पुस्तकालयभाग २०

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३, २५ बी० बी० राजस्थान

धरनी कहे प्रभ वेख भगत सुहेले सच्चे, हरि साजन हो के दया कमाईआ। जिन्हां दे बाहरों तन वजूद माटी भाण्डे कच्चे, हड्ड मास नाड़ी मिल के सोभा पाईआ। उह अन्तर आत्म प्रेम प्यार विच पक्के, पारब्रह्म ब्रह्म तेरा रूप वेख ख़ुशी मनाईआ। बिन तेरी किरपा ओन्हां पत कोई ना रखे, दो जहान श्री भगवान दे वड्याईआ। साचा नाम जैकारा दे इक्क अलखे, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणा परदा दे उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म इक्को नाम स्वामी जपे, जप जीवत जग जीवण लै बदलाईआ। निजर धार अमृत दे रसे, रस्ता वाबस्ता हो के आपणा दे वखाईआ। जन्म कर्म दा लेख बदल दे मस्तक विच मथ्थे, त्रबैणी नैणी आपणी धार बंधाईआ। लख चुरासी आवण जावण मूल रहिण ना रट्टे, जम की फाँसी फंद देणा कटाईआ। तेरी सरन सच्चा लाहा इक्को खट्टे, खटका अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर धुर दा देणा समझाईआ। धरनी कहे प्रभ वेख सज्जण मीत, मित्र प्यारे दया कमाईआ। लख चुरासी परखणहारे नीत, जीव जंत साध सन्त खोज खुजाईआ। कवण करे तेरे नाल हक प्रीत, प्रीतम हो के परदा दे उठाईआ। साचा नाम कर बख्शीश, रहमत आपणी धुर दी झोली पाईआ। काया माटी कर ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जन भगतां झगड़ा मुक जाए मन्दिर मसीत, काया काअबा परदा दे चुकाईआ। गृह मन्दिर अंदर बैठा नज़री आएं त्रैगुण अतीत, जूठा झूठा डेरा देणा ढाहीआ। भरम रहे ना हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म सांझा ढोला होवे गीत, गहर गम्भीर गुणी गहिन्द गोबिन्द मिले तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा धुर दा घर, जिस गृह छत्र झुल्ले तेरे सीस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मेरे साहिब प्रभू स्वामी, सतिगुर तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी सुण सुण थक्की कहाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान ढोले गाईआ। बिन नेत्र लोचण नैण तेरी तक्कदी

❋

❋

रही चारे खाणी, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ तट गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तेरा वेखदी रही पाणी, अछल छल तेरी लहिंदी धार वहिणां विच वहाईआ। मैं सेवक दरवेश तेरे दर दी बांदी, बन्दना विच सीस निवाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझे यार तेरे अग्गे वास्ता पांदी, दोए जोड़ सीस जगदीस झुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया वगे आंधी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मन कल्पना दृष्टी सृष्टी सारे फांदी, फंदन सके ना कोए कटाईआ। किसे ने सूर खाधा किसे ने खाधी ढांडी, डण्डावत वाला नज़र कोए ना आईआ। सब दी बुद्धी काग वांग कुरलांदी, हँस रूप ना कोए बदलाईआ। मैं जुग चौकड़ी थक्की मांदी, बलहीण दयां दुहाईआ। साहिब सुल्तान श्री भगवान इक्को तेरा सोहला ढोला गांदी, कलमा तेरा नाम अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। धरनी कहे प्रभ जन भगत सुहेले वेख वड्डे निक्के, आयू वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिन्हां नूं निज निरंतर अन्तर आत्म परमात्म हो के दिसें, लोयण इक्को इक्क खुल्हाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़े्ह आए तेरे हिस्से, जो इक्को ओट रहे तकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण धार कर हित्ते, हितकारी हो के दया कमाईआ। ओन्हां दे मानस जन्म जाण जित्ते, दूजी वार जन्म दी लोड़ रहिण ना पाईआ। जन्म कर्म दे लेखे कर दे चिट्टे, दुरमति मैल धवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा इक्को नूर तेरा दिसे, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सच सिँघासण तेरे लिटे, जगत खाटी दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग दए वखाईआ। धरनी कहे तेरा भगत सुहेला मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जिस दी चार जुग दी वक्खरी रीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठे सीस निवाईआ। इक्को परम पुरख दा गाउँदे गीत, दूजा कलमा नाम ना कोए शनवाईआ। आपणा आप कर के ठांडा सीत, अग्नी अग्ग डेरा ढाहीआ। तूं साहिब सुहेला वस्या चीत, चेतन सुरती दिती कराईआ। सति धर्म दी दस्स के रीत, रीतीवान आपणी अक्ख खुल्हाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को दस्स प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, बातन परदा दे उठाईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी दिसे करीब, करबले वाले रहे कुरलाईआ। नेत्र रोवण अमीर ग़रीब, ग़ुरबत अंदरों बाहर ना कोए कढाहीआ। मन कल्पणा सब दा बदल दे नसीब, निस्बत आपणी दे समझाईआ। साचा कलमा धुर दा दस्स इक्क हदीस, गुर अवतार पैगम्बर हज़रतां दे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच संदेसा नर नरेशा नर निरँकारा इक्क सुणाईआ। धरनी कहे मेरे दीन दयाल तेरा धर्म दा वेखां युद्ध, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जन भगतां कारज कर सुध्ध,

❋

❋

वदी सुदी दी लोड़ रहे ना राईआ। निर्मल कर उजल बुध, बिबेक रूप दे समझाईआ। कूड़ी क्रिया दीपक जाए बुझ, निर्मल जोत कर रुशनाईआ। परदा ओहला चुका भेव खुल्ल्हे गुझ, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा रंग रंगाईआ। सति धर्म दी साची सिख्या सब नूं जाए सुझ, सृष्टी दृष्टी अंदरों परदा दे उठाईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी लेखा रिहा मुक, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव सत तेरे नाम दी मानव इक्को पढ़े तुक, आत्म परमात्म राग अनादी देणा जणाईआ। शाह सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान तैनूं सारे जावण झुक, निव निव लागण पाईंआ। सति धर्म दी साची मौले रुत्त, बसन्त कन्त भगवन्त आपणी महक इक्क महकाईआ। झगड़ा मुका दे काया माटी तत्तां वाला बुत्त, इष्ट देव स्वामी हुजरा हक इक्को सोभा पाईआ। जन भगत सुहेले तेरे विछोड़े दा रहे कोई ना दु:ख, बिछरत आपणा मेल मिलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार निरगुण धार अनडिठ्ठ, दो जहानां हो सहाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां उत्ते तुठ, अतुट नाम भण्डारा दे वरताईआ। आवण जावण लख चुरासी सब दा पैंडा जाए मुक, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत वड्डे छोटे बच्चे नन्न्हे आपे पुछ, निरगुण निराकार आपणा फेरा पाईआ। तेरी प्रेम प्यार मुहब्बत वाली मौले रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तेरी मंज़ल चढ़दयां हरिजन अद्धविचकार कोई ना जावे रुक, देवत सुर विष्न ब्रह्मा शिव राह तक्कण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, साहिब सतिगुर सति पुरख निरँजण तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरा मन्ज़ूर कर अरदासा, अरज़ तेरे अग्गे सुणाईआ। जन भगतां पूरा दे भरवासा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। काया मन्दिर अंदर वेखां तेरी रासा, बिन गोपी काहन काहन गोपी देणा बणाईआ। जन भगतां लेखे ला पवण स्वासा, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। पन्ध मुका दे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर लेखा दे चुकाईआ। कलयुग मिटे रैण अन्धेरी राता, निरगुण सरगुण साचा चन्द कर रुशनाईआ। सति धर्म दा तेरा वेखां इक्क तमाशा, चार कुण्ट दहि दिशा अक्ख खुल्हाईआ। तेरा नूर होवे प्रकाशा, प्रकाश होवे सर्ब लोकाईआ। जन भगतां पूरीआं कर आसां, आहिस्ता आहिस्ता परदा दे उठाईआ। साढे तिन्न हथ्थ कर वासा, बंक दवारा सोभा पाईआ। शब्द अगम्मी सुणा अनादा, अनहद नादी नाद वजाईआ। ज्ञान दे बोध अगाधा, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। इक्को तेरे नाम दी जन भगत सुणन अगम्मी आवाज़ा, राज़ आपणा देणा खुल्हाईआ। पढ़नी पए ना कोई निमाज़ा, सजदयांविच सीस ना कोए झुकाईआ। तूं शाहो भूप वड सुल्तान धुर दा राजा, नवाब नौबत आपणी दे वजाईआ। जन भगतां रच के धुर दा काजा, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण मेला लैणा मिलाईआ। तेरा नाउँ ग़रीब निवाजा, सीस जगदीस सोहे ताजा, तख्त निवासी शाहो शाबाशी आपणा परदा देणा उठाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जो जन तेरी सरन सरनाई लागा, ओन्हां दा दुरमति मैल धो दाग़ा, आत्म दीप जगे चिराग़ा, बुद्धी रहे कूड़ ना कागा, सरवण सुणन कोई ना रागा, धुन आत्मक राग देणा सुणाईआ। धरनी कहे मेरी धर्म दी इक्क पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, निरवैर तेरी ओट तकाईआ। जन भगत सुहेले कर ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। तेरी मंज़ल चढ़न दुष्वार, दूती दुष्ट राह ना कोए अटकाईआ। जिधर वेखण तेरा उज्यार, हर घट अंदर बैठा सोभा पाईआ। जन भगत सुहेले तेरे ख़िदमतगार, ख़ुदी तकब्बर अंदरों देणा कढाहीआ। तूं आदि जुगादी सांझा यार, तख्त निवासी सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। प्रेम मुहब्बत बख्श अगम्म अपार, जिस नूं मन कल्पना सके ना कोए तुड़ाईआ। मैं पिछली वेखां धार, कुछ लालो दा बिवहार, जिस दी महकी इक्क गुलज़ार, नन्हा बच्चा इक्क अपार, भईआ दा भतीजा पिछला नज़री आईआ। जिस दा कर्ज़ा रिहा उतार, पिछला रिहा ना कोए उधार, जन्म जन्म दी पैज दिती सुआर, लख चुरासी विच्चों कर के बाहर, पारब्रह्म ब्रह्म मेला कराए आपणी धार, जोती जाता अकल कलधारी कल आपणी इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां आदि जुगादि सदा सिक्दार, हुक्म विच हुक्म धुर दा इक्क जणाईआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ गुरदयाल सिँघ दे गृह २५ बी० बी० राजस्थान

धरनी धरत धवल धौल कहे मेरे निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। दर ठांडा वेख तेरा सच्चा दरबार, सचखण्ड दुआर दरगाह साची ध्यान लगाईआ। जिस गृह बिन दीआ बाती कमलापाती तेरा निरगुण नूर जोत होवे उज्यार, शाह सुल्तान नौजवान जल्वागर तेरी रुशनाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन शाहो भूप नज़री आए इक्क सरकार, साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान सोभा पाईआ। चरण कँवल बिन सीस जगदीस झुकदे वेखे गुरू अवतार, पैगम्बर बिन सजदयां सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दिसण ख़िदमतगार, सिर सके ना कोए उठाईआ। जुग चौकड़ी तेरे पनहार, दर ठांडे झोली डाहीआ। तूं देवणहार दातार, दाता दानी इक्क अख्वाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर तेरा सहार, मण्डल मण्डप तेरी वज्जे वधाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप त्रैगुण माया पंज तत तेरा पसार, चारे खाणी चारे बाणी तेरी धार विच वड्याईआ। पवण पाणी शब्द नाद धुन तेरा जैकार, बोध अगाध बेपरवाह सिफ्त तेरी सालाहीआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आदि जुगादि तेरी धार, आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरा वणज व्यपारा इक्को सोभा पाईआ। लख चुरासी जीव

❋

❋

जंत साध सन्त अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज चारे खाणी सेवादार, हुक्म अंदर हुक्म मन्न के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे परम पुरख तेरी वेखी सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा सोभा पाईआ। जित्थे एका एक एकँकारा आदि जुगादि जुग चौकड़ी बैठा दीन दयाल, दीनन रच्छया आप कमाईआ। एथे ओथे दो जहान करे सर्ब संभाल, हुक्मे अंदर आपणा हुक्म मनाईआ। नाम संदेसा धुर फ़रमाना दे के विच जहान, जीवत जागरत जोत करे रुशनाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सालाही ढोले राग नाद गीत संगीत तेरा गान, गावत गा गहर गम्भीर ख़ुशी मनाईआ। देवत सुर बिन सूरत अकाल मूर्त तेरा धरन ध्यान, नाद तूरत तुरीआ तों परे करे शनवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा सुणाउँदे धुर फ़रमान, सच संदेसा नर नरेशा निरअक्खर धार अक्खरां विच प्रगटाईआ। बिन तेरी किरपा मेहरवान, महबूब मुहब्बत हक ना कोए कमाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर परवरदिगार सांझे यार लाशरीक मैं वेख होई हैरान, चार कुण्ट दहि दिशा हैरानी इक्को नज़री आईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए निशान, दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक शाह सुल्तान करन लड़ाईआ। शरअ शरीअत मन कल्पणा हर घट अंदर वड़ी शैतान, दिवस रैण अठ्ठे पहर सांतक सति ना कोए कराईआ। माया ममता मोह विकार हँकार विभचार दुराचार होया प्रधान, जूठ झूठ चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। आत्म ब्रह्म रिहा ना किसे दे कोल ज्ञान, बुद्धिवान बुद्धी दी करन चतुराईआ। अन्तर अन्तर मंज़ल चढ़े ना कोए महान, निरंतर तेरा दरस कोए ना पाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्तां वाले ढोले गाण, सरवणां नाल सुण के जगत जीव वक्त लँघाईआ। मैं दर निमाणी मंगां इक्को दान, सीस जगदीस तेरे चरण कँवल टिकाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले जन भगत आप पछाण, आपणा परदा दे उठाईआ। नाम निधाना सुणा अगम्मा धुर फ़रमान, जिस नूं दूजा सुणन कोए ना पाईआ। भाग लगा काया माटी साढे तिन्न हथ्थ मकान, घर विच घर मेला लै मिलाईआ। अमृत आत्म रस दे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख दे मिटाईआ। दीआ बाती कमलापाती इक्क जगा महान, अन्ध अन्धेर अंदरों दे चुकाईआ। आत्म सेजा सच सिँघासण सच स्वामी कर बिसराम, बिस्तर कूड़ी सफा दे उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा हो निगाहबान, नौ दवारे ममता कूड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे कर दे वड्डे भाग, भगत भगवान जोड़ जुड़ाईआ। दीपक बुझया जगा चिराग़, चरागाहां विच कर रुशनाईआ। हरिजन प्यारे अंदर धो दाग़, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। हँस बुद्धी बणा काग, कागों हँस दे वखाईआ। जो सरन सरनाई तेरी लग्ग जाए आज, अज्ज दा कल्ल लेखा दे मुकाईआ।

❋

❋

मन कल्पणा कूड़ी क्रिया आपणे हथ्थ पकड़ वाग, सुरत शब्द लै उठाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत दा दे वैराग, वैरी अंदरों बाहर कढाहीआ। घर स्वामी ठाकर मेला होवे कन्त सुहाग, जो एथे ओथे दो जहान विछड़ कदे ना जाईआ। झगड़ा मुका दे दीन मज़्हब ज़ात पात जगत समाज, सच समग्री जोत इक्ग्री आपणी दे वखाईआ। सति दवारा एकँकारा इक्क वखा आपणा महाराज, जगत दवारे डेरा ढाहीआ। त्रैगुण माया कूड़ी तृष्ना बुझे आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आसा इक्को इक्क वधाईआ। धरनी कहे साचा भगत बणा धुर दा जोगी, जोगीशर आपणा रूप बणाईआ। आत्म परमात्म बण मौजी, मजलस आपणी दे वखाईआ। काया मन्दिर अंदर बण के खोजी, परदा दूई दे चुकाईआ। जिस धार नूं दस्सदे गए वेदी सोढी, नानक गोबिन्द ढोला गाईआ। उह हुक्म वरता लोक परलोकी, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। चार वरन अठारां बरन तेरा नाम गावण इक्क सलोकी, सोहला इक्को इक्क समझाईआ। साचे सन्तां पढ़नी पए कोई ना पोथी, पुस्तक बग़ल ना कोए टिकाईआ। इक्को प्रकाश तेरा वेखण निर्मल जोती, जोती जोत कर रुशनाईआ। आत्मा परमात्मा तेरा गोती, दूजी वण्ड ना कोए वखाईआ। जन भगतां आपणी मंज़ल दे सौखी, औझड़ राह ना कोए भवाईआ। हरख़ सोग़ चिन्ता ग़म विच रहे कोई ना दोखी, दुखियां दर्द लैणा वण्डाईआ। तेरी याद विच दाद विच इमदाद विच बैठे कोटन कोटी, काया कुटीआ बैठे ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा काया मंज़ल चढ़े कोई ना चोटी, आख़र चढ़ के दरस कोए ना पाईआ। माया ममता हउमे हंगता दे सारे बण गए रोगी, हँ ब्रह्म पारब्रह्म तेरा भेव कोए ना पाईआ। जगत विकार सृष्टी कीती विजोगी, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच जन भगतां बुद्धी जा सोधी, सुध आपणे नाल मिलाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब स्वामी समरथ, समां तेरा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कथा कहाणी लिख के गए अकथ, जिस नूं कथनी कथ ना सके राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भविख्तां विच गए दस्स, नाम संदेश्यां विच जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण धार होए प्रगट, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं जगत नेत्र वेखे कोई ना अक्ख, प्रतख रूप कवण गोसाँईंआ। सो दीन दयाला हो कृपाला सति धर्म दा खोल्हे इक्को हट्ट, जिस हट्ट दे वणजारे गुर अवतार पैगम्बर नज़री आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सृष्टी दृष्टी अंदर देवे इक्क वथ, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। सति धर्म दा सति सतिवादी हो के चलावे रथ, रथवाही बणे धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत मनारा जावे ढठ्ठ, सतिजुग साची नींह धराईआ। तट किनारा विरोले अठ्ठ सठ्ठ, गंगा गोदावरी जमना

❋

❋

सुरस्ती परदा रहे ना राईआ। रागी नादी विस्मादी ब्रह्मादी वेखे गावत गाणेहारे भट्ट, भटनागर आपणी धार चलाईआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी अक्खरां विच सतरां विच गई रट, रोटीन विच जगत धन्दे लाईआ। सो दीन दयाला आपणे नाम दा जैकारा बोल इक्क अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह परदा सब दा दए उठाईआ। जो हर घट अंदर रिहा वस, नाम निधाना देवे रस, मन मनुआ करे वस्स, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। भाग लगा के काया मट्ट, शब्द अगम्मी ला के सट्ट, सोई सुरत अकाल मूर्त लए उठाईआ। लख चुरासी आवण जावण गेड़ा देवे कट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता बेपरवाहीआ। धरनी मेरी पुनह पुनह निमस्कार, जगत जगदीश सीस निवाईआ। सदी बीसवीं पा सार, महासार्थी आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ होए ख़ुआर, गुरुदुआर गुरदेव स्वामी नज़र कोए ना आईआ। तीर्थ तट दुरमति मैल ना सके कोए उतार, पापी अपराधी दुष्ट दुराचारी विकारी हँकारी करन लड़ाईआ। साची लेखे लग्गे किसे ना घाल, धायल वेखी जगत लोकाईआ। कोटां विच्चों थोड़्हे दिसण तेरे लाल, जो बैठे काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, जगत दवारे डेरा ढाहीआ। ओन्हां दी आ के सुरत संभाल, नेड़ आ ना सके काल महाकाल, दीन दयाल तेरी सरन सरनाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, नाम वस्त दे सच्चा धन माल, दीपक दीआ जोती इक्को बाल, गुरमुख बालक आपणे रंग रंगाईआ। तूं आदि जुगादी इक्क अमाम, झगड़ा मेट कूड़ तमाम, शरअ दा रहे ना कोए नज़ाम, सति धर्म दा कर इंतज़ाम, अदल इन्साफ़ इक्को इक्क वखाईआ। धरनी कहे मैं जुग चौकड़ी तेरे आगमन दा सुणदी रही पैग़ाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे मेरे साहिब स्वामी महबूब, तेरी मुहब्बत विच कुरलाईआ। राह वेखां तेरा अर्श उच्च अरूज, दरगाह साची ध्यान लगाईआ। जित्थे पीर पैगम्बर गए झूज, नछावर आपणा आप कराईआ। ओथे झगड़ा नहीं दूज, कलमा अवर ना कोए पढ़ाईआ। तेरी इक्को हद्द मंज़ल मक्सूद, मुकामे हक सोभा पाईआ। साची रमज़ दे सूझ, धुर इशारे नाल दृढ़ाईआ। जगत जिज्ञासू तैनूं लैण बूझ, परदा अंदरों दे उठाईआ। माया ममता विच रहे ना कोए बेवकूफ़, भाण्डा भरम दे भन्नाईआ। पिछला हुक्म चार जुग दा कर मनसूख़, अग्गे इक्को हुक्म वरताईआ। सच प्रेम दा दे रसूख़, रुख़सत कूड़ी क्रिया दे कराईआ। शिकवा रहे ना किसे शकूक, शिकवागर तेरी सरनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा आपणे हुक्म अंदर कर महिफ़ूज़, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। तेरा शब्दी धुरदरगाही इक्को दूत, दो जहान लए समझाईआ।

❋

❋

सिख्या दे दे सब नूं काया पंज भूत, पंच मार पंच दे वड्याईआ। जिधर वेखां ओधर दिसें मौजूद, मजलस भगतां नाल रखाईआ। कूड़ कुड़यार काया विभचार कर नेस्तोनाबूद, सदी चौधवीं जड़्ह उखड़ाईआ। तूं इक्क इकल्ला वाहिद तेरा आपणा आप सबूत, दूसरी शहादत ना कोए भुगताईआ। ना कोई तत ना वजूद, ना कोई काया कलबूत, निरगुण नूर तेरा रुशनाईआ। धरनी कहे तेरा हुक्म वरते चारे कूट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर फ़रमाना इक्क समझाईआ। धरनी कहे मेरे धर्म दे मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मार्ग दस्स दे भगत भगवान, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर तेरा ढोला गाण, धुर दा राग अल्हाईआ। नव नौ चार झुल्ले तेरा निशान, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी सरनाईआ। तेरा मन्दिर सोहे इक्क मकान, जगत दवारे लोड़ रहे ना राईआ। अमृत रस दे पीण खाण, रसना जेहवा ना होए हल्काईआ। सच प्रीती बख्श चरण ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। आत्म परमात्म कर परवान, परम पुरख बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे निशान, सतिजुग साचा राह वखाईआ। पूरब जन्म दा लेखा सब नूं दे आण, आनन फ़ानन परदा दे उठाईआ। मूर्ख मुग्धां आए ज्ञान, जगत विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। तन माया अंदर तेरे शब्द उपजे धुनकान, धुन आत्मक राग समझाईआ। तेरा नूर होवे महान, जोती जोत डगमगाईआ। सचखण्ड तेरी भूमिका सोहे अस्थान, अस्थिल तेरा दवारा नज़री आईआ। जित्थे गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव सारे सीस निवाण, निउँ निउँ लागण पाईआ। तूं तख्त निवासी शाह पातशाह शहिनशाह नौजवान, सच दवारे सोभा पाईआ। तेरा इक्को हुक्म इक्क फ़रमान, इक्क दृष्टी इक्क ध्यान, इक्क इष्ट इक्क ईमान, इक्क धर्म इक्क परवान, सतिजुग रीती चले भगत भगवान, भाग धरनी कहे प्रभ मेरा मेरी झोली पाईआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ रतन सिँघ दे गृह २५ बी० बी० राजस्थान

तेई फलगुण कहे राह तक्कण तेई अवतार, त्रैगुण अतीता ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सेव कमाईआ। शास्त्र सिमरत रहे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ज़िमीं असमानां हाहाकार, दीन दुनी वज्जी कूड़ वधाईआ। साचा मिले ना कोई मित्र यार, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होए ख़ुआर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा भेव कोए ना आईआ। नव नौ चार रिहा हार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। आशा कहे मैं वेखणा दर, दरगाह साची ध्यान लगाईआ। जित्थे सच

❋

❋

स्वामी अन्तरजामी वस्या आपणे घर, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। नूर नुराना शाह सुल्ताना बैठा वड़, पतिपरमेश्वर डेरा लाईआ। निरगुण धार निरवैर निराकार निरँकार आपणा खेल रिहा कर, ख़ालक ख़लक आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दरवेश बैठे दर, सीस जगदीस रहे झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सरनी रहे पड़, निउँ निउँ लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। धुर फ़रमाना कहे मैं अगम्म अथाह, निरगुण सरगुण भेव कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी लेखा बेपरवाह, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर रहे ध्या, सीस जगदीस इक्क झुकाईआ। रहिबर तक्कण राह ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर डेरा ढाहीआ। जेहड़ा आत्म परमात्म नालों होया जुदा, जुज़ आपणा वण्ड वण्डाईआ। उस ने शाह सुल्तान कीते जगत गदा, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। मन वासना कूड़ी क्रिया रहे कुरला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना होए हल्काईआ। साचा मार्ग दस्से कोई ना आ, आमद विच ख़ुशामद विच भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी करनी दा करता कुदरत दा मालक कल आपणी कार कमाईआ। कल आपणी कार कमावेगा। दीन दयाल खेल खिलावेगा। ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलावेगा। जेरज अंड परदा लाहवेगा। सच वजा इक्क मृदंग, सोहला ढोला दो जहान सुणावेगा। लख चुरासी अंदर लँघ, काया माटी हाटी वेख वखावेगा। जन भगतां दे के इक्क अनन्द, अनन्द आत्म परमात्म विच्चों प्रगटावेगा। ख़ुशी कर के बन्द बन्द, बन्दगी इक्को इक्क समझावेगा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दो जहान गाउणा छन्द, सोहँ ढोला राग अलावेगा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणा जोड़ जुड़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा एकँकार इक्क इकल्ला आप प्रगटावेगा। सच संदेसा इक्क सुणावांगा। दो जहान आप उठावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप हिलावांगा। गुर अवतार पैगम्बर एका राग सुणावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। सतिजुग साचा राह चलावांगा। चार वरन अठारां बरन इक्को घर वसावांगा। जन भगतां नेत्र खोल्ह के हरन फरन, निज लोचन नैण नूर चमकावांगा। साचे पौड़े दस्सां चढ़न, मन्दिर अंदर इक्क सुहावांगा। आत्म परमात्म साचा गीत सुहागी बिन रसना जेहवा सारे पढ़न, अनादी नाद इक्क वजावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुल्तान हो के एका हुक्म वरतावांगा। एका हुक्म हरि वरताएगा। लख चुरासी वेख वखाएगा। सन्त सुहेले आप जगाएगा। गुर चेले मेल मिलाएगा। सज्जण सुहेले वेख वखाएगा। कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढाएगा।

❋

❋

साचा मंत्र इक्क दृढ़ाएगा। माया ममता मोह विकार मिटाएगा। सच प्रकाश कर के अंदर लो, अन्ध अन्धेरा दूर कराएगा। अमृत निजर धारा झिरना अगम्मी चो, बूँद स्वांती मुख पवाएगा। कूड़ी क्रिया विकार कढ्ढ धरोह, धर्म दवारा इक्क सुहाएगा। प्रभ अबिनाशी करता आपे हो, होका आपणा नाम उपजाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क समझाएगा। सच संदेसा एकँकार, इक्क इकल्ला आप जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर ख़ुआर, ख़ुदी ख़ुमारी दए मिटाईआ। सतिजुग सच धर्म कर उज्यार, सच सति करे रुशनाईआ। धर्म दवारा वखा धुर दरबार, दरगाह साची भेव खुल्हाईआ। सेवा ला गुरू अवतार, पैगम्बरां हुक्म मनाईआ। इष्ट देव इक्क अपार, अपरम्पर स्वामी दए वखाईआ। रसना जेहवा इक्क जैकार, सृष्टी दृष्टी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी राह वखाईआ। सति सतिवादी देवे मत, मता इक्को नाल रखाईआ। सब दी जाणे मित गत, लख चुरासी फोल फुलाईआ। धर्म दी धार चला के रथ, रथवाही बणे धुरदरगाहीआ। बोध अगाध दस्स दे महिमा अकथ, बिन कथनी करे पढ़ाईआ। नाम अमोलक दे के वथ, वास्ता इक्क नाल जुड़ाईआ। झगड़ा रहे ना तत अठ्ठ, शरअ वाली ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म इक्क इक्ट्ठ, कठन तपस्सया दा खहिड़ा दए छुडाईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला लैण रट, रट्टा आवण जावण रहे ना राईआ। जम की फाँसी फास देवे कट, चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। लेखे ला के तन रत्त, रतन अमोलक हीरे लए प्रगटाईआ। धर्म दी धार दे के यति, यथार्थ आपणा परदा लाहीआ। आपणे मिलण दी दे के अक्ख, आख़र आपणे घर वसाईआ। जित्थे मेला पुरख समरथ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए चढ़ाईआ। साचा रंग कहे मैं चढ़ना गुरमुख काया चोली, चोला देणा रंगाईआ। जो परम पुरख दी बणे गोली, गोलक उस दी देणी भराईआ। सति धर्म दी खेले होली, आपणी ख़ुशी मनाईआ। ओहदे अंदर वड़ के दस्सणी अगम्मी बोली, शब्द सुनेहड़ा सच सुणाईआ। मन वासना पावे ना रौली, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। माण दवा के उपर धौली, धर्म दवारा इक्क वखाईआ। उलटी करके नाभ कँवली, बूँद स्वांती इक्क टपकाईआ। नूर अलाही दस्स के अव्वली, आलमीन देणा मिलाईआ। जिस दी सूरत सदा सुंदर सवली, रंग रूप रेख समझ कोए ना पाईआ। उह लेखा जाणे स्वास पवणी, पवण पवण वेख वखाईआ। गुरमुखां झेड़ा मुका के अवण गवणी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। फुल्ल फुलवाड़ी महका के अगम्म चमनी, ग़ुंचा आपणा नाम खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क चढ़ाईआ। साचा रंग कहे मैं चढ़ना काया बुत्त वजूद, सूफ़ी सन्त फ़कीर देणे रंगाईआ। अग्गे मिलाउणा इक्क

❋

❋

महबूब, जो मुहब्बत विच समाईआ। जिस दा आहला अर्श अरूज, मुकामे हक डेरा लाईआ। जिस दी सिफ्त सालाह करे हज़ारा दरूद, कलमयां विच शनवाईआ। जो हाज़र सदा मौजूद, मुफ़लसां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा परदा लाहीआ। परदा कहे मैं जाणा लथ्थ, काया मन्दिर अंदर रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल मिलणा इक्क समरथ, जो दाता धुरदरगाहीआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गाउँदे गथ, गुर अवतार पैगम्बर ढोलयां विच गाईआ। उस दा हुक्म संदेसा चार कुण्ट दहि दिशा दो जहानां देणा दस्स, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। जिस ने मार्ग लाउणा सच्च, सतिजुग साचा राह चलाईआ। करना प्रकाश काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह देणा सुहाईआ। भगतां लूं लूं अंदर जाणा रच्च, साढे तिन्न करोड़ वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जाणी मच्च, अग्नी अग्ग देवे तपाईआ। सदी चौधवीं सब दा खेड़ा होणा भठ्ठ, नबी रसूल होवे ना कोए सहाईआ। मक्का काअबा काअबे वालयां जाणा छड्ड, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी करे करता पुरख, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस नूं सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। सदी बीसवीं सारे लए परख, पारखू हो के वेख वखाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले देवे दरस, दाता दानी बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दी मेट के हरस, हवस अगली दए गवाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते कर के तरस, रहमत आपणी इक्क दरसाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझा यार झगड़ा मुका दए मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ चर्च, चारों कुण्ट इक्को रंग वखाईआ। करे प्रकाश उपर अर्श, जलवा नूर धरे फर्श, धरनी धरत धवल आवे परत, निराकार आपणी खेल वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां भविख्तां दा लेखा पूरा करे पूरबली शर्त, शरअ दी शरीअत असलीअत विच असल वसल इक्को एक आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया सृष्टी दी दृष्टी विच्चों देवे झटक, नाम खण्डा खड़ग कटार ख़ैरख़ाह हो के इक्क चलाईआ।

२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ नंता सिँघ दे गृह पदमपुर राजस्थान

गुर अवतार पैगम्बर सारे होण हैरान, दरगाह साची सचखण्ड बैठे ध्यान लगाईआ। की खेल करे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर श्री भगवान, परवरदिगार आपणी कार कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप शरअ होई शैतान, दीन

❋

❋

मज़्हब ज़ात पात वरन गोत करे लड़ाईआ। साचा मन्दिर सोहे ना कोए मकान, काया काअबा नूर ना कोए रुशनाईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए निशान, माया ममता मोह होए हल्काईआ। आत्म ब्रह्म मिले ना कोए ज्ञान, जगत विद्या दए दुहाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान नैण शरमाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, गुर अवतार पैगम्बर दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल तेरे अग्गे इक्क अरज़ोई, शाह सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान दईए सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन सृष्टी दृष्टी अंदर मिले कोए ना ढोई, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरा परदा ना कोए उठाईआ। आत्म परमात्म सुरती उठे कोए ना सोई, पारब्रह्म तेरा ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। निजर धारा अमृत रस बूँद सवांत कोए ना चोई, रसना पढ़ पढ़ सारे करन पढ़ाईआ। सजदयां विच कलमयां विच तेरे दर इक्क दरोही, बी मेहरबान महिबान बीदो सीस जगदीस इक्क झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण, सीस जगदीस इक्क झुकाईआ। साहिब स्वामी आपणी सृष्टी दृष्टी वेख आपणे अगम्मे नैण, जगत नेत्र दी लोड़ रहे ना राईआ। साचा मित्र मीत मिले कोई ना साक सज्जण सैण, सन्त सुहेला नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन कल्पणा पाए वैण, बुद्धी रोवे मारे धाहींआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोई चुकाए लहिण देण, आवण जावण पतित पावन पन्ध ना कोए मुकाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्तां वाला रह गया गायन, धुन आत्मक राग अनहद नादी नाद ना कोए सुणाईआ। सच दुआर एकँकार दरगाह साची किसे ना मिले बहण, मन्दिर मस्जिद शिदवाले मठ्ठ गुरुदुआर रहे कुरलाईआ। तेरा आत्मा तेरे नालों होया तरफ़ैन, तेरा ब्रह्म पारब्रह्म तेरे विच ना कोए समाईआ। किरपा कर आदि जुगादी परम पुरख नर नरायण, परवरदिगार सांझे यार लाशरीक तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरा रिहा सच ना सजदा, सीस जगदीस ना कोए झुकाईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार काया माटी अंदर पाया परदा, तन वजूद महबूब तेरा दरस कोए ना पाईआ। जीव जंत साध सन्त कलयुग अग्नी माया विच सड़दा, सति स्वामी अन्तरजामी तेरा नूरी नूर ना कोए चमकाईआ। चार जुग दे बकते तेरा नाम अगम्मी कोई ना परदा, अक्खरां वाली कर कर थक्के पढ़ाईआ। साची मंज़ल बिन हथ्थां पैरां कोई ना चढ़दा, दरगाह साची सच दवारे मिलण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल दीन दयाल सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा खेल आपणे घर दा, सदी चौधवीं चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ।

❋

❋

मानव मानस मानुख साफ़ रिहा कोई ना हिरदा, हिरदे अंदर काया मन्दिर तेरा दीपक जोती जोत ना कोए जगाईआ। बीस बीसे हरि जगदीसे तेरे हुक्मे अंदर आदि जुगादि गेड़ा गिड़दा, दो जहान नौजवान मर्द मर्दान आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असां भविख्त लिख्या चिर दा, पोशीदा राज़ दे खुल्हाईआ। कर प्रकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी शाहो शाबाशी पुरख अबिनाशी घट निवासी नव नौ चार आपणा परदा दे उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साची रही ना कोए अदालत, अदल इन्साफ़ ना कोए कराईआ। माया ममता मोह लग्गी अलामत, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। कलयुग साध सन्त वैरागी त्यागी रिहा ना कोए सही सलामत, मन बुद्धी चली ना कोए चतुराईआ। तेरे नाम दी बिन तेरी किरपा सारे देण ज़मानत, बरीख़ाना अग्गे ना कोए वखाईआ। चार वरन अठारां बरन साचा नाम ना मिले नयामत, अमृत रस निजर झिरना ना कोए झिराईआ। चार जुग दी पिछली लेखे लग्गी कलामत, कलमा हक अगला दे समझाईआ। जिस दे नाल मनुआ करे ना कोए बग़ावत, झगड़ा तन रहे ना राईआ। आप संभाल आपणी अमानत, जो आत्मा तन वजूद विच दिती टिकाईआ। एथे ओथे दो जहानां तूं साहिब सुल्तान इक्क सही सलामत, कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरे हुक्मे अंदर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, कलयुग अन्तिम आपणा परदा दे उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण मेहरवान महबूब चुक्क दे परदा, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। लोकमात पैंडा मुक्कया साडे घर दा, सदी चौधवीं अन्त अख़ीरी दए दुहाईआ। मालक रिहा ना कोई साचे सर दा, तीर्थ तट किनार गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र रो रो नीर वहाईआ। झगड़ा पै गया गुरुदुआर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ दा, शाह पातशाह शहिनशाह तेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। दीन मज़्हब गुर अवतार पैगम्बरां झगड़ा बणाया तत तन दा, अल्ल्हा वाहिगुरू राम राम नाल दिता लड़ाईआ। अग्गे गुर अवतार पैगम्बर तेरे दवारे वस्त इक्को मंगदा, दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साचा समां दे अनन्द दा, कलयुग कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। भेव खुल्हा दे तन वजूद हँ ब्रह्म दा, पारब्रह्म आपणा नूर कर रुशनाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार तन वजूद लै के मात गर्भ जम्मदा, बिन तेरे जन्म मरन विच अवर कोए ना आईआ। पिछला समां तेरे हुक्म नाल गया लँघदा, कलयुग अन्तिम सारे कूक देईए सुणाईआ। साडा हुक्म हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई कोई नहीं मन्नदा, गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडा भय ना कोए रखाईआ। हुण वेला आ गया अन्त अख़ीर तेरे डंन दा, डंका डौरू आपणा नाम दे वजाईआ। भाण्डा भरम भउ भन्न दे जननी जन का, अन्ध अन्धेर दे गवाईआ। झगड़ा मुका दे राग सुणन

❋

❋

कन्न दा, अनबोलत अन्तर निरंतर आपणा नाम दे जणाईआ। जेहड़ा मन शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान पढ़यां नहीं मन्नदा, साध सन्त डोर हथ्थ ना कोए वखाईआ। एह झगड़ा मुका दे ख़ुशी ग़म दा, इक्को रंग दे रंगाईआ। बिन तेरी किरपा जुग चौकड़ी बेड़ा कोए ना बन्न्हदा, बन्न्हणहारा इक्क अख्वाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सचखण्ड दुआर दर ठांडे इक्क रूप हो के तैथों मंगदा, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तेरा प्रकाश वेखीए सतिजुग साचे चन्द दा, निरगुण नूर जोत होवे रुशनाईआ। चार कुण्ट नाअरा उपजे धन्न धन्न धन्न दा, धर्म दवारा इक्को दे खुल्हाईआ। जिस दवारे क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश होवे मंगदा, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। प्रेम मिल जाए तेरे अगम्मी अंग दा, अंगीकार इक्क अख्वाईआ। सुख मिल जाए तेरी आत्मा सेज पलँघ दा, सच सिँघासण डेरा लाईआ। ढोला सुणया जाए तेरे अगम्मी छन्द दा, अनादी नाद देणा जणाईआ। झगड़ा मुके पंच विकार जंग दा, भय भउ देणा गवाईआ। परदा रहे ना कोई आत्म ब्रह्म दा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लैणा मिलाईआ। क्यों आत्मा सदा तेरी धार विच्चों जम्मदा, अन्त तेरे विच समाईआ। पंजां तत्तां वाला सरीर किसे नहीं कम्म दा, अन्त मढ़ी गोर रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर इक्क सहारा मंगे तेरे नाम अगम्म दा, अगम्मड़े भेव देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा मुकावे काया माटी चम्म दा, चम्म दृष्टी अन्तर इष्टी इक्को नज़री आईआ।