१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ हज़ारा सिँघ दे गृह अमृतसर
जन भगत तेरा सचखण्ड दवारा, सच साचा इक्क जणाईआ। जिस गृह मन्दिर वसे आप निरँकारा, निरगुण निरवैर सोभा पाईआ। दीवा बाती जगाए अगम्म अपारा, कमलापाती करे रुशनाईआ। नाम सुणाए अगम्मी धुन्कारा, अनादी नाद शनवाईआ। परदा लाह के बजर कवाड़ा, घर इक्को इक्क वखाईआ। झगड़ा मुका के पंज तत विकारा, अग्नी तृष्ना अग्ग बुझाईआ। हउमे हंगता रहे ना कोई दीवारा, जूठ झूठ दए चुकाईआ। दरस वखा के एकँकारा, अकल कलधारी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे परदा लाहीआ। सचखण्ड जन भगत घराना, गृह मन्दिर वज्जदी रहे वधाईआ। तख्त निवासी नज़री आए श्री भगवाना, शाहो भूप सच्चा शहिनशाहीआ। जलवा नूर जोत
❋
❋
महाना, शाह सुल्तान डगमगाईआ। तख्त निवासी हो प्रधाना, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा नौजवाना, मर्द मर्दाना आपणा खेल खिलाईआ। नित नवित पहरे बाणा, निरगुण सरगुण आपणा रंग रंगाईआ। निरअक्खर अक्खर कर प्रधाना, जगत खाणी बाणी राह चलाईआ। सच नाम झुला निशाना, चार कुण्ट आपणा हुक्म वरताईआ। सन्त सुहेला रहिण ना देवे कोई बेगाना, वैरी मित्र आपणे घर वसाईआ। किरपा निधान हो मेहरवाना, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। खेले खेल हरि वाली दो जहानां, दोए दोए आपणा हुक्म वरताईआ। सच वखाए इक्क मकाना, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। हर घट अन्तर हो के जाणी जाणा, जन भगत सुहेले मेल मिलाईआ। प्रेम प्रीती अंदर दे के पद निरबाना, सच ठिकाणा इक्क वखाईआ। जित्थे पुज्जे कोई ना राजा राणा, शाह सुल्तानां हथ्थ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा दर, धुर दा मन्दिर इक्क सुहाईआ। जन भगतां सचखण्ड दवारा एक, एकँकारा आप जणाईआ। जित्थे मिले प्रभू दी टेक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। माया ममता लाए कोए ना सेक, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। कूड़ा दिसे कोए ना भेख, पखण्डी रूप ना कोए वखाईआ। सुहञ्जणा होवे इक्क देस, सच स्वामी डेरा लाईआ। रुत्त मौली रहे बिना चेत, पत्त टहणी आप महकाईआ। त्रैगुण मूल ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जन्म कर्म दा रहे कोई ना लेख, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। इक्को सुणे सच संदेश, ढोला धुरदरगाहीआ। नर नरायण लए पेख, लोचण लोचण अक्ख खुल्हाईआ। जो सदा रहे हमेश, रविआ हर घट थाँईंआ। सो वेखणहारा पूरब पिछला परदेस, परदेसीआं देस इक्क समझाईआ। जिस नूं लभ्भदे गए केती केत, कोटन कोटि फेरीआं गए पाईआ। नज़र ना आवे नेतन नेत, निज नैण ना कोए खुल्हाईआ। सो साहिब सातिगुर पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां बख्शे इक्को टेक, टिक्का मस्तक धूढ़ी नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। सचखण्ड दवारा सब तों निराला, निराकार आप वखाईआ। जिस गृह वसे दीन दयाला, दयानिध वड्डी वड्याईआ। सोभावन्त करे सच्ची धर्मसाला, धर्म दवारा इक्को इक्क जणाईआ। जिस गृह दीपक अगम्मी इक्को बाला, आदि जुगादि करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच घर, घर मन्दिर इक्क प्रगटाईआ। सचखण्ड दवारा जग नेत्र नज़र ना आए अक्ख, लोचन मिले ना कोए वड्याईआ। जिन्हां उत्ते किरपा करे पुरख समरथ, मेहर निगाह नैण उठाईआ। उन्हां अन्तर आत्म दे के नाम वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सांझा दस्स के जस, सोभत इक्को इक्क दरसाईआ। अमृत झिरना दे के निजर रस, रस्ता आपणा दए प्रगटाईआ। गुरमुख सन्त
❋
❋
सुहेला जाए नठ नठ, जगत विकार ना कोए अटकाईआ। झगड़ा मुकावे अठ्ठ सठ्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नीर ना कोए वहाईआ। दूई द्वैती मेट के फट्ट, ममता मोह विकार मिटाईआ। लेखे ला के हड्ड मास नाड़ी रत, रतन अमोलक हीरा लए बणाईआ। आपे जानणहारा सब दी मित गत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बख्शे इक्क सरनाईआ। जिस दा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी सच, सच सति विच समाईआ। सो लूं लूं अंदर जाए रच, रस आपणा दए चखाईआ। दयावान दया करे पुरख समरथ, मेहरवान मेहरवान मेहर निगाह उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सच दवारे अन्तिम करे इक्क इकठ, जित्थे ना कोई शिवदवाला मन्दिर मस्जिद मठ्ठ, गुरदवारा नज़र कोए ना आईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ दलीप सिँघ दे गृह गग्गो बूआ ज़िला अमृतसर
सचखण्ड कहे मैं तक्कां राह, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। कवण वेला पुरख अकाल दीन दयाल बणे गवाह, खेवट खेटा आपणा रूप बदलाईआ। जन भगतां साचे सन्तां देवे सति सलाह, साची सिख्या इक्क समझाईआ। वाहिद कलमा दए पढ़ा, नाम इक्को इक्क उपजाईआ। नूरी दस्स के हक ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बरी मेट मिटाईआ। साचा नाअरा दए लगा, ढोला धुरदगाहीआ। आत्म परमात्म मेला लए मिला, जगत विछोड़ा दूर कराईआ। मार्ग साचा दए वखा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सिरे दवारे दए पुचा, जोती शब्दी धार समाईआ। मैनूं चाओ घनेरा चढ़े अगम्मा चा, ख़ुशीआं विच राग अल्हाईआ। जिस वेले भगत सुहेला मिले आ, दर दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमाईआ। सचखण्ड कहे मैं रखां उडीक, आदि जुगादि ध्यान लगाईआ। कवण वेला किरपा करे हरि जगदीश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जन भगतां दस्स के अगम्मी रीत, पतित पुनीत दए बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गा के गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर परदा दए उठाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी हो के वसे चीत, चेतन सुरती आप कराईआ। लेखा मुका के हस्त कीट, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। काया चोली रंग चढ़ा के इक्क मजीठ, दुरमति मैल अंदर बाहर धवाईआ। साची वस्त अमोलक कर बख्शीश, रहमत आपणी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क सुहाईआ। साचा घर सचखण्ड रंग राता, हरि करता आप उपजाईआ। जित्थे वसे पुरख बिधाता, पारब्रह्म प्रभ सोभा पाईआ। ना कोई दिवस ना कोई राता, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। ना कोई ढोला
❋
❋
ना कोई गाथा, ना कोई रसना जेहवा करे पढ़ाईआ। ना कोई निरगुण सरगुण दिसे नाता, एका नूर जोत रुशनाईआ। ना कोई सेजा बिस्तर खाटा, दर दुआर ना कोए प्रगटाईआ। ना कोई मंज़ल दिसे वाटा, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। ना कोई सेवक ना कोई दासी ना कोई दासा, गुर चेला नज़र कोए ना आईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई ताटा, जल धारा वहिण ना कोए वहाईआ। ना कोई वस्त्र दिसे ओढन पाटा, चीथड़ रंग ना कोए वखाईआ। इक्को नूर अगम्मी जोती जोत जोत प्रकाशा, बिन तेल बाती डगमगाईआ। जुग चौकड़ी ख़ेले खेल तमाशा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा भेव चुकाईआ। जन भगतां सदा उडीके रखे आसा, आसावंद इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर दवारा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड कहे मैं तक्कां बिना अक्ख, प्रभ आसा दिती वधाईआ। जन भगत सुहेले होण प्रतख, पारब्रह्म दए वड्याईआ। इक्क जैकारा बोलण अलख, दूजा नाउँ ना कोए ध्याईआ। राह तक्कण धुर दा सच, सच मिले वड्याईआ। भाग लगावण काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह मिले वड्याईआ। सब दी सांझी परमात्म आत्म वाली होवे मत, मता अवर ना कोए पकाईआ। जगत तृष्ना मूल ना उबले रत, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। अमृत झिरना निजर रस लैण चख, बूँद स्वांती इक्क टपकाईआ। घर स्वामी वज्जे वधाई तत शरीर नाता जावण छड्ड, माटी ख़ाक ख़ाक विच मिलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर पार कर के हद्द, दर घर साचा वेख वखाईआ। जित्थे भगत भगवान होवण ना कदे अलग, वक्खरा घर ना कोए बणाईआ। सच सरनाई जावण ढठ्ठ, निउँ निउँ लागण पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथ, मालक ख़ालक प्रितपालक दया कमाईआ। सचखण्ड कहे मैं वेखां भगत सुहेले, हरि करते दिती वड्याईआ। जुग चौकड़ी करां मेले, नित नवित ध्यान रखाईआ। कलयुग अन्त अचरज खेल प्रभू कल खेले, कलकाती वेख वखाईआ। हरिजन वसाए धाम नवेले, गृह मन्दिर इक्क उपजाईआ। जित्थे होवे प्रकाश बिन बाती तेले, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच घर, गृह मन्दिर इक्क वड्याईआ। सचखण्ड कहे मेरा अन्त अख़ीरी इक्क संदेसा, जुग चौकड़ी विछड़यां दयां जणाईआ। कूड़ कल्पणा प्रभ दी करयो भेंटा, मन मनसा मोह मिटाईआ। सब दा लहिणा मुके लेखा, चुरासी गेड़ा रहे ना राईआ। जो साहिब सतिगुर दा निरगुण धार हो के बणे बेटा, पिता पूत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड दुआर एकँकार सदा रखे हमेशा, जुग चौकड़ी रूप ना कोए बदलाईआ।
❋
❋
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ लाभ सिँघ दे गृह चक्क फ़तहि सिँघ वाला
सति धर्म कहे मैनूं प्रभ दी एका ओट, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा प्रकाश निर्मल जोत, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार करे रुशनाईआ। दुरमति मैल कढ्ढे अन्तर खोट, निरंतर आपणा भेव खुल्हाईआ। मन बुद्धी तों परे दस्से सोच, चंचल चित ना कोए वड्याईआ। सुरती शब्द समझावे खोज, परदा ओहला आप उठाईआ। सच दवारे बख्श के मौज, रस अगम्मा मुख चुआईआ। झगड़ा मुका के लोक परलोक, सच सलोक इक्क सुणाईआ। लेखा रहे ना हरख़ सोग़, चिन्ता ग़म दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सति धर्म कहे मेरी इक्को आस, हरि करता दए वड्याईआ। जुग जन्म दी पूरी होवे आस, तृष्ना ममता मोह मिटाईआ। जन भगतां लेखे लावे पवण स्वास, साह साह आपणा नाम जपाईआ। आत्म परमात्म मिल के पावे रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। निज घर मन्दिर अंदर स्वामी हो के रखे वास, वसल असल आपणा इक्क समझाईआ। निज नेत्र कर प्रकाश, लोयण आपणा दए खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, अगम्म अथाह करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे रंग आप रंगाईआ। सति धर्म कहे मेरी इक्को आसा मनसा, दूजी ओट ना तकाईआ। हरिजन वेखां साचे सन्ता, गुरमुख गुर गुर सेव कमाईआ। चार वरन अठारां बरन बणे इक्को बंसा, द्वैती नज़र कोए ना आईआ। मन हँकारी रहे ना कंसा, दुष्ट दुराचारी दए खपाईआ। मिले वड्याई साचे सन्ता, सति सतिवादी वेख वखाईआ। मेल मिलाए धुर दा कन्ता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दरगाह साची भेव चुकाईआ। सति धर्म मैं निउँ निउँ रिहा झुक, हरि सरन मिले सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पैंडा जाए मुक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सतिजुग साचा पुरख अकाल दा उठे इक्को सुत, नौजवान मर्द मर्दान आपणी लए अंगड़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल दी सुहञ्जणी करे कुक्ख, जगत जन जणेदी वेखे माईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां दर्दीआं वण्डे दु:ख, दलिद्रीआं दलिद्र दूर कराईआ। जन भगतां दी धारों पए उठ, काया मन्दिर अंदर लए अंगड़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह विकार हँकारा कढ्ढे कुट्ट, धर्म दी कुटीआ करे सफ़ाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक देवे हभ कुछ, कुशलता विच वेखे थाउँ थाँईंआ। लेखे लावे जन भगत मानस मनुक्ख, मानव आपणा रूप दरसाईआ। सच दुआर एकँकार घर स्वामी जाए पुज्ज, अन्तरजामी सोभा पाईआ। भाउ दुतीआ रहे ना दुज, एका अंकर एका गृह दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर इक्क उपजाईआ। सति धर्म कहे
❋
❋
मैं नित नित रिहा उडीक, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कवण वेला प्रभ बदले रीत, सतिजुग साचा राह चलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन तस्दीक, शहादत इक्को वार भुगताईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। पुरख अकाला बणे मीत, मित्र प्यारा सोभा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को गावे गीत, ढोला धुर दा राग इलाहीआ। झगड़ा मुक्क जाए शिवदवाला मठ्ठ मन्दिर मसीत, काया काअबा होए रुशनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला नज़री आए इक्क अतीत, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीट, कीटां आपणे घर वसाईआ। चरण कँवल सच सरनाई बख्शे इक्क प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। रहमत विच नाम करे बख्शीश, बख्शणहार नूर इलाहीआ। साचा कलमा इक्क हदीस, हरि हज़रत दए पढ़ाईआ। सन्त सुहेले बणा आपणे अज़ीज़, प्रेम प्यार मुहब्बत विच रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स तमीज़, तमा तमन्ना कूड़ी दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, दर दरवाज़ा इक्क दरसाईआ। सति धर्म कहे मैं तक्कां धुर दा राह, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी मिले मलाह, बेड़ा आपणे कंध टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर देण सलाह, मश्वरा इक्को इक्क दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दी सारे लओ पनाह, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जो बख्शणहारा लख चुरासी गुनाह, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। सब दा इक्को राम अल्ला वाहिगुरू नूरी जल्वागर ख़ुदा, ख़ुदी कूड़ी दए मिटाईआ। भगत उधारना पैज संवारना जिस दी अदा, अदालत इक्को इक्क वखाईआ। जित्थे देवे ना कोई सज़ा, बन्दीख़ाने ना कोए टिकाईआ। मेहर विच मुहब्बत विच मेहरवान महबूब दरस दए वखा, बिन लोयण लोयण आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दर घर ठांडे सोभा पाईआ। सति धर्म कहे प्रभू आसा मनसा कर पूर, दर ठांडे सीस निवाईआ। जन्म जन्म दा मेट कसूर, कसम खा के दयां दुहाईआ। दर तेरे चाकर बणां मज़दूर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं साहिब स्वामी हाज़र हज़ूर, हरि वड्डा इक्क अख्वाईआ। पन्ध मुका दे नेड़ा दूर, घर घर विच कर रुशनाईआ। काया मन्दिर जलवा वखा दे कोहतूर, नूरे चश्म चश्म दीद चमकाईआ। दरस दखा आ ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर फेरा पाईआ। सदी चौधवीं सारे कीते मजबूर, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। गढ़्ह तुट्टे ना कोए ग़रूर, ग़ुरबत विच वेखी लोकाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, जूठ झूठ पन्ध मुकाईआ। जन भगतां बख्श आपणी धूढ़, धूढ़ी टिक्के मस्तक लैण छुहाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, नाम निधाना झोली पाईआ। तूं दाता योद्धा बीर सूर, सूरबीर इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर,
❋
❋
निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगत उधारना तेरा दस्तूर, साचे सन्तां गुरमुखां गुरसिखां सद आपणे विच समाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ जागीर सिँघ दे गृह रत्ते वाल
फलगुण कहे मेरी थित आई इक्की, एकँकार निरँकार दयां दृढ़ाईआ। शब्द अगम्मी वेख बिन अक्खरां गोबिन्द वाली चिठ्ठी, पात्र परदा आप उठाईआ। जिस विच धार अगम्मी लिखी, वाच के सके ना कोए समझाईआ। जेहड़ी हथ्थ किसे नहीं दित्ती, जगत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। उस विच इशारा अगम्मी सिक्खी, जो साख्यात प्रभ दा दर्शन पाईआ। जिस दी धार निरगुण रखी निक्की, वड्डयां वड ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। फलगुण कहे मेरे मेहरवान, महबूब तेरी सरनाईआ। मैं मंगां एका दान, एकँकार झोली डाहीआ। साचा बख्श धर्म ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दे मिटाईआ। तेरा डंका वज्जे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड होवे शनवाईआ। लख चुरासी होवे तेरी आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। आत्म परमात्म सारे ढोला गाण, तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। शरअ शरीअत रहे ना कोए शैतान, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। निज आत्म परमात्म होणा निगाहबान, निज लोयण देणा खुल्हाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द तेरी उपजे कलाम, धुन आत्मक राग देणा सुणाईआ। नाम ख़ुमारी अगम्मी देणा जाम, अनरस आपणा रस चखाईआ। ढोला गीत संगीत सुणाउणा बिना कान, बिन आवाज़ राज़ जणाईआ। साचा मन्दिर सुहाउणा इक्क मकान, मकबरयां दा डेरा देणा ढाहीआ। तेरा धर्म दा झुल्ले इक्क निशान, गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। सृष्टी दृष्टी बदल दे नज़ाम, नौबत आपणा नाम हक वजाईआ। मनसा मन रहे ना कोए ग़ुलाम, तृष्ना तृखा देणी गवाईआ। दो जहानां दिसे तेरा इंतज़ाम, बन्दोबस्त वेख लोकाईआ। जन भगतां आत्म बख्श सच्चा बिसराम, विश्व आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। फलगुण कहे इक्की मिती मेरा मित्र, पीआ प्रीतम प्यारा नज़री आईआ। जो निरगुण धारों आवे नितर, जगत जन्मे कोए ना माईआ। सब दी चोटी चढ़े सिख़र, सच सिँघासण डेरा लाईआ। मुलम्मा कूड़ मेटे पित्तल, माटी हाटी खोज खुजाईआ। सच संदेसा देवे बण के धुर दा पित्तन, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। कलयुग लहिणा देणा आवे नजिठ्ठण, सतिजुग साचा राह धर्म चलाईआ। जगत वासना मन कल्पणा आवे जित्तण, वैरी अंदरों बाहर कढाहीआ। धुर दा लेख अगम्मी आवे लिखण, कातब बण के कलम चलाईआ। जन भगतां
❋
❋
प्रेम प्रीती विच आवे विकण, कीमत अग्गे ना कोए रखाईआ। साची सिख्या जिस तों गुर अवतार पैगम्बर जुग चौकड़ी सिक्खण, सो साख्यात प्रगट हो के आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। फलगुण कहे मेरा इक्कीवां अज्ज दिहाढ़ा, त्योहार सोहणा नज़री आईआ। मैं तक्कां पुरख अकाल इक्को लाड़ा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। जिस दा जलवा जोत जोत नज़ारा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जिस दा नाद शब्द धुन धुन्कारा, अगम्मी राग सुणाईआ। जिस दा विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, त्रै पंज दा मेला करे सहिज सुभाईआ। जिस नूं झुकदे गुर अवतारा, पैगम्बर निउँ निउँ लागण पाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी इज़हारा, रसना जेहवा ढोले सिफ्तां वाले सालाहीआ। जिस दा तीर्थ तट किनारा, अठ्ठ सठ्ठ वेखण रोवण मारन धाहींआ। जिस दा लहिणा देणा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत समुंद सागर खोज खुजाईआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलदा रहे बिवहारा, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगारा सांझा यारा, महबूब महिबान बीदो जगत विच करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रंग रंगीला आपणा रंग रंगाईआ। फलगुण कहे मेरा इक्कीवां आया दिन, दिवस रैण ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी वक्त लँघाया गिण गिण, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मिण मिण, पैमाइश विच वण्ड वण्डाईआ। सच सरूप दा मिल्या कोई ना चिन्न्ह, चिन्ता ग़मी ना कोए मिटाईआ। खेल वेखदा रिहा भिन्न भिन्न, भिन्नड़ी रैण ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आपणा दए खुल्हाईआ। फलगुण कहे मैं साहिब स्वामी तक्कां मीत, शाह सुल्ताना नज़री आईआ। जिस दा ढोला इक्को गीत, दो जहान रिहा सुणाईआ। जिस ने झगड़ा मुकाउणा मन्दिर मसीत, काया काअबा दए वखाईआ। सतिजुग चलाउणी धुर दी रीत, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। लख चुरासी परखे नीत, नीतीवान होए सहाईआ। जन भगतां इक्को नाम करे बख्शीश, रहमत रहीम आप कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला गाउणा गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर दए समझाईआ। सति सतिवादी साची चले रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए दृढ़ाईआ। फलगुण कहे मेरा महीना सोहणा रुत्त, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। कीता खेल अबिनाशी अचुत्त, चेतन सुरती लैणी कराईआ। इक्क हुक्म संदेसा लैणा पुच्छ, आजज़ हो के सीस झुकाईआ। कवण कूट कवण दवारे रहें लुक, कवण आसण सिँघासण डेरा लाईआ। कवण तेरा नाम कवण राम कवण शाम कवण पैग़ाम कवण पढ़ें तुक, तुख्म तासीर कवण बदलाईआ। कवण अमृत
❋
❋
नाम धुर दा जाम आबेहयात देवें घुट, हयाती विच्चों ज़िंदगी दएं बदलाईआ। किस बिध साहिब स्वामी अन्तरजामी सतिगुर स्वामी ठांडे सीते आवण जावण लख चुरासी पैंडा जाए मुक, जन्म जन्म ना कोए बदलाईआ। सच दुआर एकँकार तेरी सरन सरनाई मिले सुख, सुख आत्मा परमात्मा विच समाईआ। दीन दयाल हो कृपाल आपणा बणाएं धुर दा सुत, अबिनाशी अचुत हो के वेख वखाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा कूड़ कुड़यार भाण्डा जाए फुट्ट, माया ममता मोह विकार हँकार बाहर कढाहीआ। तेरे चरण कँवल उपर धवल सरन सरनाई जाईए झुक, बन्दना विच बन्दगी मुछन्दगी विच तेरा राह तकाईआ। फलगुण कहे इक्क तेरी रखी ओट, सच नगारे ला चोट, भाग लग्गे किला कोट, बंक रंक दे वड्याईआ। तेरा प्रकाश होवे निर्मल जोत, झगड़ा रहे ना वरन गोत, मन बुद्धी दी परे होवे सोच, समझ विच रमज़ आपणी दे लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा प्रकाश लोक परलोक, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना इक्को नज़री आईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ साधू सिँघ दे गृह १ सी० सी० राजस्थान
पंजाह सठ्ठ साल पिच्छो जे मिल जाए इक्क नुकता, नुकता नज़र दए बदलाईआ। जिस नुकते तों पैंडा मुकदा, मंज़ल अगली रहे ना राईआ। घर मार्ग मिले साचे सुख दा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। झगड़ा मुके मोह विकार कूड़ कुड़यार दु:ख दा, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जाम प्यावे हकीकी सति सतिवादी चुप दा, बिन रसना जेहवा अनरस दए चखाईआ। नाम निधान शब्द ज्ञान देवे इक्क तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जित्थे परमात्मा आत्मा कोलों पुछदा, काया मन्दिर साचे काअबे फोल फुलाईआ। परदा ओहला रहे ना लुक दा, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। झगड़ा मुका अन्धेरे घुप दा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। बाहरों तत्तां वाला शरीर मनुक्ख दा, अन्तर निरंतर दाता बेपरवाहीआ। जो आवण जावण गेड़ चुकाए जननी कुक्ख दा, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। धुर दा नाता जोड़ के पिता पुत्त दा, पतिपरमेश्वर गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। नुकता कहे जे मैनूं लए कोई जाण, अन्जाणत दयां जणाईआ। सति धर्म वखा निशान, निशाने पिछले दयां चुकाईआ। अन्तर दे के इक्क ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दूर कराईआ। अमृत बख्श के पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। नाम धुन दे धुनकान, सोई सुरती सुरत जगाईआ। घर स्वामी मेल भगवान, भाग पिछला झोली पाईआ। प्रकाश होवे काया मन्दिर मकान, निरगुण नूर जोत
❋
❋
रुशनाईआ। धुर दा ठाकर मिले आण, गहर गम्भीर गुण सागर फेरा पाईआ। मुहब्बत विच महबूब होवे मेहरवान, हक हकीकत परदा दए उठाईआ। साची मंज़ल करे आसान, मुश्किल नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार महल अटल वखाए जित्थे वसे शहिनशाह सुल्तान, भूपत भूप आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। पंजाह सठ्ठ साल जिस दे गए बीत, दिवस रैण आपणा पन्ध मुकाईआ। काया होई ना ठंडी सीत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। बिन हरि किरपा त्रैगुण होवे ना कोए अतीत, त्रैभवन धनी दरस कोए ना पाईआ। मन कल्पणा कोई ना सके जीत, चंचल चित ना कोए चतुराईआ। झगड़ा मुके ना ऊँच नीच, ज़ात पात ना डेरा ढाहीआ। जिस वेले साहिब सतिगुर करे बख्शीश, मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सच दवारे बख्श के प्रीत, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, घर इक्को दए वखाईआ। जित्थे साहिब स्वामी बैठा बीठलो बीठ, नामें दा ठाकर डेरा लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धर्म दुआर दा इक्को गीत, सोहला धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए चढ़ाईआ। साचा रंग कहे मेरी सब तों वक्खरी रंगत, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी कोटन कोटि बैठे रहे मंगत, दर ठांडे रहे झोली डाहीआ। कोटन कोटि खोजदे रहे पंडत, अक्खर वक्खर राह तकाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर करदे रहे मिन्नत, निउँ निउँ नैण अक्ख शरमाईआ। जोगी जती करदे रहे हिम्मत, सन्यासी वैरागी पन्ध मुकाईआ। साची मिली किसे ना खिल्लत, ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। कलयुग अन्त ख़ुआरी चार कुण्ट दहि दिशा दिसे ज़िल्लत, धर्म दी धार ना कोए बंधाईआ। धर्म पुजारी वेखे निन्दक, दुष्ट दुराचार देण दुहाईआ। सच दुआर मन्ज़ूर होवे किसे ना मिन्नत, जोती जोत ना कोए समाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर सच नाम दी होई किल्लत, किल विख पाप ना कोए गवाईआ। माया ममता मोह विकार फस्या मिलख, नाम धन ख़ज़ीना हथ्थ ना किसे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा आप खुल्हाईआ। भेव कहे मैं कदे ना खुल्ल्हया, बिन पुरख अकाल ना कोए खुल्हाईआ। जग कीमत पाई ना कोई मुल्लया, वज़नां विच वज़न ना कोए रखाईआ। सच दवारे धर्म दवारा इक्को खुल्ल्हया, जिस दा तोलणहारा इक्को नज़री आईआ। जिस दा रस नाम ना डुल्ल्हया, धरनी धरत धवल धौल ना कोए वड्याईआ। सो भाग लगावे भगतां कुल्लया, कुल्ली काया काअबा वेख वखाईआ। हरिजन हरि भगत हरि सन्त गुरमुख गुरसिख सूफ़ी सन्त फ़कीर कदे ना रुल्लया, माटी ख़ाक ना कोए मिलाईआ। जो पुरख अकाल दीन दयाल दे दवारे आ जाए भुल्लया, भटकणा विच्चों अटकन दए मिटाईआ। उस दा दीवा चिराग़ चश्म कदे ना
❋
❋
गुल्लया, जोती जोत जोत रुशनाईआ। एथे ओथे उह दो जहान फलया फुल्लया, फलगुण रुत्त फुल्ल फुलवाड़ी नाल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार अगम्म अथाह बेपरवाह एका एकँकार देवे अनमुल्लया, अनडिठ्ठी दौलत महाबदौलत धुर झोली पाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ महा सिँघ दे गृह २५ बी० बी० राजस्थान
सति धर्म कहे प्रभ मेरी इक्क बेनन्ती, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दयां जणाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दा कन्ती, सति स्वामी अन्तरजामी नज़री आईआ। तेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी लेखा अक्खर विच पंगती, पारब्रह्म भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। तेरी विद्या रसना जेहवा बोध अगाधी बणी पंडती, तकरीर तहिरीर विच बदलाईआ। साची समझ ना आई किसे इक्क अंक दी, अन्तश्करन विच शंका ना कोए मिटाईआ। मंज़ल मुकी ना दो जहान इक्क बंक दी, कोटन कोटि पाँधी चढ़ चढ़ थक्के राहीआ। जगत रुहानी वेखी खेल सन्त दी, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तेरा राह तकाईआ। दो जहान नौजवान श्री भगवान तेरी रमज़ ना जाणी इक्क मंत दी, मंत्र अन्तर निरंतर पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। सेज सुहञ्जणी आदि निरँजणी सुभाएमान ना होई अगम्मी कन्त दी, लख चुरासी जीव जंत निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मैं इक्को तेरा मंगता, दरे दरबार सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़ दे हउमे हंगता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण आपणा परदा दे चुकाईआ। झगड़ा रहे ना कूड़ कुड़यार विभचार मन दा, मन का मणका दे भवाईआ। इष्ट तत वजूद रहे ना तन का, सतिगुर शब्द नाद वज्जे शनवाईआ। साचा मार्ग नज़री आए दो जहान तेरे धर्म दा, कुकर्म दा लेखा देणा चुकाईआ। तेरे हुक्म नाल जुग चौकड़ी लोकमात जरम दा, जन्म दा दाता इक्क अख्वाईआ। अन्तिम लेखा मुका दे मन भरम दा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। हिस्सा रहे ना वरन बरन दा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। साचा रस्ता मार्ग दस्स दे आपणे चढ़न दा, बंक दवारी टेडी बंक अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म नाद धुन शब्द सलोक दस्स दे अगम्मा पढ़न दा, जगत विद्या दा खहिड़ा देणा छुडाईआ। भय चुका दे आवण जावण मरन डरन दा, लख चुरासी जम की फाँसी नज़र कोए ना आईआ। सच दुआर एकँकार सृष्टी दृष्टी अंदर बख्श आपणी सरन दा, सरनगति इक्को इक्क नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वखा
❋
❋
धुर दा दर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे मेरी अरदास, प्रभ चरण कँवल सीस निवाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी वसणा पास, दूर दुराडा नेरन नेरा हो के नज़री आईआ। सच दुआर एकँकार बिन गोपी काहन वेखां तेरी रास, मण्डल मण्डप वज्जदी रहे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा नूर नुराना जोती जाते तेरा होवे जाप, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त ना कोए सालाहीआ। रूह बुत्त अबिनाशी अचुत दोवें कर पाक, पतित पुनीत आपणे रंग रंगाईआ। तूं दीन दयाला सद कृपाला भगत वछल तैनूं रहे आख, आख़र मंज़ल आपणी दे वखाईआ। साचा परदा खोल्ह दे ताक, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द तेरा नूर होवे रुशनाईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया रहे ना नार कमज़ात, धुर सुहागी हरि कन्त आपणा शब्द देणा मिलाईआ। सतिजुग सोया तेरी गोदी विच्चों जाए जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। धरनी धरत धौल कर वड्ड वड्ड भाग, भगवन आपणी दया कमाईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी हो के पकड़ वाग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा धुर दा घर, जिस गृह निरगुण नूर जोत होवे रुशनाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेरे धुर दे ठाकर, ठोकर आपणी दे लगाईआ। कलयुग गहर गम्भीर वेख डूँग्घा सागर, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। सति धर्म दा बणे ना कोए सौदागर, कूड़ कुड़यारा वणज जगत कराईआ। बिन तेरे तेरे भगतां मिले कोई ना आदर, सच आदर्श ना कोए जणाईआ। तूं ख़ालक प्रितपालक करीम कादर, कुदरत तेरा राह तकाईआ। तूं योद्धा सूरबीर बहादर, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश त्रैगुण माया तेरे चरण कँवल मंगे सरनाईआ। जन भगतां निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ रंग अगम्मी रंग, रंगत तेरी नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया कर भंग, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। तेरे नाम दा वज्जे इक्क मृदंग, दो जहानां कर शनवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा आत्म परमात्म निरगुण निरगुण होणा संग, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जाते चाढ़ चन्द, अन्ध अन्धेर दे गवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सांझा होवे दोहां दा छन्द, भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी आदि जुगादी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल, स्वामी आपणी दया कमाईआ। निज गृह निज घर साचा दे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त अख़ीरी रिहा हंढ, सदी चौधवीं रो रो दए दुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर हक मुकामे दरगाह साची मंगां रहे मंग, दर दरवेश हो के अलख जगाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां आपे पार लँघ, गगन गगनंतर परदा दे चुकाईआ। बिन तेरी किरपा मन वासना कूड़ कल्पणा कोई ना मेटे गंद, सुगंध सच ना कोए भराईआ।
❋
❋
मेहरवान महबूब मुहब्बत विच पाईं ठंड, अग्नी तत दे बुझाईआ। सति धर्म कहे मेरी आसा मनसा पूरी कर दे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, समरथ तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार होणा संग, सरगुण आपणा मेल मिलाईआ।