२२ माघ शहिनशाही सम्मत ३ पाल सिँघ दे गृह भलाई पुर डोगरां
गोबिन्द कहे प्रभ तेरी वेखी रसम, रसीआ हो के खोज खुजाईआ। सच सौगंद खाधी कसम, इकरार तेरा चेते आईआ। माटी ख़ाक वेख भस्म, जो भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। निगाह मार अगम्मे नूरे चश्म, परदा ओहला आप उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे चरण वसण, सीस जगदीस इक्क झुकाईआ। हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी नस्सण, भज्जण वाहो दाहीआ। धुर संदेसा मात दस्सण, कलमा नाम सिफ्त सालाहीआ। अन्तिम सब दी पैज आवे रखण, निरगुण हो के फेरा पाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या तेरा रिवाज, जुग चौकड़ी भेव खुल्हाईआ। सृष्टी दृष्टी तक्की समाज, इष्टी वण्ड वण्डाईआ। पैग़म्बर तेरे मुहताज, अवतार झोलीआं डाहीआ। निरगुण तेरा काज, सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। दो जहानां सीस दिसे किसे ना ताज, हुक्मरान हुक्म ना कोए मनाईआ। कलयुग अन्त सब दा बेड़ा डुब्बदा दिसे जहाज़, पार किनारा ना कोए वखाईआ। इक्क बेनन्ती करां आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। भेव खोल्ह बोध अगाध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। साचा दिसे कोई ना साध, साधना सिद्व ना कोए वखाईआ। रसना जेहवा सारे तैनूं रहे आराध, हिरदे अंदर दरस कोए ना पाईआ। दीन दुनिया होई बेइलाज, नाम दारू मुख ना कोए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। गोबिन्द कहे वेख आपणी रीती, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। अन्तिम तेरी सदी बीती, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। मेरा लेखे ला ख़ून कढ्ढया चीची, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। गुरमुख भगत सुहेले धर्म दी इक्क बग़ीची, बाग़बान हो के वेख वखाईआ। दूर दुराडे वस नज़दीकी, नेरन नेरा नज़री आईआ। शरअ तोड़ जगत शरीकी, लाशरीक आपणी अक्ख खुल्हाईआ। तेरे विच इक्क तौफ़ीकी, रहमत सब दे उत्ते कमाईआ। पिछली बदल सर्ब तवारीखी, तारीख इक्क दृढ़ाईआ। दर दरवेश मंगण भीखी, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गोबिन्द कहे मैं तेरा तक्कया बिवहार, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। साचा दिसे ना कोए मित्र प्यार, माया ममता मोह हल्काईआ। सच संदेसा दे अगम्मी धार, धुर दा हुक्म इक्क प्रगटाईआ। भविख्तां वाला लेखा मुके विच संसार, संसे सब दे दूर कराईआ। तेरी इक्क सुणे गुफ़तार, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। दर वखा सच्चा दरबार, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। हउँ मांगत दर भिखार, जगदीस सीस निवाईआ। तेरा लेखा कागद कलम ना लिखणहार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। नानक निरगुण तेरे प्रेम दी वजाए इक्क सतार, रबाब रब्बी हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। गोबिन्द कहे तेरा वेख्या घाट पतण, किनारा सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी सारे करदे गए यतन, यथार्थ तेरी सेव कमाईआ। दुनिया वेखदे गए बेवतन, तेरा वतन नज़र किसे ना आईआ। धन्न भाग जे कलयुग अन्तिम आयों पैज रखण, निरगुण हो के फेरा पाईआ। सच दुआर दा दिता भजन, बन्दगी इक्को इक्क दरसाईआ। लख चुरासी तोल के वज़न, भगत सुहेले लए उठाईआ। जिन्हां दे नेड़ ना आवे अज़ल, भय भउ ना कोए रखाईआ। ओन्हां दी पूरी करदे मज़ल, पैंडा अगला दे चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साची गाउँदे ग़ज़ल, ग़रज़ सब दी वेख
❋
❋
वखाईआ। मन विकार कूड़ी क्रिया करदे कत्ल, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। कुझ लेखा वेखां दक्खण, नदेड़, अधेड़ छेड़ जगत वाली छिड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग देणा रंगाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेखां तेरा रंग, रंग रंगीला सोहणा भाईआ। सच सुहञ्जणा तेरा पलँघ, पारब्रह्म नज़री आईआ। नाम निधान तेरा मृदंग, दो जहान करे शनवाईआ। जुग चौकड़ी गए लँघ, गुर अवतार पैगम्बर तेरा राह तकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पावे डण्ड, डण्डावत विच तैनूं सीस निवाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। नेत्र नीर वहावे जमना सुरस्ती गोदावरी गंग, गहर गम्भीर तेरी ओट तकाईआ। साचा दे इक्क अनन्द, जो पुरी अनन्द विच्चों अनन्द मेरे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। गोबिन्द कहे प्रभू मेरा जंग तेरा जिदाल, मसीह वसीअ मुहम्मद रबीअ विच ध्यान लगाईआ। जमाद उलसानी तेरा ख्याल, ख़ैरख़ाह तेरी वड वड्याईआ। रमज़ान समझे ना कोए निशान, निशाने सारे गए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द कहे जिदाल दा खेल कर जदीद, यदी आपणा हुक्म चलाईआ। परदा लाह शुनीद, गुफ़त राग सुणाईआ। तेरा हुक्म होवे शदीद, शहादत दी लोड़ रहे ना राईआ। मेरे कोल आदि जुगादि जुग चौकड़ी दी रखी उह रसीद, जिस विच हुक्मनामे सब नूं दिते सुणाईआ। कलमयां विच कीती तमहीद, ताकीद आपणा नाम दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना ईद बकरीद, बक्कर बुक्कर बाकायदा वेख वखाईआ। काली कफ़नी बिना बांहवां तों मुहम्मद दी वेख कमीज़, जिस दा अग्गा पिच्छा रूप ना कोए समझाईआ। साची रही ना कोई तमीज़, तमअ विच कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं तक्कां किहड़ी अक्ख, आख़र इक्को नज़री आईआ। सब नूं दस्सां सच, सच दयां समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो पुरख अकाल आदि जुगादी इष्ट पक्क, तत्तां वाला इष्ट रहिण कोए ना पाईआ। अग्गे सारे मिल के इक्को गाओ जस, इक्को नाम सिफ्त सालाहीआ। इक्क दवारे जाओ वस, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। चरण कँवल जाओ ढठ्ठ, धूढ़ी टिक्के मस्तक लाईआ। मुहम्मद किहा मेरा लेखा पूरा होणा विच साल अठ्ठ, अठ्ठ सठ्ठ दए दुहाईआ। मेरी बद्धी वेखो गठ्ठ, गठड़ी आपणे कोल टिकाईआ। मैं चौदां तबकां बाहर जाणा नठ्ठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरी उम्मत दा अन्तिम लेखा होणा विच दिन सठ्ठ, सठ्ठां तों अग्गे ना कोए टपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे प्रभू मैं वेखी तेरी किताब, सत्तां सतरां वाली नज़री आईआ। जिस दा समझे ना कोए हिसाब, इलम विच ना कोए वड्याईआ। हिस्सयां
❋
❋
वाला नहीं बाब, गिणती गणत ना कोए गणाईआ। ओस दे विच इक्को सजदा इक्को आदाब, नमस्ते इक्को इक्क दरसाईआ। सच ख़ुदा दस्स के वाहिद, पुरख अकाल परदा लाहीआ। जिस दा दो जहानां राज, रईयत विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब अख्वाईआ। अन्तिम सब दा करे काज, करनी दा करता इक्क हो आईआ। सब नूं देवे दात, अनमुल्ली झोली पाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। धुर दे भगतां देवे साथ, सच्चा संगी इक्को नज़री आईआ। गोबिन्द कहे प्रभू सब नूं दे दे आपणा विश्वास, विषयां दा झगड़ा दे चुकाईआ। तूं दाता सर्ब गुणतास, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा बणा इक्क समाज, समें दी समग्री सब दी झोली पाईआ।
२२ माघ शहिनशाही सम्मत ३ ज्ञानी गुरमुख सिँघ दे टीउबैल लई नींह
भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर
रावी कहे खेल अनडिठ्ठा, याद पुराणी नज़री आईआ। जित्थे मिल्या अमृत रस मिठ्ठा, बूँद सवांत सोभा पाईआ। शब्दी हुक्म सुणया चिठ्ठा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्तिम पाया हिस्सा, साची वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग समाईआ। रावी कहे एथे हुन्दी सी इक्क झिड़ी, जंड इक्की सोभा पाईआ। पत्तयां वाली गुलज़ार खिड़ी, फुल्ल नज़र कोए ना आईआ। की वेख्या अमृत झिरना रिहा झिरी, आपणा रस वखाईआ। जां तक्कया दूर दुराडी इक्क सिल्ली, जो पूजस पाहन समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। साचा खेल श्री भगवान, हरि करता आप जणाईआ। अमृत रस ठंडा पाण, अमिउँ आप वहाईआ। पूरब शब्द दा ज्ञान, अगम्मी आवाज़ इलाहीआ। सच दर कर परवान, लेखा पूरब दए चुकाईआ। बौली नहीं बलीआं दा विधान, वास बौली विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा सतिजुग दा सच बणा के जाए निशान, जो निशाना चौसठ हज़ार बरस ना कोए उठाईआ।
❋
❋
२२ माघ शहिनशाही सम्मत ३ ऊधम सिँघ दे गृह जलालाबाद ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मैं आ गई पैर दब्बे, हौली हौली कदम टिकाईआ। भगत सुहेले साचे लभ्भे, मिली माण सच्ची वड्याईआ। जो प्रेम प्रीती अंदर बद्धे, हुक्म हुक्मी जोड़ जुड़ाईआ। सच दवारे बहि के सजे, साजण मिल्या धुरदरगाहीआ। जीहदे नाम नगारे वज्जे, दो जहान करे शनवाईआ। निरगुण धार वक्खरी अड्डे, नेत्र जग नज़र ना आईआ। जिस ने धर्म निशाने गड्डे, चार कुण्ट रिहा लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणे हथ्थ वखाईआ। धरनी कहे मैं आई छेती छेती, छत्रधारी दिते तजाईआ। जन भगत वेखे प्रभ दे भेती, दर घर बैठे सोभा पाईआ। मैनूं याद प्रहलाद वाली नेकी, सच संदेशे विच दृढ़ाईआ। जिस दे पिच्छे मालक बणया परदेसी, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेशी, सचखण्ड निवासी एका एक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर मैं धरनी ओसे दी बेटी, धौल धर्म दी धार बंधाईआ। धरती कहे मैं आ गई अग्गे, पिछला पन्ध मुकाईआ। जित्थे दीपक जोत एका जगे, अन्ध अन्धेरा रिहा ना राईआ। सच प्रेम दे मिलदे मज़े, मज़ाक वेख्या जगत लोकाईआ। सन्त सुहेले गुर चेले धुर दे सद्दे, तिन्न्हां सदके वारी घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल वखाईआ। धरनी कहे मैं आ के गई झुक, नमस्ते सीस निवाईआ। कदम गया रुक, पन्ध ल्या मुकाईआ। जां वेख्या गुरमुख गाउँदे इक्को तुक, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। मेरी जन्म जन्म दी मिटी भुक्ख, तृष्ना अवर रही ना राईआ। अग्नी विच मिल्या सुख, तत्व तत ना कोए तपाईआ। मैं सुभावक रही पुछ, सीस जगदीस झुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मेरे उत्ते तेरे किन्ने सचे पुत्त, लख चुरासी विच्चों नज़री आईआ। जिन्हां दे अंदर तेरी धार पए फुट्ट, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जिन्हां दे गाना बन्ने्हं गुट, तन्दव तन्द जोड़ जुड़ाईआ। जिन्हां दा आवण जावण लख चुरासी जन्म मरन जाए छुट्ट, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। मात गर्भ होवण ना उलटे रुक्ख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा देणा चुकाईआ। धरती कहे मैं आ के झुकाया सीस, आपणा आप मिटाईआ। चरण छोह के इक्क जगदीस, जागरत जोत वेख वखाईआ। कलमा सुणया हक हदीस, जो हज़रतां करे पढ़ाईआ। सदी वेख के बीस, आपणा घूँगट ल्या चुकाईआ। जां सुणया ते इक्को सुणया गीत, तूं मेरा मैं तेरा राग बेपरवाहीआ। मेरा ध्यान बदल गया खहिड़ा छुट्ट गया मन्दिर मसीत, मठ्ठां वाले मठ्ठ दित्ते तजाईआ। वेख के अनोखी रीत, परीत मेरे अंदर आईआ। जिस दी तेई अवतार हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद गुरू दस करन तस्दीक शहादत विच इबादत विच सारे आपणा आप भुगताईआ। जां वेख्या जन भगतां अंदर बाहर
❋
❋
नज़दीक, दूर दुराडा नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी वलों बदल के पीठ, करवट आपणी आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। धरती कहे मैं आ के कीता दरस, तृष्ना तृप्त कराईआ। प्रभू होर किन्ने बरस, जदों पापियां करें सफ़ाईआ। सारे तेरे दवारे रहे तरस, तड़पना सके ना कोए बुझाईआ। मेरी आसा रही भटक, मैं भज्जी वाहो दाहीआ। जिधर वेखां कूड़ कुड़यार दा चढ़या कटक, गुर पीर ना कोए सहाईआ। अद्धविचकार सारे रहे लटक, फ़ासी गलों ना कोए तुड़ाईआ। धर्म दी धार बणे ना कोए रखक, रच्छया करे ना थाउँ थाँईंआ। धरनी कहे मैं समझया उह वेला आ गया वक्त, जिस दी थित ना कोए समझाईआ। क्यों मेल तक्कया भगवान भगत, भाण्डा भरम भन्नाईआ। प्रकाश वेख्या ना अर्श, अर्श दा फर्श सोभा पाईआ। सब दी पूरी करन आ गया शर्त, शरअ दा मालक शरीअत दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा देणा वखाईआ। धरती कहे मैं आ के मंगां मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबंग, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी मंगदयां मंगदयां मंगदयां मेरे घस गए दन्द, दन्दी पीह के दयां दुहाईआ। मैनूं इशारा कर गया गुजरी दा चन्द, हलूणा दे के गया उठाईआ। जिस वेले आवे साहिब बख्शंद, हरि करता धुरदरगाहीआ। तूं रो के पावीं डण्ड, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सुणीं इक्को सोहँ छन्द, जो सोहला रिहा सुणाईआ। गोबिन्द किहा धरनी वेख मैं तेरे उत्ते कीता जंग, खण्डा खड़ग दिता खड़काईआ। छड्ड के पुरी अनन्द, माछूवाड़े डेरा लाईआ। मेरा ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दगी विच समाईआ। अग्गे हुक्म दा होवां पाबन्द, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सदा दा रखां संग, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले सदी चौधवीं गई हंढ, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओस वेले पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां पावे ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। धरनी कहे मोहे होया चाओ घनेरा, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। घर स्वामी ठाकर मिल्या मेरा, मेरा मेरा नज़री आईआ। जिस दा भगतां दे अंदर डेरा, बाहरों नज़र किते ना आईआ। मैं वेख्या लख चुरासी खेड़ा, बन खण्ड फेरा पाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत उच्चे पेड़ा, चोटीआं पत्ते फोल फुलाईआ। जिधर तक्कां माया ममता दा कूड़ा गेड़ा, साचा धर्म ना कोए दरसाईआ। बिना पुरख अकाल दीन दयाल करे ना कोए हक नबेड़ा, अदल सच ना कोए कमाईआ। हुण हुन्दा नहीं मैथों होर वड्डा जेरा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी चारों कुण्ट दए दुहाईआ। मैं ख़बर सुणी आ गया इक्को पुरख अकाल शेरा, भबक अगम्मी शब्द लगाईआ। जिस ने शरअ दा कटया जेड़ा, जेउड़ीआं वाले आपणे चरणां हेठ दबाईआ। अग्गे सति दा बन्न्हे बेड़ा, वञ्झ मुहाणा इक्को नाम रखाईआ।
❋
❋
ग़रीबां कारण मारया फेरा, गुरमुखां गोद बठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। धरती कहे मैं आ गई धर्म दवारे, जित्थे द्वारका वासी सीस निवाईआ। झुकदे वेखे गुर अवतारे, पैगम्बर सजदयां विच निउँ निउँ लागण पाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणे भिखारे, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। चारे जुग जिस दे वणजारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग कार कमाईआ। जिस दे शब्द अगम्म इशारे, निरगुण सरगुण भेव खुल्हाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यारे, सूरज चन्द ना कोए चमकाईआ। साचा गृह मन्दिर इक्क वखाले, भगत सुहेला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं पुज्ज गई ओस दरवाज़े, जिस दा दर बन्द ना कोए कराईआ। जित्थे भिखारी राजे महाराजे, शाह पातशाह जगत सीस निवाईआ। जो सब दे संवारे काजे, करनी दा करता इक्क अख्वाईआ। जिस ने सब तों वक्खरा खेल करना विच माझे, मजलस गुर अवतार पैगम्बरां देणी मिटाईआ। जन भगतां सोई सुरती जागे, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। इक्को आत्मा परमात्मा आराधे, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। चार जुग नालों वक्खरे करने वाधे, वायदा पिछला पूर कराईआ। जन भगतां नूं निक्के निक्के सुणन नहीं देणे अंदर वाजे, सिध्धा आपणा दरस वखाईआ। मनुषां दे वण्डे होए रहिण नहीं देणे इलाके, इक्को नाम देणा समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर निक्के निक्के आपणे काके, आपणी गोद लैणे बहाईआ। साचे नाम दे किसे नूं कटणे पैण ना फ़ाके, भुक्ख्यां देणा रजाईआ। दीन मज़्हब दी रहे कोई ना ज़ाते, ज़ात इक्को देणी दरसाईआ। जो गावे सो प्रभ दी गाथे, तत्तां वाला गुरू ना कोए मनाईआ। धरती कहे प्रभ मेरे वी चीथड़ पाटे, लीरो लीर नज़री आईआ। कलयुग जीवां खेह पाई मेरे विच झाटे, अम्मां कहि के मैनूं धक्के लाईआ। सब नूं भुल्ल गया जो गोबिन्द अमृत प्याया इक्क बाटे, चार वरनां जोड़ जुड़ाईआ। एसे कारण सदी बीसवीं सब नूं पै गए घाटे, साध सन्त आपणा पल्लू ना कोए बचाईआ। सारे बैठे अद्धवाटे, जगत किनारा पार ना कोए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धरती कहे प्रभू मैं आ गई दौड़ी, खल्ल साह नाल भराईआ। तेरी मंज़ल किड्डी लंमी चौड़ी, जोजनां विच समझ कोए ना पाईआ। मैं बथेरे वेखे राग पढ़दे गौड़ी, सुरां नाल सुणाईआ। जिधर तक्कया सब दे अंदर वासना कौड़ी, अमृत रस ना कोए चखाईआ। एथे आ के वेख्या तूं भगतां अंदर लाई आपणी पौड़ी, पउड़ी पढ़न दी लोड़ रही ना राईआ। मैं कूकां करां बौहड़ी बौहड़ी, ज़ोर नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। धरती कहे मैं भज्ज भज्ज गई थक्क, तन ज़ोर रिहा ना राईआ। लभ्भ लभ्भ गई अक्क, खोजयां हथ्थ कितों ना आईआ। झोली किसे ना पाया हक, हकीकत सच
❋
❋
ना कोए समझाईआ। तेरा हुक्म सुणया यक, जो इक्को वार दिता दृढ़ाईआ। जन भगतो किसे रहे कोई ना शक, संसा अंदरों देणा मिटाईआ। सब दा मालक इक्को होवे पति, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो सब दी कायम रखे सुहाग नथ, रंडेपा रंड ना कोए वखाईआ। जिस ने सोहँ ढोला ल्या जप, जपुजी दा नानक लेखा पूर कराईआ। इस तों वड्डा होर नहीं कोई तप, तपीश्र रोवण मारन धाहींआ। आदि जुगादि गुर अवतार पैगम्बरां नाल जो होया पक्क, पक्की तरह समझाईआ। धरती कहे मैं बोलां सच, सच दयां सुणाईआ। मेरे उत्ते गुर अवतार पैगम्बर फिरदे रहे माटी भाण्डे कच्च, कंचन गढ़्ह बणाईआ। अन्तिम सब कुछ एथे गए छड्ड, तन वजूद साथ ना कोए लै जाईआ। मैं कुछ पैगम्बरां दे लै के आई हड्ड, मकबरयां विच्चों बाहर कढाहीआ। ऐ प्रभू की खेल कराया जग, जगजीवण दाते दे समझाईआ। उह किथ्थे रैहन्दे जेहड़े साड़े विच अग्ग, मेरे उत्ते ख़ाक नज़र किते ना आईआ। एह हुण पिछली वादी छड्ड, अग्गे इक्को मार्ग लाईआ। जे तूं सब दा सांझा रब्ब, इक्को सिख्या देणी सुणाईआ। मैं मन्नां फेर तब, जिस वेले ताब्या विच होवे लोकाईआ। धरनी कहे मैं चाहुन्दी प्रभू कोई दिन मुकरर कर जिस वेले आपणे भगतां नूं बन्न्हें पग्ग, सीस दस्तार इक्क टिकाईआ। ओस वेले पैगम्बरां नूं भुल्ल जाए हज्ज, अर्शां तों आवण भज्ज, कदमां विच जावण सज्ज, कोई रहे ना लोक लज्ज, उच्ची कूक गावण गज्ज, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा खेड़ा देणा वसाईआ। धरती कहे मैं दस्सां नाल ज़ोर, माण तेरे उत्ते रखाईआ। प्रभू तेरे हथ्थ सब दी डोर, जुग चौकड़ी तेरे नाल बंधाईआ। हुण अवर ना बण कोई होर, अवर दा अवर रूप वटाईआ। पिच्छे जुग चौकड़ी बणया रिहों चोर, चोरी चोरी आपणी खेल खिलाईआ। कलयुग अन्तिम कौल इकरार कर के ग्यों बौहड़, करनी दे करते फेरा पाईआ। हुण मिटा दे पिछली औड़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। धरनी कहे मैं चाहुन्दी बिना तेरे दूजे सिर झुल्ले किसे ना चौर, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। आपणे हुक्म नाल सब नूं होड़, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। मैं सुणया खौरे किस तरह मेरे उत्ते फिरे ब्राह्मण गौड़, की पांधा रूप बणाईआ। किहड़े चढ़े घोड़, वागां हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा दे उठाईआ। धरती कहे मैनूं आया कुछ आराम, थकावट दूर कराईआ। प्रभू तूं किहो जेहा अमाम, जो मुहम्मद गया समझाईआ। मैनूं सहिज नाल दस्स आपणा पैग़ाम, कलमा इक्क दृढ़ाईआ। मेहरवान मेहरवान मैं वेख सब दी ग़ुलाम, हथ्थीं बद्धी सीस निवाईआ। मेरे उत्ते फिरदे तमाम, तमअ दे मारे नज़री आईआ। तेरा बदलदा वेख्या इंतज़ाम, बिन तुध नज़ाम कायम ना कोए कराईआ। मेरी इज़त हुन्दी बदनाम, बदी कलयुग जीव कमाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ हुन्दा हराम, तीर्थ
❋
❋
तटां धीआं भैणां सर्ब तकाईआ। चारों कुण्ट फिरे शैतान, शरअ विच लड़ाईआ। मेरे सिर कर एहसान, निउँ निउँ लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। धरती कहे मेरे वेख हथ्थ जुड़दे, वास्ता रही पाईआ। प्रभू जेहड़े गुर अवतार आ के गए उह फेर कदे ना मुड़दे, मैं बैठी राह तकाईआ। कुछ कौल याद करां अनन्द पुर दे, गोबिन्द गया समझाईआ। जिस वेले कलयुग सतिजुग दोवें पुड़ जुड़दे, ओस वेले गेड़ा देवे धुरदरगाहीआ। खेल करे आपणी लोड़ दे, लोड़ींदा सज्जण वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा धो दे धब्बा, जगत धोबी नज़र कोए ना आईआ। जे इक्को बण जाए सब दा अब्बा, फिर धरती माँ दी वण्ड वण्ड मींढी ना कोए पुटाईआ। मैं वास्ता पावां हाए मेरया रब्बा, दरोही आख सुणाईआ। दो जहान तेरे हुक्म बध्धा, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक्को शब्द दा मार दब्बा, हुक्म इक्क जणाईआ। काहनूं फिरदा विच गभ्भा, फ़ैसला इक्को इक्क कराईआ। जन भगतां दे आपणा सद्दा, संदेसा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्क वरताईआ। धरती कहे मेरा धो दे दाग़, मैल रहे ना राईआ। मेरे उत्ते तेरा जगे इक्क चिराग़, दूजा दीवा नज़र कोए ना आईआ। जे तूं कल्ला जावें जाग, आलस निंद्रा सब दी दएं मिटाईआ। क्यों तेरे हथ्थ चुरासी दी वाग, विष्न ब्रह्मा शिव तेरे हुक्मे सेव कमाईआ। मैं मंगती बणी आज, दर भिखारन फेरी पाईआ। प्रभू भगतां दा बणा दे समाज, समग्री इक्क वरताईआ। सतिजुग दा चला रिवाज, कलयुग कूड़ा डेरा ढाहीआ। तेरी सरनी सरनगति सारे जाण लाग, चरण मिले वड्याईआ। मैनूं उजड़ी नूं कर आबाद, अमृत सिंच हरा कराईआ। तेरी फुलवाड़ी तेरा महके बाग़, गुलशन तेरा सोभा पाईआ। एथे ओथे दो जहानां तेरा होवे इक्को राज, रईयत तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो सरन सरनाई तेरी जाए लाग, ओन्हां दी लागत कीमत दे चुकाईआ।
२३ माघ शहिनशाही सम्मत ३ गुलज़ार सिँघ दे गृह जलालाबाद ज़िला अमृतसर
अवतार पैगम्बर गुर कहिण असीं कूंजां भरी डार, जुग चौकड़ी विलक विलक कुरलाईआ। वसेरा छड्ड के जंगल जूह उजाड़ पहाड़, बालू टिल्लयां डेरा लाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, पारब्रह्म भेव कोए ना आईआ। पाछे बचरे छड्डे विच संसार, पसचाताप विच सुणाईआ। किरपा कर परवरदिगार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरी साची सच ना लभ्भी यादगार,
❋
❋
याद विच याद आए समझाईआ। सरगुण हो के कट के आए वगार, वगारी हो के फेरा पाईआ। भरोसयां विच दे के आए एतबार, यकीनां विच एतमाद दवाईआ। तेरा साहिब सच दरबार, दर दरवाज़ा दे खुल्हाईआ। इक्ट्ठे हो के रोईए एका वार, एकँकार तेरी सरनाईआ। तेरी ख़बर सुणी वारो वार, तेरी वारता विरसा जगत दित्ती बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी कल्पणा उह कूंज, जिस दी बोली चार जुग ना किसे समझाईआ। अन्तिम साडे नेत्र अथ्थरू दे पूंझ, हन्झू हरि हरि आपणी झोली पाईआ। सानूं इक्ट्ठयां नूं तेरी आ जाए इक्को सूझ, समझ इक्को नाल समझाईआ। तेरे दवारे छड्ड जाईए दूज, दुतीआ भाउ ना कोए वखाईआ। तेरा वेख के उच्च अरूज, महल अटल सोभा पाईआ। मज़्हब दी रहे ना कोए हदूद, हद्द बेहद देणी वखाईआ। कलमयां विच बन्द ना रखीं महिदूद, मुद्दा इक्को इक्क दरसाईआ। सचखण्ड दवारे ना तेरा ते ना साडा तत्तां वाला वजूद, क्यों वुज़ूआं दे झगड़े विच ख़लक दिती लड़ाईआ। जिधर वेखीए ओधर मौजूद, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। किरपा कर के साडे भविख्तां दा दे दे आप सबूत, सफ़ा कूड़ी दे चुकाईआ। तेरा हुक्म इक्क मज़बूत, मुश्किल सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। अवतार पैगम्बर गुर कहिण साडा सुण वरलाप, दिवस रैण रहे कुरलाईआ। तेरा जुग जुग कीता जाप, सिमरन सिमर सिमर सिमर तेरा नाम ध्याईआ। तेरे हवाले कीता आपणा आप, तन माटी तेरी झोली पाईआ। तैनूं मन्नदे रहे अगम्मा बाप, पिता पुरख अकाल सहाईआ। तेरा संदेसा देंदे रहे साच, सच सच समझाईआ। दो जहानां जणाउँदे आए तेरा राज, शहिनशाह इक्को बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम असीं सारे होए मुहताज, तेरे अग्गे झोलीआं डाहीआ। सृष्टी वल्लों असीं देईए जवाब, साडी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपे वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं ज़ोर ज़ोर दी कूके, कूक कूक सुणाईआ। भेव दस्सदे रहे सच्चे सतिगुर दे, गुर गुर परदा लाहीआ। तेरे खेल अगम्मे धुर दे, धुर दी बाणी अगम्म अकथ कहाणी संदेश्यां विच सुणाईआ। तेरे हुक्म कदे ना मुड़दे, भाणे विच भावी सीस निवाईआ। कलयुग अन्तिम बेड़े वेखे रुढ़दे, नईआ नाम ना कोए चढ़ाईआ। लेखे पूरे करदे अनन्द पुर दे, पुरीआं तों बाहर देणा समझाईआ। जेहड़े साडे अंदर चार जुग फ़ुरने रहे फ़ुरदे, फुरनयां दा लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा रंग वखाईआ। अवतार पैगम्बर कहिण गुर पुरख अकाल चुक्क ला गोदी, गोद तेरी इक्को इक्क सुहाईआ। झगड़ा मुका दे जञ्ञू बोदी, तिलक त्रिसूल ना कोए वड्याईआ। तेरा गुंचा फुल्ल इक्को डोडी, महक इक्को दे भराईआ।
❋
❋
क्यों नानक ने धार बदली सोढी, सोढी दा बेदी बेदी दा भेदी अभेदी दाता इक्को नज़री आईआ। अग्गे रहे कोई ना जोगी, जगत जोगीशरां डेरा ढाहीआ। इक्को भगतां दे सोझी, सुंञी दिसे लोकाईआ। तेरे नाम दी मिले इक्को रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम देणी पुचाईआ। तेरा खेल सदा सच दवारे चोजी, चोरां यारां ठग्गां झगड़ा देणा गवाईआ। बिरहों दा रहे कोई ना रोगी, रहमत आपणी नाल मिलाईआ। धर्म दवारे दा बण के धोबी, दुरमति मैल साफ़ कराईआ। जिन्हां दी कीमत नहीं कोई कौडी, हीरे लाल लैणे उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर देणी वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी कूंज वाली पुकार, पुनाह पुनह सीस निवाईआ। जे प्रभ आयों सरगुण तों निरगुण हो के आपणी धार, निरवैर फेरा पाईआ। इक्क बणा सच्ची सरकार, शहिनशाह इक्को इक्क अख्वाईआ। इक्को कदम झुके संसार, दूजा दर ना कोए वड्याईआ। इक्को नाम होवे जैकार, सतिकार इक्को इक्क अख्वाईआ। तेरे दर खड़्हे गुरू अवतार, पैगम्बर सीस निवाईआ। किरपा कर आप करतार, कुदरत कादर तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दो जहानां नज़री आए इक्क दरबार, दर बदर फिरन दी लोड़ रहे ना राईआ।
२३ माघ शहिनशाही सम्मत ३ सुखविंदर सिँघ दे गृह जलालाबाद ज़िला अमृतसर
गुर अवतार पैगम्बर कहिण शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी अजे तक सारे गिणे नहीं किसे ने हरफ़, इक्ट्ठा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। आदि दी रचना दे अंकड़यां विच हिसाब लाए नहीं किसे ने बरस, जुग चौकड़ी भेव ना कोए खुल्हाईआ। निरगुण धार सरगुण कर सक्या ना कोए परख, भेव अगम्म ना कोए खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी किसे दा मिटया नहीं हरख़, गुर अवतार पैगम्बर चिन्ता दीन मज़्हब दी दिती लगाईआ। किसे कोलों आदि अन्त दा पूरा नहीं होया ख़र्च, जो आया सो प्रभ दे कोलों मंग मंग झट लँघाईआ। किसे दा सचखण्ड विच प्रभ दे अन्तर नाम होया नहीं दरज, दरजा बदरजा सिलसिले वार सारे दिते टिकाईआ। हर्जानयां विच पूरा कर सक्या कोए ना हर्ज, साचे कंडे तोल तराज़ू तक्कड़ ना कोए तुलाईआ। सबर सबूरी सिदक विच किसे दी पूरी होई ना ग़रज़, हवस विच हवास सब दे दिते उडाईआ। जितने अक्खर जितने शब्द जितने नाम जितने कलमे इक्को प्रभ दे नाम नूं हुन्दी रही ज़रब, असल दा असल हथ्थ किसे ना आईआ। ममता विच पूरा होया किसे ना दरब, सांतक सति ना कोए वखाईआ। मुहम्मद ने रो
❋
❋
के किहा विच अरब, हौका हक हक सुणाईआ। परवरदिगार इक्क कदम दा वखाया इक्क करब, करब दा पिछला निशाना करबला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं जाण ना सके तेरे हरूफ़, शकल अकल विच कोए ना आईआ। तेरी सिफ्त विच होए रहे मसरूफ़, कलमयां विच ढोले गाईआ। ईसा किहा मख़रूब मुख़िलल विज़ाह वसीअ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे घर सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की जाणीऐ तेरा लेखा, लिखण वाली कलम ना कोए वड्याईआ। जुग जुग तूं आपणा रखें भुलेखा, परदयां विच परदा इक्क छुपाईआ। सानूं इलम दा दे के ठेका, लाइलम हो के आपणा भेव छुपाईआ। मज़्हबां दा बणा के नेता, हुक्मे विच भवाईआ। छुडा के आपणा देसा, धरनी धरत धवल धौल वखाईआ। अग्गों बोल प्या दस दस्मेशा, गोबिन्द गोबिन्द बचन अलाईआ। सब दा याद कर के चेता, चेतावनी इक्क जणाईआ। तेरा इक्को शब्द इक्को गुरू इक्को बेटा, इक्को जन्म वाली माईआ। बाकी तेरे हुक्म दा शब्दी धार भेखा, जो तत्तां विच वड़ के तेरी करे वड्याईआ। इक्को दस्स टेका, टेक विच सिक्के धर्म दे दए बदलाईआ। एहो गुर अवतार पैगम्बरां विच रख्या तूं भुलेखा, जिस भुलेखे दा मूल समझ किसे ना आईआ। मूंड मुंडाए शरअ चलाए वाल वधाए धारी केसा, किस्म सब दी आपणे अंदर छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव देणा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरी अक्खरां विच हरफ़ां विच कीती उल्फ़त, महिमा विच वड्याईआ। जां तक्कीए तूं इक्को सब दा मुर्शद, मुरीदां विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जुग चौकड़ी तैनूं मिले कोई ना फ़ुरसत, वेहला हो के आपणी कार कमाईआ। कोटां विच्चों कोई विरला तेरा गुरमुख, जिस नूं सिख्या दे के गुरसिख लएं बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की करीए तेरी गिणती, अगणत तेरी वड्याईआ। की नाप करीए मिणती, पैमाइश ना कोए कराईआ। की वेखीए दिशा सिम्मती, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। की बणीए हिम्मती, हौसला सच वधाईआ। गोबिन्द किहा नहीं करो अरज़ोई सीस जगदीस मिन्नती, निउँ निउँ लागो पाईआ। इस दी खेल इन बिन दी, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा हुक्म आपणे विच रखाईआ।
❋
❋
२३ माघ शहिनशाही सम्मत ३ बलवंत सिँघ दे गृह जलालाबाद ज़िला अमृतसर
गुर अवतार पैगम्बर कहिण की करीए तेरी सिफ्त, सालाही सालाह ना कोए सालाहीआ। तेरे नाम विच हो के ग्रिफ़त, पाबन्दी मज़्हबां वाली नज़री आईआ। साडे कोल कोई हिस्सा नहीं निसफ़, अद्धो अद्ध ना वण्ड वण्डाईआ। सानूं तूं दिता पंज तत ख़ाकी जिस्म, सृष्ट विच वखाईआ। उस दे अंदर आपणी नूर जोत दा रख के इस्म, आपणा भेव छुपाईआ। बाहरों शरीर दी बणा के किस्म, नाँ गुरू अवतार पैगम्बर दिता धराईआ। जेहड़े जगत अक्खां दिसण, जगत नूं जगत भुलेखे विच रखाईआ। जिस्मां तों बणा के मिशन, मिशनरी आपणी ना किसे समझाईआ। ग्रन्थां विच लिखा के सृष्टी बणाई ब्रह्मा शंकर ते विष्न, आपणा पल्लू ल्या छुडाईआ। थोड़्ही जेही थपकी दे के कृष्न, त्रैलोकी दी झलक जणाईआ। आपे मरन ते आपे जम्मण आपणा झगड़ा नजिठ्ठण, लड़दी वेखण लोकाईआ। धड़यां विच आ के पिट्टण, झगड़यां विच दुहाईआ। जे सारे गुर अवतार पैगम्बर आदि तों अन्त तक्क इक्को सिख्या सिक्खण, फेर सिख बणाउण दी लोड़ रहे ना राईआ। वक्खरे वक्खरे चरण प्रीती ओसे विकण, आपणी कीमत पाईआ। जे धर्म दे विच धर्म दवारे टिक्कण, जित्थे अल्हा वाहिगुरू ओम राम कृष्न नज़र कोए ना आईआ। जे इके दी सिफ्त इके दी एक लिखण, एकँकार इक्क सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जे पढ़दे इक्को पट्टी, क्यों पटने वाला देंदा दुहाईआ। मज़्हबां दी चलदी कोई ना हट्टी, हरि दी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सब दी सांझी हुन्दी खट्टी, वक्खरा घर ना कोए सुहाईआ। मुहम्मद कहे जे मैनूं तन्द ना बन्न्हदों विच्चों मौली दी अट्टी, चिट्टा लाल रंग बदलाईआ। फेर दाढ़ी कौण करदा रत्ती, राहत विच रहत कौण समझाईआ। जे तूं बण जांदों सब दा सांझा कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। इक्को देनों सांझी मत्ती, हुक्म इक्क मनाईआ। साडे अंदर ना रखदों आपणी मोमबत्ती, जो मोमन गई समझाईआ। फेर तेरी सिफ्तां वाली कहाणी रैहन्दी ठप्पी, एह गुर अवतार पैगम्बर तेरे वक्खरे वक्खरे ठप्पे नज़री आईआ। अग्गे साडे नाल कर ला पक्की, सुख़न सच सुणाईआ। साचा नाम इक्को दस्सीं, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। प्रेम प्यार अंदर वसीं, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। विछोड़ा दे कदे ना नस्सीं, करवट आपणी पिठ बदलाईआ। तेरे प्यारे तेरे दुलारे तेरे मुरीद धुर दे मुर्शद दर्शन पावण अक्खीं, अक्ख विच अक्ख लैणी मिलाईआ। काहनां दे काहन श्री भगवान जन भगत सुहेले बणाउणे आपणी सख़ी, सख़ावत विच सच प्रीती झोली पाईआ। धुर दे राम लख चुरासी सीता सुरती दा बणना पती, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। तेरी तार निराकार संसार विच्चों जाए ना कटी, कटाकश आपणा देणा लगाईआ। तेरी सिख्या साख्यात
❋
❋
नज़र आए इक्को पट्टी, जिस दा हरफ़ ना कोए बदलाईआ। पिछली चार जुग दी आपणी कीती हद्द आपे टप्पीं, पन्ध पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरा केहड़ा सरूप कारण, सूख़म दे समझाईआ। जड़्ह चेतन सारे विचारन, खोजत खोज खुजाईआ। किस बिध आयों पैज स्वारन परदा दे उठाईआ। तेरा रूप निराकारण, निरवैर तेरी सरनाईआ। तेरे नज़री आयण आसारन, असल आपणा दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की असथूल तेरी असथित्ती, असत हस्त वस्त दे समझाईआ। की सूखम तेरी मिती, मित्र प्यारे परदा लाहीआ। की कारण पट्टी लिखी, परदा ओहला दे चुकाईआ। तिन्नां तों बाहर किहड़ी तेरी धार तिक्खी, एह दे समझाईआ। किहड़ी तेरी दो इक्क दी सिक्खी, साख्यात दे वखाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो सस्से दा होड़ा हाहे दी टिप्पी, कारण करते दा नज़री आईआ। सूख़म इस दे विच विच्ची, फिरे चाँईं चाँईंआ। जड़्ह दी जड़्ह तत्तां दा तत मिट्टी दा मिट्टी, असथूल दा असूल इक्क समझाईआ। जिन्हां सिध्धी पुरख अकाल तों सिक्खणा सिक्खी, उह तिन्नां तों लेखा गए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैगम्बरां जो देंदा रिहा चिठ्ठी, जिस दी इबारत सदा अनडिठ्ठी, पढ़न विच सुणन विच सुणाउण विच पुचाउण विच परचे दा खर्चा ना कोए रखाईआ।