२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ बीबी तेज कौर दे गृह बनवाली
गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ शरअ दी तोड़ ग़ुलामी, तत वजूद झगड़ा रहे ना राईआ। सति धर्म दी दे इक्क निशानी, चार कुण्ट दहि दिशा आप समझाईआ। मनुषां उपर कर मेहरवानी, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। जलवा जोत दे नूरानी, अन्ध अन्धेरा दूर कराईआ। साची मंज़ल इक्को बख्श रुहानी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा ना रहे जिस्मानी, जिस्म विच इस्म आपणा इक्क वखाईआ। तेरा कलमा अगम्मी सुणन पैग़ामी, पैगम्बरां तों परे कर पढ़ाईआ। तेरे साचे नाम दी करे ना कोए बदनामी, बदली दा बदला दे चुकाईआ। निरगुण धार प्रभ निहकामी, निरवैर आपणा हुक्म वरताईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेख होई बेइंतज़ामी, गुर अवतार पैगम्बर ना कोए सहाईआ। कलयुग मेट रैण अन्धेरी शामी, शमां दीप जोत कर रुशनाईआ। तेरी हकीकत उपजे इक्क कलामी, कायनात परदा दे उठाईआ। साचा मन्दिर सोहे मकानी, बंक दुआर वज्जे वधाईआ। चार वरन अठारां बरन नाता जुड़े बाहमी, इत्तफाक इक्को देणा कराईआ। झगड़ा
❋
❋
रहे ना चारे खाणी, चारे बाणी भेव दरसाईआ। अमृत रस दे धुर दा ठंडा पाणी, अग्नी तत बुझाईआ। सुरती शब्दी मेल करा धुर दे बानी, रंग इक्को घर रंगाईआ। लेखा मुका दे पवण मसाणी, मसला आपणा इक्क समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कोई ना करे बेईमानी, बेवा रूप ना कोए बणाईआ। तीर अणयाला तीर मार बिरहों वाली कानी, अणयाला आप चलाईआ। सब दा मस्तक लेख लिख आपणी पेशानी, पोशीदा परदा दे उठाईआ। आत्मा रहे ना कोए बेगानी, परमात्मा हो के मेल मिलाईआ। तेरा नूर चमके दो जहानी, निरगुण सरगुण रंग रंगाईआ। तूं सर्ब जीआं घट जाण जाणी, लख चुरासी वेख वखाईआ। प्रगट हो योद्धे सूरबीर आप मैदानी, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। बिन तेरे दूजा दिसे कोई ना बानी, साचा राह ना कोए प्रगटाईआ। देणी पए ना कोए कुरबानी, करबला रूप ना कोए वटाईआ। साचा बख्श दे पद निरबानी, निरवैर दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा देणा मुकाईआ। किरपा कर साहिब सुल्तान, कलयुग जीवां सुत्यां दे जगाईआ। सच धर्म झुला निशान, कूड़ी क्रिया बाहर दे कढाहीआ। धुर दा मंत्र दे नाम, पैग़ाम नूर इलाहीआ। दरगाह मिलणा कर आसान, एहसान अवर ना कोए रखाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा मुके तमाम, तमा दा डेरा देणा ढाहीआ। तेरी सच दी साची होवे शान, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। इक्को मन्दिर सोहे मकान, मकबरयां लोड़ रहे ना राईआ। गुर अवतार पैगम्बर सईयदे करन आण, सीस जगदीस झुकाईआ। इक्को कलमा तेरा गाण, तूं मेरा मैं तेरा सति पढ़ाईआ। लेखा मुक जाए आवण जाण, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। मार्ग दस्स भगत भगवान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सन्त सुहेले कर पहचान, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। गुरमुख दे सच्चा दान, दयावान दया कमाईआ। गुरसिख चरण कँवल कर परवान, परवाने आपणे रंग रंगाईआ। तूं साहिब सतिगुर सदा मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच समाईआ। अन्त अख़ीरी वेख आण, जोती जाते वेस वटाईआ। झगड़ा मुक जाए पत्थर पाहन, इट्टां सीस ना कोए निवाईआ। नज़र आ इक्क अमाम, नौबत आपणी हक वजाईआ। दीन दुनी होई परेशान, पशचम विच पए दुहाईआ। नेत्र रोवे शाह ईरान, धीरज धीर ना कोए धराईआ। तेरा खेल अगम्म महान, बुद्धी समझ सके ना राईआ। गुर अवतार पैगम्बर चारों कुण्ट तक्कण मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। कवण वक्त पहुंचया आण, कवण वेला मिले वड्याईआ। सारे तक्क के होए हैरान, हैरत विच दुहाईआ। चारों कुण्ट वेखो कूड़ होया प्रधान, सति धर्म ना कोए अपणाईआ। मेला मिले ना किसे भगवान, भगती धार ना कोए जणाईआ। कूड़ा रस सारे खाण, अमृत रस ना कोए चखाईआ। काया मन्दिर दिसे सुंञ मसाण, दीवा बाती कमलापाती ना कोए रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ होया बीआबान, रुत्त बसन्त ना कोए खिलाईआ।
❋
❋
पवण स्वासी लेखे ना लग्गे प्राण, प्राणी प्राणपति मिल के ना ख़ुशी बणाईआ। कूड़ा रस पीण खाण, माया ममता मोह वधाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां उपर हो मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां दे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सचखण्ड दवारा वखा जित्थे वसे धुर दा काहन, जोत सरूपी डेरा लाईआ। साचे भगतां मेट दे आवण जाण, जाणीजाण तेरी सरनाईआ। हक बेनन्ती दरे दरवेश कर परवान, परम पुरख तेरी आस रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे झुकदे आण, निरगुण निरगुण तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ।
२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ सुरजीत सिँघ दे गृह बनवाली
गुर अवतार पैगम्बर सारे रहे झुक, दरगाह साची सचखण्ड दवारे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी तेरी किरपा नाल कूड़ कुड़यारा पैंडा जाए मुक, अन्ध अन्धेरा अगला रहिण ना कोए पाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी शब्द नाम जणा आपणी तुक, तुरत तुरीआ तों परे कर पढ़ाईआ। मन कल्पणा मेट आत्म दे सुख, बुध बिबेक सर्ब कराईआ। परदा ओहला रहे कोई ना लुक, जल्वागर निरगुण जोत कर रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर आवे सच सुच, संजम इक्को देणा समझाईआ। माया ममता मोह विकार मेट दु:ख, दर्दी हो के दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गोदी चुक्क, चार वरनां विच्चों बाहर कढाहीआ। तेरा भगत उलटा मात गर्भ ना होवे रुक्ख, दस दस मास अग्नी तत ना कोए तपाईआ। असीं सारे होईए ख़ुश, सचखण्ड बैठे ख़ुशी मनाईआ। धुर दा वेला रिहा ढुक, शहादत गुर अवतार पैगम्बर रहे भुगताईआ। दीनां अनाथां उत्ते तुठ, निगाह मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ विकारा कलयुग कुट्ठो, काया कपड़ कर सफ़ाईआ। अमृत जाम प्या अगम्मा घुट, निजर झिरना दे झिराईआ। शरअ जंज़ीर जावे टुट्ट, बन्धन अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साचा मार्ग ला एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। नव सत्त बख्श टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सच दुआर वखा आपणा देस, परदेसीआं पैंडा दे मुकाईआ। तूं ख़ालक प्रितपालक नर नरेश, नर नरायण तेरी वड्याईआ। भविख्त वेख दस दस्मेश, गोबिन्द कहि के गया जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक्को करे साचा हेत, जोती जाता सृष्ट सबाई वेख वखाईआ।
❋
❋
तेरा मार्ग नेतन नेत, दूर दुराडा पैंडा रिहा चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे लेख, सतिजुग साचे सच वज्जे वधाईआ। काया मन्दिर अंदर चढ़ के खोल्ह आपणा भेत, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। माया ममता मोह विकार मेट दे रेख, ·षी मुनी इक्को सीस जगदीस झुकाईआ। सहँसर मुख रो पुकारे शेष, दो सहँसर जेहवा रिहा हिलाईआ। तूं करनी दा करता कुदरत दा कादर रहें सदा हमेश, हमसाजण हो के हो सहाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर तेरी वेखीए खेड, जगत खलाड़ी आपणी कार देणी कमाईआ। जिस कारण सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सानूं दिता भेज, भजन बन्दगी जगत ना कोए समझाईआ। अन्तिम तेरा जोती जलवा तकणा चाहुन्दे तेज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपे वेख वखाईआ। सच दुआर एकँकार गृह मन्दिर बणा आपणी सेज, सिँघासण पुरख अबिनाशण डेरा लाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दर ठांडे तेरे होए पेश, पेशीनगोई पिछली रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच दा कर हेत, हितकारी हो के निरँकारी हो के निराधारी हो के जोत उज्यारी हो के करमचारी आपणे कर्म कांड विच्चों बाहर कढाहीआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत ३ मलकीअत सिँघ दे गृह बनवाली
पुरख अकाल कहे मैं दीन दुनी दा मालक, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सृष्ट सबाई प्रितपालक, लख चुरासी जीव जंत आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार ख़लक दा ख़ालक, परवरदिगार इक्क अख्वाईआ। गुर अवतार पैगम्बर भेजदा रिहा अगम्मे बालक, धुर संदेसा नाम जणाईआ। सृष्टी दृष्टी दी वेखदा रिहा हालत, अंदर बाहर खोज खुजाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करदा रिहा अदालत, इन्साफ़ धुर दा इक्क कमाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं सतिगुर शब्द बणावां सालस, सिर समरथ आपणा हथ्थ टिकाईआ। चार वरन विच्चों लभ्भां ख़ालसा ख़ालस, जो आत्म परमात्म ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के निंद्रा आलस, सति सच करां रुशनाईआ। कूड़ा मस्तक रहिण ना देवां कालख, कल कल्की हो के कलंक दयां मिटाईआ। किसे दी चलण ना देवां कोए सफ़ारश, सन्त सुहेले आपणे रंग रंगाईआ। चार जुग दी जो लिखी गई पिच्छे इबारत, तिस दा लहिणा देणा झोली पाईआ। बुद्धी चुतराई करे ना किसे आरफ़, उल्मा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। निरगुण हो के निरगुण धार करावां तुआरफ़, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। कर प्रकाश अन्धेरी ग़ारत, अन्ध अन्धेरा दयां चुकाईआ। साचे काअबे दी हक ज़िआरत, ज़र्रे ज़र्रे विच्चों वखाईआ। मनुआ करे
❋
❋
ना कोए शरारत, शरअ दा डेरा देवां ढाहीआ। कूड़ कुड़यार रहे ना कोए साज़श, सज़ा सब नूं दयां भुगताईआ। अग्नी तत लावे कोई ना आतश, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। चुतराई चले किसे ना नारद, मुनी मोन ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दा इक्क स्वामी, दीन दयाल दयानिध अखवाइंदा। लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट अन्तर वेख वखाइंदा। बोध अगाध अगम्मी मेरी बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्त सालाहइंदा। मेरा नूर ज़हूर चारे खाणी, चारे बाणी रागां नादां विच वड्याइंदा। चार जुग मेरी खेल महानी, चार कुण्ट दहि दिशा आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाइंदा। पुरख अकाल कहे मेरा सब तों वक्खरा अनन्द, रसना रस ना कोए चखाईआ। मेरा सब तों वक्खरा छन्द, गुर अवतार पैगम्बर सके ना कोए समझाईआ। मेरा सब तों वक्खरा चन्द, सूर्या चन्द ना कोए डगमगाईआ। मेरा सब तों वक्खरा बन्द, बन्दगी दो जहान दृढ़ाईआ। मेरा सब तों वक्खरा संग, एथे ओथे होवां सहाईआ। मेरा सब तों वक्खरा रंग, जगत ललारी ना कोए रंगाईआ। मेरा सब तों वक्खरा ढंग, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। मेरा सब तों वक्खरा ब्रह्मण्ड, जिस दी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मेरा सब तों वक्खरा खण्ड, जित्थे खण्डा खड़ग ना कोए चमकाईआ। मेरा सब तों वक्खरा मृदंग, दो जहानां करे शनवाईआ। मेरा सब तों वक्खरा पलँघ, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। मेरा सब तों वक्खरा परमानंद, जो निज आत्म दयां चखाईआ। मेरा सब तों वक्खरा लेखा हँ ब्रह्म, पारब्रह्म हो के परदा दयां उठाईआ। मेरा सब तों वक्खरा कम्म, करनी दा करता हो के आप वखाईआ। मेरा सब तों वक्खरा दम, पवण उणंजा ना विच समाईआ। मेरा सब तों वक्खरा चम्म, तत्व तत ना कोए हंढाहीआ। मेरा सब तों वक्खरा छप्पर छन्न, जिस दी चार दीवारी नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। पुरख अकाल कहे मैं आदि जुगादी भगवन्ता, भगवन हो के दया कमाईआ। मेरा लेखा सदा सदा बेअन्ता, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। मेरा बोध अगाधा मंता, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। मैं लख चुरासी कन्ता, नर नरायण इक्क अख्वाईआ। मैं गुर अवतार पैगम्बरां बणा पंडता, धुर दी सिख्या इक्क समझाईआ। मैं संदेसा देवां साचे सन्ता, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। मैं लहिणा देणा जाणां लख चुरासी जीव जंता, जागरत जोत करां रुशनाईआ। मैं गढ़्ह हँकारी तोड़ां हउमे हंगता, हँ ब्रह्म परदा लाहीआ। मैं मेल मिलावां चार वरन इक्क दवारे साची संगता, संगम प्रेम प्रीती दयां बणाईआ। मैं किसे दवारे होवां कदे ना मंगता, देवणहार बेपरवाहीआ। जिस दे हुक्मे अंदर सतिजुग त्रेता द्वापर गया लँघदा, कलयुग
❋
❋
वेला अन्तिम आईआ। दीन दुनी दा झगड़ा वेखे भुक्ख नंग दा, शाह सुल्तान होए हल्काईआ। परदा ढाहे ना कोए द्वैती कंध दा, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। गुर अवतार पैगम्बर भिखारी हो के मंगदा, दर दरवेश झोली डाहीआ। मेरा खेल सूरे सरबंग दा, करनी दा करता हो के आप कराईआ। बिन भगतां दूजे दुआर कदे ना लँघदा, सच दुआर ना कोए प्रगटाईआ। धुर दा संदेसा देवां आपणे अगम्मी छन्द दा, सोहँ ढोला इक्क दृढ़ाईआ। गुरमुखां पैंडा मुकावां आवण जावण लख चुरासी पन्ध दा, जूनी विच ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ कुड़यारा मन विकारा सदा दंडदा, जन भगतां डण्डावत आपणी इक्क दरसाईआ।