कहे वेखो मेरे यारा, द्वापर त्रेता सतिजुग दयां सुणाईआ। पुरख अकाल करे खेल न्यारा, न्याँकार आपणा फेरा पाईआ। जिस कारण चलया फेर दुबारा, दुबिधा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा बण सहारा, सहायक इक्को इक्क अख्वाईआ।