पहली फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
जन भगतो तुहाडा फल प्रभू दा गुण, फलगुण गुणवन्त आप दृढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों लए चुण, निरगुण निरवैर
❋
❋
खोज खुजाईआ। साचे नाम दी दे के धुन, आत्म अन्तर भेव खुल्हाईआ। चार जुग तों उत्तम बणा के मुन, ममता मोह रिहा मिटाईआ। मेल मिला के मालक कुल, कुलवन्ता होए सहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दीवा कर के गुल, चिराग़ चश्म ना कोए चमकाईआ। करे खेल आप अभुल्ल, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। हरिजन साचे कंडे गए तुल, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। जन भगतो अगला जाप रहिण नहीं देणा बुल्ल, हर हिरदे विच समाईआ। सच दवारा जावे खुल्ह, परदा अन्तर आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फलगुण कहे मैं वेखां गुणवन्ता, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस दी महिमा सदा बेअन्ता, बेअन्त रिहा अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे गुर अवतार पैगम्बर सन्ता, भगत भगवान राह तकाईआ। उह जुग जुग बणावे आपणी बणता, भेव अभेद ना किसे समझाईआ। लख चुरासी बण के धुर दा कन्ता, कन्त कन्तूहल वेख वखाईआ। कलयुग मौली वेखे रुत्त बसन्ता, कूड़ विकार जगत महकाईआ। खोज खोजाए ब्राह्मण पंडता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। फलगुण कहे मैं वेखां भगत निराले, निराकार दए वखाईआ। जिन्हां मिल्या दीन दयाले, दयानिध होए सहाईआ। वस्सण सच सच्ची धर्मसाले, दवारा इक्को सोभा पाईआ। नेड़ ना आवे काल महाकाले, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जीवण जगत तुट्टे ज़ंजाले, जागरत जोत डगमगाईआ। साहिब स्वामी वसे नाले, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। हरिजन बाहर कोई ना भाले, खोजण बन कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क चढ़ाईआ। फलगुण कहे मैं वेखां फुल्ल फुलवाड़ी, हरि करता आप वखाईआ। जुग चौकड़ी आवे मेरी वारी, वारता सब दी दयां दुहराईआ। मेरी खेल अगम्म अपारी, अपरम्पर भेव कोए ना पाईआ। भज्जे फिरदे विष्न ब्रह्मा शिव सिक्दारी, कदम कदम नाल उठाईआ। नेत्र तक्कण गुरू अवतारी, पैगम्बर अक्ख खुल्हाईआ। की खेल करे निरँकारी, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं सारे कहिंदे गए जुआरी, दाउ अग्गे ना कोए लगाईआ। कलयुग अन्त ओसे दी आई वारी, जिस दी वारता रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। फलगुण कहे मैं वेखां इक्को वारस, वरासत जिस दी नज़री आईआ। जिस दी लिखी अक्खरां वाली इबारत, सिफ्तां विच सालाहीआ। उह प्रगट होया भारत, भाव भेव दए जणाईआ। जिस दी सब ने करनी ज़िआरत, अज़ीज़ हो के सेव कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करदे गए सफ़ारश, सिफ्तां विच वड्याईआ। उह करन आया इक्क अदालत, अदली दाता धुरदरगाहीआ। कलयुग मेटे कूड़ जहालत, माया ममता मोह मिटाईआ। जन भगतां रखे सही सलामत, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। आपणा खेल करे अचानक, चंचल बुद्धी
❋
❋
समझ कोए ना पाईआ। जिस दा हुक्म होवे भयानक, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। फलगुण कहे मैं संदेसा देवां मुफ्त, जगत मुफ्तीआं आप जणाईआ। प्रभ दा हुक्म समझे ना कोए दरुस्त, दरुस्ती करनी विच लोकाईआ। सारे ख़बरदार होवो चुस्त, परदा ओहला दयो उठाईआ। कुछ झगड़ा पैणा धरती ख़ुशक, ख़ुशहाली सब दी दए मिटाईआ। काल दी पिठ ठकोरे पुश्त, सैनत नाल समझाईआ। नगारा वजावे अर्श कुर्श, जगत कुराह वेख वखाईआ। मेला रहे ना कौड़ी गुरस, दरजन अर्जन गया समझाईआ। मुनारा रहे कोई ना उरस, अर्श फर्श पए दुहाईआ। साबत रहे कोई ना पुरुष, जगत दे महापुरुषां दी कर सफ़ाईआ। मन कलमणा विच जेहड़े रहे भुड़क, बन्दीख़ाने विच टिकाईआ। जो हौली हौली रहे सुरक, सुरती थोड़्ही थोड़्ही हिलाईआ। ओन्हां माया ममता पा दे ख़ुरक, ख़ारश सके ना कोए मिटाईआ। मुहम्मद कहे प्रभू एह वर दे दे पहलों तुरक, मेरी इक्क अरज़ोईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। फलगुण कहे मैं वेखां पत्त डाली, टहणी खोज खुजाईआ। वक्त दुहंजणा दोभर तक्कां हाली, हालत कूड़ लोकाईआ। जिस गगन विच दीपक मण्डल दस्सया थाली, रवि ससि डगमगाईआ। उस तों वक्खरी खेल निराली, निराकार आप कराईआ। प्रगट हो के जोत अकाली, अकल कल वरताईआ। जिस ने लख चुरासी अंदर निरगुण जोत बाली, बालम हो के फोल फुलाईआ। कलयुग अन्तिम करन आया दलाली, दिलबर आपणा वेस वटाईआ। अग्गे किसे दी रहे ना कोई कवाली, कविता जगत ना कोए चतुराईआ। सूरबीर योद्धा रण भूमी बन्न्हे ना कोए रुमाली, छाती ठोक ना कोए वखाईआ। जगत साधू बिना साधना सब इक्क दूजे नूं कढ्ढण गाली, गलवकड़ी पा मिलण कोए ना आईआ। पंजां विकारां दी सब दी गर्दन रख देणी पंजाली, पंजां दा पंजा उत्ते लाईआ। जट्ट किरसाण पुराणा हाली, साची सिख्या दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। फलगुण कहे मैं वेखां खेल अनडिठ्ठा, अनडिठ्ठड़ी कार कमाईआ। जिस दा निकलण वाला सिट्टा, सिट्टेबाज़ी जगत लोकाईआ। कलयुग अन्तिम रस फिका, कूड़ी क्रिया जाग लगाईआ। बिना भगतां तों किसे दा कर्म होणा नहीं चिट्टा, जन्म जन्म ना कोए बदलाईआ। पूरी होवे कोई ना इच्छा, वस्तू सति ना कोए वरताईआ। धुरदरगाहों मिले कोई ना भिच्छा, ख़ाली भाण्डे ना कोए भराईआ। जेहड़ा लेख प्रभू ने लिखा, अन्तिम ओहो दए भुगताईआ। गुरमुख बणा के साचा सिक्खा, सिख्या इक्को इक्क सुणाईआ। लहिणा मुक्क जाए मुन रिखा, ·षी मुनी ना कोए दरसाईआ। एह पिछली कहाणी ते पिछला किस्सा, अग्गे सब दी करे सफ़ाईआ। प्रभ दा दाउ पहलों उठाए ते फेर थल्लयों खिच्च दए गिट्टा, मूँह दे भार सुटाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वखाईआ। फलगुण कहे मैं कुछ तकदा खेल अनोखा, वक्खरा दयां जणाईआ। प्रभ ने इक्क अख़ीरी करना धोखा, परदा परदयां विच पाईआ। जन भगतां देणा मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। फलगुण कहे नौ दिन दी खेल वक्खरी, मैनूं नज़री आईआ। जिस नूं समझे कोई ना पत्री, वाचण विच कदे ना आईआ। हथ्थ ना आए पतणीं, भज्जण वाहो दाहीआ। चुप चुपीते जगत जिज्ञासूआं धार करनी सक्खणी, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। फलगुण कहे मैं दस्सां की बात, बातन हाल सुणाईआ। अबिनाशी करते खेल शुरु करना पंज चेत दी रात, रातो रात आपणी धार चलाईआ। पंज सत्त दी होवे नाल जमात, दूजे समझ ना कोए समझाईआ। मज़ल करे अमृत वेले प्रभात, आपणा पन्ध मुकाईआ। बेख़बरां खोल्हे जाग, सुत्तयां आप उठाईआ। लहिणा चुका कलम दवात, पूरब गंढ्ढ पवाईआ। एह खेल होवे इत्तफाक, इत्तफाकीआं कार कमाईआ। किसे नूं पता नहीं किस दे घर कटया करे रात, सवेरे उठ किधर नूं जाईआ। जेहड़ा नाल रखे साथ, परदा ओन्हां कोलों छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। पंज चेत दी रात कहिंदी, कहि कहि ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख सिँघ हथ्थां नूं लाउणी मैहन्दी, तली विच पोटे पंज पंज छुहाईआ। काके सुरजीत ने नाल रखणी इक्क वैहन्गी, सोहणी बणत बणाईआ। पहलों चलणा दिशा लहिंदी, आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। पंज चेत कहे मैं की रखां उडीकां, कवण ध्यान लगाईआ। किस वेले करां प्रीतां, प्रीतम लवां मनाईआ। पुरख अकाल किहा आपणीआं पिछलीआं वेख तवारीखां, पत्रे वरकयां विच्चों उलटाईआ। जिस दीआं गुर अवतार पैगम्बर करन तस्दीकां, शहादत इक्क भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगाईआ। पंज चेत कहे सवा पंज सेर नाल रखयो घृत, धर्म दी गंढ्ढ बन्हाईआ। जिस नाल मर्यादा चलाए पिरत, अगला राह वखाईआ। सब दी मेटे हिरस, हवस दए गवाईआ। जन भगतां दी जो सांभ के रखी किरस, पिछली झोली पाईआ। उलटा रहे कोई ना बिरख, जन्म यूनी दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग चढ़ाईआ। पंज चेत कहे मैनूं थित दिसदी इक्की, दूए एके विच वड्याईआ। तिन्न सत्त दी साची सिक्खी, सत्त सत्त नाल वड्याईआ। रोज़ गोबिन्द दी लिखाया करनी पिछली चिठ्ठी, बिना गुरमुखां तों दूजा सुणन कोए ना पाईआ। धरनी धरत धवल रही पिट्टी, नेत्र रो दए दुहाईआ। मेरी ख़ाक उडदी मिट्टी, माटी भाण्डे ना कोए पोच पोचाईआ। किहो जेही तकदीर लिखी, मेरा
❋
❋
लेख दे बदलाईआ। मैं चाहुन्दी मैं वेखां तेरी नवें साल दी मिती, मित्र प्यारे ध्यान लगाईआ। मैं निवा के आपणी गिच्ची, तैनूं सीस दिता झुकाईआ। जेहड़ी गोबिन्द कटार खिच्ची, हथ्थ मुख उत्ते टिकाईआ। हुण किहड़े दवारे टिकी, मैनूं दे वखाईआ। पुरख अकाल किहा धरनी इक्क वेरां मुख चों कहि दे मेरे उत्ते कोई रिहा नहीं मुनी ·षी, सन्त सुरत ना कोए खुल्हाईआ। बिन तेरे प्रभू होई जिच्ची, याचक नज़र कोए ना आईआ। निरमाणता विच हो निक्की, सीस जगदीस झुकाईआ। फेर तेरी तकदीर जाए लिखी, किस्मत दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। पंज चेत कहे खेल खेले चुप चुपीता, चौपट बाज़ी जगत लोकाईआ। चौथे जुग दी चौथे सम्मत विच रीता, अगली दए बदलाईआ। एह खेल प्रभू जगदीसा, जगत दा मालक आप कराईआ। गुरमुख ने नौ टके रखणे विच ख़ीसा, दसवां प्रभ दी झोली पाईआ। साचे हुक्म दा साफ़ करना शीशा, धब्बा अब्बा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। आपणा खेल खेले करतार, हरि करता वड वड्याईआ। जिस नूं समझे ना कोए संसार, संसारी भण्डारी भेव कोए ना आईआ। जिस दा राह तक्कण जुग चार, चारे वेद ध्यान लगाईआ। जिस नूं खोजदे गुर अवतार, पैगम्बर अक्ख उठाईआ। उह खेल करे निरँकार, निराकार आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला आप उठाईआ। चेत कहे मेरे विच खेल होणा चुप चुपीते, समझ कोए ना पाईआ। एह वायदे गोबिन्द पिछले कीते, लेखा प्रभ दे नाल बणाईआ। जिस वेले भथ्था लाहया सी उत्तों पीठे, धरती उत्ते दबाईआ। जिस वेले वड़न लग्गा सी विच अंगीठे, चुप कर के आपणा डेरा लाईआ। इक्क गाया साचा गीते, ढोला धुरदरगाहीआ। ओसे वेले श्री भगवान आ के खड़्हया पीछे, पिच्छे हथ्थ दिता लगाईआ। गोबिन्द सिर तों लाह दे कल्गी ते साफ़ दिसे सीसे, सोहणा नज़री आईआ। अग्गे तेरा लेखा नाल जगदीसे, जगत दा मालक जोड़ जुड़ाईआ। गोबिन्द तूं अग्गे ते मैं तेरे पीछे, पिच्छा छड्ड कदे ना जाईआ। गोबिन्द किहा पहलों लँघ मेरी दहिलीज़े, अंदर वड़ के दे वखाईआ। पुरख अकाल किहा एह तेरी सच्ची रीझे, मैनूं सोहणी भाईआ। जिस वेले तेरी काया दा कपड़ पहनां कमीज़े, आपणी खेल वखाईआ। तेरे गुरसिख मिलावां नाल बीबे, बाहों फड़ उठाईआ। फेर तेरे नाल तेरा हो पतीजे, पिता पुरख अकाल दए वड्याईआ। ओस वेले गोबिन्द ने बाहरों मीट लए दीदे, अंदर इक्को विच समाईआ। जां तक्कया उह सब दे अंदर आपणा नाम बीज बीजे, किरसाणा इक्को नज़री आईआ। फेर वेख्या लख चुरासी विच्चों भगतां दी फुलवाड़ी विच प्रभू दे बग़ीचे, गुर अवतार पैगम्बर माली नज़र कोए ना आईआ। ओसे वेले आपणे मथ्थे उत्ते लाई इक्क लीके, लाईन दित्ती बणाईआ।
❋
❋
प्रभू सच दस्स साडे विच्चों कौण इक्क दूजे नूं उडीके, कवण राह तकाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द बिना तेरे मेरे बाकी सब दे पैणे शरीके, शरक्त सके ना कोए मिटाईआ। ओस वेले प्रभ ने जोत शब्द दी धार विच उह अक्खर उलीके, जिस नूं लिखे कोए ना कलम शाहीआ। गोबिन्द किहा पभू उह केहड़ा होवे तरीके, तरीका दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव चुकाईआ। चेत के मैं बड़ा आतर, आदि दा राह तकाईआ। मेरी रुत्त बड़ी चातर, चार्तक सारे वेख वखाईआ। मेरी सारे करदे ख़ातर, ख़ुशीआं विच सेव कमाईआ। मैं इक्क संदेसा देवां पात्र, शब्दी शब्द सुणाईआ। जिस वेले आवे पंज चेत दी रातर, रुतड़ी इक्क महकाईआ। सवा फ़ुट दा प्रभ ने पाउणा गात्र, तन नंगे बदन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। चेत कहे मैं आपणे कोल रखणा कुछ इनाम, सोहणी गंढ्ढ बंधाईआ। नौ छुहारे नौ बादाम, नौ दाणे किशमिश जोड़ जुड़ाईआ। जेहड़ा मुहम्मद नूं पहला दिता हक पैग़ाम, उस दा लेखा देणा समझाईआ। जिस विच बदल जाणा नज़ाम, उह वी परदा लाहीआ। जेहड़ी मुहम्मद दे चार तरफ़ घुंमदी रही कलाम, अंदर वड़न दा हुक्म ना कोए सुणाईआ। कहिंदी रही तेरा आवे अमाम, जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। ओस नूं मुहम्मद पुट्ठयां हथ्थां दा करदा रिहा सलाम, सिर पिच्छे नूं निवाईआ। क्यों अग्गे नूं झुकयां दिसदा नहीं सी उत्ते असमान, असमान उत्ते रहमान आपणा हुक्म मनाईआ। जिस दे बरदे ग़ुलाम, सेवक चाकर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। पंज चेत कहे पंज तों इक्की दी होवे थित, दोहां जोड़ जुड़ाईआ। खेल होणा इन्हां दे विच, परदयां विच रखाईआ। धार अगम्मी जाए लिख, लिख्त विच वड्याईआ। पंज सत्त दी रहे विथ, वध्ध घट्ट ना कोए बणाईआ। नाल नीला कपड़ा रखणा चारों तरफ़ सवा गिठ्ठ, इंचां नाप ना कोए नपाईआ। ओस नूं प्रभ ने बन्न्हणा उत्ते पिठ, पिण्डे नंगे सोभा पाईआ। उत्ते लाउणी गोबिन्द वाली चिट, तूं ही पिता तूं ही माईआ। इक्क नाल रखणी इट्ट, जो भगत दवारे दी सेव कमाईआ। इक्क कोल रखणी सटिक, पिछला लेखा लेख बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार भुगताईआ। चेत कहे मैं चात्रक प्यासा, तृखावन्त ध्यान लगाईआ। रख के इक्क भरवासा, बैठा राह तकाईआ। कवण वेला आए पुरख अबिनाशा, आपणा फेरा पाईआ। अगला खोल्हे ख़ुलासा, परदा दए चुकाईआ। भगतां होवे दासा, साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। चेत कहे इक्क नाल रखणी चौकी, इंच सतारां सतारां वण्ड वण्डाईआ। जेहड़ी ख़बर किते नहीं पहुंची, उह हुक्मे देणी जणाईआ। सृष्टी बहुती दिसे औंती, साचा ख़ौंत ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। चेत कहे मैं की दस्सां बोल, अनबोलत रिहा जणाईआ। जन भगतो सारे आपणे दवारे रखयो खोल्ह, हिरदे अंदर ध्यान लगाईआ। पता नहीं आ जाए किहदे कोल, सुत्तयां आण जगाईआ। केहड़ा दस्स के जावे बोल, आपणा हुक्म अलाहीआ। एहनूं कोई ना समझयो रोल, धोखा जगत ना कोए वखाईआ। एह हुक्म गोबिन्द दा सांभ के रख्या कोल, अक्खरां विच ना वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। चेत कहे नाल रखणा इक्क पैमाना, पैमाइश करे लोकाईआ। जिस वेले होणा भगत दवारयों रवाना, पुट्ठे पैरीं चल के पिछला पन्ध मुकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दा नाल रखणा काना, कायनात दए उठाईआ। काली अल्फ़ी विच निकले दीवाना, मस्त अलमस्त रूप वटाईआ। शब्दी सब नूं देवे परवाना, परे तों परे आप जणाईआ। कुछ लेखा लिखे चुहाना, चौंह अक्खरां विच समझाईआ। जो मित्र सोई होवे बेगाना, साचा संग ना कोए बणाईआ। सृष्टी दी दृष्टी प्रभू करे कमाना, हुक्मे अंदर जगत गृहस्ती रिहा भवाईआ। जिस दा झुलणा इक्क निशाना, निशाने निछावर दयो कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दा युद्ध करे महाना, यथार्थ आपणा हुक्म वरताईआ। चेत कहे गुरमुख इक्को वार लैणी नाल शाही, दूजी दवात ना कोए उठाईआ। इक्को हुक्म नाल होणी तबाही, तोबा तोबा करे लोकाईआ। चोरी चोरी फिरे बण के राही, रहिबर धुरदरगाहीआ। सब दी शहादत दए भुगताई, हुक्मे अंदर आप बुलाईआ। जिस दी दरोही ओसे दी दुहाई, वेखणहारा उह अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सवेरे अठ्ठ वजे इस तों अगला लेखा दए लिखाई, इक्क तों दो नज़री आईआ।
फलगुण कहे तिन्न दिन मेरी पा दे झोली, झोली तेरे अग्गे डाहीआ। जो तेरे प्रेम दी गोली, गोलक उस दी दे भराईआ। जिस वेले इस सम्मत दी पहली आवे होली, हौली जेही आपणा कदम उठाईआ। कुछ लेखा चुकाउणा धौली, धवल राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। फलगुण कहे तिन्न दिन वेखीं आपणे यार, मित्र प्यारे खोज खुजाईआ। सब दा पिछला दिसे विहार, पूरब वण्ड वण्डाईआ। मेरा नहीं कुछ अख्त्यार, तेरे हुक्मे मंग मंगाईआ। फड़ बांहों देणे तार, आपणी गोद टिकाईआ। पंदरां इक्की दे विचकार, एह लेखा देणा भुगताईआ। तेरी लिख्त दा लिखार, लेखक इक्क उपजाईआ। सिर ते बन्न्ह के आवीं दस्तार, नवां जन्म दवाईआ। क्यों, नौ चेत नूं उस
❋
❋
दा वक्त पहुंचया आण, अग्गे लेखा रिहा ना राईआ। जिन्हां चिर किरपा करे ना आप भगवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। ओनां चिर जीवण दा मिले ना किसे दान, अगला पन्ध ना कोए मुकाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी सदा सदा मेहरवान, मेहरवान तेरी वड्याईआ। फलगुण कहे मेरी झोली पा दे दान, दाते तेरी आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
गोबिन्द किहा सुण प्रभू मेरया वड्डया सेठा, गुमराह तेरी वड्याईआ। दो फग्गण नूं उपरों आ हेठां, आपणी दया कमाईआ। कुछ कौल इकरार कर चेता, पिछली याद कराईआ। जे तेरा इक्क मैं बेटा, सपूत ल्या बणाईआ। तूं मैनूं बणाया खेवट खेटा, सेवा सच सच समझाईआ। धर्म दी धार बणा के नेता, निज दा हुक्म दिता सुणाईआ। मेरे हथ्थ फड़ाया गुरमुखां दा लेखा, सज्जण साचे जोड़ जुड़ाईआ। मैं पैण नहीं देणा कोई भुलेखा, भरम अंदरों चर्म देणा कढाहीआ। मेरा वसण वाला गुरमुखां दे अंदर होणा देसा, दूजा धाम ना कोए रखाईआ। शब्दी धार अगम्मा वेसा, तत समझ कोए ना पाईआ। मैं तेरा आदी सुत इक्क पलेठा, जिस नूं मुड़ के जन्मे कोए ना माईआ। मेरी सदा अल्ल्हड़ जवानी नव नरेशा, बिरध बाल रूप ना कोए वखाईआ। दो जहान तेरी मेहर अंदर देखा, परदा अवर रिहा ना राईआ। तैनूं नहीं पता क्यों बच्चे चढ़ाए भेंटा, आपणा आप मिटाईआ। तेरा खेल वेखदा रिहा अगेता पछेता, जुग चौकड़ी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ पहली फग्गण तेरी रात, तेरे हिस्से आईआ। अज्ज दो वाली प्रभात, मैं एसे कर के पहलों मंग मंगाईआ। जिस विच लेखा पिछला कराउणा याद, याददाशत अगली लैणी बणाईआ। मेरा कोई तत्तां वाला नहीं समाज, समग्री जगत ना कोए वखाईआ। मैं तैनूं रिहा अराध, तेरी ओट तकाईआ। तेरा हुक्म बोध अगाध, समझ किसे ना आईआ। ना तूं सुत्ता ना मैं सुत्ता दोहां दी खुल्ही रही जाग, नेत्र अक्ख बन्द ना कोए कराईआ। पुरख अकाल तैनूं दस्सां मार अवाज, संदेशे विच जणाईआ। जे तूं मेरे सिर ते धरया ताज, हकूमत दो जहान बणाईआ। खेल वखाया आदि, अन्त दिता दृढ़ाईआ। बण के कन्त सुहाग, सेज दित्ती सुहाईआ। मेरी बेनन्ती दा दे इक्क जवाब, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द कहे मैं सुणदा रिहा तेरी धार, सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। मेरे साहिब सच्ची सरकार, तेरे हथ्थ वड्याईआ।
❋
❋
बेशक तूं सचखण्ड दा मुख्त्यार, दरगाह साची डेरा लाईआ। लोकमात तेरे नाल मेरा अखाड़, बिना तत्तां तेरा संग ना कोए मनाईआ। याद रख सतारां हाढ़्ह, पिछला दयां जणाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगम्बरां दा कर्ज़ा दिता उतार, बाकी रही ना राईआ। तूं शब्दी बोल किहा ललकार, हुक्म इक्क सुणाईआ। जन भगतो तुहाडा तुट्टे कदे ना प्यार, ओहला रहिण कदे ना पाईआ। सदा होवां सांझा यार, मित्र प्यारा इक्क अख्वाईआ। जे भज्जां ते बणां ग़द्दार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गोबिन्द कहे प्रभू मैं राती खिड़ खिड़ हस्सया, ख़ुशी दिती जणाईआ। जिस वेले तूं हुक्म आपणा धुर दा दस्सया, जन भगतां दिता समझाईआ। ओसे वेले मैं ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ नस्सया, दो जहान वेख वखाईआ। जिधर जावां होवे अन्धेरी मस्या, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैनूं कुछ ना लग्गा अच्छया, नेत्र मीट वेख वखाईआ। इक्क आवाज़ आई गोबिन्द वेख आपणे बच्चयां, जो तेरा राह तकाईआ। जिन्हां नूं गुर अवतार पैगम्बरां मंनयां सच्चया, सच देणा दृढ़ाईआ। जिन्हां दे लूं लूं अंदर रचयां, घर घर डेरा लाईआ। साडा अंदरों अंदर मच्चया, अग्नी प्रेम तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दे उठाईआ। गोबिन्द कहे मैनूं आ गई हैरानी, हैरत विच समझाईआ। तेरा खेल शाह सुल्तानी, शरीअत वाले क्यों शरअ रिहा बदलाईआ। तेरा पिछला झगड़ा चार जुग दा दीवानी, दाअवेदार रहे कुरलाईआ। मेरी जोबन वाली जवानी, बल आपणा रही वखाईआ। मैं भगतां नाल गुरमुखां नाल तेरी चलण नहीं देणी बेईमानी, छल कपट ना कोए कमाईआ। तैथों दूर ते मेरी जगत एह निशानी, निशाना तैनूं देणा वखाईआ। हरि संगत नहीं बेगानी, जिन्हां तों लुक के झट लँघाईआ। जे तूं ना करें ते मैं करांगा मेहरवानी, एह मेरे विच वड्याईआ। मेरे कोल मंज़ल रुहानी, रहमत दयां कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे की लिखाया लेख, मैनूं दे समझाईआ। की होया तेरा जोती जामा वेस, बिना मेरे शब्द दे तेरी आवाज ना कोए सुणाईआ। तूं उत्ते ते मैं हेठ, दोवें मिल के रंग रंगाईआ। मैं धोखा होण नहीं देणा विच महीने चेत, चातिरका दा साथी हो के देणा समझाईआ। मैं वी रहिण वाला हमेश, जन्म मरन विच ना आईआ। भगतां दी थाँ गुरमुखां दी थाँ मैं तेरे अग्गे आप होवां पेश, एसे करके अज्ज दी पेशी पहले मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। गोबिन्द कहे उह प्रभ लुकण छिपण वाले चोर, बेनन्ती दयां सुणाईआ। तूं मेरे विच वधाया ज़ोर, आपणी ताकत नाल मिलाईआ। मैनूं भेजया विच अन्धेरे घोर, कलयुग अन्तिम हुक्म सुणाईआ। आपणे नाल बन्न्ह के डोर, नाता ल्या जुड़ाईआ। मैं सुण के तेरा विछोड़े वाला शोर, आपणा बल वखाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर कर बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे मेरी पिछली वेख लै अर्ज़ी, दर दरख़ासत दयां वखाईआ। बिना मेरे तेरी लोकमात विच चले ना कोई मर्ज़ी, इकल्ला आपणा हुक्म ना कोए बणाईआ। जिस तरह तूं मेरा ग़रज़ी, मैं ग़रज़ गुरमुखां नाल रखाईआ। पुरख अकाल तूं मेरा दर्दी, मैं दर्द ग़रीब निमाणयां झोली पाईआ। जेहड़ी धार तेरा मेरा ढोला पढ़दी, उहनां दी होण ना देवां जुदाईआ। गुरमुख आसा रहे ना सड़दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच संदेश इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द चुप, चुप चुपीता दयां जणाईआ। मैनूं फिर लैण दे छुप, लुक लुक वक्त लँघाईआ। तूं मेरा लाडला पुत्त, निउँ के सीस दे निवाईआ। मैं बदलां आपणा रुख़, रस्ता इक्क प्रगटाईआ। तैनूं बड़ा देवां सुख, सुख विच समाईआ। गोबिन्द अग्गों प्या उठ, आपणा बल प्रगटाईआ। तूं मेरे उत्ते रिहा तुठ, मैं भगतां दया कमाईआ। जे मैनूं लवें पुछ, प्रभ तैनूं दयां जणाईआ। मेरा नहीं गुरमुखां दा सब कुछ, सब कुछ एहनां दी झोली पाईआ। एहनां दा विछोड़े दा मैनूं वड्डा दु:ख, तेरा सुख कम्म किसे ना आईआ। उजल करां मुख, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा वखाईआ। गोबिन्द, कर लैण दे इक्क विहार, चोरी यारी मेरी रीती चली आईआ। मैनूं फेर किसे नहीं कहिणा चौवीआं अवतार, कल कल्की फेरा पाईआ। नबीआं दा सरदार, अमाम धुरदरगाहीआ। जोत दी धार, जोत विच रुशनाईआ। वेखां जा जा घर बार, आपणी समझ ना किसे समझाईआ। भगतां लवां उठाल, हलूणा इक्क दवाईआ। कदे शाह कदे कंगाल, दोवें रूप वखाईआ। लभ्भयां कोई ना सके भाल, खोजयां खोज ना कोए खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा सुणाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू वेख आपणी इबारत, जेहड़ी बिन अक्खरां दिती लिखाईआ। मैं भगतां नाल होण नहीं देणी शरारत, परदा रहिण कोए ना पाईआ। एह कृष्न नहीं जेहड़ा फेर बणावे महाभारत, जेब विच्चों खर्च ना कोए कराईआ। हुण कोई अवतार पैगम्बर नहीं जेहड़ा मैं किसे मज़्हब दी लवां आड़्हत, दुकान जगत विच चलाईआ। हुण लग्गणा नहीं किसे विच गारत, परदयां विच ना कोए छुपाईआ। मेरी सब तों वक्खरी होणी ज़िआरत, ज़ाहर ज़हूर करां रुशनाईआ। पुरख अकाल आपणा लेखा वेख जित्थे इक्की भगतां दी वज़ारत, नौ साल लिख के झट लँघाईआ। जे मैं ना बणया अज्ज एहनां दा वारस, विरसा कायम ना कोए कराईआ। मैं कहि के आया गोबिन्द दा ख़ालसा होवे ख़ालस, बिना भगतां तों ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। मैनूं ना कोई निंद्रा ना कोई आलस, ग़फ्लत विच झट ना कोए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा रंग रंगाईआ। गोबिन्द
❋
❋
कहे ओए अग्गे आ जा इक्की चेत, तैनूं दयां समझाईआ। की तैनूं नहीं मेरा भेत, मैं काहन रूप वटाईआ। ज़रा तक्क लै नेत नेत, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले रण भूमी वेखी खेत, शत्रु मित्र खोज खुजाईआ। ओस दा उहनां नाल हेत, जो जुग जुग साचा संग निभाईआ। उहनां दा बदलण आया लेख, लेखा कूड़ मिटाईआ। एसे कारण होया पेश, सनमुख हो के रिहा सुणाईआ। प्रभू क्यों बणे मुल्ला शेख़, मसला झूठा ना कोए बणाईआ। जे तूं आपणा नाम रखाया दरवेश, मंगण वाला मंगता लुक के झट ना कदे लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क वखाईआ। गोबिन्द एह खेल बड़ी सोहणी, मैनूं नज़री आईआ। गोबिन्द किहा एह गल्ल कदे ना होणी, जिंनां चिर चलें ना मेरी रज़ाईआ। एह कोई जगत वाला नहीं नछत्र रोहणी, जिस दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। मैं शब्द खण्डे नाल सृष्टी सारी कोहणी, ब्रह्मण्डां वेख वखाईआ। तूं ते प्रभू इक्क निक्की जेही जोत जगाउणी, छोटयाँ घरां विच करें रुशनाईआ। मैं हाहाकार जगत मचाउणी, जिस नूं सुणे सर्ब लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हरि संगत पहलों मेरे दवारे दी पराहुणी, फेर तेरे घर देणी पुचाईआ। पंज चेत नूं जेहड़ी तूं खेल खिलाउणी, उह मैनूं मूल ना भाईआ। जे धर्म दा प्यार ते सच दी करनी बहुणी, धुर दा कर्म बणाईआ। क्यों लुकण छुपण दी पाई अड़ाउणी, मैनूं दे समझाईआ। मैं चाहुन्दा पंज चेत नूं इक्कीआं दी धार आपणे नाल रखाउणी, इक्क दा लेखा दयां मुकाईआ। पिछली कीती सर्ब गवाउणी, गवाह विच पुरख अकाल तेरी शहादत दयां रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि दाते दे वड्याईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द सुण लाडले पुत्ता, पितर हो के दयां जणाईआ। आह लै मेरी मुहब्बत दा गुच्छा, चार जुग दा लेखा तेरी झोली पाईआ। मेरे उत्ते कर ना गुस्सा, सहिज दयां सुणाईआ। मैं अग्गे वी पिच्छे रिहा लुका, लुक लुक के आपणा खेल वखाईआ। गोबिन्द ताअ दे के मुच्छा, बिन मुच्छां वट चढ़ाईआ। फड़ के बाहों गुट्टा, हलूणा रिहा लगाईआ। प्रभू जे तेरा लड़ मैथों नहीं छुट्टा ते मैं भगतां नालों पल्लू ना कदे छुडाईआ। मेरा प्रेम कदे ना टुट्टा, टुट्टदयां रिहा जुड़ाईआ। मैनूं एहो वड्डा दुक्खा, जेहड़ा तूं लुकण दा शब्द दिता लिखाईआ। जे तूं पिता ना होवें मैं तैनूं टंग देवां पुठ्ठा, उलटा दयां लटकाईआ। फिर गुस्से विच पुछां, की भगतां तों मुख छुपाईआ। जे तूं प्रभू धुर दा सुच्चा, क्यों लुक लुक झट लँघाईआ। मैं हुण ना आप ते ना तैनूं बन्द होण नहीं देणा विच कुज्जा, ते कूजे मिशरी दा स्वाद देणा तजाईआ। जे तूं मैनूं बुज्झा ते मैं गुरमुखां भेत खोल्हया गुज्झा, दिवस रैण एसे विहार विच रुज्झा, चार कुण्ट वेखां थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान दया कमाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द एह मेरी पहली परख,
❋
❋
शब्दी शब्द जणाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं एसे कर के आया हरख़, प्रभ तैनूं दयां सुणाईआ। जिस तर्हां मैं ख़ुश तेरा कर के दरस, एसे तर्हां गुरमुख मेरा दर्शन कर के ख़ुशी मनाईआ। मैं चाहुन्दा दोवें मिल के उन्हां दी मेटीए हरस, तृष्ना दईए बुझाईआ। जिस कारण आए उत्ते फर्श, धरती उत्ते डेरा लाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दी मन्ज़ूर कर के अरज़, निरगुण धार वेस वटाईआ। अग्गे होईए ना दोवें लग़रज़, मेहनत नाल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द शाबाश, शहिनशाह हो के दयां वड्याईआ। मैनूं चार जुग लँघ गए करदयां तलाश, वेखां थाउँ थाँईंआ। सारे रोंदे वेखे ज्यों शंकर नीर वहाए कैलाश, कलाधारी नज़र कोए ना आईआ। बिन तेरे मेरा दिता ना किसे साथ, अगला संग ना कोए बणाईआ। मैं तेरी लेखे लावां मिट्टी ख़ाक, राख सब नूं दयां वरताईआ। तूं मेरा जन भगत मेरी शाख़, दोहां दा मेला सहिज सुभाईआ। तूं एह दस्स दे पंज चेत दी किथे कटणी रात, मैनूं दे समझाईआ। गोबिन्द किहा पहलों मन्ज़ूर कर लै जेहड़ा लेखा लिख्या नाल कलम दवात, पहली फग्गण लेख बणाईआ। प्रभ दा कीता ते गोबिन्द कीता (साफ़), रस्ता गुरमुखां इक्क जणाईआ। बचन देदे मैनूं कहवीं ना कदी गुस्ताख़, मैं आपणी आसा दिती वखाईआ। गोबिन्द कहे प्रभू मैं चाहुन्दा जिधर जावां अग्गे तेरे प्रेम दी करां बरसात, छहबर आपणी नाल लगाईआ। सति दी देवां दात, धर्म दी धार बंधाईआ। गुरमुख सुत्ता जाए जाग, जागण वेला दयां दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट रौली पै जाए वांग काग, सृष्टी काग वांग कुरलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल लुकण नालों भगतां दे अंदर दे उह वैराग, जिस वैराग विच कूड़े वैरी अंदरों दे कढाहीआ। जे माली ही लुक गया ते सुंञा रह जाऊ बाग़, फल फुल्ल कम्म किसे ना आईआ। जे मन्दिर ही ढहि गया ते किथ्थे जगू चराग़, करे कौण रुशनाईआ। ते जे तूं वी लुक के कढ्ढें रात, गुरमुख किस दा दर्शन पाईआ। पिच्छे मैं डरदा रिहा गोबिन्द कहे हुण जे हेरा फेरी कीती खोल्ह दिउँगा पाज, परदा दयां उठाईआ। क्यों, मैं जाणदा बिना गोबिन्द दे तेरा दो जहानां दा चलणा नहीं राज, रईयत संभालण वाला नज़र कोए ना आईआ। मैं सदा रखणी आपणे नाल इक्कीआं दी जमात, इक्कीआं तों घट आपणा कदम ना कोए उठाईआ। मेरा शहिनशाहां वरगा होवे ठाठ, ठोकरां नाल सब नूं दयां उठाईआ। चार जुग दे साफ़ करां काग़ज़ात, अग्गे इक्को हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू तेरा लिख्या लेख सके ना कोए मिटा, अक्खर अक्खर ना कोए बदलाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द जिस उत्ते मेहर दी निगाह दयां टिका, दयावान हो के दया कमाईआ। ओस दे प्यार विच जुग दयां उलटा, एह मेरी बेपरवाहीआ। मैं कोई ख़ुदी करन वाला नहीं ख़ुदा, ख़ुद
❋
❋
मालक हो के ख़ादम बण के सेव कमाईआ। मैं वेखणा चाहुन्दा सां तेरी प्रेम दी केहो जेही अदा, भगतां नाल नज़री आईआ। गोबिन्द किहा इन्हां पिच्छे आपणे बच्चे कर के फ़िदा, तेरी झोली पाईआ। हुण किस तरह रहवां जुदा, अड्डरा झट लँघाईआ। मेरी ते इक्को इक्क दुआ, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। साचा मेला लवां मिला, मिलयां विछड़ कोए ना जाईआ। तेरे दवारे देवां बहा, जित्थे सति दी वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वखाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द मैं वेखां प्यार तेरी सिक्खी, निगाह भगतां वल्ल उठाईआ। मेरे साहमणे पुच्छ कि गुरमुखो सदा नाल जाण नूं त्यार रहोगे इक्की, जे मन्ज़ूर ते हथ्थ दयो उठाईआ। फेर कोई ना रहिणा मुनी ·षी, सब दा लेखा देणा मुकाईआ। जगत दी रस धार होणी फिक्की, अमृत जाम ना कोए प्याईआ। गुरमुख नाल सवा सेर पका के रखणी टिक्की, रोटी इक्को नज़री आईआ। इस दे उत्ते धार रखणी चिट्टी, कपड़ वस्त्र सोहणा उपर पाईआ। इक्क पहली चेत नूं लिखाउणी चिठ्ठी, मज़मून धुर दा आप बणाईआ। नाल तिन्न रंग दी लैणी मिट्टी, लाल कंचन सूहा लैणा चढ़ाईआ। ढाई इंच लक्कड़ दी लैणी गिट्टी, चारों तरफ़ इक्को जेही नज़री आईआ। काग़ज़ उत्ते इक्क गोल बणाउणी टिप्पी, हाहा थल्ले ना कोए वखाईआ। इक्क करद रखणी निक्की, छोटी जेही जो पिच्छे मालवे दे हिस्से आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। गोबिन्द कहे की प्रभ तैनूं मन्ज़ूर, जो बेनन्ती दित्ती सुणाईआ। जे मैं कर बैठा कसूर, उह वी तेरी झोली पाईआ। मैं विछोड़े विच चूर, झल ना सकां जुदाईआ। गुरमुख इक्ट्ठे होण नेड़े दूर, सोहणा संग बणाईआ। मैं बणां हक दा मज़दूर, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। क्यों, तेरा संग रिहा ज़रूर, सगला संग जणाईआ। हुण दोवें साचे भगतां नूं कर लईए मशहूर, आपणी लोड़ रही ना राईआ। पाणी तों साफ़ हो जाए बूर, दुर्गन्धी अंदरों बाहर कढाहीआ। जे मेरी अरज़ तैनूं कबूल, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तेरा सच्चा सच असूल, असल दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द कहे मैनूं लेख वखा दे बिना कलम शाही, बिना अक्खरां अक्खर वखाईआ। आपणी तस्दीक करके आपे पा दे गवाही, शहादत शाह हो के भुगताईआ। सदा चल्लां सति रज़ाई, रज़ा तेरी नाल मिलाईआ। जेहड़ी पहली फग्गण लिख्त लिखाई, लुक लुक के झट लँघाईआ। ओस दे थाँ कर रुशनाई, मेरी आसा पूर कराईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द मैं ज़रूर तेरी ते तेरयां गुरमुखां दी करां वड्याई, मेहर निगाह इक्क टिकाईआ। पहले दिन जाणा पुर भुलाई, गुरमुख दा निशान, आउणा बणाईआ। अगला लेखा आपे दए समझाई, चिन्ता दी लोड़ रहे ना राईआ। गोबिन्द किहा प्रभू तूं दस्सया लैहन्दे ते मैं चढ़दे करनी चढ़ाई, लहिंदीआं
❋
❋
कलां विच कदे ना आईआ। तूं दस्सया गुरमुख दे हथ्थ नूं लाउणी मैहन्दी, पंजे निशानां नाल वड्याईआ। मैं दस्सणा जित्थे प्रेमीआं दी मजलस रही बहिंदी, चार जुग दे डेरे लाईआ। ओथे हुण वेख्यो कच्ची कंध ढहिंदी, कल्लर वाली नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साचा रंग रंगाईआ। गोबिन्द कहे वाह मेरे यार, तेरी बेपरवाहीआ। सच दा दस्स प्यार, रीती लई बणाईआ। सतारां दिन दा विहार, ख़ुशीआं नाल लँघाईआ। हरि संगत दा सांझा होवे घर बार, कल्ला सेव ना कोए कमाईआ। सिर्फ़ रोटी होवे ते दाल, दूजी वस्त ना कोए बणाईआ। खाए कोई ना विच थाल, हथ्थां उत्ते टिकाईआ। प्रशादा ढके ना कोए नाल रुमाल, परदा उत्ते ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द कहे गुरमुखो मैं वेखो तुहाथों किन्नां डरदा, साचा संगी नज़री आईआ। जिस वेले मैं शब्द सुणया रातीं हरि दा, रातीं सुत्यां नींद ना आईआ। जिन्हां दे पिच्छे दुखड़े रिहा झलदा, सूलां सेज हंढाहीआ। विछोड़ा रखां कदे ना पल दा, पलक ना होवे जुदाईआ। शब्दी धार हो के रलदा, रल मिल आपणा झट लँघाईआ। पुरख अकाल मेहरवान हो के आपणा लेख बदलया कल दा, कलम दी कलम नाल कीती सफ़ाईआ। क्यों, उह सब दे दुक्खड़े झलदा, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। भगतां नाल झगड़ा रहे ना कपट छल दा, एसे करके अज्ज फ़ैसला दिता कराईआ। तुहानूं शक हुन्दा जे फग्गण दो दा पहले दिन ना मंगदा, आसा इक्क बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द तूं हो गया मेरा भेती, एह वी मेरी बेपरवाहीआ। पर बहुता काहला पवीं ना करीं छेती, ख़ामोश नूं जोश विच ल्याईआ। गोबिन्द किहा प्रभू एह तेरी खेती, मैं ते राखा बण के सेव कमाईआ। मैं किसे हट्ट बाज़ार नहीं वेची, कीमत तेरे दवारे रखाईआ। मैं मुहब्बत दी करां नेकी, निक्कयां वड्डयां गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ बख्शणी इक्क सरनाईआ। पुरख अकाल किहा अंदर बाहर मार ला झाती, बाहरों अंदर ते अंदरों बाहर दयां वखाईआ। गोबिन्द पुरख अकाल दी राती, तेरी सुलझ गई प्रभाती, प्रभाती वेला सब नूं भाईआ। तेरे साथी नाम दे जमाती, शब्द दी हक पढ़ाईआ। मैं इन्हां दे अंदर दा पाठी, बिना रसना तों जाप जपाईआ। तूं सूरबीर योद्धा हाठी मैं दयावान दया कमाईआ। तूं मंज़ल चढ़ीं घाटी, मैं उपर नीचे वेख वखाईआ। तेरा खेल लोकमाती, मैं पाताल आकाश हुक्म वरताईआ। ज़रा वेख मेरी उह पाती, पत्रका इक्क उलटाईआ। जिस दी समझ किसे ना जाती, ज़ातां पातां विच वण्डी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक्क सुहाईआ। गोबिन्द कहे सब नूं दे दे इक्क दलासा, सही सलामत दया कमाईआ। भरम
❋
❋
विच्चों प्रगट कर भरवासा, धीरज धीर धराईआ। पूरी होवे आसा, तृष्ना दे बुझाईआ। जन भगत तेरा साचा, गुरमुख मेरा नज़री आईआ। दोहां दा सांझा होवे वासा, घर इक्को डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा पूरा करे घाटा, कीमत कौडीआं वाली चुकाईआ।