५ माघ शहिनशाही सम्मत ३ ओगरा हरि संगत ज़िला गुरदासपुर
गुर अवतार पैगम्बर कहिण आ के पुज्जे, पूजनीक सीस निवाईआ। जेहड़ा रमज़ इशारे सब दे बुज्झे, बुझे दीपक रिहा जगाईआ। आपणे हिसाब किताब नाल ल्याए गुज्झे, जो आपणे विच छुपाईआ। सदी चौधवीं कुछ ना सुज्झे, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। लेखे रहिण मूल ना लुके, करे खेल बेपरवाहीआ। क्यों चलाई रीती पीते हुक्के, मुच्छां लईआं कटाईआ। क्यों दीन मज़्हब दे लाए बूटे, वक्ख वक्ख राह चलाईआ। क्यों फिरदे रहे आपणी कूटे, चारों कुण्ट ना डंक वजाईआ। भाउ रखाए दूजे, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दित्ते बणाईआ। खवाए मुरग़ी चूज़े, छुरी गल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण लै के आए हिसाब, आपणा पन्ध मुकाईआ। धर्म ग्रन्थ दी खोल्हण सर्ब किताब, वरका वरका उलटाईआ। उच्ची कूक सुणावण आवाज़, दीन दुनी शनवाईआ। सारे खोलो्ह जाग, निंद्रा दूर कराईआ। साचा सिक्खो त्याग, तेग़ाधारी दए दुहाईआ। की लेखा मुकणा आज, भाण्डा भरम भन्नाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग असीं चलाउँदे गए जहाज़, बेड़ा पतण आपणा आपणा वखाईआ। रचाउँदे
❋
❋
गए काज, अल्ला वाहिगुरू नाम सति राम कृष्न जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं आए लेखा चुक्क, चुक्की पीड़ पराईआ। प्रभ साथों रिहा पुछ, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। सानूं लग्गा दु:ख, दीन दुनी दुहाईआ। साचा मिले किसे ना सुख, सांतक सति ना कोए कराईआ। उजल करे कोए ना मुख, दुरमति मैल धवाईआ। शाह सुल्तानां वरती भुक्ख, तृष्ना तृप्त ना कोए वखाईआ। असीं सारे बैठे लुक, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। हुण नेड़े जाओ ढुक्क, जवाब तल्बी विच सीस निवाईआ। सारे कहिण की साडा पैंडा गया मुक, मंज़ल रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की खोल्हीए आपणा बस्ता, वस्या नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द सब दे पिच्छे हस्सदा, आपणी लै अगंड़ाईआ। दस्सो केहड़ा हक रखदा, जो सब नूं रिहा मिलाईआ। केहड़ा नाम जपदा, जो जीवण दाता नज़री आईआ। केहड़ा मार्ग दस्सया सति दा, सुल्हकुल मनाईआ। क्यों बेड़ा भरया पप्प दा, कलयुग कूड़ दुहाईआ। क्यों ना परदा खुल्हा अप दा, आपणा नूर चमकाईआ। क्यों ना इशारा होया अक्ख दा, निज नेत्र नैण लोचण शरमाईआ। मुहम्मद कहे मैं बचन दस्सां सच दा, सहिज नाल समझाईआ। मैं चौंह यारां दस्सया जिस वेले झगड़ा प्या नूंह सस्स दा, सौहरे पेके रस ना कोए बणाईआ। फेर खेल होणा पुरख समरथ दा, जो आपणी कार कमकाईआ। ओस ने साथों लेखा मंगणा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता बाणी हथ्थ दा, जो हथ्थां नाल लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडा मुकरर हो गया रैंट, किराएदार अख्वाईआ। मुहम्मद कहे किहड़े वसीए टैंट, मस्जिद सोभा कोए ना पाईआ। मूसा ईसा कहे की करीए जिधर वेखीए घड़ी कलाक हैट पैंट, गिरजा गिरहा ना कोए खुल्हाईआ। राम कृष्न कहिण सब ने लाया सैंट, गुलशन रहे महकाईआ। नानक गोबिन्द कहे धर्म पुजारी बण गए अजैंट, आपणा रूप बदलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ बण गए कैंट, धर्म दवारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। ईसा कहे मैं लै के आया कलाक, जो वेला वक्त समझाईआ। मूसा कहे मैं सब दी सुण के आया टाक, की पोप रहे सुणाईआ। अवतार पैगम्बर कहिण असीं फोल के आए डाक, लेखा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दे हिस्से वेखे बलाक, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं भज्जे आए डायरैकट, राह विच ना कोए अटकाईआ। दीन दुनी विच्चों करदे आए सिलैकट, गुरमुख हरिजन सज्जण वेख वखाईआ। दीन मज़्हब दे भन्नदे आए बरैकट, बन्धन
❋
❋
बंध ना कोए रखाईआ। सचखण्ड दवारिउं चले नौ वज्जे क्रैक्ट, बीस मिन्ट रस्ते विच लगाईआ। थोड़्हा धर्म राए कोल प्या डीफ़ैकट, उस नूं दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। मूसा कहे ईसा वेख लाईन डिवन, डीवाईड ना कोए कराईआ। परवरदिगार कुछ लेखा देवे गिवन, गो गाॅड दया कमाईआ। जेहड़ी वस्त पाई विच टिफ़न, लाक ताक नाल कराईआ। उह जवाब मंगे रिटन, कलम शाही जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। मूसा कहे वेखो इक्क अगम्मा गेट, गाईड नज़र कोए ना आईआ। कोई हो ना जायो लेट, आपणा वक्त गवाईआ। पिच्छे करयो ना कोई वेट, इंतज़ार ना कोए रखाईआ। पिछली याद कर ल्यो डेट, हुक्म हुक्म इक्क सुणाईआ। तुहाडी कीमत मुकरर हो गई रेट, दीन दुनी रही चुकाईआ। हुण अक्खर लिखणे नहीं नाल सलेट, पत्थरां उत्ते घसाईआ। पिछली भुल्ल जाओ परेट, पटने वाला करे अगवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल खिलाईआ। मूसा कहे मैं वेख्या अगम्म गाॅड, नूर नूराना नज़री आईआ। जिस दे हथ्थ विच शब्दी राड, इशारे नाल समझाईआ। नानक किहा ओस दा लेखा आदि, अन्त विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण आए पहुंचे दर, दर दुआर सुहाईआ। निमस्कार कर, सीस जगदीस झुकाईआ। मेहरवान हरि, सच तेरी सरनाईआ। तेरा अक्खर ल्या पढ़, जो हुक्म विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। मूसा कहे ईसा हो जा इक्क साईड, तरफ़ तरफ़ बदलाईआ। शाह अस्वारा बण राईड, आपणा बल धराईआ। दीन दुनी मार्ग कर वाईड, नैरो रहिण कोए ना पाईआ। परदा ओहला चुका बीहाईंड, सनमुख हो के सोभा पाईआ। तेरी खेल कोई ना जाणे काईंड, अक्खरां विच ना सिफ्त सालाहीआ। सब नूं माईनस करदे माईंड, मुहब्बत तेरी बेपरवाहीआ। तेरा इक्को हो जाए साँईंड, बिन कलम शाही शाह बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ। मूसा कहे ईसा वेख नाईट, बलैक काली नज़री आईआ। गोबिन्द कहे निरगुण धार तक्क वाईट, सति सफ़ैदी सोभा पाईआ। नानक कहे कवाईट, जो गोबिन्द दिता सुणाईआ। मुहम्मद सिर हिला के कहे राईट, एहो प्रभ दी बेपरवाहीआ। सारे कहिण वेखो किस बिध सब दे नाल करे फ़ाईट, फ़िट आपणा आप कराईआ। पोइटरी विच लिख सके ना कोए पुआइंट, हिंट दे ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा आप उठाईआ। ईसा कहे मेरी मारनिंग गुड, ईवनिंग नून नज़र कोए ना आईआ। मूसा कहे सृष्ट सबाई दिसे वुड्ड, फ़ायर अग्नी तत जलाईआ। जिस दा लेखा
❋
❋
शरअ दा शुड्ड, भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर सर्ब भवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दूरों आए भज्जे, आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखीए सज्जे खब्बे, कवण गृह होवे रुशनाईआ। नानक किहा जित्थे भगत सहेले सजे, साजन मिल के ख़ुशी बणाईआ। ओथे पुज्जो पैरीं नंगे, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण एह थाँ नहीं चंगे, साफ़ सुथरे ना कोए बणाईआ। गोबिन्द कहे ख़बरदार जित्थे वसे सूरा सरबंगे, पवित्र ओहो नज़री आईआ। तुहानूं मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ वण्डे, हिस्से गुरदुआरयां वाले पाईआ। जित्थे मुल्लां शेख़ मुसायक पंडत ग्रन्थी बैठे गंदे, अठ्ठे पहर कुकर्म कमाईआ। प्रेम प्रीती होए रंडे, रंडी वेसवा जगत हंढाहीआ। एह भगत सुहेले सब दे नालों चंगे, जो प्रभ नूं मिलके आपणा झट लँघाईआ। की कौल इकरार कीता रावी कन्ढ्ढे, उह लेखा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क सुणाईआ। सुणो हुक्म अगम्मी धार, धर्म दुआर जणाईआ। साचे भगतां दा करो दीदार, दाअवा पिछला देणा मुकाईआ। दीन मज़्हब दी हद्द पार, आर पार किनारा इक्को नज़री आईआ। सब ने सांझा मन्नणा यार, परवरदिगार इक्को नज़री आईआ। नेत्र नैण होवण शरमसार, अग्गे वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सृष्टी बणन नहीं देणी ग़द्दार, हँकार विकार देणा मिटाईआ। सब दा पूरा कर इकरार, कौल आपणा देणा निभाईआ। अग्गे करयो ना कोए तकरार, झगड़ा अवर रहे ना राईआ। सब दा इक्क होणा सिक्दार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस ने मंज़ल करनी हमवार, इक्को रंग रंगाईआ। भगतां नाल मिल के करो दीदार, नूर नुराना दर्शन पाईआ। करे खेल सच्ची सरकार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैगम्बरां भगतां नाल सांझा करे बिवहार, वक्खरा नज़र कोए ना आईआ।
ईसा कहे प्रभू इक्क होर निक्की जेही फ़ाईल, फ़ैसले वाली वखाईआ। जिस दे विच लेखा फ़ैमली राएल, जारजां वाली वण्ड वण्डाईआ। नाल माचस ते नाल आयल, सांझा जोड़ जुड़ाईआ। तेरे हुक्म अंदर सब नूं करके मुबायल, चारों कुण्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ईसा कहे प्रभू मैं दस्सया राम कृष्न, सहिज नाल सुणाईआ। मूसा कहे मैं इन्हां दा बदलया मिशन, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। मेरा केस गया नहीं किसे विच सैशन, हाई कोरट सुपरीम कोरट नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
एका देणा साचा वर, साहिब सतिगुर तेरी इक्क सरनाईआ। ईसा कहे गुर अवतार पैगम्बरो जिस वेले जन भगत चढ़े विच बोट, आपणा चरण टिकाईआ। उस वेले साहिब ने हथ्थ मारया उत्ते जेब दी कोट, उंगलां तिन्न पंज छुहाईआ। मुहम्मद कहे मैनूं लग्गी चोट, सुत्ता ल्या उठाईआ। नानक कहे मैं वी तक्की ओट, इक्को आस रखाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेखे परलोक लोक, प्रतख अक्ख खुल्हाईआ। जन भगतां जिस वेले गाया सच सलोक, सोहँ राग अलाईआ। एह सब तों वक्खरी मौज, मलाहां दा मलाह आपणी खेल कराईआ। मुहम्मद हस्स के कहिंदा गोबिन्द भगत कि भगतां दी फ़ौज, मूसा कहिंदा फ़ौजदार इक्को नाल नज़री आईआ। उस दी किसे नाल नहीं अदौत, खण्डा खड़ग ना हथ्थ उठाईआ। ईसा कहे मैं वेख्या भगतां दे चरण चुम्मे मौत, निउँ निउं लागे पाईंआ। मुहम्मद कहे भरावा उह करे की जिन्हां दा मालक इक्क ख़ौंत, ख़सम डाहढा नज़री आईआ। नानक कहे ओथे चिढ़ी ना सके चौंक, गुर अवतार पैगम्बरो साडी चले ना कोए चतुराईआ। मूसा कहे यार किड्डी वक्खरी चलाई रौंस, इक्को राह बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। मूसा कहे ईसा मैं खेल वेख्या उत्ते वाटर, लहर विच्चों लहर वेख वखाईआ। ईसा कहे मूसा मैं समझया बेड़ी नहीं कोई भगतां दा कवाटर, फ़ैमली बण के बैठे सोभा पाईआ। ओस वेले तिन्न बीबीआं ने आपणे हथ्थ लाया सवैटर, तिन्ने पिछले जन्म दीआं ईसा दी छार नज़री आईआ। मुहम्मद कहे तुसां होर नहीं सुणया की दिता आडर, आपणा हुक्म सुणाईआ। नानक कहिंदा मैं जाणया गुर अवतार पैगम्बर प्रभ ने किहा दीनां मज़्हबां दा मसनूई बाडर, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क सुणाईआ। ईसा कहे ओ मूसा जिस वेले मुख कीता सी वैसट, बिन साईज़ आईज़ वेख वखाईआ। ओस वेले सानूं सब नूं कर ल्या अरैसट, हुक्म विच बंधाईआ। हुण लैण लग्गा टैसट, चार जुग दी पढ़ाई बुकस वरके रिहा खुल्हाईआ। असीं समझदे रहे मातलोक असीं प्रभू दे गैसट, खा पी आपणी ख़ुशी बणाईआ। निरगुण धार जोती दे ईलैकट, नूर नाल चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो आपणा आपणा दस्सो अडरैस, मुकाम दयो जणाईआ। अगों हस्स के किहा कराईस, कसम नाल सुणाईआ। राम कृष्न की एथे खांदे जे कुछ राईस, बरैड हथ्थ विच फड़ के दिती हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार चलाईआ। मूसा कहे ईसा हूज़, हैज़ हू नज़र कोए ना आईआ। मूसा कहे असीं सारे ओस प्रभू दे शूज़, जो चरणां विच टिकाईआ। ना यसू ना जूज़, जज़बा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। ईसा कहे मूसा की कुछ कीता ईट, प्यार नाल समझाईआ।
❋
❋
मूसा कहे प्रभ धूढ़ी मिली फ़ीट, फ़िट आपणा आप कराईआ। जिस दा वज़न ना कोई लीट, औंस पौंड ना कोए वखाईआ। मुहम्मद कहे मित्रो मैं इक्को वेखी सटरीट, सिध्धा राह वखाईआ। उस दे विच नहीं कोई कंकरीट, कांटा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। ईसा कहे मेरी सच्ची आस, आशा मिली वड्याईआ। सारे करो विश्वास, विशा इक्को लओ अपनाईआ। मालक पुरख अबिनाश, हक सच ख़ुदाईआ। जो भगतां दा देवे साथ, सगला संग बणाईआ। इक्क होवे जमात, इक्को नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ दा खेल वेखो डीप, बिना पैमाने नाप नपाईआ। नानक कहे मैं सिध्धा दस्सां सत्त दीप, भाषा पंजाबी विच सुणाईआ। सानूं सब नूं करनी पए इक्क प्रीत, इक्को ध्यान लगाईआ। ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै”” गाउणा पए गीत, पिछली छुट्टे पढ़ाईआ। झगड़ा मेटणा पए मन्दिर मसीत, गुरुदुआर मठ्ठ शिवदवाले ना कोए लड़ाईआ। भगत दवारा वेखणा पए ठीक, जित्थे भगवन डेरा लाईआ। सारे मिल के उस दे बण जाईए अज़ीज़, सीस मुहब्बत विच झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई बख्शे इक्क तमीज़, तमन्ना इक्को इक्क जणाईआ।
मूसा कहे ओ ईसा वेख आपणी पाकट, हथ्थ जेब विच टिकाईआ। ईसा कहे मेरे गल है नहीं जाकट, पता नहीं कौण गया उठाईआ। मुहम्मद कहे उह बुद्धी दे चोर जेहड़े बणाउँदे राकट, अग्नी अग्ग तपाईआ। ओन्हां दा जोड़ रिहा ना नाल साकट, जो मेला लए मिलाईआ। नानक कहे कुझ खेल वेखो ओशन अटलांटक, लाईट नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। ईसा कहे मूसा वेख आपणा शरट, शारट हरफ़ां विच जणाईआ। मुहम्मद कहे उलटा गेड़न लग्गा हलट, प्रभ आपणी कार कमाईआ। जिस ने सब दी काया देणी पलट, मार्ग इक्क वखाईआ। समझा देणे पसू पंखी बरड, मेहर नज़र उठाईआ। एह हुक्म चलणा सृष्ट सबाई वर्ल्ड, वाहिद गाॅड इक्को इक्क सुणाईआ। जिस दे गुर अवतार पैगम्बर चिलडरन चाईलड, निक्के बाले नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग रिहा रंगाईआ। ईसा कहे मैं वैसट वल्ल हुन्दा वेख्या फ़ेस, आपणा रुख़ बदलाईआ। ईसा कहे मैं योरोशलम तक्की पलेस, पोलिटीकल ध्यान लगाईआ। नाले प्रभ दी दौड़ वेखी रेस,
❋
❋
भज्जया वाहो दाहीआ। उस ने ख़ाका कर टरेस, लैंड मारक दिता लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ। ईसा कहे ओ मुहम्मदा वेख सटिक, सिटीज़न दा मालक रिहा उठाईआ। मूसा कहे इस दा इशारा वल्ल गरिक, गरीकां रिहा उठाईआ। किसे नूं कोई ना कहे सिट, सटैंडअप सब नूं दए कराईआ। सदी चौधवीं सब दे उत्ते करन लग्गी रिट, आपणी सलाह बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ।
९ माघ शहिनशाही सम्मत ३ ओगरा हरि संगत ज़िला गुरदासपुर
प्रभ तेरा खेल तेरी कुदरत, कादर इक्को नज़री आईआ। दो जहानां डाहढा मुर्शद, मुरीद मरहूम ना कोए रखाईआ। धर्म दुआर दी दे के उल्फ़त, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। दो जहानां लै के फ़ुरसत, फ़रमांबरदारां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडे खेल खिलाईआ। घर ठांडा तेरा सीत, सति सच नज़री आईआ। धुरदरगाही इक्क प्रीत, प्रीतम प्रेम बणाईआ। सतिजुग साची दस्स रीत, रहिबर रस्ता इक्क वखाईआ। रंग चढ़े हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। झगड़ा मुक जाए मसीत, घर इक्को देणा वखाईआ। जित्थे सांझा होवे गीत, इक्को नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा देणा मुकाईआ। पिछला लेखा जाए मुक, मुकम्मल हुक्म जणाईआ। करनी जावे छुट, छुट्टे कूड़ लोकाईआ। होईए इक्क मुठ, आपा जोड़ जुड़ाईआ। साहिब जाणा तुठ्ठ, तेरी बेपरवाहीआ। कल वेख अन्धेरा घुप्प, कूड़ कुड़यारा रिहा कुरलाईआ। सति स्वामी दे सुख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा मंग मंगाईआ। दर तेरा मंगण जोगी, जोगीशर ध्यान लगाईआ। दर तेरा मंगण भोगी, रातीं सुत्यां अक्ख खुल्हाईआ। दर तेरा मंगण संजोगी, साचा नाता लैणा जुड़ाईआ। दर तेरा मंगण वजोगी, विछड़ हाल दुहाईआ। दर तेरा मंगण रोगी, दु:ख दर्दां डेरा ढाहीआ। दर तेरा मंगण लोक परलोकी, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। दर तेरा मंगण शास्त्र सिमरत वेद पुराण सलोकी, निउँ निउँ लागण पाईआ। दर तेरा मंगण पुस्तक पोथी, अक्खरां विच शरनाईआ। दर तेरा मंगण धर्म दुआर दे खोजी, साध सन्त नैण तकाईआ। दर तेरा मंगण जो सीस उठाउँदे बोझी, कंधे भार टिकाईआ। दर तेरा मंगण जिन्हां नूं आई सोझी, सुखमन टेडी बंक पार कराईआ। दर तेरा मंगण जिन्हां वस्त्र दोशाल कोई नहीं ओढी, ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। दर तेरा मंगण जिन्हां गर्दन कीती रोडी, मूंड मुंडाए वेख वखाईआ।
❋
❋
दर तेरा मंगण जिन्हां दी कीमत नहीं कौडी, हट्टो हट्ट फिराईआ। दर तेरा मंगण जो प्रेम विच मौजी, मजलस तेरे नाल रखाईआ। दर तेरा मंगण वेदी सोढी, निज नेत्र राह तकाईआ। दर तेरा मंगण गुलशन वाली डोडी, सुगंधी महक विच महकाईआ। दर तेरा मंगण नाथ त्रिलोकी, निउँ निउँ लागण पाईआ। दर तेरा मंगण जिन्हां दी आयू हो गई बहुती, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। दर तेरा मंगण जेहड़े सच पाउँदे आहूती, घृत नाल सुहाईआ। दर तेरा मंगण जेहड़े तन छुहाउँदे भबूती, भस्म ख़ाक रमाईआ। दर तेरा मंगण जेहड़े धारी सूती, सूत्र धारी सीस निवाईआ। दर तेरा मंगण ब्रह्मा विष्न शिव दूती, भज्जण वाहो दाहीआ। दर तेरा मंगण दहि दिशा चार कूटी, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण राह तकाईआ। दर तेरा मंगण जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत बूटी, वड्डे छोटे सीस निवाईआ। दर तेरा मंगण जिन्हां दे हथ्थ विच ख़ाली ठूठी, कासा तेरे अग्गे डाहीआ। दर तेरा मंगण जिन्हां दी आत्मा जन्म जन्म दी रूठी, लख चुरासी गेड़े पाईआ। दर तेरा मंगण जिन्हां दी धार तेरे नालों टुट्टी, नेत्र रो रो देण दुहाईआ। दर तेरा मंगण जिन्हां दी चोग जगत निखुट्टी, वस्त नज़र कोए ना आईआ। दर तेरा मंगण जिन्हां लभ्भे ना खाण नूं रोटी, भुक्खे नंगे तेरी ओट तकाईआ। दर तेरा मंगण जेहड़े चढ़ गए मंज़ल चोटी, सच दवारे बहि के ख़ुशी बणाईआ। दर तेरा मंगण कोटन कोटी, काया कुटीआ खोज खुजाईआ। दर तेरा मंगण जिन्हां बुद्धी वाली सोच सोची, मन मति नाल वड्याईआ। दर तेरा मंगण रविदास चमारे वरगे मोची, पाणा गंढ्ढ झट लँघाईआ। दर तेरा मंगण ज्ञानवान वड बोधी, बुद्धी तों परे वेख वखाईआ। दर तेरा मंगण लोभ मोह विकार हँकार क्रोधी, जिन्हां अग्नी तत जलाईआ। दर तेरा मंगण जिन्हां नूं आ गई तेरी सोझी, आप आपा गए मिटाईआ। प्रभू बिन तेरी किरपा मंज़ल मिले किसे ना सौखी, दर्शन करन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मति रहिण ना देवे होछी, हुश्यिारी विच यारी आपणे नाल रखाईआ।
९ माघ शहिनशाही सम्मत ३ महिंदर सिँघ गढ़्ही लांगरी वाला हरि भगत दुआर जेठूवाल
आत्मा कहे मैं कदे ना मर्दा, मरन जन्म प्रभ दी खेल नज़री आईआ। तन वजूद वसेरा मेरे घर दा, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी भाणा जरदा, हुक्मे अंदर सीस निवाईआ। जो साहिब सुल्तान हुक्म करदा, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। ओस तों सदा रैहन्दा डरदा, सिर अग्गे ना कोए उठाईआ। नित नवित याद ओसे दी करदा, जिस
❋
❋
मेरी बणत बणाईआ। सृष्टी तों पा के परदा, ओहले आपणा डेरा लाईआ। मंज़ल हकीकी चढ़दा, सच दवारे मिल के वज्जे वधाईआ। वेखां खेल नर हरि दा, नर नरायण आप वखाईआ। कुछ लेखा मेरा कल दा, कल काती विच समझाईआ। रस वेख्या प्रभ सागर जल दा, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। प्रभ दा हुक्म प्रभ दी किरपा नाल टल्दा, दूजा मेट ना कोए मिटाईआ। महिंदर सिँघ दा दीपक जोत रहे बलदा, साहिब सतिगुर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती अंदर रलदा, रला रहिण कोए ना पाईआ।
९ माघ शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
सच सुख साहिब सति ओट, ओड़क इक्क ध्यान लगाईआ। सच प्रीत लगावे चोट, चोटी चढ़ के लए उठाईआ। निरगुण धार दस्स के गोत, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। कर प्रकाश अगम्मी जोत, अन्ध अंध्यारा दए गवाईआ। मन मनसा तों परे दस्से सोच, समझ आपणे नाल मिलाईआ। धर्म दुआर दी दे के मौज, दीनां अनाथां वेख वखाईआ। बाहर खोजणी ना पए खोज, गृह मन्दिर जोड़ जुड़ाईआ। जगत करना पए ना जोग, सच जोगीशर दए बणाईआ। अंदरों कट हउमे रोग, हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। आत्म परमात्म जोड़ संयोग, साचा लेखा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। सच सुख साहिब गुर दरस, दरस मिले वड्याईआ। जन्म जन्म दी मिटे हरस, तृष्ना कूड़ बुझाईआ। मेहरवान हो के करे तरस, दुखियां दर्द वण्डाईआ। लेखा जाण अर्श फर्श, दो जहानां खोज खुजाईआ। भगत प्रीती रख के ग़रज़, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सच बेनन्ती सुण के अरज़, आजज़ां परदा लाहीआ। निमाणयां वण्डे दर्द, दुखियां गोद उठाईआ। सदा खेल करे असचरज, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मुद्दतां दे विछड़े लए मिलाईआ। जन्म कर्म दी वेख के फ़रद, फ़ैसला दस्से थाउँ थाँईंआ। विछोड़े विच जो रहे तड़प, निरगुण हो के जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी जन्म कर्म दी पूरी सब दी करे शर्त, शरीअत विच असलीअत भुल्ल कदे ना जाईआ।
❋
❋
१५ माघ शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
रावी कहे दस दिन रही रोंदी, नैणां नीर वहाईआ। सिर दे वाल रही खोंहदी, पट्टी सीस पुटाईआ। अग्गा पिच्छा रही टोंहदी, बिन हथ्थां हथ्थ हिलाईआ। याद आउँदी रही अर्जन वाली सौंह दी, जो कसम खा के गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। रावी कहे मैं रोंदी भुब्बीं, नैणां नीर वहाईआ। चिक्कड़ गारे विच खुभ्भी, बलहीण दुहाईआ। प्रभू जां तैनूं वेख्या बध्धा नाल सुब्बी, सुबहि अमृत वेला ध्यान लगाईआ। मैं समझया मेरी औध पुग्गी, पैंडा ल्या मुकाईआ। मैनूं किसे ने अंदर रमज़ मारी गुज्झी, सहिजे दिता सुणाईआ। कमलीए पवित कर बुद्धि, बुध दए दुहाईआ। जिस ने सैण बण के सेव कमाई रुग्गीं, आपणा फेरा पाईआ। उह सरगुण निरगुण रूप धरे वार दूजी, दो जहानां वेख वखाईआ। लेखा बाकी रविदास झुग्गी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखाईआ। रावी कहे मेरे वेख डिगदे नेत्र हन्झू, छहबर इक्को नज़री आईआ। तैनूं मन्नया दीनां बंधू, बन्धन दे तुड़ाईआ। तूं गहर गम्भीर सागर सिन्धू, साहिब सुल्तान अख्वाईआ। तेरी करनी केहड़ा निन्दू, निन्दक देण दुहाईआ। मेरी मन वासना मेट दे चिन्दू, चिन्ता ग़म दूर कराईआ। रावी कहे मेरी पूजा पहले करदे हिन्दू, पाणी देवतयां चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। रावी कहे मैं रो रो थक्की, थकावट विच दुहाईआ। किरपा कर पुरख समर्थी, साहिब तेरी सरनाईआ। चारों कुण्ट फिरां नस्सी, भज्जां वाहो दाहीआ। कूक सुणावां सच्ची, गल विच पल्लू पाईआ। बिरहों वैरागण हो के नच्ची, मुख घूँगट ल्या उठाईआ। सच कहाणी किसे ना दस्सी, दहि दिशा वेख वखाईआ। जिस वेले तैनूं बध्धा वेख्या नाल रस्सी, रस्ता भुल्ली कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। रावी कहे तैनूं रुआउण दी की वादी, पिछला वायदा पूर कराईआ। वेखी जगत तेरी आबादी, इबादत विच ना कोए लोकाईआ। मैं तेरी वैरागण सिध्धी सादी, कूड़ा रंग ना कोए चढ़ाईआ। मैं भाल करां तेरे राह दी, वेखां थाउँ थाँईंआ। मैनूं याद आई अर्जन वाली सलाह दी, जो सति गया सुणाईआ। कमलीए इक्क ओट रखीं ओस मलाह दी, जो बेड़े डुब्बदे पार लँघाईआ। मेरे अंदरों आह निकली उच्ची धाह दी, धवल दिती हिलाईआ। किस बिध खेल वेखां बेपरवाह दी, जो पारब्रह्म अख्वाईआ। शब्द अगम्मी आवाज़ आई वाह वाह दी, ढोला सुणया चाँईं चाँईंआ। एह खेल अनोखे शाह दी, जो शहिनशाह वड वड्याईआ। एह धार नहीं वहिण दरया दी, जल पाणी ना रूप धराईआ। खेल नहीं थल अस्गाह दी, महीअल वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म सुणाईआ।
❋
❋
रावी कहे मैं रो रो हारी, हाए हाए सुणाईआ। तेरी वेखी अनोखी यारी, दर्दीआ दर्द ना कोए वण्डाईआ। चारों कुण्ट दिसे ख़ुआरी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। माया ममता मोह बीमारी, घर घर नज़री आईआ। धर्म दा दिसे ना कोए खिलाड़ी, चौंपट सार कूड़ लोकाईआ। गुर अर्जन ने मेरे विच पंज वार धो के हिलाई दाढ़ी, तेरे चरणां दिती टिकाईआ। ओसे वेले रविदास चमार आया अगाड़ी, रम्बी आर हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा दे चुकाईआ। रावी कहे मेरे रोंदे नैण, नैनण नैण बेहालया। मैं वेखे वगदे वहिण, पुरख अकाल अकालया। कोई ना सज्जण सैण, झूठा जगत मतवाल्या। मुकावे पूरब लहिण, देवणहार इक्क मना ल्या। सति ना आवे चैन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखा ल्या। रावी कहे मैं वेखी रविदास दी आर रम्बी, तिक्खी धार जणाईआ। मैं डरदी डरदी कम्बी, नेत्र अक्ख शरमाईआ। मैं आपणे पैर दी अड्डी दब्बी, भार धरत उत्ते टिकाईआ। नज़री आई जोत रब्बी, नूर नुराना नूर करे रुशनाईआ। एह खेल हुन्दा कदे कदी, कदीम दी आदत प्रभ दी चली आईआ। जिस वेले होवे प्रभ दी आपणी सदी, सदमे सारे दए मिटाईआ। रावी कहे मैं खलो गई हथ्थ बद्धी, बन्दना सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। रावी कहे मैं रो रो आखां, आख़र दयां सुणाईआ। मैनूं याद पिछला साका, साखी बेपरवाहीआ। ओस नूं टेकां माथा, जो मिथ्या दस्से लोकाईआ। संदेसा देवे साचा, सच सच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। रावी कहे दस दिन गए लँघ, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। मेरा सुंञा होया पलँघ, लेफ़ तलाई ना कोए वड्याईआ। कसुंभड़ा हो गया रंग, लालन लाल ना कोए चमकाईआ। आसां ढहि गई कंध, महल्ल ना कोए सुहाईआ। भुल्लया रस अनन्द, सच ना कोए समाईआ। लुक्कया नूरी चन्द, नूर ना कोए रुशनाईआ। मैं दोवें हथ्थ बंध, बन्दना सीस झुकाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे नाल रखाईआ। श्री भगवान कहे सुण रावी रमती, रमता रमता दयां जणाईआ। मेरा लेखा सम्मत सम्मती, समें विच वड्याईआ। खेल अथाह अगम्म दी, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। धार छड्डी माटी चम्म दी, नाता तत वजूद तुड़ाईआ। खेल मुक्की हरख़ सोग़ ग़म दी, चिन्ता दिती चुकाईआ। छहबर वेखी तेरी छम्म छम्म दी, नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। रावी नढ्ढी बच्ची उठ के झाक, तेरी अक्ख खुल्हाईआ। इक्की माघ दी वेख रात, पिछला राह तकाईआ। रविदास दी मिले जात, प्रभात वज्जे वधाईआ। सच मिले सौग़ात, सोहणा रंग चढ़ाईआ। शंकर वेखे कैलाश,
❋
❋
भज्जा वाहो दाहीआ। ब्रह्मा होवे साथ, सीस जगदीस निवाईआ। विष्नूं सुणाए आख, तेरी बेपरवाहीआ। एह धर्म महीना माघ, मजन धूढ़ कराईआ। तेरे सुख़न दा ओथे मिले जवाब, जित्थे गुरमुख सोभा पाईआ। नानक लै के आए रबाब, मर्दाना वेस ना कोए वटाईआ। कुछ लेखा दस्सणा बग़दाद, बग़ली काली लैणी सवाईआ। नाल लै के जाणा नकाब, रंग गूढ़्हा देणा चढ़ाईआ। साढे तिन्नां सफ़िआं वाली होवे किताब, पंज सत्त इंच लम्बाई चौड़ाईआ। चोला चिट्टा होवे बिनां दाग़, बेदाग़ वेख वखाईआ। इक्क तिन्नां मुक्खां वाला होवे चराग़, मिट्टी कच्ची नाल सुहाईआ। सवा सेर दुद्ध नूं लग्गी होवे जाग, कटोरा दर्शन हथ्थ फड़ाईआ। नाल मरया होया होवे काग, पाल सिँघ डाकटर उंगलां विच फसाईआ। नौ गाउँदे होण राग, सोहँ ढोला सहिज सुभाईआ। साढे तिन्न हथ्थ लकड़ी होवे काठ, विंगी टेडी सोभा पाईआ। महिंदर सिँघ सिर तों नंगा जिस दा पिण्ड बाठ, धुर दी सेव कमाईआ। साढे अठ्ठ दा वक्त होवे रात, राती रुत्ती वज्जे वधाईआ। तिन्न गुरमुख जिन्हां दी रामगड़्हीआ होवे ज़ात, पाणी कटोरे नाल रलाईआ। फेर रावी करां तेरे नाल बात, तेरे नैणां करां सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। रावी कहे की किहा नाल हौली, सच दे समझाईआ। मैं कन्नां होई बोली, समझ कुछ ना आईआ। पुरख अकाल कहे मेरा गुरमुख धुर दा ढोली, डग्गा नाम दए लगाईआ। तूं परदा आपणा खोल्हीं, झरोखा बन्द ना कोए कराईआ। नाल लै के आवीं मौली, जेहड़ा मौला तन्द मुहम्मद दिता बन्हाईआ। शोर नाल पावीं रौली, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नाल निक्की होवे कौली, कँवल फुल्ल विच टिकाईआ। रविदास दा उह थाँ जित्थे पुराणी इक्क बौली, निशाना समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। रावी कहे मैं सुणया अगम्म नादा, वज्जी सच वधाईआ। पुरख अकाल किहा एह हुक्म मेरा सादा, सादगी विच समझाईआ। अग्गे खेल वरतणा डाहढा, डोरू डंक वजाईआ। जन भगतां इक्क नाल अद्धा खाणा प्रशादा, प्रशाद संगत दा देणा वरताईआ। एह नवां खेल विच देस माझा, परदेस परदा लाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे हुक्म आपणे रिवाजा, दूजा हुक्म ना कोए मनाईआ।