पुस्तकालयभाग २०

५ माघ शहिनशाही सम्मत ३ रावी किनारे ज़िला गुरदासपुर

फ़रीद दे कोल आ गई इक्क घुग्गी, घूं घूं कर के रही सुणाईआ। नेत्र छहबर रो पई भुब्बीं, अक्खीआं जल वहाईआ। मेरी निक्की जेही बुद्धि, सकां ना कुछ समझाईआ। मैनूं प्रभ मिल्या नही चौंह जुगीं, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। मैं चल

❋

❋

के लत्तों हो गई डुड्डी, बलहीण अख्वाईआ। लक्क तों हो गई कुब्बी, सिध्धा अंग ना कोए कराईआ। मैनूं रमज़ दस्सी किसे नहीं गुज्झी, सिफ्तां सुण सुण झट लँघाईआ। मेरी पार दरया तों झुग्गी, बड़ी औखी एथे चल के आईआ। वेखीं कोई खेल ना दस्सीं दूजी, इक्को नाल लैणा मिलाईआ। जिस दे प्रेम अंदर रुझी, अठ्ठे पहर गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वखाईआ। घुग्गी कहे वे फ़रीदा फ़क्कर, फ़ाके वाल्या देणा समझाईआ। तेरे दर ते गई अप्पड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा विछया वेख्या तप्पड़, धरती उत्ते सोभा पाईआ। जल पीता थोड़्हा विच्चों छप्पड़, आपणी तृखा बुझाईआ। मेरी सिध्धी लगा दे टक्कर, प्रभ दे नाल मिलाईआ। फ़रीद किहा मेरा वी कक्खां वाला छप्पर, महल अटल ना कोए सुहाईआ। अजे कलयुग झुल्लणा अन्धेरी झक्खड़, चारों कुण्ट दुहाईआ। भैणां भाईआ नहीं बन्न्हणा रखड़, जगत विहार देणा तजाईआ। सृष्टी उत्ते कूड़ा चलणा चक्र, चार कुण्ट भवाईआ। दीन दुनी ने करना मकर, फरेबां विच फ़रेब कमाईआ। किसे शरीणी नहीं वण्डणी शकर, मिठ्ठा रस ना कोए चखाईआ। प्रेम दा लिखे कोई ना पत्र, पाती घर ना कोए पुचाईआ। ओस वेले निरगुण धारों आवे उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। भगत सुहेले लभ्भ के पुत्तर, पिता पूत जोड़ जुड़ाईआ। आवे रावी दे कन्ढ्ढे ओसे नुक्कर, जिस दा नुकता ना कोए जणाईआ। कीता कोल ना जावे मुकर, जुग चौकड़ी होए सहाईआ। फिर दोवें मिल के करीए शुकर, सीस जगदीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। घुग्गी कहे मैं लंगड़ी लूल्ही, बलहीण अख्वाईआ। ओने चिर नूं गवालण आ गई रस्ता भूली, मटका दूध सीस रखाईआ। ओने चिर नूं वेचण वाला आ गया मूली, निमक आपणे हथ्थ टिकाईआ। ओने चिर नूं शंकर आ गया मोढे उत्ते रख त्रसूली, अलख अलख नाअरा लाईआ। ओने चिर नूं हवा ने उडा दिती धूली, घट्टा मिट्टी छार दिती बणाईआ। ओने चिर नूं मुलज़म आ गया जिस नूं चाढ़ना सी सूली, सज़ा जगत वाली भुगताईआ। ओने चिर नूं गज आ गया जो मस्ती विच रिहा झूली, आपणा सुंड हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। घुग्गी कहे मैं डुड्डी लंङी बलहीण, जोबन रिहा ना राईआ। मैं पिछले वेखे जुग तीन, जुग जुग जन्मां विच भवाईआ। मैनूं राम ने दिता यकीन, कृष्न भरोसा गया बणाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद कीती तलकीन, कलमयां विच शनवाईआ। सूफ़ीआं किहा आलमीन, अल्ला हू अकबर नाअरा लाईआ। मैं जो वेख्या सो करदा गया तक्सीम, सांझा संग ना कोए रखाईआ। मेरी आसा पुराणी कदीम, पिछली दयां दृढ़ाईआ। मैं जद बणां ते बणां मदीन, नर रूप ना कोए वखाईआ। इक्को आस प्रभ दे रहां अधीन, सद सद सेव कमाईआ। मुहब्बत विच लीन,

❋

❋

दूजा कन्त ना कोए हंढाहीआ। फ़रीदा तूं दस्स तूं पक्का कि हकीम नीम, ख़तरा जान ना कोए वखाईआ। फ़रीद किहा उह मालक रैहम रहीम, रहमत विच वड्याईआ। नेत्र अन्ध ना होए नाबीन, हर घट अंदर वेख वखाईआ। तेरा प्रेम परे जल मीन, रीती भगत वाली नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग वखाईआ। घुग्गी कहे मेरा ना घर ना घौंसला, आल्हणा नज़र कोए ना आईआ। इक्को प्रभू मिलण दा हौसला, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जन्म मरन दा नहीं कोई तौखला, भय विच ना कोए डराईआ। फ़रीद किहा हुण अग्गों ज़बान रोक ला, कुछ कहिण कहिण ना पाईआ। इक्क वार थोड़ा सोच ला, समझ समझ विच्चों प्रगटाईआ। आपणे आप दा वज़न जोख़ ला, की भगती सेव कमाईआ। घुग्गी कहे मेरा तन वजूद खोखला, नामहीण ना कोए वड्याईआ। जो कुछ लभ्भे ओहो खाण नूं बोच लां, चुंझीं चुग चुग आपणा झट लँघाईआ। एहो आसा प्रभू जन्म मरन दा रोग लाह, क्यों चुरासी विच भवाईआ। सच प्रीती दस्स राह, रहिबर इक्क अख्वाईआ। फ़रीद किहा उह इक्को इक्क ख़ुदा, निरगुण नूर डगमगाईआ। कलयुग अन्तिम जावे आ, आलम वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। तैनूं विछड़ी नूं लए मिला, मेल मिलावा आपणे नाल रखाईआ। मैं वी आवां ओसे थाँ, दोहां मिल के वज्जे वधाईआ। पिछला दसे ना कोए निशां, हर घट जाणी फोल फुलाईआ। साडा दोहां दा इक्क गवाह, जिस दी गवाही ना कोए बदलाईआ। फ़रीद किहा घुग्गीए दोवें मिल के करीए दुआ, वास्ता इक्को अग्गे पाईआ। जेहड़ा चलाए आपणी रज़ा, राज़क रहीम अख्वाईआ। उह मिले महबूब ख़ुदा, ख़ुद मालक धुरदरगाहीआ। दोहां ने इक्ट्ठा सीस दिता झुका, प्रभ तेरी सरन सरनाईआ। साडा आपे लेखा दईं मुका, सब कुछ तेरी झोली पाईआ। एसे कारण गया आ, मलाहां दा मलाह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं रिहा तरा, तारनहार इक्क अख्वाईआ।

५ माघ शहिनशाही सम्मत ३ उजागर सिँघ दे गृह राज पुर चेबे ज़िला गुरदासपुर

रावी कहे त्रेते दी गल्ल, सच्ची दयां सुणाईआ। ऐथे वड्डा हुन्दा सी झल्ल, बूटे कंडयां वाले समझाईआ। इक्क वैरागीआं दा दल, नौ तेरां गणत गणाईआ। सिध आसण बैठे मल्ल, माटी पोच पुचाईआ। पवित्र लै के जल, कुम्भ विच रखाईआ। पाहन पा के गल, ठाकर चुम्म के ख़ुशी बणाईआ। रेत दा वेख के थल, ख़ाक सीस विच सुटाईआ। प्रीती विच रल, ध्यान प्रभ दे वल्ल टिकाईआ। मृग वछा के खल्ल, बहि के सोभा पाईआ। कोल डूँग्घी वहिण डल, सत्त हथ्थ नाप मिणाईआ।

❋

❋

अग्गे मिट्टी वाली ठल्ल, वहिन्दा वहिण दए अटकाईआ। उपर सन्यासी बैठा सिँघासण मल्ल, इक्को शंकर राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार चलाईआ। रावी कहे बहुभारी हुन्दे सी दरख़त, टहणीआं पत्तयां नाल लहराईआ। इक्क दिन तिन्न दा सी वक्त, दिवस आपणा जोबन रिहा वखाईआ। राम दा आ गया भगत, मस्तानी बिरती विच शौदाईआ। रख के बहि गया वरत, अन्न दाणा ना मुख छुहाईआ। प्रभ नाल ला के शर्त, सवासयां विच सुणाईआ। जिंनां चिर ना देवें दरस, आपणा आप प्रगटाईआ। मेरी बुझे मूल ना हरस, हवस ना कोए गवाईआ। मेहरवान कीता तरस, त्रैगुण अतीते दिता सुणाईआ। जिस वेले निरगुण धार आवां उत्ते फर्श, जोती जामा वेस वटाईआ। इक्क दिन सुफ़ने विच एह खेल वेख्या भरत, कैकई बेटा अक्ख खुल्हाईआ। सृष्टी हुन्दी दिसी ग़रक, धीरज धीर ना कोए धराईआ। झगड़ा प्या नार मर्द, घर घर होए लड़ाईआ। दुखियां कोई ना वण्डे दर्द, दीनां अनाथां ना कोए सहाईआ। भरत ने रो के कीती अरज़, राम तेरा नाम दुहाईआ। शब्द अगम्मी आई ग़रज, बोल के दिता सुणाईआ। एह खेल होणा असचरज, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जिस वेले आया योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। जन भगतां सिध्धी करे नरद, दीन दुनी दा पासा दए उलटाईआ। शरअ कसाई रहे ना करद, कातिल मक्तूल करे सफ़ाईआ। पिछली फोल के वेखे फ़रद, फ़ैसला हको हक सुणाईआ। सिध्धा चल के आवे निधड़क, आपणा पन्ध मुकाईआ। राह खहिड़ा कोई नहीं होणी सड़क, पगडण्डी भज्जे वाहो दाहीआ। नूर नुरानी होवे मटक, जोबन जवानी वेस वटाईआ। राह विच ना जावे अटक, अटकां पिछलीआं दए कढाहीआ। नाल हरि संगत होवे कटक, दल लशकर शाही नज़री आईआ। जिस दा हुक्म होवे सख्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। भरत वेख्या उपर अर्श, अक्खां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर दए वड्याईआ। भरत दे अंदर आई ख़ुशी, बैठा ध्यान लगाईआ। ओधरों आ गया इक्क जोशी, जोतश नाल समझाईआ। उस दे नाल सी ओहदी दोहती, बाली नढ्ढी सोभा पाईआ। ओहदे अंदर जगे जोती, नूर नूर रुशनाईआ। ओस हथ्थ विच फड़ के सोटी, इशारा अग्गे दिता कराईआ। जिस वेले सति दी रही कोई ना रोज़ी, नाम भण्डारा ना कोए वरताईआ। धर्म दा रिहा कोई ना जोगी, जोगीशर सति ना कोए समाईआ। विवेक दा रिहा कोई ना बोधी, मन ममता होए हल्काईआ। सृष्टी अन्तर होवे रोगी, हउमे रोग ना कोए चुकाईआ। वासना किसे जावे ना सोधी, सुध रूप ना कोए प्रगटाईआ। झगड़ा पै जाए जञ्ञू बोदी, मुच्छ दाढ़ी नाल दुहाईआ। उस वेले खेल होणी इक्क छब्बी पोह दी, बाली नढ्ढी दिता सुणाईआ। प्रकाश होणा सच लो दी, लोआं पुरीआं करे रुशनाईआ। खेल

❋

❋

चलणी इक्क निर्मोह दी, जो मेहर मुहब्बत विच समाईआ। धार वेखणी इक्क गरोह दी, जो भगतां नाल वड्याईआ। एह वाट लंमीं होणी साढे तिन्न कोह दी, ओगरे तों ममीआं दिता मिणाईआ। आवाज़ आई हो हो दी, होका दिता सुणाईआ। अग्गे धार अद्धे कोह दी, जित्थे जोग जुगीशर सोभा पाईआ। ओथे खेल होणी लुट्ट खोह दी, ख़ाली हथ्थ दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बन्धन पाईआ। रावी कहे मैं इक्क वेरां रोई, चार जुग ध्यान लगाईआ। इक्क वेरां कीती दरोही, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। इक्क वेरां सिर तों लाही लोई, नपड़द हो के दिता वखाईआ। इक्क वार करी अरज़ोई, प्रभ अग्गे वास्ता पाईआ। इक्क वार होई निर्मोही, मुहब्बत दिती तुड़ाईआ। इक्क वार अर्जन दे चरणां नाल छोही, मुड़ के नज़र किते ना आईआ। मैनूं संदेसा देवे कोई, हुक्म नाल समझाईआ। परदेसण नूं मिले किते ना ढोई, भज्जयां राह ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। भरत कहे मैं सुफ़ने विच तक्क होया हैरान, हैरानी अंदर नज़री आईआ। जित्थे बीआबान, जंगल जूह वखाईआ। ओथे वेख्या की निशान, जो निशाना सोभा पाईआ। परम पुरख भगवान, निरगुण जोती जाता नूर रुशनाईआ। भूमिका सुहाए अस्थान, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जन भगतां हो के मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। निरगुण सरगुण करा पहचान, परदा दूई रिहा चुकाईआ। एह सहिजे गल्ल आण के दस्सी राम, निउँ के लागा पाईआ। राम किहा एह प्रभू दा काम, जुग जुग खेल खिलाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त सृष्टी दा विगड़े इंतज़ाम, नज़ाम नज़र कोए ना आईआ। मनुखता मज़्हबां दी होए ग़ुलाम, ज़ातां पातां पए लड़ाईआ। ओस वेले आवे इक्क अमाम, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी करे ना कोए पहचान, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावे गान, साचा ढोला इक्क सुणाईआ। सारे विछड़े मेले आण, रावी कन्ढ्ढे वज्जे वधाईआ। राम कहे भरत सुण ला के कान, सोझी सच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लेखा सब दा आया चुकाण, चार जुग दे परदेसी, जो निरगुण धार रहे वेखी, ओन्हां लेखा पूर कराईआ।

५ माघ शहिनशाही सम्मत ३ उजागर सिँघ दे गृह पिण्ड ममीआं ज़िला गुरदासपुर

धरनी कहे एह कशप मुन दी आसा, मोन विच बहि के ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बदलदा वेखणा पासा, पासा दीन दुनी खोज खुजाईआ। नूर तकणा निरवैर पुरख अबिनाशा, अकाल अकल कलधारी वेख वखाईआ। धर्म

❋

❋

दवारा वेखणा साचा, जित्थे क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करे ना कोए लड़ाईआ। जीउ पिण्ड वेखणा काचा, पंज तत काया मन्दिर अंदर एका निरगुण नूर जोत होए रुशनाईआ। पवणी पवण वेखणा स्वासा, जो दिवस रैण प्रभ दा नाम ध्याईआ। सच दवारे वेखणी रासा, बिन गोपी काहन आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। सति गव्वईआ वेखणा भाटा, जो धुन अनादी आत्मक राग सुणाईआ। धुर दा वेखणा पूजा पाठा, जो निरगुण निरगुण मेला लए मिलाईआ। सच दुआर दा खुल्हा वेखणा ताका, जित्थे गुर अवतार पैगम्बर मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। भगत भगवान सोहण साख्याता, जोती जाता मिल के वज्जे वधाईआ। सच दवारे जाए ना कोए निरासा, निरिच्छत सब दी आसा पूर कराईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेखे प्रभासा, टिल्ले पर्बत चोटी खोज खुजाईआ। चार वरनां अठारां बरनां जुग चौकड़ी फोले खाता, पुरख अबिनाशी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह साचा रंग रंगाईआ। कशप मुन कहे मेरी आशा अन्त अख़ीर, आख़र दयां दृढ़ाईआ। मैं पैदल लँघया मुक्कया पन्ध कश्मीर, कच्छ मच्छ दोवें देण गवाहीआ। झगड़ा वेख्या शाह हकीर, ऊँच नीच देण दुहाईआ। सब दी बदली वेखी ज़मीर, सच सुच ना कोए वरताईआ। सति धर्म दी समझे ना कोए लकीर, मज़्हब दीन नाल लड़ाईआ। कुछ इशारा दिता वास्ते कबीर, बिन हुक्मे हुक्म बणाईआ। जिस वेले सतिजुग कलयुग विच होवे ताअमीर, सति सतिवादी राह चलाईआ। करे खेल प्रभ गहर गम्भीर, निरगुण आपणी दया कमाईआ। लेखा जाणे बेनज़ीर, नज़र सब दी दए बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर होण दिलगीर, दरगाह साची सीस निवाईआ। शरअ कटे ना कोए ज़ंजीर, कड़ी कड़ी ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। धरती कहे मेरा धाम निराला, जुग जुग वण्ड वण्डाईआ। कशप ·षी वछा के दुशाला, मृगछाला सोभा पाईआ। राती सुत्तयां लग्गा पाला, करवट करवट विच्चों बदलाईआ। करे बेनन्ती अग्गे हरि गोपाला, दीनन हो के सीस निवाईआ। तूं समरथ साहिब आदि जुगादि सदा रखवाला, रक्ख्या करें थाउँ थाँईंआ। हउँ बालक तेरा लाला, नन्हां बच्चा नज़री आईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी शाहो भूप भूप सुल्तानां, राज राजाना आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम वेख मार ध्याना, बीस बीसा राह तकाईआ। प्रगट होवे योद्धा सूरबीर बली नौजवाना, मर्द मर्दाना इक्क अख्वाईआ। निरगुण धार निरवैर निरँकार जोती पहने जामा, कृष्ना रामा सारे सीस निवाईआ। पीर पैगम्बर करन सलामां, सजदयां विच सर ना कोए उठाईआ। सो साहिब सतिगुर दस्से अगम्मी इक्क कलामा, कायनात करे पढ़ाईआ। नाम डंक वजाए दमामा, दमां वाले सारे लए जगाईआ। सति धर्म दा लै के सच निशाना, भज्जे चाँईं चाँईंआ। ज़रूर पहुंचे एस अस्थाना, जित्थे बहि

❋

❋

के आपणी कार कमाईआ। मुहम्मद याद कराया विच कुराना, तीस बत्तीस सिफ्त सालाहीआ। जो मुर्शद मुरीदां करे दीवाना, महिरम हो के वेख वखाईआ। उह भगतां समझे ना कदे बेगाना, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। लहिणा देणा चुकावे दो जहानां, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त फोल फुलाईआ। सो बेनन्ती मन्ज़ूर करे परवाना, परवानगी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल दो जहानां, दोहरी आपणी धार वखाईआ।

५ माघ शहिनशाही सम्मत ३ सरदूल सिँघ वज़ीर पुर जट्टां
मलाह दे नाल रावी किनारे ज़िला गुरदासपुर

बेड़ी कहे मेरी निमस्कार, गुर गोबिन्द तेरी इक्क सरनाईआ। धुर मलाह बेऐब परवरदिगार, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। भवजल सागर गुरमुख डुब्बे ना मँझधार, चप्पू नाम मुहाणा इक्क लगाईआ। गुर अर्जन लिख के गया आपणी धार, रावी कन्ढ्ढा वेख वखाईआ। जिस वेले आवे कल कल्की अवतार, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। बेड़ी पिच्छे बेड़ा परवार दा जाए तार, वड्डा छोटा जन्म मरन विच कोए ना आईआ। सचखण्ड पुज्जे सच सच्चे दरबार, जित्थे पुरख अकाल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर वसाईआ। रावी कहे मेरा जल ठंडा, वञ्झां नाप नपाईआ। पुरख अकाल सच प्रेमीआं धुर दरबारे देवे गंढ्ढां, टुट्टयां गंढ्ढ वखाईआ। जिस प्रेम नूं लभ्भदी जमना सुरस्ती गंगा, नित नवित ध्यान लगाईआ। उस तों उत्तम सृेष्ट होया एह कन्ढ्ढा, जिस पत्तण ते मिल्या बेपरवाहीआ। बाहरों बन्दा अंदरों बख्शंदा, बख्शिश विच रहमत आप कमाईआ। सच प्रेम दा देवे इक्क अनन्दा, अनन्द धुर दा इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे देवे माण वड्याईआ। पार उतारे जगत मलाह, भगतां नाल वड्याईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, लहिणा देणा सब दा दए चुकाईआ। डूँग्घर पार कराए जल थल अस्गाह, टिल्ले पर्बत चोटी राह विच ना कोए अटकाईआ। सच दवारे देवे अगम्मी थाँ, जित्थे गुर अवतार पैगम्बर बैठे आसण लाईआ। धर्म दुआर दा धर्म न्याँ, लहिणा देणा पिछला झोली पा, पूरब वेख वखाईआ। दादू दे देहुरे एह सूफ़ी जिस ने बख्शाए गुनाह, गोबिन्द अग्गे सीस निवाईआ। चरण कँवल मंग पनाह, सिर कदमां उत्ते टिकाईआ। गोबिन्द पिठ्ठ उत्ते हथ्थ दिता टिका, थापी पुश्त पनाह लगाईआ। जिस वेले मालक ख़ालक प्रितपालक आवे बेपरवाह, इक्क नहीं तेरा बेड़ा सब दा पार कराईआ। छोटे वड्डे नढ्ढे

❋

❋

बच्चे स्त्री पुरुष साक सज्जण अद्ध विच रहे कोई ना, धर्म राए दी दए ना कोए सज़ाईआ। छयासीआं पिच्छे छे गुणां तेरा कुटम्ब दए तरा, छे शास्त्र छे घर छे गुर छे उपदेश नाल मिलाईआ। क्यों, जगत माया तों कीती नाह, गुरमुखां दी प्रेम नाल पकड़ी बांह, बेड़ी काठ उत्ते दिता थाँ, एसे कारण जन्म जन्म दे बख्शे गए गुनाह, रूह बुत्त दोवें पाक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां नूं करके जाए हां, हरि घाट हरि मन्दिर दरगाह साची सचखण्ड दुआर दए पुचाईआ।

रावी कहे लहिंदयोुं आया चढ़दे, लैहन्दा चढ़दा दक्खण पहाड़ वेख वखाईआ। कुछ भेव दस्स आपणे घर दे, की चोरी चोरी खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तैथों रहे डरदे, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। झगड़े पाए तन वजूद जड़्ह दे, चेतन रंग ना कोए रंगाईआ। बिरहों विछोड़े विच सारे रहे मरदे, हौकयां विच तड़फाईआ। अनक प्रकार तेरा नाम कलमा रहे पढ़दे, सिफ्तां विच सालाहीआ। सीस जगदीस भाणा रहे जरदे, दु:ख सुख विच बदलाईआ। कूड़ विकार रहे ठल्हदे, आपणा बल प्रगटाईआ। जगत जवानीउं रहे ढलदे, बुड़े्हपा सिर ते छाईआ। अन्तिम रहे सारे मरदे, हुन्दी रही क्यों जुदाईआ। रावी कहे मेरी अरज़े, आरज़ू दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। रावी मेरा ना लैहन्दा ना चढ़दा, दक्खण पहाड़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा हर घट अंदर बैहन्दा, घर घर डेरा लाईआ। धुर संदेसा सदा सदा जग कहिंदा, कहि कहि आख सुणाईआ। तेरे नालों तिक्खा मेरा प्रेम जल वहिन्दा, जो गुरमुखां दा कूड़ा करकट दए रुढ़ाईआ। जित्थे वहिण गहण कोई नहीं पैंदा, राह इक्को जेहा दरसाईआ। वेख हुलारा मेरी कांग नैं दा, घुंमण घेर ध्यान लगाईआ। जित्थे झगड़ा नहीं मैं तैं दा, तूं मैं वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। रावी कहे मैं नहीं मन्नदी, तेरी बेपरवाहीआ। मैं गल्लां सुणदी कल्ह दी, की की गुरमुख रहे सुणाईआ। कोई कहे मैं वेखी नहीं धार जल दी, पिच्छे मुड़ के पिच्छा आया भवाईआ। रावी कहे प्रभू किसे नूं ख़बर किहड़ी घड़ी पल दी, बुद्धी की चतुराईआ। मैं इक्को आखा तेरा मन्नदी, निउं के सीस निवाईआ। कुझ हालत दस्स अर्जन चन्न दी, जो मेरे विच आपा भेंट कराईआ। पुरख अकाल किहा एह गल्ल सुणनी नहीं किसे कन्न दी, अनबोलत बोल जणाईआ। जेहड़ी धार गुर अवतार पैगम्बर घलदी, हुक्मे विच भवाईआ। एह खेल उसे अछल अछल्ल दी, जिस नूं वलीआ छलीआ कहि के सारे गाईआ। रावी कहे क्यों

❋

❋

फौज चढ़ाई दल दी, भगतां नाल मिलाईआ। पुरख अकाल किहा कमलीए तूं इन्हां दे नाल फलदी, इक्कली कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। रावी कहे लैहन्दा चढ़दा तेरा कोई नहीं पतण, मैनूं दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा हां जित्थे भगत सुहेले वसण, उह तट किनारे सोभा पाईआ। रावी खिड़ के लग्गी हस्सण, दो टुट्टे दन्द वखाईआ। पुरख अकाल किहा मैं उन्हां दी पैज आया रखण, जो चार जुग ध्यान लगाईआ। रावी कहे मैं सुणया काहन जमना उत्ते खांदा रिहा मक्खण, गोपीआं खेल रचाईआ। हुण तूं स्वाद की आयों चक्खण, मैनूं दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मैं भगतां दे पड़दे आया ढकण, खाण पीण दी लोड़ ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ी जड़्ह आया पट्टण, पटणे वाला नाल मिलाईआ। रावी कहे मैनूं याद आ गई गुर अर्जन ने विचले दो खोल्हे सी बटन, सीना तैनूं दिता वखाईआ। मैं ख़ुशीआं विच लग्गी टप्पण, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। इधर उधर लग्गी नस्सण, भज्जी चाँईं चाँईंआ। जां रेत पैंदी वेखी मैनूं पै गई ग़शन, मैं कीती हाल दुहाईआ। जां तक्क के वेख्या वल्ल पच्छिम, आपणी अक्ख उठाईआ। संदेशे विच सुणया इक्क बचन, किसे अगम्मड़े दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। रावी कहे प्रभू तूं बड़ा डाहढा, डाहढया की तेरी वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं करां खेल नाड़ी मास हाडा, निरगुण नूर इक्क चमकाईआ। कुछ बचन कर यादा, पिछली याद वखाईआ। जिस वेले बाल्मीक बण के आया सी सादा, तेड़ लंगोटी इक्क छुहाईआ। आपणे बदन ते ला के पंज दाग़ा, निशान लए बणाईआ। फिर सुणाई इक्क आवाज़ा, कूक कूक अल्हाईआ। जे किते हैं ते प्रभू आजा, जंगल विच आसा पूर कराईआ। श्री भगवान किहा मैं राम नहीं राम दा राजा, राम राजे दा ढोला गाईआ। बाल्मीक किहा तेरा किहो जेहा समाजा, मैंनूं दे वखाईआ। पुरख अकाल किहा औह वेख अस्व घोड़ा ताजा, जिस दी हड्ड मास नाड़ी नज़र कोए ना आईआ। एह तिक्खा बड़ा चलाका, दो जहानां फिर के आपणा पहला कदम टिकाईआ। इक्क होर वेख तमाशा, तैनूं दयां वखाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर सति धर्म होए विनाशा, अबिनाशी नज़र किसे ना आईआ। पिता पुत्तर करे घाता, घर घर पए लड़ाईआ। चारों कुण्ट होए अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। चेला गुरू ना मन्ने आखा, गुरू चेलयां अग्गे झोलीआं डाहीआ। नेत्र रोवे ज़ात पाता, पतण नज़र कोए ना आईआ। बाल्मीक किहा प्रभू एह बड़ीआं लंमीआं बातां, त्रेते पिच्छों द्वापर द्वापर पिच्छों कलयुग कलयुग दा अन्त समां बहुता नज़री आईआ। पुरख अकाल किहा ज़रा तक्क उपर आकाशा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जां वेख्या ते ओनूं कलयुग दा नज़र आ गया तमाशा, सब कुछ दिता वखाईआ। बाल्मीक टेक के माथा, सीस

❋

❋

दिता झुकाईआ। प्रभू तूं आपणा जाणें आपे साका, तेरी कहाणी कथन कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल खेल प्रभ साचा, सच दा मालक इक्क हो जाईआ। रावी कहे प्रभू चढ़दे नूं होर तुर, अगला पन्ध मुकाईआ। अग्गों मिलण आए अवतार गुर, आसा इक्क रखाईआ। जेहड़ा लिख्या अनन्द पुर, उह भुलेखा दे कढाहीआ। जेहड़ी गुरमुखां तों रह गई थुड़, उह वी पूरी कर वखाईआ। होर वेख प्रभू आ गए देवत सुर, फूलन बरखा लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आए मुड़, आपणा मुख भवाईआ। सारे कहिण असीं समझदे पुरख अकाल सदा वसे सचखण्ड दी कुड़, जिस नूं वेखण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण बापू आ गए रावी दे कन्ढ्ढे, दर तेरे सीस निवाईआ। दस्स किहड़ी वस्त सानूं वण्डें, पिछलीआं वण्डां दे मुकाईआ। असीं छड्डे मज़्हबां वाले डण्डे, डण्डावत इक्को दे समझाईआ। सारे आए पैरीं नंगे, ख़ुशीआं पन्ध मुकाईआ। ठंडे पाणी विच्चों लँघे, जोड़ा चरण ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। देवत सुर कहिण हुण ते खोल्ह दे सुरती, सुत्तयां लै जगाईआ। दरस करा आपणी मूर्ती, मूर्त अकाल तेरी वड्याईआ। आवाज़ सुणा आपणे तूर दी, तुरत कर शनवाईआ। की आज्ञा हज़ूर दी, सानूं दे समझाईआ। असीं ख़ुशी वेखण आए एसे बेड़े पूर दी, जो पुरी अनन्द दी देण गवाहीआ। झलक तक्कण आए कोहतूर दी, जो मूसा करे रुशनाईआ। सारे कहिण प्रभू हुण लँघण नहीं देणा दूर दी, अग्गे हो के झोली डाहीआ। मज़दूरी दे जा पिछले मज़दूर दी, जुग चौकड़ी तेरी सेव कमाईआ। अग्गे सज़ा ना देवीं किसे कुसूर दी, एहो मंग मंगाईआ। इक्को लोड़ चरण धूढ़ दी, टिक्के इक्को नाम वखाईआ। बुद्धी पवित्र होवे मूढ़्ह दी, मूर्खां मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। विष्न कहे आ ओए शिव ब्रह्मा, ब्राह्मणा दयां जणाईआ। क्यों झगड़ा प्या काया चम्मा, तत्तां वाली वण्ड वण्डाईआ। क्यों बणया रिहों निकम्मा, बलहीण हो जाईआ। ब्रह्मा कहे मेरे हथ्थ नहीं रिहा समां, जुग जुग हरि करता आपणी कार कमाईआ। प्रभ नूं लालच नित नित आपणा नाम चलाउँदा रिहा नवां, बदली विच आपणी बदली आप कराईआ। मैं नेत्र रोवां छम छमां, नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ पकड़ सब दा बाज़ू, आपणे नाल मिलाईआ। तेरे हथ्थ तक्कड़ तराज़ू, अगला ष्तोल देणा समझाईआ। बिन तेरी किरपा कोई ना जागू, बिन किरपा अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सति दा रहे कोए ना साधू, साधना सच ना कोए कमाईआ। जुग चौकड़ी तेरे बणे रहे आगू, आज्ञा विच सीस निवाईआ। हुण सब दी बीती आयू, उमर रहिण

❋

❋

कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो इस दा लेखा दस्सांगा अज्ज दी रात, छेती नाल समझाईआ। हुण थोड़े्ह समें वास्ते तुसीं आपणी कर लओ गल्ल बात, मश्वरे इक्क दूजे नाल मिलाईआ। मेरा लेखा हिसाब नाल कलम दवात, पक्की गंढ्ढ रखाईआ। सारे करो अरदास, निउं के सीस झुकाईआ। चढ़ो उपर ओस आकाश, जिस धारों चल के एथे आईआ। सचखण्ड करो निवास, आसण इक्क जमाईआ। नौ वजे आउणा फेर मेरे पास, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। आपणी पूंजी नाल ल्याउणी रास, समग्री देणी वखाईआ। फिर मैं वेखांगा कि तुहानूं किस वेले देवां शाबाश, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सारे कहिण प्रभू असीं जपदे आवांगे सारे सोहँ जाप, फिर किस तरह अक्ख लएं बदलाईआ। तूं साडा असीं तेरे ते असीं भगतां नाल बणाउणा साक, नाता तेरे घर जुड़ाईआ। साडा पिछला भविख्त वाक्, शहादत दए गवाहीआ। सब दी पूरी करनी आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। हुण प्रगट होइउं आप, आपणा फेरा पाईआ। रल मिल सारे कहीए तैनूं बाप, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा वेख्या इक्को घाट, जित्थे पतण पातण नज़र कोए ना आईआ।