पुस्तकालयभाग २०

२१ माघ शहिनशाही सम्मत ३ भलाई पुर डोगरांँ हरि संगत

गुर अर्जन कहे ख़ुशी होई आज, दो जहान वज्जी वधाईआ। किरपा करे पुरख अकाल साहिब सिरताज, हरि जगदीशर वड वड्याईआ। जिस दा एथे ओथे दो जहानां राज, आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड

❋

❋

पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर साजन साज, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना वेख वखाईआ। अवतार पैगम्बर गुर देवणहारा दात, दाता दानी शाह सुल्तानी शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस दा लेखा सदा बिन कलम दवात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अर्जन कहे मैं इक्को वेख्या शाह नवाब, नौबत हक नाम वजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे सजदा करो आदाब, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। इक्को कलमा पढ़ो वाहिद, दूजी अलख ना कोए जगाईआ। जो दो जहानां मुसाहिब, मुकामे हक सोभा पाईआ। अन्तिम सब दी करनहार अज़माइश, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। घट निवासी जानणहार रहाइश, रहिबर हो के परदा रिहा उठाईआ। जिस दी समझे ना कोए पैदाइश, मरन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। अर्जन कहे मैनूं याद आया चेता, चरण कँवल मिली सरनाईआ। पुरख अकाल इक्को नेता, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जिस ने लोकमात सब नूं दिता ठेका, ठाकर हो के सेव समझाईआ। भेजे अगेता पछेता, आवण जावण आपणा हुक्म वरताईआ। जिस कारण मेरे सिर विच पई रेता, तत्ती तवी दिता टिकाईआ। इस दा नानक कोल लेखा, दूजा समझ ना कोए समझाईआ। जो वसे सचखण्ड साचे देसा, दरगाह साची डेरा लाईआ। जिस दा आदि जुगादी एका, एका एकँकार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म हिकमत विच्चों बदलाईआ। अर्जन कहे सुण के सारे होवो लाजवाब, जवाब देवण कोए ना पाईआ। जिस दे लैंदे रहे ख्वाब, भविख्तां विच समझाईआ। जो वसे हक महिराब, महबूब नूर अलाहीआ। कुछ ओस ने हुक्म दिता निरगुण धार बगदाद, सरगुण नानक आप समझाईआ। एका इक्क लैणा आराध, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। अर्जन कहे मैं चुकावां परदा ओहला, भेव रहे ना राईआ। पुरख अकाल किहा नानक गा एका सोहला, तेरा मेरा इक्को रूप नज़री आईआ। प्रेम रस दा होवे ढोला, अगम्मी नाद शनवाईआ। नानक किहा कौण बणे विचोला, परदा दए उठाईआ। सृष्टी दृष्टी वेख्या रौला, चारों कुण्ट दुहाईआ। अग्गे तैनूं कहिंदे मौला, अल्ला अक्खर दिता पढ़ाईआ। वेख आपणी धरनी धौला, धवल ध्यान कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। पुरख अकाल किहा नानक मेरे नाम दा लै स्वाद, नाम सति सति दृढ़ाईआ। तेरे तन दी इक्क रबाब, बिन सतारां दयां हिलाईआ। जिस दे विच्चों तूं ही तूं ही निकले राग, दूजी तूर ना कोए अल्हाईआ। तत वज़ूद सवरे काज, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। नानक किहा रबाब केहड़ा तन्द, साहिब स्वामी दे समझाईआ।

❋

❋

पुरख अकाल बोलया बिना दन्द, रस नाल रसना दिता समझाईआ। सति सति दा इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जित्थे दोहां दा सांझा होवे छन्द, ओथे दूजी लोड़ रहे ना राईआ। आपणी धार आपणे लावां अंग, अंगीकार इक्क अख्वाईआ। मैं साहिब सूरा सरबंग, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। नानक निरगुण मंगी मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। किस बिध तेरे प्रेम दा बज्झे तन्द, तन्दी तन्द जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा नानक दस्सां बात, बातन भेव जणाईआ। वेखीं लिखीं नाल ना कलम दवात, काग़ज़ शाही ना जोड़ जुड़ाईआ। जिस वेले कलयुग आवे अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साची रहे ना कोए जमात, प्रीती प्रेम ना कोए कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां भुल्ले गाथ, सोहला सच ना कोए सुणाईआ। गुर चेला रहे कोई ना दास, चेला गुरू करे पढ़ाईआ। पिता पुत्त दा होवे घात, चारों कुण्ट होए दुहाईआ। ओस वेले वेखां खेल तमाश, निरगुण हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल किहा सुण नानक बच्चे नन्न्हे, सच दयां समझाईआ। जे तूं इक्को मेरी मन्ने, ममता अवर रहे ना राईआ। करां प्रकाश साचे तने, लोयण इक्को नज़री आईआ। आप फिरां तेरे संने, घर घर विच मेल मिलाईआ। निरगुण दीपक एका बले, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जिस कारण तैनूं घल्ले, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। साचा बचन बन्न्हणा पल्ले, पल्लू आपणी गंढ्ढ रखाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम होए हल्ले, हालत विगड़े जगत लोकाईआ। ओस वेले पुरख अकाल आउणा इकल्ले, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जन भगतां दे अंदर सिँघासण मल्ले, दवारा इक्को इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा नानक निरगुण दस्सां अगम्मी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। एह शब्दी अकथ कहाणी, कथनी कथ ना सके राईआ। लेखा समझे ना कोए दो जहानी, निरगुण सरगुण भेव कोए ना पाईआ। परम पुरख परमात्म देवे इक्क निशानी, निशाना आपणा तीर चलाईआ। जिस वेले सृष्टी दी दृष्टी होई अभिमानी, माया ममता मोह विकार हल्काईआ। ओस वेले जन भगतां उत्ते करां मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी कार कमावांगा। मेहरवान हो के मेहर नज़र टिकावांगा। सृष्ट सबाई कर के हेर फेर, दीन दुनी आप भुलावांगा। साचे सन्तां लहिणा देणा दयां नबेड़, झगड़ा अवर ना कोए जणावांगा। शब्द हलूणे सोई सुरती छेड़, तन्द सतार आप वजावांगा। ओस वेले मेरे नाम दी इक्को होवे डेड़्ह, दोहरा सवईआ कवित छत्ती रागां विच ना कोए अलावांगा। सब तों वसां नेरन नेर, दूर दुराडा

❋

❋

पन्ध मुकावांगा। इक्क अर्जन वखावां आपणी खेड, रावी कंडा तट सुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा। साची करनी कार करांगा। सन्त सुहेले गुरमुख वरांगा। लख चुरासी विच्चों फड़ांगा। काया मन्दिर साचे चढ़ांगा। जोती नूर इक्को धरांगा। सच दवारे अगम्मी खड़ांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपे करांगा। साची करनी कार कमावांगा। भगत सुहेले आप उठावांगा। गुर चेले मेल मिलावांगा। तुरीआ पद दा भेव खुल्हावांगा। नाम सरंगा इक्क वजावांगा। नानक निरगुण जोड़ जुड़ावांगा। सच दवारे आपे बौहड़, परदा ओहला आप उठावांगा। साचे सन्तां वेखां कर के ग़ौर, गहर गम्भीर हो के आपणा फेरा पावांगा। ओन्हां दा मानस जन्म जाए सौर, जिन्हां नूं आपणे रंग रंगावांगा। नानक अर्जन दा लेखा विच लाहौर, लहर आपणी इक्क दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठावांगा। नानक भगतां दी रबाब होवे रब्बी, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। जिस दी सुर बिना हथ्थ तों जावे वज्जी, उंगलां दी लोड़ रहे ना राईआ। चुक्कणा पए ना भार मोढ्ढयां उत्ते वांग डग्गी, सरंगा गज ना हथ्थ उठाईआ। बिना कपड़े तों होवे कदे ना नंगी, जगत नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। सतिगुर नानक किहा प्रभू तेरी खेल बहु रंगी, तेरा भेव कोए ना आईआ। तूं आदि जुगादि सदा करनी दा करता ढंगी, तरीका अवर ना किसे समझाईआ। मेहरवान उह किहड़े दवारे टंगी, किल्ली कवण लटकाईआ। पुरख अकाल किहा नानक नज़र ना आए विच ब्रह्मण्डी, खण्डीं खोज ना कोए खुजाईआ। जिस दी लिख्त लिखी किसे नहीं संदी, तकरीर तहिरीर ना कोए बणाईआ। खोजयां हथ्थ ना आए विच वरभण्डी, चारों कुण्ट कुरलाईआ। उह ओस थाँ उत्ते टंगी जित्थे इक्को जोत निरँजण लँघी, वासना रहे कोए ना मंदी, दीन मज़्हब दी नहीं पाबन्दी, नार दुहागण कदे ना रंडी, अर्जन धार उह रावी दी कन्ढ्ढी, जित्थे पवण सदा ठंडी, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कूड़ी रहे ना कोए पाबन्दी, नेत्र अक्ख ना होवे अन्धी, पुरख अकाल साचा संगी, साचा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। नानक किहा प्रभू ओस सुरंगी दी की आवाज़, सच दे सुणाईआ। पुरख अकाल किहा उह सिध्धा मेरा खोल्हे राज़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। ओहदी सुर विच सुर दा सुर जवाब, सवाल दी लोड़ रहे ना राईआ। सदा दिवस रैण वज्जदी रहे रबाब, रहमत आप कमाईआ। पुरख अकाल किहा नानक इक्क वेर कर आदाब, सीस जगदीस झुकाईआ। सीस झुकदयां लेखा दिस्या विच बग़दाद, बग़ली काली नानक हथ्थ नज़री आईआ। जिस दे विच उह हिसाब, जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान समझ सके ना राईआ। वेख्या ओस महिराब, जित्थे महबूब डेरा लाईआ।

❋

❋

जलवा नूर वाहिद, वाहिद कलमा रिहा सुणाईआ। नानक निरगुण कर अदाब, अदब नाल आपणा आप झुकाईआ। मुख़ातब हो के दिता ख़ताब, ख़ुद आपणा हुक्म सुणाईआ। नानक वेख उह रबाब, जिस दा सब तों वक्खरा साज, साजणहारा आपे रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। नानक किहा परम पुरख क्यों वखाई काली बग़ली, मेहरवान देणा समझाईआ। पुरख अकाल किहा सदी चौधवीं उम्मत वेखी पग़ली, कलमा हक ना कोए सुणाईआ। सब ने फिरना विच जंगलीं, जहालत विच दुहाईआ। गोबिन्द दी चौदां कड़ीआं वाली संगली, फ़कीरां दे तनों देणी लुहाईआ। सच ख़ुदा दे नाल रहे किसे दी ना मंगणी, नाता तुट्टे लोकाईआ। दहि दिशा लग्गे अग्नी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। नानक किहा मैं वेख्या झाक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। पुरख अकाल खोल्हया ताक, परदा दिता हटाईआ। सदी चौधवीं फ़कीरां दी बग़ली विच ख़ाक, ख़ालस वस्त नज़र कोए ना आईआ। जिधर तक्कां अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। अन्तिम मुक्कदी दिसे वाट, पाँधी रहे कुरलाईआ। रावी कन्ढ्ढे अर्जन दी ज़ात, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो जिस ने सब दा करना पूरा भविख्त वाक्, वाक्या वेखे थाँईं थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खिलाईआ। बग़ली कहे मेरा रिहा ना कोए बग़लगीर, संगी साथ ना कोए निभाईआ। दस्त छुट्ट गया दस्तगीर, बेदस्त होई लोकाईआ। नज़री आए ना बेनज़ीर, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। एस विच मूँह पा के रो के किहा कबीर, तेरा नाम दुहाईआ। किसे कम्म ना आवे एह माटी ख़ाकी सरीर, जिंनां चिर तेरा नूर नूर ना कोए चमकाईआ। ओस वेले कबीर नूं एस दे विच्चों नज़री आई ओस दी तस्वीर, जिस नूं लातस्वीर कर के सारे रहे गाईआ। उस दी बदल गई ज़मीर, ज़र्रा ज़र्रा विच्चों इक्को नूर करे रुशनाईआ। लेखा मुकया दिस्या शाह हकीर, शहिनशाह इक्को हुक्म वरताईआ। फेर किहा किस बिध बदले तकदीर, तदबीर दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। बग़ली कहे मैनूं नानक रख्या तिन्न दिन आपणे हथ्थ, होका बग़दाद विच सुणाईआ। सूफ़ी फ़कीरो कोई वस्त है ते एहदे विच दयो घत्त, खाली दयो भराईआ। नानक एथे फेर नहीं आउणा वत, बेवतनों तुहानूं वतन ना कोए वखाईआ। ज़रा तक्को ओस अक्ख, जेहड़ी अक्ख दे नाल मुहम्मद महबूब दा दर्शन पाईआ। मैनूं ख़ाली दिसदे हट्ट, वणजारे रहे कुरलाईआ। ख़ाली दिसण तट, अमृत रस ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। बग़ली कहे नानक क्यों मैनूं फड़या, चारे कन्नीआं जोड़ जुड़ाईआ। वे मैं कमली कोझी अड़या, अंदरों बाहरों काली नज़री

❋

❋

आईआ। मेरे विच किसे नहीं कुछ धरया, भुक्खी तयाई दयां दुहाईआ। मेरा नकर्मी दा मस्तक सड़या, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ओस वेले नानक ख़ुशी विच तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़या, सोहँ दिता गाईआ। पुरख अकाल सब दा मालक हो के एस दे विच वड़या, नानक नूं सिध्धा नज़री आईआ। फेर वखा के आपणा घरया, गृह मन्दिर दिता सुहाईआ। बन्न्ह के आपणे लड़या, लड़ पल्लू दिता फड़ाईआ। कौल इकरार इक्क करया, वायदे नाल समझाईआ। नानक जिस वेले चार कुण्ट दहि दिशा सति धर्म हरया, तुहाडा भय ना कोए रखाईआ। ओस वेले आवे नरायण नरया, कल कल्की फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। नानक किहा चार कुण्ट दी वेखी हदूद, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। बग़लगीर होया मौजूद, बग़ली विच सोभा पाईआ। ओस ने सुणाया हज़ारा दरूद, धुर दा ढोला इक्क अलाहीआ। जिस दे नाल सृष्टी हो जाए नेस्तोनाबूद, जड़्ह नज़र कोए ना आईआ। फेर किहा नानक वेख आपणे अंदर कलबूत, काया दा काअबा, काअबे दा दोआबा, दोआबे दा महिराबा, महिराबे दा महबूब बैठा सोभा पाईआ। जित्थे ना कोई पुन्न ना कोई सवाबा, ना कोई सवाल ना कोई जवाबा, जवाब तल्बी विच सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल कराईआ। बग़ली कहे नानक मेरी इक्क अरज़, आरज़ू दयां जणाईआ। कुछ मेरा दस्स फ़र्ज़, सेवा की कमाईआ। तेरा प्रभू बड़ा बेग़रज़, बेअन्त आप अख्वाईआ। तुहानूं आपणे नाम दी सुणा के निक्की जेही तरज़, तराज़ूआं विच तोली लोकाईआ। सृष्टी दा खेल खला के नार मर्द, लख चुरासी जोड़े जोड़यां नाल जुड़ाईआ। आपणा भेव वक्खरा रख के अचरज, सनमुख हो के नज़र कदे ना आईआ। सच दस्स किस वेले वण्डे दर्द, दुखियां दु:ख मिटाईआ। नानक किहा जिस वेले निरगुण दा निरगुण आवे परत, तत्तां दा डेरा ढाहीआ। करे प्रकाश उत्ते धरत, धवल दए सुहाईआ। ओस वेले आपणयां भगतां उत्ते करे तरस, रहमत सच कमाईआ। जन्म जन्म दी मेट के हरस, हवस अगली दए बुझाईआ। मेल मिला के उत्ते फर्श, अर्शां दे उत्ते दए टिकाईआ। बग़ली किहा नानक उह किस तरह दा होवे मर्द, रूप रंग की नज़री आईआ। नानक किहा जिस नूं छुरी कटे कोई ना करद, कत्लगाह विच कातिल मक्तूल रूप ना कोए वटाईआ। उह सब दी लै के आवे फ़रद, पिछले लेखे वेख वखाईआ। बग़लीए तेरी ज़रूर मन्ज़ूर करे अरज़, ख़ाहिश आपणी झोली पाईआ। बग़ली कहे नानक मैनूं फड़दे सदा मंगते, भिखारी दर दर अलख जगाईआ। नानक किहा ओ कमलीए नहीं तेरे विच उह रंग रंगते, जिन्हां दा रंग ना कोए बदलाईआ। ओ तेरा लहिणा नाल प्रभू दी संगते, जिन्हां दी भिच्छया ना कोए बदलाईआ। कोटन कोटि गुरू अवतार पैगम्बर जम्मदे, जम्म के मर के फेर ओसे विच समाईआ। कोई दिन वणजारे

❋

❋

हुन्दे दम दे, साह साह नाल ढोले गाईआ। एह खेल ओस प्रभू दे कम्म दे, जो कामना सब दी वेख वखाईआ। तेरा लेखा ओस वेले जिस वेले भगतां दे लेखे मुकाउणे ग़म दे, पहलों हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। तैनूं सारे किल्लीआं दे उत्ते रहे टंगदे, मैं भगतां दे अंदर देणी लुकाईआ। जित्थे प्रकाश नहीं सूरज चन्द दे, तारयां दी लोड़ नज़र ना आईआ। जे वेखें ते वेखें खेल ओस पारब्रह्म दे, जो ब्रह्म नूं रिहा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ। बग़ली कहे सतिगुर नानक मैं काली, कलयुग काला टिक्का दिता लगाईआ। जिस घर जावां कुत्ते भौंकण ते बच्चे कढ्ढण गाली, ते सारे ग़ुस्से नाल ख़ैर मेरे विच पाईआ। मैं घर घर दी बणां सवाली, फिरां थाउँ थाँईंआ। नानक किहा मेरे प्रभ दी चाल निराली, जुग जुग वेस वटाईआ। फल वेखे पत्त डाली, लख चुरासी फोल फुलाईआ। तैनूं दस्सां इक्क बात सुखाली, सहिजे दयां समझाईआ। जिस वेले प्रभ भगतां दे अंदर आपणे नूर दी चाढ़नी लाली, नाम दा रंग रंगाईआ। ओस वेले तूं वी दर ते बणीं सवाली, आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कफ़नी कहे जन भगतो मैं आ गई भज्जी, भजन बन्दगी दा पन्ध मुकाईआ। गुरमुखां दी वेखी संगत सज्जी, सजरा राह तकाईआ। पहलों दर्शन कर के रज्जी, बिना अक्ख तों अक्ख उठाईआ। फेर भोजन खा के रज्जी, जेहड़ा चार जुग ना कोए खवाईआ। मुहब्बत विच बज्झी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। एह वेखो अन्त ते आई चौधवीं सदी, सद्दा दे के रही सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर किसे दी रहिणी नहीं कोई गद्दी, गदागर होवे लोकाईआ। नाम दी देवे कोई ना वढ्ढी, वढ्ढी खाण वाले सारे देणे मुकाईआ। मैं फिरां उच्ची अड्डी, भज्जां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बग़ली कहे मेरे विच कोई नहीं दाणा आटा, ख़ाली अंदरों बाहरों नज़री आईआ। जन भगतो तुहाडा प्रभू तों पूरा करावां घाटा, घाटे विच्चों हिस्सा मेरे विच देणा टिकाईआ। बग़दाद दी विछड़ी कटदी रही वाटां, नानक निरगुण निरवैर नाल दिता मिलाईआ। वेंहदी रही एह रातां, नैणां अक्ख खुल्हाईआ। जो अर्जन दस्सीआं बातां, बिन अक्खरां लेख लिखाईआ। सो सच सच आखां, तुहानूं दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बग़ली कहे मैं कदी नहीं आई जग, प्रभू हथ्थ ना कदे उठाईआ। सदा रही अड्ड, वक्खरा खेल खिलाईआ। जन भगतो कपड़यां दी बग़ली दयो छड्ड, जगत वासना ना कोए वधाईआ। आपणे अन्तर आत्मा दी झोली दयो अड्ड, परमात्मा आपे वस्त दए टिकाईआ। जे तुसीं नहीं लभ्भ सके ते ओन तुहानूं ल्या लभ्भ, विछड़यां मेल मिलाईआ। हुण मंगण दी ख़त्म हो जाए हद्द, अनमंगी दौलत झोली पाईआ। तुसीं ओस प्रभू दी यद, जिस

❋

❋

नूं गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। अग्गे रहिण ना देवे विच अन्धेरी खड्ड, फड़ के बाहों पार कराईआ। जिस कारण लए सद्द, सो संदेसा रही सुणाईआ। सब दे पड़दे लवे कज्ज, बग़लगीर आप हो जाईआ। जे मंगण दी नहीं जाच, बग़ली कहे मैथों सिक्खो अज्ज, चारे कन्नीआं अग्गे डाहीआ। वेख्यो भुलेखे विच कोई करयो ना अज्ज पज्ज, भरम दा भाण्डा लैणा भन्नाईआ। तुहानूं जदों मिले उपर शाह रग, नौ दवारे दा डेरा ढाहीआ। एहो जेहा वेला कदे नहीं किसे दे आया हथ्थ, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत सारे देण दुहाईआ। तुहाडी बुझावे आप अग्नी अग्ग, अमृत मेघ बरसाईआ। तुसीं उह माणक मोती हीरे नग, जो नानक निरगुण सरगुण गया समझाईआ। सारी सृष्टी तों परदा ल्या कज्ज, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नकाब कहे मैं पाया परदा, पर्दानशीं नज़र किसे ना आईआ। जगत जहान वेख्या सड़दा, सृष्टी रही कुरलाईआ। मैं हैरान हो गई जिस वेले भगतां दे अंदर वड़दा, आपणा पन्ध मुकाईआ। खेल अगम्मी करदा, वड दाता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। नकाब कहे मेरा समझे कोई ना नुकता, मूसा ईसा मुहम्मद अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जित्थे सब दी मंज़ल दा पैंडा मुक्कदा, ओथे मेरी होए चढ़ाईआ। मेरा लहिणा ओस उस दा, जिस दी उसतत्त कर के सारे रहे गाईआ। हुण परदा ओहला नहीं रहिणा लुक्क दा, हुक्म धुर दा देणा सुणाईआ। जो प्रभू नालों रुस्सदा, रुसयां ना कोए मनाईआ। नकाब कहे बेनकाबां नूं आपे पुछदा, जिन्हां लोक लज्जया दिती गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर आप वसाईआ। नकाब किहा मैं आई मुहम्मद दी उत्ते अक्ख, परदा नूर वाला चमकाईआ। पुठ्ठा दिता पलट्ट, धरनी उत्ते सवाईआ। ख़ुदा दा नूर होया प्रतख, जलवा इक्क रुशनाईआ। संदेसा दिता हक, हकीकत विच्चों पढ़ाईआ। मुहम्मदा सदी चौधवीं वल तक्क, तकब्बर रहे ना राईआ। पिछला हुक्म होणा फक्क, फ़ैसला इक्क सुणाईआ। मालगुज़ारी रहे कोई ना टक्क, चौदां तबकां डेरा ढाहीआ। मथ्थे उत्ते मार के सट्ट, ठोकर दिती लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क समझाईआ। नकाब कहे मैं कदे ना आउँदी किसे दे मुक्ख, बुरके जगत वाले लुकाईआ। मेरी सारे सुक्खणा गए सुक्ख, प्रभ अग्गे वास्ता पाईआ। जिस ईसा ने आपणा आप मंनयां ख़ुदा दा सुत, मरीआ मरहूम महिरम इक्क जणाईआ। ओस नूं लग्गा दु:ख, दर्द दर्द विच रखाईआ। जिस वेले फाँसी दे फट्टे तों ल्या चुक्क, सलीब दी तरतीब ना किसे समझाईआ। निरगुण धारों आपे उठ, निरवैर वेस वटाईआ। शेर वांगूं बुक्क, भबक इक्क लगाईआ। ओस वेले ईसा किहा तूं मेरा मैं तेरा एहो पढ़ीं तुक्क, आपणा परदा नकाब वाला

❋

❋

पाईआ। बिना सजदयां तों सीस गया झुक, झुकयां फेर ना कोए उठाईआ। ओस वेले ओस किहा जिस वेले बदल के आवें आपणा रुख़, रुख़सत सानूं देणी कराईआ। परवरदिगार सांझे यार तूं ना मानस ते ना मानुख, देही सनेही तेरा रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चौथी धार रिहा पुछ, पढ़ के देणा सुणाईआ। साढे तिन्न सफ़े दी कढ्ढ लओ कापी, जिस दी कापी ना कोए कराईआ। गुरू ग्रन्थ लिखण लग्गयां अर्जन ने छड्ड दिते सी पापी, प्रभ दे अग्गे वास्ता पाईआ। मैं भगतां दा साथी, गुरमुखां दा जोड़ जुड़ाईआ। साहिब सतिगुर मन्न के आखी, धुर संदेशा इक्क अल्हाईआ। अर्जन एह मेरी रहिण दे बाकी, बाकी नवीस इक्क अख्वाईआ। जिस वेले आप आवां इत्तफाकी, इतफ़ाकिया फेरा पाईआ। सब दा बणां साथी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मैं मालक प्रितपालक ख़ालक सब दी मुआफ़ करां गुस्ताख़ी, जो चरण कँवल सीस निवाईआ। मेहर निगाह नाल बदल देवां हयाती, हया शर्म रहे कोए ना राईआ। मेरा खेल नहीं कोई नबाताती, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। गुर अर्जन बण के दास दासी, सीस जगदीस दिता झुकाईआ। ओसे वेले निरगुण जोत प्रकाशी, दो जहानां होई रुशनाईआ। लख चुरासी विच्चों अर्जन नूं कोई ना दिस्या पापी, सब दे अंदर बैठा बेपरवाहीआ। जिधर वेखे वड्ड प्रतापी, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। चीऊूंटी हाथी दी करे राखी, विष्न ब्रह्मा शिव सब नूं उंगली लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। अर्जन कहे मैं छड्डे साढे तिन्न सफ़े, लेकिन साढे तिन्न सफ़े वण्ड ना कोए वण्डाईआ। क्यों, साढे तिन्न हथ्थ विच मिलदे प्रभू दे नाम दे गफ्फ़े, जो मुफ्त दए वरताईआ। जगत भुक्खे चनयां दे मारदे फक्के, गुरमुख अमृत जाम पी पी ख़ुशी बणाईआ। अर्जन तक्कया प्रभू दवारे पापी अपराधी भगत सन्त सारे भाई सके, जो चल के आवण सरनाईआ। जिन्हां दे सिर उत्ते हथ्थ रखे, पुश्त पनाह आप टिकाईआ। उह ओस दवारे वसे, जिस घर इक्को जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। साढे तिन्न सफे कहिण साडी किसे ना कीती वण्ड, वण्डण वाला नज़र कोए ना आईआ। अर्जन दे अग्गे असां पाई डण्ड, रो रो दिता सुणाईआ। क्यों, करवट बदली कंड, मुख ल्या भवाईआ। अर्जन किहा तुहाडे उत्ते उह आउणा छन्द, जिस दा बन्द ना कोए बणाईआ। पापियां ने ओस दवारे जाणा लँघ, जित्थे विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। दर्शन कीत्यां दरसी दे पै जाए ठंड, आदर्शी इक्को वेख वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सब नूं पै जाए गंढ्ढ, साढे तिन्न हथ्थ दी निशानी दए बणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दा निशाना देवे टंग, जिस नूं ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। साढे तिन्न सफ़िओ तुहाडे लेखे दे पिच्छो सृष्टी विच हो जाए

❋

❋

जंग, झगड़ा ना कोए मुकाईआ। भगतां नूं चढ़े रंग, आत्म वज्जे वधाईआ। प्रभू सौं जाए अंदर आत्मा दी सेज पलँघ, सोहणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। किताब कहे मेरे सफ़े साढे तिन्न, तिन्न लोक ध्यान लगाईआ। मैं वक्त लँघाए गिण गिण, दिने रातीं नींद कदे ना आईआ। जगत वेखे पैमाइशां तों बिना मिण मिण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। प्रभ दा खेल होणा किहड़े छिन्न, शंकर समझ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। सफ़े कहिण असां वेख्या प्रभ दा ओहला, ओहले बहि के खेल खिलाईआ। जिस ने भगत प्यार दा चिट्टा पाउणा चोला, भगवन आपणा रंग वखाईआ। पूरब उधार ते पिछला लहिणा सवरन नानक नाल हुन्दा सी तोला, सौदा तक्कड़ी विच टिकाईआ। इक्क दिन तोलदयां तोलदयां नानक दा फड़ ल्या डौला, बस बस दी आवाज़ सुणाईआ। नानक हुलारा मारया ते छाबा भरया हो गया हौला, वस्त होर विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। नानक किहा मेरी तक्कड़ी नूं बन्न्ह दे बोदी, चिट्टा रंग रखाईआ। हुण मैं वेदी ते फेर होवां सोढी, मेरी बेपरवाहीआ। हुण मैं भेखी ते जोगी, फेर शहिनशाह अख्वाईआ। समझे ना कोए लोक परलोकी, भेव किसे ना आईआ। तोले किहा की मैनूं वी देवें सोझी, मेरी अक्ख खुल्हाईआ। नानक किहा मेरे हथ्थ ला गोडीं, सिर गोडयां विच रखाईआ। तैनूं ओस बाग़ दी बणावा डोडी, जित्थे भगत भगवान महकाईआ। धर्म दा कर संजोगी, मेला लवां मिलाईआ। प्रेम दा बण के मौजी, मजलस दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। तोले किहा कुछ मेरा दस्स पता निशानी, किस बिध मेला लएं मिलाईआ। नानक किहा एह ओस दी मेहरवानी, जो मालक मेरा माहीआ। ओने चिर नूं उस दी भैण आ गई अंञाणी, उमर नौ साल वखाईआ। हथ्थ विच दवात ते काने वाली कानी, नानक अग्गे दिती टिकाईआ। बाबा मैनूं लिख के दस्स आपणी कहाणी, भुल्ल कदे ना जाईआ। नानक किहा आ मेरी राणी, देवां माण वड्याईआ। आह लै मेरे चरणां दा ठंडा पाणी, अमृत दयां चखाईआ। मेरा परम पुरख सुल्तानी, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस वेले जलवा नूर करे नुरानी, निरगुण फेरा पाईआ। भगतां दे घर खावे महिमानी, दर दर डेरा लाईआ। कलयुग दी कूड़ वेखे तुग्यानी, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। साचे नाम दी होवे हानी, चार वरन लड़ाईआ। ओस वेले कला वरते दो जहानी, जीव जगत समझ किसे ना आईआ। पुरख अकाल खेल करे आसानी, एहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ। तोले दी छोटी भैण दोहां दी जवानी, प्रेम आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। नन्ही किहा

❋

❋

लिख दे नाल कलम दवात, बाबा अक्खर सोहणा पाईआ। मेरे भाई नूं नहीं जाच, किस बिध सतिगुर तों मंग मंगाईआ। एह तक्कड़ी दी बोदी नहीं जाणी साथ, पैसा धेला कम्म किसे ना आईआ। कुझ सानूं भैण भ्रावां नूं दे सौग़ात, वस्त अमलोक झोली पाईआ। नानक मेहर निगाह नाल ल्या झाक, मुहब्बत अक्ख उठाईआ। बच्चयो तुहाडा पिछला लेखा कीता साफ़, जन्म दा गुनाह रिहा ना राईआ। अग्गे सुणो निक्की जेही बात, तुहानूं दयां समझाईआ। जिस वेले आवे कलयुग अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ओस वेले हुक्म देवां आप, आपणे हुक्म नाल प्रगटाईआ। हुण तुसीं भैण भ्रा फेर दोहां दा वक्खरा वक्खरा होवे बाप, माई इक्क ना कोए जाईआ। दोहां नूं दस्स के आपणा जाप, तूं मेरा मैं तेरा दयां समझाईआ। शब्दी हुक्म अंदर आख, संदेसा सच सुणाईआ। सम्मत शहिनशाही तिन्न दी इक्की माघ दी होणी रात, नानक अंक दिता बणाईआ। ओ तोलया हुण तूं अनपढ़ फेर तैनूं पढ़ा के जगत दे पिच्छो आपणी जमात, पट्टी देणी समझाईआ। तेरी चिट्टी बोदी दा चिट्टा चोला होवे साथ, चिट्टी धार दए समझाईआ। तेरी निक्की भैण जेहड़ी मर जाणी ऐसे विसाख, फेर जन्म विच ना आईआ। ओहदा बधक नाल नात, कृष्न दए गवाहीआ। फेर भगतां दी मिले जमात, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। एहो कलम ते एहो दवात, फेर ओसे दे हथ्थ फड़ाईआ। ओस बच्ची नूं बच्चयां वांग प्रभ दे हुक्म दे लिखण दी होवे जाच, कलम शाही रंग चढ़ाईआ। चिट्टा चोला कहे बधक दी बेटी नाँ जोगिंदर ते सवरन दी पिछली भैण ते नाता भरात, हुण तक्क समझ किसे ना आईआ। अगली खेल पुरख अबिनाश, पारब्रह्म प्रभ आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लहिणे सब दे रिहा मुकाईआ।

विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने प्रभ दे निक्के जिहे दीवे, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। जगदे जगदे जगदे लोकमात हो गए आ के नीवें, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। विष्नूं कहे ओ ब्रह्मे हुण अमृत रस किथों पीवें, शंकर लै हिलाईआ। शंकर किहा मैं वेख्या ओहदे भगत हो गए खीवे, मस्ती विच सरनाईआ। जेहड़ा एस दे चरणां थीवे, मस्तक धूढ़ रमाईआ। उह आदि जुगादि जीवे, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण साडा प्रकाश होया मधम, मद्दद इक्को मंग मंगाईआ। जिस दे गुर अवतार पैगम्बर चुम्मदे कदम, निउँ निउँ सीस निवाईआ। उस दा रूप रंग रेख समझे कोई ना बदन, जोती जाता धुरदरगाहीआ। जो भगतां आया सद्दण, हुक्मे हुक्म सुणाईआ। हैरान हो के विष्नूं कहिंदा ओ ब्रह्मे ओ शंकर वेख अग्ग लग्गी लग्गण, सके ना कोए बुझाईआ। गुर अवतार

❋

❋

पैगम्बर आपणे हुक्म लग्गे तज्जण, पल्लू रहे छुडाईआ। साची धूढ़ी मिले किसे ना मजन, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। तत्ती वा लग्गी वगण, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग वखाईआ। ब्रह्मा कहे शंकर वेख मैं किड्डा चालाक, चालाकी समझ किसे ना आईआ। विष्नूं नूं नाल लै के प्रभ दी किरपा नाल सृष्टी दी रचना रच दिती पंज तत माटी ख़ाक, ख़ाक दे अंदर दीवे दिते टिकाईआ। एह तिन्नां बत्तीआं दी हर अंदर लाट, इक्क मन इक्क आत्मा इक्क परमात्मा तिन्नां दी समझ ना किसे समझाईआ। जे कोई गुर अवतार पैगम्बर आया ते बण के प्रभू दा चाक, चाकर हो के सीस निवा निवा के आपणा झट लँघाईआ। थोड़्हा जेहा प्रभू खोल्हदा रिहा ताक, घूँगट विच्चों परदा आप उठाईआ। रमज़ नाल दस्सदा रिहा बात, इशारयां विच समझाईआ। सिफ्तां लिखा के उत्ते काग़ज़ात, जगत दिती वड्याईआ। अन्त सारे पा के गए वफात, नज़र कोए ना आईआ। क्यों, सारयां नूं बन्द कीता पंज तत काया हवालात, कुंजी जिंदा आपणे हथ्थ रखाईआ। बिना नानक तों किसे नूं हथ्थ ना आई रबाब, जो भगतां दे अंदर दित्ती टिकाईआ। काया कपड़ दे सारे बणे रहे बज़ाज़, राम कृष्न अल्ल्हा वाहिगुरू सतिनाम दे टुकड़े दिते कराईआ। हुण वही खाते दा होण लग्गा हिसाब, अंकड़ा समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण असीं जगदे रहे जोत, जोत जोत रुशनाईआ। जोत तों बण गई वरन गोत, तत्तां वण्ड वण्डाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सक्या ना कोई सोच, समझ ना कोए समझाईआ। प्रभ ने दे के नाम सलोक, सूरे दिते बणाईआ। थोड़्हा थोड़्हा नाल दे के रोक, हट्ट निक्के निक्के खुल्हाईआ। जे कोई घर मंगण आया थोक, पिठ्ठ ते ठपकी ला के मातलोक दिता भजाईआ। तूं चल ते मैं पिच्छे घलदा आं जोत, पहले मात गर्भ विच डेरा लाईआ। बाहर आवीं ते फेर दस्सां मौज, अंदर सड़न दी मैनूं लोड़ ना राईआ। अक्खां मीट के ध्यान धर के मेरी करयो खोज, पल्लू गल्ल विच पाईआ। साधना वाला साधिओ जोग, जुगती दयां दृढ़ाईआ। जे ध्यान धरोगे ते फेर दरस दयांगा रोज़, बिना कार कमाई तों हथ्थ किसे ना आईआ। पर सरीर दा ज़रूर भुगताऊंगा रोग, छुटकारा नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले मेरा वेखणा चाहोगे चोज, चोजी प्रीतम हो के दयां वखाईआ। जे कहो असीं मालक लोक परलोक, फेर सुणा के इक्क सलोक, तुहानूं बच्चयां वांग वरचाईआ। जे आकड़ो ओसे वेले खिच्च लवां जोत, खाली भाण्डे दयां कराईआ। एसे कर के गुर अवतार पैगम्बर डरदे रहे बहुत, अल्ला अल्ला वाहिगुरू वाहिगुरू राम राम कहि के सीस निवाईआ। किते साडे उत्ते लग्ग ना जाए कोई दोष, भुल्ल ना लए भुलाईआ। जितने गुर अवतार पैगम्बर होए रात नूं बुल्लां उत्ते हथ्थ रख के रैहन्दे रहे ख़ामोश, आसण ऐहो रहे

❋

❋

लगाईआ। ना किसे दा बंक दुआर ना रिहा कोट, कोटी कोट गए फेरीआं पाईआ। इक्क दूजे नूं सारे गए टोक, नाम दा टुकड़ा दे के सारे दित्ते लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। दीवे कहिण साडी बुझण वाली लो, सदा रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतो तुसीं सुणो ओस दी सो, जो सोहँ रूप समाईआ। जो तुहाडे जोगा गया हो, हुक्म नाल मिलाईआ। जे तुसीं हो जावो निर्मोह, फिर वी ना कदे भुलाईआ। जिस दा बूटा ल्या बो, बीज उपर फल लगाईआ। जित्थे ना इक्क ते ना दो, दोहां दा एका नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। तिन्न मुखीआ कहे गुरमुखो कर ना ल्यो ग़ुस्सा, मैं सच दयां सुणाईआ। वेखो विष्न ब्रह्मा शिव दा इक्को गुच्छा, तिन्ने मिल के सारी सृष्टी रहे चलाईआ। मरन जम्मण दा इन्हां नूं नहीं कोई दुक्खा, कोई उपाए कोई सँघारे आपणी आपणी सेव कमाईआ। जे तुसीं चाहो साचा सुखा, सुखमन दा खहिड़ा लओ छुडाईआ। इक्को प्रभ दा नाम लओ सुक्का, जगत लाज़मा माया ममता नाल रलाईआ। पिच्छे भावें किसे दा तीर नहीं लग्गा ते तुहाडा सहिजे लग्ग गया तुक्का, आपणा गेड़ा लओ गिड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण ओ तुहाडा वेला उह ढुक्का, जिस ढुकाओ दा गुर अवतार पैगम्बर राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ।

दीपक कहिण की सारे बणोगे त्रैमुखी, मुक्खों दयो जणाईआ। पहला वाक् असीं जन्म नहीं लैणा फेर कुक्खीं, मात गर्भ कदे ना आईआ। ( दूजा वाक् ) चुरासी विच नहीं होणा दुखी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तीजा बचन प्रभ दी गोद विच रहिणा सुखी, जिस घर इक्को वज्जे वधाईआ। एह मंग मनी सिँघ ने उंगली नाल लिख के ते मंगी सी बड़ुक्खीं, मस्तुआणा दए गवाहीआ। आप लेट के पिठ पुठ्ठी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। किहा, ऐ प्रभू आपणयां भगतां नूं कदे ना वाड़ीं विच त्रिकुटी, त्रिकुटी तों अग्गे सिध्धा आपणा राह वखाईआ। जेहड़ी लिव माता दे गर्भ तों बाहर आ के छुट्टी, ओहो फेर लैणी बंधाईआ। तेरे कोल किहड़ी तरुट्टी, ख़ाली भण्डारे देणे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दीवे कहिण साडी समझयो ना कोए दीवाली, दीवाला सब दा कढ्ढ वखाईआ। असां वेखणा खेल हाली, माज़ी दा डेरा देणा ढाहीआ। जन भगतो आपणी कर लओ बहाली, बौहड़ जन्म ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चल के आ गए मारन ताली, आपणा ताल वजाईआ। अग्गे किसे दी रहिण नहीं देणी कोई दलाली, टकयां वाला हट्ट ना कोए वखाईआ। शरअ दी रहे ना कोए ग़ुलामी, ग़ुलाम नफर गुरमुख ना कोए अख्वाईआ।

❋

❋

जन भगतो तुहाडी मन्ज़ूर होई सलामी, जिस नूं सलाम सलामालैकम ईसा मूसा मुहम्मद सारे रहे सुणाईआ। तुहाडी कटण आया बदनामी, बदीआं दा डेरा ढाहीआ। तुहाडा मालक इक्क अनामी, जो इनाम विच आपणा पैग़ाम रिहा सुणाईआ। दे के धर्म निशानी, निशाना रिहा झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दीपक दीआ सब दा डगमगाईआ।

बावन आह पिछला लै ला कटोरा, कुटीआ दे लुकण वाले जिस ने दिते भुलाईआ। बल दा पकवान सी थोड़्हा, जिस विच दहीं नज़र ना आईआ। जिस तरह दुद्ध दहीं दा रूप इक्क ते वक्खरा जोड़ा, भगत भगवान आपणी खेल रखाईआ। तिन्न जुग विच अटकदा रिहा रोड़ा, गुर अवतार पैगम्बर आपणी आपणी कथा गए सुणाईआ। सस्से उत्ते तड़फदा रिहा होड़ा, निरगुण सरगुण हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दहीं कहे बावन कुछ हस्स के गया दस्स, मसख़रा रूप वटाईआ। जिस वेले सारयां जुगां दी हो गई बस्स, दानी रहिण कोए ना पाईआ। चक्रवर्ती होणे भठ्ठ, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए इक्ट्ठ, साध सन्त ना कोए वड्याईआ। भण्डारे वाला रिहा कोई ना हट्ट, सच वस्त ना कोए विकाईआ। मन ने साधूआं दे भाण्डे अंदरों लैणे चट्ट, सवान वांग साफ़ देणे कराईआ। सब ने खाणा कट वच्छ, बुद्धी बिबेक ना कोए बणाईआ। ओ प्रभू तेरी धार ब्रह्म दुद्ध वांगूं जाए फट, खट्टा मिठ्ठा स्वाद बणाईआ। तेरा नाम किसे नहीं लैणा रट, रट्टयां विच लोकाईआ। बल ने किहा एह कौण मारे सट्ट, अंदरे अंदर हिलाईआ। बावन किहा एह खेल पुरख समरथ, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। अन्त ओहो होवे प्रगट, जो परगणे रिहा प्रगटाईआ। सब दा लेखा वेखे सच, जुग चौकड़ी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। बावन किहा बल तेरे दवारे नहीं दहीं दी फुट्टी, मैं फुटकल वेखी लोकाईआ। कलयुग अन्त प्रीत वेखी टुट्टी, टुट्टयां ना कोए जुड़ाईआ। गाना बध्धा ना किसे गुट्टीं, सगन सच ना कोए मनाईआ। अन्तर लिव रहे ना रुची, रचना कूड़ होवे लोकाईआ। आत्मा रहे कोई ना सुची, क्यों सुच्ची आत्मा मन दे ओहले बहि के अक्ख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। बावन किहा अन्तर विचार, विचरण दी लोड़ रही ना राईआ। कुँवारी कन्या घर भण्डार, सवा सेर दहीं नज़री आईआ। जिस दा कलयुग अन्त होणा विहार, भण्डारा देणा भराईआ। जिस वेले जीव तन छड्डे विच संसार, अन्त सारे दहीं नाल उस दा इश्नान देण कराईआ। उह दहीं दुरमति

❋

❋

मैल ना सके उतार, पापां पार ना कोए कराईआ। बावन किहा एह किरपा करे आप निरँकार, निरवैर आपणा फेरा पाईआ। सवा सेर नाल इके वार सारे भगत दए नुहाल, मरन तों पिच्छो मुड़ के नुहाउण दी लोड़ रहे ना राईआ। मरयां नूं फेर लए ज्वाल, आत्मा परमात्मा विच मिलाईआ। नाले गुरू नाले शब्द नाले दलाल नाले अकाल, प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। बिना अक्खां तों सब नूं लए भाल, जुग जन्म के विछड़े आपणे जोड़ जुड़ाईआ। बग़ली फड़ के बणे ना कदे कंगाल, बग़लीआं सब दीआं दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। दहीं कहे बावन मैनूं याद आई बोली, अनबोलत दित्ती सुणाईआ। सतिजुग दी विछड़ी कलयुग विच ओहो कन्या भगतां दी बणी विचोली, गुरदर्शन दर्शन गुर का पाईआ। प्रभू दी खेल बड़ी आहिस्ता ते बड़ी हौली, तिन्न जुग अक्ख ना कोए उठाईआ। दहीं कहे मेरा हिसाब वेख लओ ते गुरमुखो ऐवें छेती ना पाओ रौली, वेले नाल सब कुछ दए कराईआ। एहनूं तुहाडे नालों तौली, तौले तौले आपणी खेल वखाईआ। तुहाडे नालों बहुती रोवे धौली, धरनी कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग वखाईआ। दहीं कहे मैनूं क्यों किहा सेर सवा, सवाया दिता बणाईआ। भगतो अग्गे जुग चलणा नवां, नवीं रीत वखाईआ। सब दा बदल देणा समां, समझ देणी समझाईआ। मैं सच सच कहवां, सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। मैनूं ख़ुशी सतिजुग दी मंग मंगी ते कलयुग अन्त भगतां विच बहवां, एह प्रभ दी बेपरवाहीआ। मैं तिन्न जुग कीता नहीं कोई तमअ, सवा दा सेर सवा सेर फेर तुहाडे अग्गे आईआ। तुहाडा अज्ज तों चुक्कया ग़मा आवण जावण दिता कटाईआ। बेशक विष्न ब्रह्मा शिव दी बुझ जाए शमां, तुहाडा दीवा गुल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाडा भण्डारा तिन्न जुग सांभ के रख्या भगतो तुहानूं देणा वरताईआ। वेख लओ प्रभ ने कीता नहीं कोई लालच, उंगली मुख ना कोए छुहाईआ। तुहाडा हिस्सा पूरा ते पूरा वेखो ख़ालस, रला अवर ना कोए रलाईआ। पिछले जन्म दी बच्ची कलयुग अन्तिम सालस, सालसी बालकां विच रखाईआ। मकरूज़ कदे ना करे आलस, कर्ज़ा तुहाडा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं पार कराए बिना सफ़ारश, भगतां तों वड्डा सफ़ारश करन वाला नज़र कोए ना आईआ।

बाल्मीक दी मर गई गाँ, वैरागी हो के ध्यान लगाईआ। ओस ने मरी उत्ते कीती छाँ, पल्ला दिता पाईआ। ओने चिर नूं आ गई उस दी माँ, वेख के दए दुहाईआ। ओधरों उडदा आ गया काँ, ठूंगा सिर विच टिकाईआ। ला के आपणा

❋

❋

दाअ, भज्जयां वाहो दाहीआ। उस ने कीता हा हा, होकर दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। बाल्मीक दी माँ आई नेड़े, आपणा पन्ध मुकाईआ। गाँ दवाले दे के तिन्न गेड़े, नैणां नीर वहाईआ। बाल्मीक नाल करे झेड़े, तेरी भगती कम्म किसे ना आईआ। निज्झ जम्मया तूं रोड़्ह दिते साडे बेड़े, गऊ माता दिती सवाईआ। ओने चिर नूं काँ दे के आ गया गेड़े, ठूंगा माता सिर विच टिकाईआ। उह कर के वड्डे जेरे, दु:ख आपणे अंदर दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। माई कहे वे बाल्मीकू, मुक्की ज़ोर नाल लगाईआ। तैनूं सीखां नाल सीखूं, अक्खां लाल कढ्ढ डराईआ। तूं बड़ा बणया मीसू, चुप वट्ट के अक्ख शरमाईआ। ओने चिर नूं ओथे आ गया जगदीशू, ब्राह्मण बण के फेरा पाईआ। बटवारे की तुहाडी रीतू, चल गाँ दईए दफ़नाईआ। अग्गों माँ दी निकली चीकू, रो रो दिता सुणाईआ। एहनूं मोई नूं केहड़ा घसीटू, आपणा ज़ोर वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। ब्राह्मण कहे बाल्मीक लईए खिच्च, आपणा बल वधाईआ। दोवें वड़ गए चौंह टंगां दे विच, खुर दो दो बंधाईआ। ओने चिर नूं बाल्मीक नूं आ गई छिक्क, ज़ोर नाल लगाईआ। ओने चिर नूं इक्क फिरदा आ गया रिच्छ, काला रंग रंगाईआ। बाल्मीक दी माता अंदर आई इच्छ, मनसा इक्क वधाईआ। जे ब्राह्मण कुछ मैनूं देवे लिख, नाल कलम शाहीआ। मेरा दुखड़ा दए नजिठ्ठ, मेहर नज़र उठाईआ। अंदरों काग़ज़ लै आई सवा गिठ्ठ, नौ उंगल चौड़ा सोभा पाईआ। रख के बाल्मीक दी पिठ्ठ, सहिज नाल सुणाईआ। पंडता साडे नाल कर हित, साडी गाँ दे जवाईआ। मेरे अंदर पैंदी खिच्च, कोई हलूणा रिहा लगाईआ। जिस दी सेवा करदी सां नित, अज्ज हो चली जुदाईआ। दोहथ्थड़ मार के पई पिट्ट, कूक कूक सुणाईआ। बाल्मीक ने फड़ के इक्क इट्ट, हथ्थ उत्ते रखाईआ। जां वेख्या ओहदे थल्लयों निकली इक्क चिट्ट, जिस दे उत्ते लिख्या लेख तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। इस नूं गऊ दे उत्ते सिट्ट, सिट्टाबाज़ी लै लगाईआ। फेर ब्राह्मण वल्ल ला टिक्क, टिक टिकी इक्क बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। ओने चिर नूं काँ आया चक्र ला, आपणा फेरा पाईआ। तीजा ठूंगा दिता ला, चुंज ज़ोर नाल खुभाईआ। रो के किहा बाल्मीक दी माँ, बच्चया मैनूं लै बचाईआ। ब्राह्मण किहा नाह, हथ्थ ना कोए छुहाईआ। बाल्मीक नींवीं लई पा, माँ वल्ल ना मूल तकाईआ। ओस दोहथ्थड़ दिती ला, ज़ोर नाल टिकाईआ। नाले मेरी गाँ जवा, नाले मेरा दु:ख वण्डाईआ। दोहां दी ब्राह्मण फड़ लई बांह, सहिज नाल समझाईआ। मस्तक नाल मथ्थे लओ लगा, माँ पुत्तर जोड़ दिता जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल खिलाईआ।

❋

❋

ब्राह्मण ने दोहां दे जोड़े सिर, सिर उपर हथ्थ रखाईआ। साझां दस्सया पिर, प्रीतम बेपरवाहीआ। जो वस्या घर थिर, दरगाह साची डेरा लाईआ। निरवैर सदा निर, निराकार नूर रुशनाईआ। जिस लेखा पिछला चिर, चिरी विछुन्ने रिहा वखाईआ। उलटा गेड़ा रिहा गिड़, परदा ओहला आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। ब्राह्मण किहा माँ पुत्त मथ्थे उत्ते रखो हथ्थ, हथेली नाल दबाईआ। ओसे वेले दोनां दी अंदरों खुल्ही अक्ख, नूर जोत जोत रुशनाईआ। बचन दिता सच्च, हुक्म इक्क सुणाईआ। करे खेल पुरख समरथ, वड दाता बेपरवाहीआ। त्रेता द्वापर जाणा नस्स, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। जिस काँ ने माता तैनूं मारी सट्ट, तिन्न वार आपणी चुंज लगाईआ। इस दा तिन्न जन्म दा अग्गे लेखा देवां घत, नाता लोकमात जुड़ाईआ। इस ने राजा बणना समरठ, आपणा बल धराईआ। पुरख अकाल निरगुण सूरबीर सुत दुलारा करना प्रगट, योद्धा गोबिन्द इक्क अख्वाईआ। दोहां दा मुकाबला वेखणा डट्ट, विच आपणा परदा पाईआ। सति जुलम दा सांझा कर के हट्ट, इके धरती देणा टिकाईआ। अल्ला वाहिगुरू पा के वट्ट, दोवें देणे लड़ाईआ। एह खेल होणा अकथ, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। ब्राह्मण किहा एह होणा शाह औरंगा, अवर की अवर खेल खिलाईआ। गोबिन्द दे हथ्थ फड़ाउणा मृदंगा, प्रभ दी बेपरवाहीआ। दोहां दा होणा जंगा, सूरबीर अख्वाईआ। एस काँ दा तिन्नां चुंजां वाला डंगा, तिन्नां जन्मां वेख वखाईआ। एह प्रभ दी साची वण्डा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस भगत दी माँ नाल कीता दंगा, दु:ख विच दु:ख पुचाईआ। इस तों होर सूरमां केहड़ा चंगा, जेहड़ा चंगयां नाल करे लड़ाईआ। इस नूं कलयुग दी चोटी उत्ते टंगां, बोदीआं वालयां दीआं बोदीआं हथ्थ फड़ाईआ। गोबिन्द दे हथ्थ फड़ा के डण्डा, वेखां ख़ूब लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव खुल्हाईआ। काँ बण गया औरंगज़ेब, ज़ेबो ज़ीनत सोभा पाईआ। गोबिन्द भर के धुर दी जेब, नाम ख़ज़ाना लै के आईआ। दोहां नूं हुक्मे नाल दिता भेज, हुक्म विच वड्याईआ। परमात्मा दोहां दा साझां ते अंदरों वक्खरी सेज, सुख दु:ख विच भुगताईआ। अन्त गोबिन्द ने लिख्या लेख, औरंगे दिता समझाईआ। हुण छड्डणा पए देस, कूड़ी जगत शाहीआ। हुक्म इक्क नरेश, तैनूं देवां सुणाईआ। तेरी आत्मा होवे पेश, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म सुणाईआ। गोबिन्द किहा नज़ूना ना रंगे

ज़र्रे ज़ूर, हमदे सना तौफ़ीके ख़ुदा देवे अज़ाब, जलावतने बेवतने ख़ाताए ख़त, कागों के काग कागों
के काग , जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान बैठ सच्ची महिराब। सुणी

❋

❋

आवाज़ औरंगे, बिन कन्नां अंदरी आईआ। कवण वजाए मृदंगे, कवण रिहा समझाईआ। जां तकया कुरान शरीफ़ बत्ती टंगे, साहमणे सोभा पाईआ। उह वी नहीं लग्गदे चंगे, जिस वेले जम रहे डराईआ। जां वेख्या गोबिन्द दिस्या कन्ढ्ढे, जो भवजल पार कराईआ। ओस वेले किहा ऐ बन्दगी वाले बन्दे, बन्दना सीस निवाईआ। मैं काग ने कीते कम्म गंदे, फिर क्यों काग कागां विच मिलाईआ। गोबिन्द किहा आपणे सीने रख ठंडे, हौसला इक्क वधाईआ। सच दस्स किन्ने मारे पंडे, किन्ने हिन्दू मुस्लिम दिते बणाईआ। किथ्थे मुहम्मद जेहड़ा टुट्टी तेरी गंढ्ढे, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। ज़रा अक्खीं मीट ध्यान धर तैनूं नज़री आवण उह बन्दे, जो बाल्मीक तेरा वेखे अन्धेरा तारीक, लाशरीक नाल मिल के आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा औरंगे सवलले सलद ईद नामे मध कदीमे यद सद इक्को इक्क सुणाईआ। हुण ज़रूर बणना पए कग, रुलणा पए जग, फिर वी तेरा विचोला पुरख अकाल ल्यावां सद्द, तेरे मकबरे उत्ते तेरा पूरा करा दयां हज्ज, हुजरा तेरा इक्क सुहाईआ। बिन चश्मदीद तों मेरा दर्शन कर लै रज्ज, अग्गे ज़रूर छुटकारा करावां जग, बाल्मीक नूं ल्यावां सद्द, जिस दी माँ दे पिच्छे तैनूं मिली सज़ाईआ। पाल सिँघ एहनूं उंगलां विच टंग, एहनूं गोबिन्द चाढ़े रंग, अग्गे बख्शे संग, जित्थे भुक्ख रहे ना नंग, दुखियां दु:ख गवाईआ। पिछला कौल इकरार कीता नहीं होण दिता भंग, वेखो मारया बिना जंग, निशाने ओसे नाल लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लहिणे सब दे पूर कराईआ। नव नौ दा नव जैकारा, ढोला बेपरवाहीआ। नौ दुआर तों पार किनारा, साहिब सतिगुर आप कराईआ। नौ जन्म दा पूरब उधारा, पिछला झोली पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा अन्त सहारा, पुरख अकाल नज़री आईआ। जन भगत बहाए उस दवारा, जिस दा दरवाज़ा बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नौ नौ नौं, तिन्नां मेल ना कोए मिलाईआ। जो आया सो दिने जागया ते रात नूं ज़रूर गया सौं, गुर अवतार पैगम्बर खराटयां विच आपणा झट लँघाईआ। प्रभ नूं याद करदे रहे क्यों उहनां दे अंदर आपणे मिलण दा रख्या गौं, इसे लालच विच दिवस रैण ध्याईआ। आपणी लोड़ नूं कहिंदे रहे साडा पिता साडा माउँ, जे एह ना कहिंदे ते सिर हथ्थ कौण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग वखाईआ। नौ नौ नौ सारे लिख के गए अंक, नौ तक्क हिन्दसा इक्को नज़री आईआ। इस तों अग्गे क्यों इक्क ते सिफ़र दा बण गया बंक, एह गल्ल ना किसे समझाईआ। कलम शाही नाल लिख के भार टंक, वज़नां विच टिकाईआ। राम कृष्न अल्ल्हा वाहिगुरू वजा के डंक, डौरू सारे गए खड़काईआ। पूरा किसे नहीं मेटया शंक, जे

❋

❋

शंका मिट जांदा फिर प्रभ दा नाँ क्यों गए बदलाईआ। किसे मक्की ते खाधा बाजरा किसे खाधी कणक, चपाती रोटी दाल नाल मिलाईआ। बिना प्रभू तों कोई आण के बैठा ना कदे अटंक, आसा तृष्ना तों बाहर डेरा लाईआ। अज्ज दी रात एह वी वास्ता पा के सीता दे नाल मिल के मंगी सी जनक, ओ राम दे राम बिना तेरे भगतां दा भार ना कोए उठाईआ। जनक ने कन्न फड़के मथ्था रगड़ के किहा अनेक तेरे होणे सन्त, बिना कन्त सोभा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो हो जाओ हाज़र, हज़ूरीओ हज़ूर रिहा सुणाईआ। चार जुग दे बणे रहे ताजर, व्यपारी सोहणे नज़री आईआ। प्रभ दा नाम छोटे छोटे हिस्सयां विच वेचया बणा के मूली गाजर, कीमत टकया वाली पाईआ। क्यों नहीं वखाया विच काया गागर, एहो जेही टेडी बंक तुसीं ना पार कराईआ। क्यों बणे बहादर, सूरबीर अख्वाईआ। जिस वेले मैं आपणे भगत नूं जुग जुग सिध्धा देंदा रिहा आरडर, उह दीन दुनी नूं छड्ड के सिध्धा मेरे विच समाईआ। मेरे भगत जिन्हां नूं मैं दर्शन दिता उह चार जुग उजागर, तुहाडा सेवक नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तूं गहर गम्भीर वड्डा सागर, असीं तेरी बूँद तेरे विच्चों निकल के तेरे विच समाईआ। पुरख अकाल कहे बच्चयो शाबाश हुण सौं जाओ अग्गे ताण के चिट्टी चादर, तुहाडी लोकमात लोड़ रहे ना राईआ। याद करो जिस वेले नानक ने शाही बख्शी सी बाबर, वास्ता मेरे अग्गे पाईआ। मैं समझ के सुत काबल, गोबिन्द इक्क प्रगटाईआ। कर के इन्साफ़ अदल बण के आदल, लहिणा दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ कहे मैं टेडी डण्डी, डण्डौत करन वालयां पार ना कोए कराईआ। जे प्रभू मैं ना हुन्दी तेरे दवारे ते साधां दी लग्ग जांदी मंडी, सारे बहिंदे धूंणीआँ ताईआ। मैं आपणे विच फसा लैंदी पखण्डी, अग्गे राह ना कोए वखाईआ। जे कोई कहे एथों चंगी एथों गंदी, अग्गों कढ्ढ के दन्दी हीं हीं कर के सारे देवां डराईआ। सच पुछें मैनूं इक्क भय आवे गोबिन्द कोलों चण्डी, जेहड़ी चण्डालां करे सफ़ाईआ। एह मंग नैणां देवी उत्ते ओस ने सी मंगी, कल्गी तोड़ा ला के उंगल कन्न विच टिकाईआ। प्रभू तेरा सुत दुलारा इक्को शब्द बड़ा जंगी, जंगज़ू बहादर दो जहान अख्वाईआ। तेरे भगतां नूं अग्गे मैं आउण नहीं देंदा तंगी, दु:ख सुख विच बदलाईआ। मेरी कटार रही नंगी, जिस दा ब्यान ना कोए वखाईआ। वायदा कर कौल कर इकरार कर अहिद कर मैं सदा बणां तेरा संगी, धुर दा संग निभाईआ। जन भगतां तोड़ां खानाबन्दी, बन्दगी इक्क सुणाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू मैनूं ऐं जापदा जिवें कलयुग सन्तां दे अंदर होणी खानाजंगी, दिवस रैण करन लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ

❋

❋

दी विंगी टेडी कहे सोटी, सोहणा हुक्म सुणाईआ। जन भगतो मैं रोंदी टेडी बंक क्यों तुहाडे अंदर प्रभू चढ़ गया आपणी चोटी, चोट आपणा नाम लगाईआ। सब दी दुरमति मैल जाए धोती, पतित पुनीत कराईआ। किसे दी मत्त रहे ना होछी, देवे माण वड्याईआ। ख़बरदार किसे पढ़ी पोथी, बेख़बरां रिहा उठाईआ। जेहड़ी कथा कहाणी चार जुग गुर अवतार पैगम्बर किसे नहीं सोची, बिना सोचयां तुहानूं दिती समझाईआ। सच दुआर दी दे के सोझी, सुत्तयां ल्या उठाईआ। गुरमुख सवाणी कदे ना होवे कमली कोझी, नार सुहागण सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साढे तिन्न हथ्थ सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। सोटी कहे वेखो मेरे वल, वलवले सब नूं रही वखाईआ। सृष्ट सबाई नाल कर के छल, अछल छल रिहा कमाईआ। जन भगतां दवारा अन्तर मल्ल, मलीन साफ़ कराईआ। तुहाडी ख़ातर आया चल, निहचल फेरा पाईआ। अन्तर गया रल, नूर नूर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग रिहा रंगाईआ। गुरमुख दा सिर रहे कदे ना नंगा, ग़रीबां उत्ते परदा पाईआ। जेहड़ी शंकर दी धार गंगा, सब दे अन्तर दिती वहाईआ। इक्को घाट पत्तण इक्को कंडा, सब दा दिता बणाईआ। जिस दा अमृत जल ठंडा, अग्न जेठ ना कोए तपाईआ। प्रेम प्रीती चाढ़े रंगा, कसुंभड़ा रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नंगा सिर ते खुल्हड़े केस, सोहणा वेस वटाईआ। एह प्रेम कीता दस दस्मेश, पुरी अनन्द वज्जी वधाईआ। इक्क घड़े विच कर के छेक, मोरी विच्चों उंगल लँघाईआ। प्रकाश पा के आपणा तेज, जोत दित्ती चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग चढ़ाईआ। गोबिन्द घड़े विच कढ्ढी मोरी, साढे तिन्न हथ्थ उच्ची दित्ती रखाईआ। रात सब तों कर के चोरी, पंजां ग़रीबां ल्या उठाईआ। आओ तुहानूं वस्त देवां थोड़्ही थोड़्ही, छोटयाँ नूं वड्डयां नाल मिलाईआ। जिस वेले मेरी अकाल नाल बणी जोड़ी, जोड़ा जुड़ के फेरा पाईआ। साचे नाम दी ला के पौड़ी, हरिजन वेखां थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दए वड्याईआ। मोरी विच वहाई जल धार, पाणी पाणी विच्चों बदलाईआ। हस्स के किहा नाल प्यार, प्रभू तेरी बेपरवाहीआ। जे ऐसे तरह उत्तों मिलें आण, वहिण थल्ले वल वहाईआ। फेर भगतां दी मंज़ल होए आसान, जिन्हां दे अंदर वड़ के आपणा भेव खुल्हाईआ। जे तैनूं लभ्भण जाण विच जंगल बीआबान, टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। ओथे मिले ना तेरा निशान, बिन तेरी किरपा तेरा घर ना कोए वखाईआ। अबिनाशी करते कीता परवान, संदेसा गोबिन्द दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले आवां बण के वाली दो जहान, भगत सुहेले सहिजे लवां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। नामा कहे भरी कटोरी दुद्ध, ठाकर भोग लगाईआ। अगली आवे सुध्ध, परदा दे चुकाईआ। तैनूं लवां बुझ, आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग वखाईआ। ठाकर किहा सुण नामे, सच संदेश सुणाईआ। करां खेल आपणे बदल के जामे, बहत्तर रूप धराईआ। कृष्न ने महल बणाए सुदामे, मैं तेरी छप्पर छन्न छुहाईआ। छड्डां पीणे खाणे, मुफ्त भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। नामे किहा तूं बाढी बड़ा सोहणा तरखाण, प्रभू नज़री आईआ। सचखण्ड दा भगवान, पहला कटोरा तैनूं सचखण्ड भेंट चढ़ाईआ। फेर आवें विच जहान, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। एह भगतां दा दान, मैं तेरी झोली पाईआ। तीजा होर सुण फ़रमान, तैनूं दयां सुणाईआ। जिस वेले फेर जावें उत्ते असमान, आह तीजा कटोरा नाल लै के जाईं चाँईं चाँईंआ। अग्गों हस्स के किहा मेहरवान, नामे एह की खेल बणाईआ। नामे किहा तूं भगतां दा महिमान, भगत चाहुन्दे तैनूं ओथे एथे एथे ओथे सदा देईए रजाईआ। पर एहो दु:ख साडे कोल कोई देण वाला नहीं दान, सारे तेरे मंगते नज़री आईआ। जे तूं किरपा करें श्री भगवान, मेहर नज़र उठाईआ। जिस वेले आवें विच जहान, आपणा फेरा पाईआ। फिर भगतां लई सब तों वक्खरा लै के आवीं दान, जेहड़ा तिन्नां लोकां विच हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ।

मुहम्मद नबी बणना कि रसूल, रसूलल्लाह रिहा जणाईआ। किस नूं करना कबूल, काअबा कि काअबे दा मालक लैणा मनाईआ। केहड़ा मन्नणा दस्तूर, दस्त मिलाउणा कि दर्शन करना नूर इलाहीआ। इक्को शुक्रिए विच होणा मशकूर, किस मुश्किल विच ध्यान लगाईआ। ज़रा निगाह मार वेख दूर, दुराडी अक्ख खुल्हाईआ। सूली चढ़दा वेख मनसूर, तबरेज़ खल्ल लुहाईआ। मुहम्मद किहा मैनूं मन्ज़ूर, मन्ज़ूरी विच सीस झुकाईआ। मैं तेरा बरदा मज़दूर, चाकर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। मुहम्मद किहड़ी करें इबादत, अवल दे जणाईआ। मुहम्मद किहा जेहड़ी पावें आदत, ओहो राह वखाईआ। जेहड़ा बणावें तालब, ओहो करां पढ़ाईआ। तूं साहिब इक्को मालक, तेरी बेपरवाहीआ। मैं नन्हा तेरा बालक, नूर विच रुशनाईआ। मैनूं ऐैं दिसदा सदी चौधवीं सब दे मथ्थे लग्गणी कालख, टिक्का साफ़ ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। मुहम्मद आह लै बन्न्ह ला मौली तन्द, तैनूं दयां समझाईआ। ओनां चिर तेरा चमकदा रहे चन्द, लोकमात होए रुशनाईआ। जिस

❋

❋

वेले अमाम बण के आवां ते सारयां दा लेखा हो जाए बन्द, पिछली बन्दगी दी लोड़ रहे ना राईआ। सब दी बदल देवां कंड, मुख मुख नालों भवाईआ। इक्क सुणावां छन्द, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा लाहीआ। मुहम्मद किहा उह केहड़ा वेला होवे जगत, सच देणा दरसाईआ। परवरदिगार किहा जिस वेले सब दी खिच्चां शक्त, ताकत रहिण कोए ना पाईआ। नूर अलाही हो के आवां फर्श, अर्श वेख वखाईआ। सूफ़ीआं उत्ते करां तरस, भगतां नाल मिलाईआ। मुहम्मदा तेरी मेरी पक्की हो गई शर्त, तेरे वाला गाना फेर भगतां देवां बंधाईआ। अल्ला आपणयां बंदयां विच कदे ना पावे फ़र्क, फ़िरकेदारी दयां गवाईआ। हुण मग़रब ते फेर शरक, मशरक मुसतफ़ा सारे वेख वखाईआ। सब दी माण वड्याई होणी ग़रक, ग़रूब आफ्ताब कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, अल्ला दा मौली तन्द, मुहम्मद सदा बख्शंद, बख्शिश विच रखशिश, रहमत आपणे नाल रखाईआ। आ ब्रह्मे वेख आपणी कौली, कँवल फुल्ल रहे मुरझाईआ। सब दी सुक्कण लग्गी बौली, जौहड़ तालाब रहे कुरलाईआ। चारे खाणी पावे रौली, रो रो नीर वहाईआ। धीरज मिले ना कोए धौली, धरनी दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा परदा रिहा चुकाईआ। कौली कहे जिस वेले मुहम्मद ने पहले पढ़ी कलाम, कलमा अंदरे अंदर सुण के ख़ुशी मनाईआ। हक दा जाणया पैग़ाम, आवाज़ इक्क अल्हाईआ। तक्कया वल्ल असमान, अक्खां अक्ख उठाईआ। बदलदा वेख्या नज़ाम, दो जहान दुहाईआ। झगड़ा प्या इस्लाम, असल वसल ना कोए कराईआ। बरदे होए हैरान, ग़ुलाम भज्जण वाहो दाहीआ। ख़ुदा किहा मुहम्मद आपणी काया कौली विच मेरी कर पहचान, जिस विच आपणे प्रेम दा फुल्ल अनमुल्ल दिता टिकाईआ। मुहम्मद कर के सलाम, सईयदे विच सीस दिता निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र नाल तराईआ। कौली कहे मेरा सब तों छोटा रकबा, अरज़ तूल समझ कोए ना पाईआ। मैं वसावां काया दे अंदर इक्क कसबा, सब कुछ ओसे विच टिकाईआ। मेरे विच वड्डा गुण ते वड्डा वसफ़ा, काबलीअत विच वड्डी नज़री आईआ। भगतो सन्तो गुरमुखो गुरसिखो प्रभ नूं आपणे नाम वरताउण दा बड़ा सरफ़ा, गुर अवतार पैगम्बरां नूं निक्की जेही कौली दा जाम प्याईआ। अग्गे पा के आपणे नाम दा पर्चा, प्राचीन दे विछड़यां तों सवाल रिहा कढाहीआ। किसे नूं सतिजुग किसे नूं त्रेता किसे नूं द्वापर किसे नूं कलयुग किसे नूं चौदां सदीआं दा दिता ख़र्चा, अग्गों खाली सारे दित्ते कराईआ। सचखण्ड विच सारे बहि के करदे चर्चा, चर्चां विच नज़र कोए ना आईआ। खौरे केहो जेहा चढ़ना अग्गे बरसा, साडी बरसी भुल्ले जगत लोकाईआ। औह वेखो भगतां दे उत्ते किहड़ी करदा वरशा,

❋

❋

कवण मेघ वरसाईआ। गोबिन्द किहा ख़बरदार एह उह जेहड़े विछड़े सरसा, गुर अवतार पैगम्बर अक्ख ना कोए उठाईआ। मेरे कोल सब दीआं फ़रदां, जुग जन्म दे विछड़े लवां उठाईआ। मेरे कोल विछोड़े दीआं दर्दां, बिरहु वाले लवां जगाईआ। जिन्हां दीआं जन्म जन्म दीआं अरज़ां, ओन्हां होवां सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। कौली कहे मैं वेखां कायनात, दीन दुनी फोल फुलाईआ। बिना मेरे किसे नूं प्रभ करे ना कुछ अनायत, वस्त झोली ना कोए टिकाईआ। चार जुग मैं सब दी करदी रही हमायत, हमसाजन हो के सेव कमाईआ। जन भगतो हुण पता नहीं शायद, प्रभ आपणी रीती दिती बदलाईआ। अज्ज तों मैं छोटी प्याली हो गई ग़ायब, जिंनां चाहे तुहानूं अमृत रस दए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग चढ़ाईआ।

जुग फिरदयां फिरदयां आ गया उह टिकाणा, जिस दे टिक्के सारे रहे लगाईआ। लभ्भदयां लभ्भदयां मिल गया उह घराना, जित्थे घरां दी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। चढ़दयां चढ़दयां मिल गया उह बबाणा, जो दो जहान आपणे हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतो रविदास दी उह बौली, जो चमड़यां रंग रंगाईआ। जित्थे प्रेम दी होवे बौहणी, नेम दा भेव खुल्हाईआ। सब दी लेखे लग्ग जाए आउणी, दुरमति मैल धवाईआ। काया अंदर हो जाए राउणी, अमृत जल करे सिंचाईआ। मनसा पूरी होवे भाउणी, भावना आपणे रंग रंगाईआ। जिस ने उजड़ी वस्ती सब दी वसाउणी, दर ठांडा इक्क वखाईआ। कलयुग रैण ना रहे डराउणी, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। रविदास बौली प्रभ दा तालाब, तारनहार इक्क अख्वाईआ। भगत सुहेले फुल्ल उह गुलाब, जेहड़ा गुल आप खिलाईआ। जित्थे नानक दी वज्जे रबाब, बिन ताल सुर सुणाईआ। खेल सच्ची जनाब, हरि करता आप वखाईआ। अर्जन दी किताब, कुतबख़ान्यां बाहर टिकाईआ। दुद्ध दी जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर देवे वड्याईआ। बौली कहे मेरे पाणी दा नहीं कोई नाप, पैमाना नज़र कोए ना आईआ। मेरे अंदरे कोट उतरन पाप, पापां करां सफ़ाईआ। मैं सदा सुणदी इक्को दा जाप, जो सोहँ ढोला गाईआ। अन्त सब नूं जावां आख, संदेसा इक्क इलाहीआ। चार जुग दे पूरे होणे भविख्त वाक्, जो भाख्या गुर अवतार पैगम्बर गए सुणाईआ। जन भगत होए ना कोए उदास, ग़मी विच ग़म ना कोए बणाईआ। प्रभ दा खेल तमाश, हुक्मे अंदर हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन होण ना देवे निरास, निरासा आसा विच समाईआ।

❋

❋

डेड़्ह रोटी दा खाणा खाधा, खा खा ख़ुशी मनाईआ। एह भगत भगवान दा वाधा, इक्क दा अद्धा अद्धे दा इक्क दोहां दा डेड़्ह सोभा पाईआ। गोबिन्द पिता ते पुरख अकाल दादा, दोहां दा रिज़क मुक कदे ना जाईआ। सदा प्रेम प्यार विच होवे सादा, बुद्धी सादी दए बणाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़ा, दलिद्रीआं दलिद्र गवाईआ। एह खाणा मंगया सी बावन कोलों बल राजा, भगती विच भगत हो के ध्यान लगाईआ। हुक्म होया जिस वेले आपणा भगत प्रगटावां धुर दा साहिबज़ादा, वंस बंस इक्को इक्क बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। एह रोटी नहीं डेड़्ह फुलका, फल फूल रिहा महकाईआ। पार उतारा होवे ओस कुल का, जिस कुल विच गुरमुख नज़री आईआ। लख चुरासी कदे ना रुलदा, जूनी विच ना कोए भवाईआ। किसे स्वाद नहीं मानणा बुल्ल दा, रसना रस ना कोए वड्याईआ। सो भगत जो प्रभ दे हुक्म अंदर तुलदा, नाम तराज़ू उत्ते आपणा आप टिकाईआ। एह भाण्डा भज्जणा सब दी काया चुल्ह दा, ठीकर नज़र कोए ना आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो भगतां दा दवारा खुल्हदा, भगवन होवे आप सहाईआ। जिस दा राह सुलहकल दा, मार्ग इक्को इक्क प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ।

हरि संगत तेरा प्रशाद, प्रशादयां दा लहिणा दए चुकाईआ। तुहाडा प्रभू आदि, तुसीं जुग ते सतिगुरू जुगादि, बिना जुग तों जगत ना कोए वड्याईआ। तुसीं प्रभू दे पुत्तर तुसीं दामाद, ते पुत्तर धी इक्को रंग वखाईआ। तुसीं ओस दे सन्त तुसीं ओस दे साध, बिना तुहाडे नाद ना किते वजाईआ। तुसीं सुत्ते ते तुसीं पए जाग, जगावण वाला तुहानूं रिहा उठाईआ। अज्ज तों तुसीं नहीं रहे काग, कागों हँस बणाईआ। सृष्टी विच तुहाडा जगे चराग़, तेल बाती प्रभू आपे विच टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा एहो पक्का रहे साक, दूजा नाता ना कोए बणाईआ। तुसीं भगत ते प्रभू तुहाडा चाक, चाकर हो के सेव कमाईआ। तुसीं आत्मा ते उह तुहाडी तत्तां वाली ख़ाक, अठ्ठे पहर परदा रिहा पाईआ। जे इक्क मन्न लओ बात, बातन होवे रुशनाईआ। सारे समझो इक्क नूं बाप, दूजी जन्म वाली ना कोए माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ। प्रशाद कहे मैं सब नूं कीता इक्ट्ठा, प्रीती अंदर मेल मिलाईआ। क्यों टैंके अग्गे लग्गा ठठ्ठा, प्रभ नूं सारे करदे ठठ्ठा, ठठ्ठे दा ठाकर नज़र किसे ना आईआ। जे कोई वेखे लम्मा उच्चा जां कोई तक्के गठ्ठा, निक्कयां तों निक्का वेखण कोए ना पाईआ। जिस गुर अवतार पैगम्बरां तों सृष्टी विच पवाया रट्टा, रिटन विच आपणा नाम समझाईआ।

❋

❋

ते जे आदि तों अन्त तक इक्को दस्स देंदा आपणे नाम दा टप्पा, फेर टिप्पी बिन्दी दी लोड़ रैहन्दी ना राईआ। सचखण्ड बहि के गुर अवतार पैगम्बरां उत्ते लोकमात रखदा रिहा छप्पा, हुक्म विच डराईआ। पच्ची अक्खर बणा के पच्ची प्रकृती वण्ड वण्डा के सब तों अख़ीर छब्बीआं बणाया पप्पा, पप्पे विच पूरन दिता समाईआ। जिस ने फफ्फा बण सब दा मारना फक्का, बब्बा बक्करे खाण वाला रहिण कोए ना पाईआ। भब्बा हो के भिअंकर देवे धक्का, मम्मा मछलीआं जलां विच तराईआ। जिस ने गुर अवतार पैगम्बर यइये दा बणा के यक्का, रारा रेल उत्ते चढ़ाईआ। आउँदे गए कोटन वार लखां, लल्ला लेख दए समझाईआ। वावा वतन वाला बेवतन हो के कोई ना बणया पक्का, जो आया सो गया पन्ध मुकाईआ। ड़ाड़ा कहे हुण ड़ाड़ मेटे प्रभ बण के सिध्धा जट्टा, जटा जूट धारी नज़र कोए ना आईआ। सब दी अक्खीं पा के घट्टा, आपणा खेल खिलाईआ। सवाल विच आपणा समझाया नहीं किसे बटा, इशारीए कसर सारे दिते उडाईआ। आपणे नाँ नूं लग्गण देवे कदे ना वट्टा, वटांदरे विच गुर अवतार पैगम्बर सारे दए बदलाईआ। सब दा लेखा कर के पूरा पटेदारी दा पट्टा, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। प्रशाद कहे गुरमुखो ज़रूर तुहानूं पाला लग्गदा होऊगा ठक्का, सारे लेफां तलाईआं वल्ल वेख वखाईआ। एह वी वायदा सी पिछला पूरा पक्का, जिस कारण पूर कराईआ। जे तुहानूं सर्दी ते मैं पिण्डा कर लवां नंगा, नंगा हो के खुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। प्रशाद कहे मैनूं दयो वरत, वर्तमान वेख वखाईआ। जे प्रभू आयों परत, पतिपरमेश्वर हो सहाईआ। लेखा चुका उत्ते धरत, धरनी धवल धौल तेरी ओट तकाईआ। सारयां दी पूरी कर के शर्त, शरीअत तों बाहर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रहमत विच करे तरस, सदा सदा सद सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।