४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
फ़रीदा तेरा लाहया उल्हामा, चिढ़ीआ ख़ुशी मनाईआ। मिल्या धुर अमामा, शहिनशाह पातशाहीआ। सुणया पूरब पैग़ामा, हुक्म इक्क इलाहीआ। मुकया तृष्ना तामा, तृखा दित्ती बुझाईआ। मेरा पिछला लहिणा कृष्ना कान्हा, त्रेता राम दी दुहाईआ। मैं सदा बणदा रिहा कामा, गुरू घर दी सेव कमाईआ। लंगर विच्चों चोरी रिहा खांदा, परदयां विच छुपाईआ। पवित्र पाणी विच रिहा नहांदा, चंगा आपणे नाल छुहाईआ। ख़ुशीआं नाल रिहा गांदा, तेरी बेपरवाहीआ। इक्क दिन मैनूं वेख ल्या इक्क पांडा, नेत्र अक्ख चुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। चिढ़ीआ कहे मैं पिछला सेवादार, दसरथ दुआर दा नज़री आईआ। कृष्न नाल करदा रिहा प्यार, अंदर बाहर वेख वखाईआ। मैं आदत विच बुरयार, मेरी नीती ना कोए बदलाईआ। जदों दिल चाहे जूठा करदा रिहा आहार, आपणा दाओ लगाईआ। पंडत वेख ब्राह्मण आई विचार, मन ही मन समाईआ। जे बल होवे एहनूं देवां मार, जो गुरू घर दा चोर नज़री आईआ। ग़ुस्से विच मन दा कीता वार, बाहू बल ना कोए वड्याईआ। ओने चिर नूं कृष्न आ गया राधा नाल, आपणी ख़ुशी बणाईआ। पंडत रो के दस्सया हाल, बौहड़ी दिती सुणाईआ। एह सब नूं जूठ रिहा खवाल, मूर्ख मूढ़्हा नज़री आईआ। एहनूं एथों दयो नकाल, सज़ा अवर भुगताईआ। मारो ऐसी मार, दु:ख दु:ख विच सताईआ। कृष्न हस्स के किहा पंडता करां ख़बरदार, तैनूं दयां सुणाईआ। इस दा जामा फेर होवे संसार, पंखी रूप वटाईआ। फेर भगत दए आधार, नवां रूप बदलाईआ। फेर आउणा पए विच संसार, जन्म अजन्मा वेस वटाईआ। तेरा एसे नाल आधार, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जेहड़ा तेरे अंदर ग़ुस्सा आया वशाल, मैं एह वी वेख वखाईआ। जे तूं वड्डा हुन्दों बलवान, अज्ज मार के देणा सी वखाईआ। मैं अंदरों समझी तेरी चाल, परदा दयां उठाईआ। जिस वेले खेल करे प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। सृष्टी उत्ते वधे पाप, पतित पुनीत बणाईआ। पूरी होवे किसे ना आस, निरासा दिसे लोकाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, आपणी कल वरताईआ।
❋
❋
तेरा भगतां विच जन्म होवे ख़ास, ब्राह्मण दयां माण वड्याईआ। एहदा बिना तृष्ना तों होवे खाज, तृप्त ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। ब्राह्मण कहे तेरे अग्गे लाई शकायत, प्रभू दिती सुणाईआ। तूं वी करें हमायत, तेरी बेपरवाहीआ। कृष्न किहा मैं करां ना कोई रयायत, धुर दा हुक्म जणाईआ। इस दे विच नहीं अशायत, शक ना कोए रखाईआ। फेर मैं ना होवां शायद, सच सच समझाईआ। जिस वेले मेरे काहन दा हुक्म होणा राइज, रईयत दो जहान बणाईआ। तैनूं प्रेम प्रीती विच बणा के लायक, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग वखाईआ। ब्राह्मण तूं ना कर गुस्सा, त्रिलोकी नंदन दिता जणाईआ। तेरा रूप बणावां फेर दाढ़ी मुच्छा, नाता धर्म दे नाल जुड़ाईआ। एस नूं खाण पीण नूं लभ्भे ना टुक्कर सुक्का, जन्म जन्म दयां बदलाईआ। चीं चीं विच सब चिढ़ीआं नूं अंदर पैंदी हूक्का, जिस दी बोली बाहरों समझ किसे ना आईआ। सदा एह कहिंदीआं प्रभू साडा दाणा पाणी मुका, असां तेरी आस रखाईआ। मंगदीआं रैहन्दीआं सुक्खां, साह साह ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए वखाईआ। ब्राह्मण किहा इक्क वेरां सद्द लओ कोल, आपणा सेवादार लओ बुलाईआ। कृष्न मार के बोल, नेड़े ल्या बुलाईआ। हस्स के किहा अज्ज किन्ने चुरा लए चौल, मैनूं दे वखाईआ। ओस ने किहा ढाई छटांकां दा तोल, कढ्ढ के आपणे अंदर ल्या टिकाईआ। फेर पूरे कर के अडोल, परदा आया पाईआ। एह मैं सदा मारदा रोल, मेरे अंदर दी आसा मैनूं भड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क समझाईआ। कृष्न नूं आया बड़ा हासा, हस्स के दिता वखाईआ। जाह चौलां वाला ल्या कासा, जो अंदर आया छुपाईआ। ओस ने बदल के आपणा पासा, मुख ल्या भवाईआ। मन्नया सच्चा आखा, चलया वाहो दाहीआ। जिस वेले खोल्हया ताका, अग्गे नज़र कुछ ना आईआ। इक्क चिढ़ीआ दा निक्का जेहा काका, बाटे विच बैठा मारे धाहींआ। उस सहिज नाल फड़या हाथा, उह फड़न नाल आपणा आप गया तजाईआ। अन्त समें ओस किहा मैं कटदा रिहा फ़ाका, भुक्ख्यां भुक्ख सताईआ। मैनूं चुक्क के लै जा जित्थे तेरा आका, मालक धुरदरगाहीआ। मेरा लेखा रहे ना बाका, पूरब देणा मुकाईआ। मेरी अन्तिम एहो आसा, भगवन चरणां विच टिकाईआ। तूं वी सुण ला मेरी इक्क बाता, तैनूं दयां समझाईआ। तूं जो चोरी चोरी खाधा, लंगर विच धरोह कमाईआ। एहो हुक्म देवे राजन राजा, मेरे वाली सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। सेवादार चुक्क के लै गया पंखी, कृष्न चरणां नाल छुहाईआ। काहन वजा के आपणी बंसी, मुरली विच्चों आवाज़, सुणाईआ। नाले ख़ुशी नाल कीती हँसी, हस्स के दिता वखाईआ। जिस
❋
❋
वेले मालक आया फ़र्शी अर्शी, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। करे प्रकाश उपर धरती, धरन धरत धवल सुहाईआ। ओस वेले तुहाडे लेख दी कढ्ढे पर्ची, पिछला फोल फुलाईआ। लहिणे दा होवे दर्दी, देणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग चढ़ाईआ। चिढ़ीआ कहे मेरे भगवान, दर तेरे सीस निवाईआ। तेरा सेवादार बड़ा शैतान, चोरी चोरी खा के ख़ुशी मनाईआ। मैं बाल नढ्ढा अंञाण, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। एहदा लेखा एसे तरह होवे जहान, जिस तरह मैं भुक्खे मरदे एहदे हथ्थों आपणी जान छुडाईआ। कृष्न किहा एह तैनूं देवां दान, एहदा एहो जन्म बदलाईआ। जिस ब्राह्मण नूं गुस्सा चढ़या विच आण, ओस दा मेला सहिज सुभाईआ। उह मनुख मानस एह पंखेरू नादान, दोहां दा लेखा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। साचा रंग रंगावां आप, आपणी दया कमाईआ। सब दा वेख के पुन्न पाप, लहिणे देवां मुकाईआ। भगतां दा बण के बाप, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रूह बुत्त कर के पाक, अंदरों करां सफ़ाईआ। सच दुआर दा खोल्ह के ताक, परदा आप उठाईआ। पूरा करां भविख्त वाक्, पिछला लेखा मूल चुकाईआ। जेहड़ा सेवादार गुस्ताख़, उह चिढ़ीआ रूप वटाईआ। जिस ब्राह्मण ने कृष्न दा पकड़ के हाथ, संदेसा दिता जणाईआ। दोहां विचोला बण के आप, आपणा हुक्म वरताईआ। जे उह काहन नहीं एह काहनां दा काहन आप, जिस दी कृष्न ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। ब्राह्मण किहा भगवन दस्स बात, कान्हा दे सुणाईआ। किस बिध होवे खेल तमाश, परदा आप चुकाईआ। कृष्न किहा एह प्रभ दा खेल तमाश, ओसे दी बेपरवाहीआ। ज़रूर पूरी करां आस, दोहां दा मेल मिलाईआ। आप विचोला रहे साथ, इशारे विच वड्याईआ। ओस वेले ब्राह्मण टेक के माथ, मुक्खों मंग मंगाईआ। कुछ मैनूं दे खाज, कृष्न मेहर दया कमाईआ। ओस ने किहा झट देवां आज, तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाईआ। ब्राह्मण किहा किन्नी देवें दात, वस्त की वरताईआ। कृष्न किहा इक्क पाओ सौग़ात, तेरी झोली पाईआ। हस्सदे हस्सदयां कहि के निक्की जेही बात, हुक्म दिता सुणाईआ। एह सांभ के रखीं सौग़ात, कलयुग अन्तिम प्रभ आपे लए कढाहीआ। जिस वेले एहो तिन्न चार फग्गण दी आए रात, सम्मत शहिनशाही वड्याईआ। सेवादार पंखी ने अरज़ करनी वेले प्रभात, तड़फ तड़फ के हाल सुणाईआ। तेरा पंडता पूरा होवे खवाब, भगत सुहेले दयां वड्याईआ। तैनूं सद्द के आखे आप, एहदा लेखा दे मुकाईआ। पूरा कर के हिसाब, पाओ प्रशाद लए मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सेवादार चोरी करन वाली चिढ़ी, चिढ़ीआ समझ किसे ना आईआ। जिस
❋
❋
ने आसा कीती बड़ी, नौ महीने अठारां दिन राह तकाईआ। अज्ज साढे पंज इक्क तुक पढ़ी, अंदरे अंदर दिती दुहाईआ। याद कर कृष्न वाली कड़ी, मेरा लेखा दे मुकाईआ। मैं पुराणा सेवादार तेरी किरपा नाल होवां बरी, चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। पुरख अकाल किहा अठ्ठ तेई दा वक्त वेख घड़ी, घड़याल दिती वखाईआ। ऐना समां होर जरीं, तेरा लहिणा दयां मुकाईआ। फेर चरणीं आ के पड़ीं, सीस जगदीस झुकाईआ। चरण छुहा के तैनूं पुचावां ओस घरी, जित्थे घर दा मालक इक्को नज़री आईआ। राह विच मूल ना डरीं, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर तेरा राह तकाईआ। इक्को ढोला गावीं हरी, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। भगतन आशा अग्गे खड़्ही, तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ओस ब्राह्मण दा नाँ दलीप कुमार, पिछला दयां समझाईआ। एसे कर के दस सालां तों दलीप सिँघ कर के मारी नहीं कदे आवाज़, कुमार कहि के आप बुलाईआ। अज्ज उतर गया उधार, लहिणा दिता मुकाईआ। किसे समझ नहीं आई क्यों एह नाउँ लए पुकार, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे रंग चढ़ाईआ। चिढ़ीआ कहे ओ ब्राह्मण कुमार दलीप, दीपां वाले नूं दिता मिलाईआ। मेरी सच दी लग्गी प्रीत, प्रीतम दए वड्याईआ। मेरा लेखे लग्गा अमृत वेले दा गाया गीत, आसा पूर कराईआ। चरण छोह नाल हो गया ठंडा सीत, मिली माण वड्याईआ। जेहड़ी कन्या लिखदी सी कोल अतीत, एह ब्राह्मण दी बेटी साढे तिन्न साल दी उंगली नाल लगाईआ। एसे कारण सब दा मेला कीता ठीक, मात पिता समझ किसे ना आईआ। भावें माढ़ा कहो ते भावें चंगा कहो मीत, मित्र प्यारा आपणी सेव कमाईआ। एह प्रभू दी आदि जुगादी रीत, जुग जुग लहिणा झोली पाईआ। चिढ़ीआ कहे मेरी आसा पुन्नी अगली मुक्की उडीक, घर बैठा चाँईं चाँईंआ। जित्थे रहमत दी बख्शीश, निगाह मेहर वरसाईआ। जिधर वेखां इक्को छत्र झुल्ले सीस, जगदीस सोभा पाईआ। इक्क संदेसा देवां मैं निमाणा हो के नीच, नन्हां नन्हां आख सुणाईआ। जन भगतो एथे लेखा मुकदा हस्त कीट, जूनीआं विच्चों बाहर कढाहीआ। किन्नां समां गया बीत, गुर अवतार सक्या ना कोए समझाईआ। मैं निमाणा नाचीज़, बैठा राह तकाईआ। जिस वेले सवेरे मेरी चरणां उत्ते डिग्ग के निकली चीक, अमृत वेले दिती दुहाईआ। उह पहला वेला चार नौ दा सी ठीक, आपणा दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। चिढ़ीआ कहे जिस वेले मेरी चरणां नाल लग्गी छाती, छत्रधारी नज़री आईआ। मेरे अंदर जगी बाती, बातन होई रुशनाईआ। दर्शन पाया कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। धन्न भाग एस ने मेरी मन्न लई आखी, आख़र आपणे विच मिलाईआ। गुरमुखो मैं संदेसा देवां पाती, धुर दा राग जणाईआ। भावें
❋
❋
मस्ती विच सुत्ते रहो राती, ग़फ्लत विच लँघाईआ। इक्क बचन सवेरे उठ के प्रभाती, ज़रूर चरणां नाल छोह के आपणा जन्म लैणा बदलाईआ। एह कोई चिढ़ी दी आपणी नहीं साखी, साख्यात भगवान दिती समझाईआ। मैं कोई बन्दा नहीं सां ख़ाकी, रसना ढोला गाईआ। चरण छोह नाल दर्शन करन नाल मेरी बदल गई हयाती, हरि दर मिली वड्याईआ। एह सब दी मनसा पूरी करदा आसी, असल आपणा रंग चढ़ाईआ। बाहरों एहदी करे ना कोए शनासी, शनाख़त विच कदे ना आईआ। किरपा कर के मेरी लाह दिती उदासी, चिन्ता ग़म दिता मिटाईआ। चिढ़ीआ कहे मैनूं याद आ गया जिस वेले ईसा नूं दिती फाँसी, सलीब गल दे विच लटकाईआ। ओस अन्त अख़ीर इक्क उच्ची आवाज़ आखी, हक ख़ुदा दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद रिहा खुल्हाईआ। ईसा कहे मेरे आअज़म इस्म, असमानां तों परे ध्यान लगाईआ। आह संभाल आपणा जिस्म, मैनूं लोड़ रही ना राईआ। धुर आवाज़ आई आपणी खा कसम, गंढ्ढ आपणे नाल पवाईआ। मेरी इस तों अग्गे वक्खरी चलणी रसम, जिस नूं रसना सके ना कोए जणाईआ। सब नूं हाल वखावां नवां चश्म, चश्म दीद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे देवे वड्याईआ। ईसा फाँसी दा काहदा दु:ख, फ़ैसला बेपरवाहीआ। तेरा रूप तत्तां वाला मनुक्ख, जिस्म सोभा पाईआ। तूं मेरी धार जाणा लुक, आपणा आप छुपाईआ। जिस वेले मैं आप आया उठ, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मेहरवान हो के जावां तुठ, दीनां अनाथां खोज खुजाईआ। मैं लहिणा देणा पूरब सब दा मुकाउणा हभ कुछ, बचया नज़र कोए ना आईआ। शब्दी हुक्म अंदर रहिणा नहीं चुप, संदेसा इक्क सुणाईआ। ओस वेले कलयुग अन्धेरा होणा घुप, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। भगत बणने प्रभ दे पुत, पिता पूत गोद उठाईआ। ओस वेले चार खाणी दे उजल करने मुख, अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज चरण आए सर्ब पार कराईआ। ओने चिर नूं जलाद ने रस्सा ल्या घुट्ट फट्टा दिता खसकाईआ। पुरख अकाल किहा मेरी प्रीत ना जावे टुट्ट, तत्तां तों बाहर जणाईआ। ईसा वेख भगत भगवान दा जुट, जोड़ी जोड़ी आपणे नाल रखाईआ। जिस वेले कलयुग अन्धेरा होया घुप्प, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ओस वेले चार जुग दे लहिणयां दा लेखा जाए मुक, हरि करता आप मुकाईआ। चिढ़ीआ कहे मैं ओथे गई पुज्ज, जित्थे पूजण वाला इक्को बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे चौकड़ी जुग, जुगां दे लेखे पूर कराईआ।
❋
❋
११ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ सुरजीत सिँघ दे जन्म दिन ते हरि भगत दुआर जेठूवाल
फलगुण कहे मैं इक्क इक्क ग्यारां, ग्यारवां गुरू ना कोए वड्याईआ। इक्क नाल इक्क दीआं बहारां, जोत शब्द वज्जे वधाईआ। शब्द धार गोबिन्द बलकारा, सूरबीर इक्क अख्वाईआ। जिस दा सति धर्म दुलारा, पूत सपूता इक्क प्रगटाईआ। जिस दा सारे देंदे गए इशारा, बिन आवाज़ां नाद सुणाईआ। सो स्वामी खेल करे करतारा, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दा वसे इक्क (दुआरा), दूजा घर ना कोए वखाईआ। वेखणहार सर्ब संसारा, सृष्टी दृष्टी फोल फुलाईआ। निरगुण रूप चव्हीआं अवतारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। देवणहार आदि अन्त सहारा, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर इक्को इक्क वखाईआ। फलगुण कहे मैं इक्क इक्क इक्का, अंक अंक मिल के वज्जे वधाईआ। इक्क नाल इक्क मिल के बणदा सिक्खा, सिख सतिगुर विच समाईआ। इक्क इक्क दा भेव लिखा, दूजी पट्टी ना कोए पढ़ाईआ। इक्क इक्क दा आदी हिता, अन्त इक्क इक्क विच समाईआ। इक्क दा इक्को इक्क पिता, इक्को इक्क जणेंदी माईआ। जिस दा कोई ना वण्डे हिस्सा, दाअवेदार ना कोए अख्वाईआ। साचे भगतां करे रच्छा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अनमंगी दौलत पावे भिच्छा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जिस दा जन्म कर्म लेख पूरब लिखा, तिन्हां आपणे लेखे लाईआ। धूढ़ी मस्तक ला के टिक्का, टकयां दा लहिणा दए चुकाईआ। कर्म कागद कर के चिट्टा, दुरमति मैल धवाईआ। पन्ध मुका के पत्थर इट्टां, इक्को निरगुण जोत दए जणाईआ। शब्दी धार कढ्ढ के चिठ्ठा, गोबिन्द लहिणा दए वखाईआ। जिस दा झूजण वाला सुत दुलारा निक्का, निक्का वड्डा मेल मिलाईआ। पुरख अकाल बण के धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। नेत्र नैण किसे ना दिसा, निरगुण धार खेल खिलाईआ। महल्ल अगम्म अथाह टिका, काया बंक डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप खिलाईआ। फलगुण कहे मेरा यारां परविष्टा, पुरख पुरखोतम दया कमाईआ। सृष्ट सबाई एका इष्टा, दीन दुनी देणा दृढ़ाईआ। जन भगतां अंदर खोल्हणी दृष्टा, दृष्टीकोन देणा दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म रस जणा के गृहस्ता, गहर गम्भीर परदा देणा उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेल के रिश्ता, धुर दा जोड़ा लैणा उपजाईआ। जेहड़ा मुहम्मद नूं सुनेहड़े दिन्दा रिहा फ़रिश्ता, जबराईल सीस झुकाईआ। जो कलम शाही नाल चलाउँदा रिहा शकसता, शिकम अंदर ध्यान लगाईआ। रहिबर दस्सदा रिहा रस्ता, राह धुर दा इक्क वखाईआ। पुस्तक बन्न्हदा रिहा बस्ता, अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। सो हर घट अंदर वसदा, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। गीत सुणावे साचे जस दा, सिफ्ती राग अल्हाईआ। दन्दां नाल कदे नहीं हस्सदा, अन्तर ख़ुशी दए प्रगटाईआ। नाम अणयाला
❋
❋
तीर कसदा, नेत्रां तों पिच्छे दए लगाईआ। जित्थे लहिणा इक्को अक्ख दा, दिब नूर करे रुशनाईआ। झगड़ा मुक जाए रहिणा इक्को वक्ख दा, महल्ल इक्को सोभा पाईआ। राग सुणना ना पए किसे भट्ट दा, धुर दी धार आप जणाईआ। जित्थे डोर नहीं कोई कटदा, तन्दी तन्द ना कोए तुड़ाईआ। उह गृह पुरख समरथ दा, जित्थे मिले इक्क वड्याईआ। सो सब दी पैज रखदा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। परदा लाह अलखणा अलख दा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ग्यारां फग्गण कहे मेरा भाग, जन भगत दयां जणाईआ। गोबिन्द दा जगदा वेखो चिराग़, चरागाहां विच करे रुशनाईआ। धोणहारा दुरमति दाग़, पापां मैल गवाईआ। हँस बणावे काग, नाम मोती चोग चुगाईआ। सोई सुरती खोल्हे जाग, नेत्र अक्ख उठाईआ। बिरहा ला वैराग, बिरहों अंदर दए उपजाईआ। त्रैगुण माया बुझाए आग, अमृत मेघ बरसाईआ। लेखा पूरब वेखणहारा आज, अज्ज दा भलक ना कोए बणाईआ। सति सच दा होणा काज, कंचन गढ़्ह कर रुशनाईआ। धर्म दी धार चले रिवाज, रवादार ना कोए बणाईआ। सारे इक्क दे होवण मुहताज, महबूब इक्क गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गिअरां फग्गण कहे गोबिन्द दा लहिणा कर्ज़ा, मकरूज़ ख़ुशी बणाईआ। दूसर होए कोए ना हर्जा, हर्जाना रहिण कोए ना पाईआ। भगतां विच भगतां दा दरजा, दरज आपणे नाल कराईआ। लेखा इक्को साचे घर दा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जो भाणा धुर दा जरदा, सीस जगदीस झुकाईआ। सो पल्लू इक्को फड़दा, टुट्टी गंढ्ढ वखाईआ। एह खेल पुरख नरायण नर दा, नर हरि आपणा राह चलाईआ। जेहड़ा सुत दुलारा कदे नहीं मर्दा, सो आपणे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। फलगुण कहे गोबिन्द दा लहिणा पूरब बाकी, बकता समझ कोए ना पाईआ। बिना शब्द तों वेखे कोए ना मार झाकी, अक्खां वाला अक्ख ना कोए उठाईआ। प्रभ दा खेल प्रभ दी राती, प्रभाती गोबिन्द नज़री आईआ। सच दुआर दा एका साथी, सज्जण धुरदरगाहीआ। जिस ने रचना रची साची, सच सच विच समाईआ। आपणा नाउँ रख अबिनाशी, निरगुण सरगुण वण्ड वण्डाईआ। कलयुग अन्तिम देवे दाती, दयावान दया कमाईआ। लेखा बणे कलम दवाती, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पाती, पतण इक्को इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाईआ। यारां फग्गण कहे क्यों नौ तों होए यारां बदली जगत कराईआ। इस दा वक्खरा अजब विहारा, विवहारी आपणे विच छुपाईआ। एह लेखा गोबिन्द वेख्या सरसा किनारा, आर पार ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल कीता इशारा, धुर दे शब्द नाल दृढ़ाईआ। कोल आ खड़्हा जुझारा,
❋
❋
हथ्थ कमरकसे उत्ते टिकाईआ। साहिब किड्डा सोहणा अखाड़ा, घमसान सोभा पाईआ। मैं नन्हां बच्चा दूल्हा तेरा लाड़ा, जोबनवन्ता नज़री आईआ। मेरी मिन्नत मेरा हाढ़ा, सीस साहिब दयां झुकाईआ। मैनूं दस्स उह इशारा, जो बिन कन्नां तों सुणदा चाँईं चाँईंआ। गोबिन्द किहा उठ वेख फेर दुबारा, लोचन अक्ख खुल्हाईआ। जां तक्कया मिल्या नूर चमकतकारा, चमक चमक विच्चों रुशनाईआ। हुक्म नाद सुणया धुन्कारा, अगम्म आवाज़ सुणाईआ। एह लेखा अगली वारा, जन्म दा जन्म फेर बदलाईआ। रुत्त दी रुत्त नाल बहारा, बसन्त नाल फूल फुल्लां नाल बसन्त सोभा पाईआ। कलयुग दी काली धारा, धरनी दी धार दुहाईआ। कल्की दा कल अवतारा, निहकर्मी कर्म कमाईआ। गोबिन्द दा शब्द जैकारा, ढोला नाम अलाहीआ। तत्व दा तत अखाड़ा, बाले वज्जे वधाईआ। तिन्नां दा इक्क दवारा, दर ठांडा सोभा पाईआ। भगतां दा घर बाहरा, गृह मन्दिर इक्क जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ सच जैकारा, जै जै कार दो जहान कराईआ। ओस ओसे वेले कर निमस्कारा, सीस दिता निवाईआ। एह खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथे जुग दा चौवीआं अवतारा, जिस दा रूप रंग चक्र चिहन् वरन बरन नज़र कोए ना आईआ।
१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ हरबंस सिँघ दे नवित पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
जन भगत कहे मैं कदे ना मर्दा, मर्द मर्दाना दए वड्याईआ। भवजल पार जगत सागर तरदा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मैं मालक बणां ओस घर दा, जिस गृह बैठा धुरदरगाहीआ। साची मंज़ल हकीकी चढ़दा, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। परम पुरख परमात्म दर्शन करदा, बिन नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। झगड़ा चुक्के भय भउ डरदा, भयानक नज़र कोए ना आईआ। खेल वेख अगम्मी हरि दा, हरि हरि विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक्क रंगाईआ। जन भगत कहे मैं वेखे जगत संतापी रोग, दुखड़ा जगत लोकाईआ। चिन्ता हरख सोग, ग़मां विच दुहाईआ। ममता मोह विकार जगत तृष्ना लोच, लोचण नैण अक्ख शरमाईआ। बुद्धी मन कूड़ी करे सोच, सच समझ ना कोए दृढ़ाईआ। झूठा वेखां काया बंक कोट, तन वजूद संग ना कोए निभाईआ। बिन साहिब सतिगुर साचे शब्द लाए कोए ना चोट, चोटी चढ़ परदा ना कोए उठाईआ। सदा ताअने देवण लोक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहे मेरा काया नाता कूड़, सगला संग ना कोए रखाईआ। मन कल्पणा
❋
❋
करे मूढ़्ह, बुध बिबेक ना कोए चतुराईआ। सच दवारयों वस्या दूर, नेरन नेरा पन्ध ना कोए वखाईआ। ममता मोह विकार कीता चूर, गढ़्ह हँकार ना कोए तुड़ाईआ। तन वजूद तपे तन्दूर, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सारे कहिंदे करमां दा कसूर, निहकर्मी अक्ख ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर इक्क सुहाईआ। जन भगत कहे मैं दस्सां इक्क संदेश, संदेसा धुर सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला एका ल्या वेख, एकँकारा नूर इलाहीआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी भेख, जोती जाता पुरख बिधाता वेस वटाईआ। समझ सके ना कोई रंग रूप रेख, परदा अन्तर निरंतर ना कोए उठाईआ। दो जहानां खेले खेड, वड खिलाड़ी नज़री आईआ। जिस ने संसारी बणा के दिता भेज, लोकमात मात वड्याईआ। जोती जलवा दे के तेज, नूर तत विच समाईआ। साचा नाम दे संदेश, सुनेहड़ा इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा इक्क वखाईआ। भगत कहे मेरी आत्म सति, सति विच समाईआ। नाता छुट्टया काया कच्च, कंचन गढ़्ह वेख वखाईआ। जित्थे इक्को पुरख समरथ, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। महिमा दस्से नाम अकथ, अनबोलत राग सुणाईआ। वस्त अमोलक दे के वथ, खाली झोली दए भराईआ। तूं मेरा मैं तेरा सांझा दस्स के जस, वेद पुराणां दा खहिड़ा दए छुडाईआ। मंज़ल चाढ़ हकीकी हक, महबूब परदा अंदरों दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग सदा रंगाईआ। जन भगत आत्मा कहे मैं ओस प्रभू दी अंस, जो आदि अन्त अख्वाईआ। तत्तां कर के मेरा नाम रख्या सिँघ हरबंस, जगत जुगत विच वड्याईआ। कोट जन्म लेखे वेखणहार सहँस, बेपरवाह बेपरवाहीआ। जिस दा सोहणा सच्चा भगतां वाला सरबंस, कुनबा इक्को इक्क वड्याईआ। प्रभ ठाकर मिल्या कन्त, हरि मालक शहिनशाहीआ। जिस दी रुत्त सदा बसन्त, ख़िज़ां रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दिता वखाईआ। आत्मा कहे मैं वेख्या सच घराना, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जित्थे वसे श्री भगवाना, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। धुर दे नाम दा इक्क तराना, जगत राग ना कोए सुणाईआ। सोहणा दिसे महल अटल मकाना, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मस्ती विच हो के मस्त दीवाना, चरण कँवलां सीस झुकाईआ। मैनूं भुल्ल गया आवण जाणा, अग्गा पिच्छा रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। भगत आत्मा कहे मैं दस्सां खेल अगम्मी, ग़मां विच्चों बाहर कढाहीआ। मैं प्रभ दी धारों जम्मी, अन्त ओसे विच समाईआ। एह खेल नहीं कोई नवीं, जुग चौकड़ी चली आईआ। जगत नाता पवण स्वास दमी, दामनगीर पल्लू ना कोए फड़ाईआ। जिस ने सच रज़ा हुक्म वाली मन्नी, सीस जगदीस झुकाईआ। उह नेत्रहीण
❋
❋
होवे ना अन्न्ही, नेत्र लोचन इक्को इक्क खुल्हाईआ। दरगाह साची जावे भन्नी, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाईआ। सच प्रकाश दा बण के चन्नी, चन्द नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे विच समाईआ। आत्मा कहे मेरा तत्तां वाला कूड़ वजूद, नाता जगत विच रखाईआ। मंज़ल इक्को जित्थे मिले महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। जगत दवारा छुट्टी हदूद, बन्धन नज़र कोए ना आईआ। जिधर तक्कां उधर मौजूद, हरि करता शहिनशाहीआ। जिस दा अर्श तों उत्ते अरूज, अलीशान आपणी शान दए वड्याईआ। लोकमात विच्चों कर के कूच, सच दवारे सोभा पाईआ। जित्थे इक्को नाता पिता पूत, पुरख अकाला दीन दयाला सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग इक्क वखाईआ। भगत आत्मा कहे बिन प्रभ दी किरपा लग्गे कोई ना जड़्ह, बंसाँवली ना कोए वड्याईआ। मैं ओस मंज़ल गई चढ़, जित्थे इक्को नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करते किरपा दिती कर, मेहर नज़र उठाईआ। मेरा पूरब जन्म लेखा पूरा करके वर, वारता अग्गे दिती जणाईआ। मैं कदे ना जावां मर, मरजीवत रूप ना कोए वटाईआ। ओसे दे हुक्म अंदर वसां काया घर, तत तत विच रखाईआ। ओसे दा अक्खर पढ़, निरअक्खर ढोला गाईआ। ओसे दे लग्गां लड़, जित्थेों ना होए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए वखाईआ। आत्मा कहे मैनूं हरबंस सिँघ कहि के जगत कहिंदे, आवाज़ां रसना नाल लगाईआ। मेरा खेल वेखदे रहे तन शरीर सहिंदे, दरोही दूर दुहाईआ। संगी साथी इक्ट्ठे हो के बहिंदे, मन कल्पणा विच कुरलाईआ। वेंहदे रहे चढ़दे लैहन्दे, दक्खण पहाड़ अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। पूरब लेखा करे विचार, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। जिस दी समझ पावे कोई ना सार, परदा सके ना कोए उठाईआ। तन वजूद दा दु:ख जगत वाला संसार, संसारीआं विच कुरलाईआ। आत्म रहत करे ना कोए विभचार, कुकर्मी कार ना कोए कमाईआ। अन्तर निरंतर इक्को इक्क दा प्यार, अन्तर प्रीतम आपणा आप बणाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां सांझा यार, सगला संग निभाईआ। लेखा जाणे अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर, बातन खोजणहारा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची देवे माण वड्याईआ। आत्मा कहे मेरा मिल्या प्रभू निहकर्मी, कर्म कांड दिता गवाईआ। जिस दी धार विच्चों जरमी, अन्तिम ओसे विच समाईआ। मेरे अन्तश्करन दा बण के मर्हमी, महिरम हो के वेख वखाईआ। अन्त निवास दे के आपणी सरनी, सच दवारे ल्या टिकाईआ। मैनूं रिहा कोई ना भरमी, भाण्डा भरम दिता भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क वखाईआ। घर वेख्या इक्क सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाईआ। दीपक जगे आदि निरँजणा,
❋
❋
जोती जाता डगमगाईआ। वेखणहारा दर्द दुख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। चरण धूढ़ करा के धुर दा मजना, दुरमति मैल धवाईआ। ठाकर स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बण के इक्को सज्जणा, साजण हो के मेल मिलाईआ। अन्तिम ओस दवारे वसणा, जित्थों बाहर ना कोए कढाहीआ। सच संदेसा इक्को दस्सणा, सब नूं आप सुणाईआ। भगत शरीर छड्डे ते गुरमुखां ने हस्सणा, रोण वाली रीत देणी बदलाईआ। एह लेखा समझा के गया जिस ने जन्म ल्या पटना, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। दोहां नूं मल के प्रेम दा वटना, जगत शहादत दिती भुगताईआ। गुरमुखां नूं ओस ने आपणी गोदी विच रखणा, जिस गोदी विच्चों बाहर ना कोए कढाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा जिस ने मन्नया बचना, बचपन ओसे दी झोली पाईआ। ओस नूं ओस ने ओस थाँ ते रखणा, जित्थों कदे ना होए जुदाईआ। आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी जन्म मरन कटणा, जो नीहां विच ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अलखणा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परमात्म आत्म आत्म परमात्म आपणे विच समाईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ हरबंस सिँघ दे नवित पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
सचखण्ड दा सोहणा अनन्द, अनरस आप उपजाईआ। जन भगतां हो बख्शंद, परम पुरख प्रभ दए वखाईआ। निरगुण धार बण के संग, नाता तोड़ निभाईआ। सच सुहञ्जणी सेज अगम्म पलँघ, आसण अबिनाशण इक्क प्रगटाईआ। जित्थे शब्द वज्जे मृदंग, दूजा नाद ना कोए शनवाईआ। लेखा रहे ना हँ ब्रह्म, पारब्रह्म विच समाईआ। झगड़ा मुक जाए माटी चम्म, चमन इक्को वेख वखाईआ। झगड़ा रहे ना पवण स्वासी दम, दमन आपणे विच कराईआ। हरख़ रहे ना सोग ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। नेत्र रोणा पए ना छम छम, छहबर अक्ख ना कोए वखाईआ। कल्पणा रहे कोए ना मन, मनसा मोह ना कोए हल्काईआ। लालच दिसे कोई ना धन, विकार हँकार ना कोए प्रगटाईआ। लोड़ रहे ना सूरज चन्न, दिवस रैण वेख वखाईआ। सुणना पए ना सरवण कन्न, रसना जेहवा ना कोए अल्हाईआ। जिधर तक्कां ओधर श्री भगवन, निरगुण नूर नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर रिहा वखाईआ। जन भगतो सचखण्ड दवारा किड्डा सोहणा, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। ऐर ग़ैर ओथे दिसे ना कोए पराहुणा, संगी साथी संग ना कोए वखाईआ। रसना जेहवा शास्त्र सिमरत वेद पुराण पए कोई ना गाउणा, चारे बाणी वण्ड ना कोए वण्डाईआ।
❋
❋
बिस्तर सेज जगत लेफ तलाई ना पए सौणा, खटीआ खाट ना कोए वखाईआ। जल पाणी पए ना नहाउणा, वस्त्र तन ना कोए हंढाहीआ। इष्ट देव पए ना कोई मनाउणा, ग्रन्थां वाली ना कोए पढ़ाईआ। ठाकर स्वामी पए ना कोए मनाउणा, निउँ निउँ ना लागे पाईआ। आलस विच्चों पए ना कोए उठाउणा, निंद्रा अक्ख ना कोए समाईआ। कलमे पढ़ के आपणा आप ना पए पर्चाउणा, जगत विद्या विच सालाहीआ। ओथे इक्को पुरख आकल दीन दयाल दा दर्शन पाउणा, जिस दा नूर नूर जोत रुशनाईआ। महल अटल इक्क सुहाउणा, बिन दीआ बाती कमलापाती डगमगाईआ। बिन अक्खां दर्शन पाउणा, तृष्ना तृखा रहे ना राईआ। सदा सुख दी नींदे सौणा जित्थों सुत्तयां ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतो सचखण्ड दवारा किड्डा सोहणा, प्रभ सोहणी बणत बणाईआ। जित्थे तत्तां वाला शरीर पए ना कोई वसाउणा, निरगुण जोत जोत विच मिलाईआ। दर दरवाज़ा पए ना कोए खुल्हाउणा, कुण्डी खिड़की ना कोए खड़काईआ। मंज़ल पैंडा पन्ध पए ना कोए मुकाउणा, बणना पए ना पाँधी राहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना पए किसे पढ़ाउणा, अक्खरां वाली ना कोए लिखाईआ। जिधर तक्को इक्को इक्क नज़री आउणा, नर निरँकार सच्चा शहिनशाहीआ। जिस ने पूरब लहिणा सर्ब चुकाउणा, चुक्क चुक्क आपणी गोद उठाईआ। जुग जन्म दे विछड़यां चुक्क चुक्क आपणे गल लाउणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा वखाईआ। जन भगतो सचखण्ड दी खेल ख़ासी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। इक्को वसे पुरख अबिनाशी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। खेल करे जोती जाता सर्ब दी जाती, जगजीवण दाता वड वड्याईआ। नाम संदेसा दे के धुर दी पाती, पत्तन आपणा दए वखाईआ। गुरमुख लहिणा मुकदा रिहा राती, राती प्रभाती आपणा रंग रंगाईआ। अमृत दे के बूँद स्वांती, सांतक सति सति कराईआ। जन भगतां जन्म जन्म दी मेटे उदासी, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। आवण जावण मेट के वाटी, पन्ध चुरासी दए मुकाईआ। मंज़ल चाढ़ के आपणी घाटी, सच दवारा दए वखाईआ। कर प्रकाश आपणी बाती, लोइण लोचण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण नूर जोत आदि आदी, जुग जगत जुगादि वेख वखाईआ।
❋
❋
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ भाग सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
सचखण्ड दवारा धुर दी बस्ती, वसावणहारा बेपरवाहीआ। जिस विच वसे इक्को पुरख अकाल दी हस्ती, दूसर नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत साचे नाम दी बख्शे मस्ती, ख़ुमारी दो धारी ना रूप वटाईआ। ओथे याद ना आवे रहिणा उत्ते धरती, धरनी दी आस ना कोए रखाईआ। इक्को मिल के प्रीतम अर्शी, आसा मनसा विच खपाईआ। जन भगतां सदा बणया रहे दर्दी, दीनां अनाथां गोद उठाईआ। एह खेल अगम्मी ओस हरि दी, जो हर हिरदे अंदर डेरा लाईआ। कोटां विच्चों जन भगत आत्मा मंज़ल एह चढ़दी, लख चुरासी अधवाटे बैठी लोकाईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ ढोला पढ़दी, अक्खर धार निरअक्खर विच दरसाईआ। एह खेल ओस अगम्मे घर दी, जित्थे दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। इक्को जोत प्रकाश रूप हो के बलदी, नूर नुराना डगमगाईआ। सोभा बणे निहचल धाम अटल दी, सिँघासण आसण इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्क सुहाईआ। जन भगतो सचखण्ड दवारा सोभावन्त, गहर गम्भीर आप बणाइंदा। जिस गृह वसे धुर दा स्वामी कन्त, हरि करता डेरा लाइंदा। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी मन्नदे रहे भगवन्त, अबिनाशी करता सोभा पाइंदा। जिस दी सिफ्त सालाह गुर अवतार पैगम्बर गाउँदे गए सन्त, रागां नादां विच कर शनवाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा बेअन्त, बेपरवाही विच समाईआ। सो लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, चारे खाणी चारे बाणी चार कुण्ट चारे जुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा घर, जिस गृह मन्दिर अंदर निरगुण धार जोत रुशनाईआ। जन भगतो सचखण्ड दवारा सोहणा सोभनीक, पविर्त्त नज़री आईआ। जित्थे वसे इक्क जिस दे विच हक तौफ़ीक, तोहफ़े सब नूं रिहा वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी निक्की धार बारीक, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सो जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल करे ठीक, ठाकर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं बीस इकीसे हरि जगदीसे जो करदे गए उडीक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तिन्हां दी साहिब सतिगुर पुरख अकाला दीन दयाला करे तस्दीक, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। गुरमुख साचे सन्त जनां आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के ढोला धुर दा साचा गीत, आत्म परमात्म लेखा रिहा चुकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्स के आपणी प्रीत, प्रीतम हो के पुरखोतम हो के परम पुरख प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार वखा के इक्क अतीत, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। गुरमुखां आत्म कर के ठांडा सीत, अग्नी तत दए बुझाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ मसीत, काया काअबा
❋
❋
इक्क दरसाईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात दी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को हुक्म इक्को कलमा इक्को नाम इक्को हदीस, इक्को हज़रत हरि हज़ूर साहिब इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच घर, सचखण्ड दवारा एकँकारा निरगुण धारा आपणा आप लए प्रगटाईआ। सचखण्ड दवारा सच सुहञ्जणा, साहिब स्वामी अन्तरजामी सोभा पाईआ। करे प्रकाश आदि निरँजणा, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। वसे दाता दर्द दुख भय भंजना, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी आपणा डेरा लाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी साजण सज्जणा, सन्बंधी इक्को इक्क अख्वाईआ। जिस दे हुक्म अंदर चार कुण्ट दहि दिशा सब ने भज्जणा, दिवस रैण चलण वाहो दाहीआ। सच दवारा दर दरवेश हो के सब ने मंगणा, मंगते हो के झोली डाहीआ। मेहरवान हो जिन्हां दा काया माटी चोला रंगणा, दुरमति मैल अंदरों बाहरों दए धवाईआ। साचा दे के इक्क अनन्द अनन्दना, निज आत्म रस चखाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन सांझी दस्स के बन्दना, बन्दगी इक्को इक्क दरसाईआ। लोकमात मार झात गुरमुखां कट लख चुरासी फंदना, फाँसी जम ना कोए लटकाईआ। धाम अगम्मे निरगुण जोत आपे टंगणा, महल अटल उच्च अथाह आप वखाईआ। जित्थे नाद धुन शब्द बिना आवाज़ तों वज्जे मृदंगना, भेव अभेदा इक्क खुल्हाईआ। तिस दवारे जन भगत सुहेले गुरमुख साचे सन्त अन्त लँघणा, नाता तत्तां वाला छुडाईआ। अग्गों मिले साहिब सूरा सरबंगणा, शाह पातशाह शहिनशाह पुरख अकाला दीन दयाला दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द शब्दी चाढ़े रंगणा, (रंगत) उतर कदे ना जाईआ।