पुस्तकालयभाग २१

पहली चेत शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

सचखण्ड निवासी सचखण्ड दरबार, दरगाह साची सच लगाइंदा। तख्त निवासी नर निरँकार, निरगुण जोत डगमगाइंदा। शाहो भूपी सच्ची सरकार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। निरगुण धार गुरु अवतार, पैगग्बर भेव खुल्हाइंदा। नेत्र वेखो नैण उघाड़, परदा ओहला आप चुकाइंदा। चार जुग दे मित्र प्यार, प्रेम प्रीती विच समाइंदा। सृष्टी दृष्टी वेखो अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आप जणाइंदा। जो संदेसा दे के आए वारो वार, नाम सुनेहड़ा इक प्रगटाइंदा। लेखा लिख के आए आपणी धार, धुर दा धर्म आप जणाइंदा। सो वेला वक्त पहुंचया आण, आनण फ़ानण परदा लाहइंदा। पुरख अबिनाशी घट निवासी नौजुआना मर्द मर्दाना इक्को होया निगाहबान, निगाह निगाह विच्चों बदलाइंदा। लेखा चुक्के ज़िमीं असमान, योद्धा सूरबीर मर्द मर्दान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे करतार, हरि वड्डा वड वड्याईआ। लेखा जाण सच दरबार, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। लहिणा देणा गुरु अवतार, पैगग्बर झोली डाहीआ। सुणो शब्द अगम्मी आवाज़, राज़ पिछला दए खुल्हाईआ। जिस दे कारण नाम कलमे पढ़दे आए निमाज़, निवाज़श विच लोकाईआ। उह खोल्हे नाम आग़ाज़, उह भेव दए चुकाईआ। शाहो भूप वड सुल्तान दो जहानां दस्से इक्को राज़, रहमत आपणी आप कमाईआ। प्रेम प्रीती साची नीती अंदर होए ममताज, लाशरीक सांझा यार परवरदिगार धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक वखाईआ। गुरु अवतार पैगग्बर मारो झाकी, हरि करता आप जणाईआ। तुहाडा जिस्म रिहा ना ख़ाकी, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। तुहाडा नज़र ना आवे कोए साथी, सगला संग ना कोए निभाईआ। तुहाडी मन्ने कोए ना आखी,

❋

❋

आख़र मंज़ल चढ़ के दरस कोए ना पाईआ । जीवण विच्चों बदले ना कोए हयाती, आबे हयात मुख ना कोए चवाईआ। साचा दिसे कोए ना साकी, अमृत रस ना कोए चखाईआ। मनुआ शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तों होया आकी, अक्ल बुद्धी वंड ना कोए वंडाईआ। धर्म दा बणया कोइ ना पाठी, रसना जिह्वा सर्ब हिलाईआ। झगड़ा वेखो काग़ज़ाती, ज़ात सफ़ाती परदा ना कोए उठाईआ। जगत दा झगड़ा रहिण ना देवे समाजी, समझ सब दी दए बदलाईआ । गुर अवतार पैगग्बर इक दूजे नूं करन इशारा, सचखण्ड साचे सीस निवाईआ। की हुक्म देवे निरँकारा, परवरदिगारा आप जणाईआ। वेखो दीन दुनी किनारा, चार कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए जैकारा, सति सच ना कोए वड्याईआ। भय रिहा ना गुर अवतारा, पैगग्बर सीस ना कोए झुकाईआ। सृष्टी दृष्टी होए ख़ुआरा, इष्टी नूर ना कोए चमकाईआ। भाग लग्गे ना डूँघी गारा, काया काअबा ना कोए वखाईआ। मन्दिर मिले ना किसे गुरुदुआरा, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। शब्द नाद ना कोए धुन्कारा, आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। अमृत रस मिले ना ठंडा ठारा, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए विच संसारा, परदा अन्तर निरंतर ना कोए उठाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गवारा, रसना जेह्वा बत्ती दन्द वड्याईआ । घर सुआमी ठाकर मिले ना किसे प्रीतम प्यारा, प्रीती सच ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण लहिणा देणा चुक्कया विच संसारा, अग्गे अवर रिहा ना राईआ। अगला हुक्म इक करतारा, क़ुदरत दा मालक आप वरताईआ। जिस नूं कहिंदे आए चौवीआं अवतारा, निरगुण जोत जन्मे कोए ना माईआ। जिस दा खेल सब तों बाहरा, अपरम्पर आप वखाईआ। कागद क़लम ना लिखणहारा, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंग इक्को दए वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण की खेल होवे करतार, करता की वड्याईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। असीं सारे सेवादार, याचक रूप वखाईआ। झुक झुक करदे रहे निमस्कार, सजद्यां विच सीस झुकाईआ। लिख लिख करदे रहे इज़हार, सिफ्तां विच सालाहीआ। शब्द अनादी सुण गुफ्तार, गुफ्त शनीद करी रुशनाईआ। अन्तिम आई ओसे दी वार, जो वारस ख़लक ख़ुदाईआ। कलयुग अंदर बदले सतिजुग धार, धरनी धरत धौल दए वड्याईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा दिसे नाल रविदास चमार, चम्म दृष्टी डेरा ढाहीआ। उह सब नूं करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। दो जहानां नौजुआना मर्द मर्दाना श्री भगवाना एकँकार, इक इकल्ला परवरदिगार सांझा यार पावे सार, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ । गुर अवतार पैगग्बर कहिण वेखो सज्जण मीत, मित्र प्यारा दईए जणाईआ। जो

❋

❋

सब दी बदलण वाला रीत, रीतीवान दईए जणाईआ। जिस ने बणाए मन्दिर मसीत, शिवदवाले वंड वंडाईआ। सो खेल करे अनडीठ, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। धुर फ़रमाना दे के इक अतीत, त्रैगुण झगड़ा रिहा मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के गीत, गहर गम्भीर मेल मिलाईआ। जन भगतां काया करे ठांडी सीत, अगनी अग्ग बुझाईआ। सब नूं करनी पए तस्दीक, शहादत इक भुगताईआ। सब दा समां गया बीत, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस ने रहमत विच नाम दिता बख्शीश, सो लेखा आपणे नाल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण उट्ठो चलीए लोकमात, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। समां वेख सुहञ्जणी रात, भिन्नड़ी रैण वड वड्याईआ। साडी सांझी होई जमात, दरगाह वंड ना कोए वंडाईआ। प्रेम दी तक्कीए प्रभात, अमृत रस चखाईआ। दीन मज़हब दे प्रभ दे कोलों पढ़वाईए काग़ज़ात, झगड़ा शरअ रहे ना राईआ। सति सति दा मँगीए प्रशाद, अवर रस ना कोए चखाईआ । इक्को नूर ओसे दी ज़ात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो नाम कलमा दस्से बहुभांत, ओसे दी सिफ्त सालाहीआ। अज्ज पक्की कर लओ बात, बातन परदा लाहीआ। सब दा इक्को पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी करता वाहिद, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा हुक्म होणा राइज, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । साडा चार जुग दा वेख ल्या नताइज, नतीजा सब नूं दिता समझाईआ। असां जो कीता सो जाइज़, सानूं मन्नण वाले नजाइज़ विच दिते फसाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो मशवरे विच कहो असीं किसे दी करनी नहीं हिमाइत, हमसाजण नज़र कोए ना आईआ। शरअ विच रहिण नहीं देणी कोई कफ़ायत, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा रिहा दृढ़ाईआ। तेई अवतार कहिण इक्ठे करीए सलाह, मता सच पकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहे वेखो बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। नानक गोबिन्द कहे अग्गे सीस दयो झुका, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जो सब दा मालक इक ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर दए मिटाईआ । ओसे दी मन्नो हक़ रज़ा, जो रहमत विच समाईआ। बिना सीस जगदीश आपणा आप दयो झुका, निउँ निउँ लागां पाईआ। दीन दुनी तों खै्हड़ा लओ छुडा, छुट्टे कूड़ लोकाईआ। दीन मज़हब तों पल्लू लओ छुडा, वाली रहिण कोए ना पाईआ। सांझे घर करो दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। वेखो खेल बेपरवाह, की करनी कार कमाईआ । किस बिध कलयुग विच सतिजुग देवे ला, लहर लहर विच्चों बदलाईआ। साडे हुक्म करे रफ़ा, रफ़ाक़त पिछली तोड़ वखाईआ। अग्गे दे के नाम नवां, नर नरायण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण शब्द अगम्मी धुर दी साखी, लिखण पढ़न विच कदे

❋

❋

ना आईआ। चार जुग दी कथा कहाणी आखी, भविख्तां विच सुणाईआ। सो साहिब करे प्रभ साची, सति सतिवादी दया कमाईआ। जिस काया माटी वेखणी काची, लख चुरासी फोल फुलाईआ। जन भगत सुहेले लभ्भणे साथी, गुरमुख धुर दे मेल मिलाईआ। जिन्हां दे अन्तर बण के पाठी, पाठशाला काया दिती जणाईआ । दूजा कोई रहे ना भाटी, भटनागर रहिण कोए ना पाईआ। मंज़ल कूड़ी मेट के वाटी, रस्ता इक्को दए वखाईआ । जिथ्थे ना कोई मज़हब ना कोई ज़ाती, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। ना कोई दिवस ना कोई राती, ना कोई रवि ससि रुशनाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठी, सिमरन जोग अभ्यास ना कोए बणाईआ। ना कोई गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती ताटी, सरोवर लहर ना कोए लहराईआ। ना कोई शिवदवाला मन्दिर मस्जिद माठी, गुरुदुआर वंड ना कोई वंडाईआ। ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी झगड़ा काग़ज़ाती, अक्खरां विच सथ्थर ना कोई विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी कार कमावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। निरगुण धार जोत चमकावेगा। शब्द डंका इक वजावेगा। राउ रंकां आप उठावेगा। दुआर बंका इक सुहावेगा। साचे सन्तां वेख वखावेगा। नारी कन्ता जोड़ जुड़ावेगा। रुत बसन्ता आप सुहावेगा। अबिनाशी करता आपणा भेव खुल्हावेगा। गुरमुखां उज्जल कर के मुख, दुरमति मैल धुआवेगा। पंच विकारा अंदरों कढ्ढे कुट्ट, माया ममता मोह मिटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप खिलावेगा। साची खेल करे गोबिन्द, परम पुरख सरनाईआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा हिन्द, हर हिरदा फोल फुलाईआ। जन भगत बणा के धुर दी बिन्द, बन्दना इक समझाईआ। तृष्ना मेट के चिन्द, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ । अमृत धार वहा के सागर सिन्ध, दुरमति मैल धुआईआ। परदा लाह के जीउ पिंड, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ । जिथ्थे वस्से गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, गवर धुरदरगाहीआ। साचे नाम दी वज्जे किंग, तन्द सितार ना कोए हिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण वेखीए धरनी धरत धवल, आपणा ध्यान लगाईआ। जिथ्थे नूर इलाही अव्वल, आलमीन बेपरवाहीआ। जिस दा ज़हूर साँवल सवल, शहिनशाह अख्वाईआ। जो लख चुरासी अमृत धार देवे कँवल, नवाबी सवाबी वेख वखाईआ। जो हर घट आत्म परमात्म जावे मवल, मौला नूर इलाहीआ। उस दा लेखा जाणे कवण, गुर अवतार पैगग्बर सीस निवाईआ। जिस दी शब्दी धार कोई ना जाणे पवण, अवण गवण डेरा ढाहीआ। उह सब नूं आपणे विच करे दमन, दमां वाले गुरुआं दा लेखा रिहा मुकाईआ। बाकी दे कढ्ढके सारे सम्मण, समें दे धोखेबाज़ां फड़ वखाईआ।

❋

❋

अग्गे नूं कूड़े सन्त मूल ना जम्मण, जो धोखा देण लोकाईआ। इक्को सतिगुर शब्द सब दा थम्मण, जो दो जहानां कंध उठाईआ। जिस तों गुर अवतार पैगग्बर सारे थर थर कम्बण, सिर सके ना कोए उठाईआ। ओस झगड़ा चुकाणा माटी चम्मण, चम्म दृष्टी कूड़ी दए गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण चलो वेखीए शब्द गुरु दा हिसाब, लेखा कवण बिध चुकाईआ। जिस ने चार जुग दे अक्खर लिखाए उपर किताब, कुतबख़ान्यां वंड वंडाईआ। हिस्सयां वाले बणाए बाब, बाबत आपणी हुक्म जणाईआ। जिस दा लैंदे आए ख्वाब, ख़ालस आपणी खेल वखाईआ। ओस दी वजदी वेखीए रबाब, जो बिना तन्द सितार हिलाईआ। जो सब दा बणे अहिबाब, मित्र प्यारा नूर इलाहीआ। जिस ने साथों मँगणा जुआब, जुआब तल्बी लई कराईआ। गुर अवतार पैगग्बरो सांझी कर लओ इक आवाज़, दुतिया भउ रहे ना राईआ। ना कोई मस्तक तिलक ललाटी ना पढ़नी पए निमाज़, रोज़ा बांग ना कोए जणाईआ। ना कोई खड़काउणा पए साज, ना ढोलक छैणा आवाज़, सब दे अंदर आत्म परमात्म खुलाउणा राज़, शब्द धुर दी धार जणाईआ। निरगुण सरगुण करना काज, एहो खेल प्रभू महाराज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निधान वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण वेखीए पहली चेत दी रुत, रुतड़ी कवण महकाईआ । की खेल अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। की हुक्म दुलारे सुत, सति सतिवादी आप सुणाईआ। किस बिध बदले रुख़, रुख़सत सानूं दए कराईआ। केहड़ी नाम दी दे के तुक, तुख्म ताअसीर दए बदलाईआ। कवण धार करे सुच्च, संजम दए बदलाईआ। कूड़ी क्रिया देवे पुट्ट, सति धर्म करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए वखाईआ। पहली चेत कहे दर आउ गुरु अवतार, पैगग्बर पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लिआउ नाल, बचया रहिण कोए ना पाईआ। करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द लओ उठाल, आलस निंदरा दूर कराईआ। दर ठांडे आयो बण कंगाल, जगत माण ना कोए वड्याईआ। दीन मज़हब दा रिहो ना कोए दलाल, दलाली छडणी कूड़ लोकाईआ। धन्न दौलत समझयो कुछ ना आपणा माल, कूड़ ख़ज़ाना कम्म कोए ना आईआ। दीन मज़हब दा तोड़ जंजाल, जागरत जोत तक्को नूर रुशनाईआ। प्रभ दा चरण दुआरा वेखो सच्ची धर्मसाल, दूजे दर ना कोए वड्याईआ। जिथ्थे वसदे शाह कंगाल, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ । जन्म कर्म दी पूरी होवे घाल, कीती घाल लेखे लाईआ। कोई बेनन्ती आपणी दस्सो सवाल, आशा इक प्रगटाईआ । आपणी सृष्टी वेखो हाल, हालत की लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। पहली चेत कहे मैं सदके वारी घोली, आपणा आप घोल घुमाईआ। गुर अवतार

❋

❋

पैगग्बरो प्रभ दे दुआरे आपणी बदल लओ बोली, अनबोलत विच समाईआ। तुहाडी दिसदी नहीं पंजां तत्तां वाली चोली, जो चोल्लयां रंग चढ़ाईआ। तुसीं ओस दुआरे दी गोली, जो गोलक बेपरवाहीआ। अग्गे दीन मज़हब दी पावे कोई ना रौली, मानव वंड ना कोए वंडाईआ। सदी चौधवीं सब दी पक्कणी हाढ़ी सौणी, लेखा सब दा झोली पाईआ। तुहाडी उम्मत चार दिन दी परौहणी, महिमानी इक्को वार खवाईआ। अग्गे सति दी कला वरताउणी, क़ुदरत कला कला क़ुदरत विच टिकाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी धार चलाउणी, धर्म दी धार प्रगटाईआ। इक्को नाम दी तुक पढ़ाउणी, दूजी अवर ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को घर दसाउणी, वास्ता इक्को घर पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वखाईआ। पहली चेत कहे प्रभ बदल देणा समाज, पिछला लेखा सर्ब मुकाईआ। इक्को सीस जगदीस सोहे ताज, तख्त निवासी हुक्म वरताईआ। सति सच चलाउणा काज, करनी करता कार कमाईआ। कूड़ी क्रिया डोब जहाज़, नईआ नौका शौह दरया रुड़्हाईआ। सब दी दृष्टी खोल्ह जाग, नेत्र लोचन नैण करे रुशनाईआ। हँस बुद्धी बणाए काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ । शब्द अगम्मी वखा के बाज़, बाज़ां वाला दए जणाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, दुरमति मैल धुआईआ। लेखा जाणे मोहन माधव माध, मुकन्द मनोहर लख़मी नरायण निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। राम रामा हो विस्माद, बिस्मिल आपणी खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां सुणा के इक आवाज़, रोज़ा बांग दा लेखा दए चुकाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी करदे रहे तांघ, सो साहिब सुआमी हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण चेत की खेल होणा जल्दी, सच दे जणाईआ। चेत कहे चार कुण्ट अग्ग वेखो बलदी, दह दिशा रही जलाईआ। एह खेल कलयुग कल दी, जिस कलमे दिते भुलाईआ। माया ममता मोह विकार विच सृष्टी रहे सलदी, सलल नज़र कोए ना आईआ। वड्याई रही ना किसे तीर्थ तट जल दी, अमृत रूप ना कोए बदलाईआ। दरोही वेखो मईअल जल थल दी, पर्बत टिल्ले अस्गाह देण दुहाईआ। वड्याई रही ना किसे काया माटी खल्ल दी, निरगुण नूर जोत ना कोए रुशनाईआ । किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, कोटन कोटि साधू समाधीआं विच बैठे डेरे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। पहली चेत कहे गुर अवतार पैगग्बरो किसे दा रहे ना माला मणका तसबी, पुस्तक हथ्थ ना कोए उठाईआ। पुरख अकाल दा इक्को नाम सब तों वड्डा कसबी, जो करतव आपणा दए वखाईआ। मन कल्पणा दी चलण ना देवे मर्ज़ी, कूड़ी क्रिया दे मरीज़ां दी करे सफ़ाईआ। पुरख अकाल दे नाम दी होण ना देवे बेअदबी, अदब सब नूं दए सिखाईआ। मनुषां विच वंड रहे

❋

❋

कोए ना मज़हबी, आत्मा परमात्मा दा मेला दए कराईआ। कोई जगत छुरी शरअ हलाल ना करे करदी, क़तलगाह ना कोए वखाईआ। इक्को दीन दयाल पुरख अकाल सब दा बणे दर्दी, दीनां अनाथां दर्द वंडाईआ। पहली चेत कहे जिस दी कला होणी चढ़दी, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। मैं संदेसा देवां ओसे दी तुक सारी सृष्टी होवे पढ़दी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा ढोला ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। साचे हुक्म दा सुणो संदेस, पात्र पत्रका इक दृढ़ाईआ। जेहड़ा नाम रहे हमेश, नाम नाम विच समाईआ। उस दे अग्गे गुर अवतार पैगग्बर होण पेश, पेशीनगोई सब नूं दए सुणाईआ। सो लेखा जाणे देस परदेस, दो जहानां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। साचा रंग कहे मेरी वेखो रंगत, रंग अगम्मा दयां चढ़ाईआ। मैनूं समझे कोए ना पंडत, विद्या विच ना कोए वड्याईआ। मेरा लेखा नहीं कोई बहिश्त जन्नत, स्वर्गां विच ना कोए रुशनाईआ। मैं फिरदा नहीं विच किसे सिम्मत, दह दिशा ना भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी आशा वाली नहीं हिम्मत, आपणा बल धराईआ। मेरी इक दे अग्गे मिन्नत, पुरख अकाल सीस निवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा मिटी चिन्त, चिन्ता जग ना कोए वखाईआ। कदी मेल ना होवे तेरे निन्दक, गुरमुखां नाल मिल के वज्जे वधाईआ। सच प्रेम दा देवीं सिदक, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा वखाईआ। रंग कहे मैं अजब रंगीला, रंगत बेपरवाहीआ। पुरख अकाल आदि जुगादी इक वसीला, वसले यार नूर ख़ुदाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दा भगतां वाला क़बीला, गृह मन्दिर इक वड्याईआ। अज्ज उस दा ख़ुशीआं वाला महीना, रुत अगम्मी दए वखाईआ। शाह सुल्ताना आउणा पसीना, पसीना साफ़ ना कोए कराईआ। नेत्र रोवे माया तीना, रजो तमो सतो दए दुहाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण खेल किस कीना, कवण हुक्म वरताईआ । विष्न ब्रह्मा शिव कहिण कवण भगतां चाढ़्हे रंग भीन्ना, भिन्नड़ी रैण वड्याईआ। जिस दे अग्गे सारे होए अधीना, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस लेखे लाउणा शाह कंगाल कमीना, कोझे कमल्यां गोद उठाईआ। सो सुआमी अन्तरजामी वड प्रबीना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। सन्त सुहेले आप बणाए सच नगीना, निगाह आपणी नाल बदलाईआ। धर्म दा धर्म वखाए जीणा, जीवण जुगत जगत दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। पहली चेत कहे सुणो हुक्म रब्बी, रहमत इक दरसाईआ । गुर अवतार पैगग्बर पंज चेत नूं सारे आयो सभी, सभा सच दी इक वखाईआ। हुक्मे अंदर सृष्टी होणी बद्धी, बन्दना इक जणाईआ। हुक्म नाल अग्गे तों सब दी साफ़ करनी गद्दी, हुक्मरान रहिण कोए ना पाईआ । ना कोई पैगग्बर रहे ना नबी, रसूलां

❋

❋

दा रिश्ता देणा गवाईआ। ना कोई काया अंदर हकीम रहे ना तबी, तबीअत सब दी देणी बदलाईआ। सृष्टी विच्चों तुहाडे दस्सणे कितने करदे बदी, बन्दना विच ना कोए समाईआ । तुहाडी जोत मेरी धार विच्चों जगी, जगत जोत करी रुशनाईआ। खोज्यां मात किसे ना लभ्भी, भरमे भुल्ली कूड़ लोकाईआ । सिफ्त सदीआं दी गठड़ी सब ने बद्धी, घर घर भार उठाईआ। अक्खरां वाली वखाई डग्गी, अंदर ढौंका ना कोए लगाईआ। सृष्टी भवाई उत्ते पाणी वाली नदी, अन्तर आत्म रस ना कोए चखाईआ। भरम भुला के सुदी वदी, किशना शुक्ला पक्ख दरसाईआ। किसे नूं हट्ठ जणाया किसे दा तन सड़ाया अग्गी, किसे नूं जल धार वहाईआ। किसे नूं किहा तूं घर बाहर छड्डीं, किसे नूं जंगलां विच रुलाईआ। किसे दी तन सुकाई हड्डी, किसे नूं जल मीन खुवाई मच्छी, किसे दे मुख सूर गां किसे दे वच्छी, रसना जेह्वा मात हल्काईआ। बिन भगतां तों प्रभ ने साची रमज़ किसे ना दस्सी, दस्तगीर नज़र ना आईआ। एसे कर के काया माटी कल्लर कंध कच्ची, कंचन रूप ना कोए बणाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां नाल जो कीती पक्की, शब्दी हुक्म सुणाईआ। सो दुआर भगत आपणा पन्ध मुका के आ गई नठ्ठी, लोकमात डेरा लाईआ। अग्गे किसे दी निक्की निक्की चलणी नहीं हट्टी, जगत वणजारा वणज ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सब नूं मार्ग रिहा दस्सी, दह दिशा करे पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला पढ़ना पट्टी, पटने वाला दए गवाहीआ। जमां दी भरनी पए ना चट्टी, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो पंज चेत नूं वेख्यो किस बिध भगतां दी हुंदी गति, नाम लभ्भणा पए ना रती, किसे नूं सिखणी पए ना मती, खोजणा पए ना कमलापती, घर परमेश्वर नज़री आईआ। जेहड़ी मंज़ल अग्गे किसे नहीं टप्पी, ओस दी पोथी रही ठप्पी, अक्खरां विच्चों किसे ना लभ्भी, पत्थरां विच रही दब्बी, रोंदे गए औलीए नबी, हाहाकार कर सुणाईआ। जन भगतां नूं भगवान मिलदा कदी कदी, क़दीम दी रीती चली आईआ। हुण सब दी मिटदी जाए सदी, सदमे विच वेखो लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना रिहा सुणाईआ। चेत कहे मेरा हुक्म आहला, अलाही इक सुणाईआ। जिस नूं कहिंदे ख़ुदा तुआला, सो ताले भगतां दए खुल्हाईआ। जिस दी फिरदी तसबी माला, सो मन दा मणका दए भुआईआ। साचा दस्स के राह सुखाला, मार्ग इक्को इक जणाईआ। जिथ्थे रहे ना कोई जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। झगड़ा मुके शाह कंगाला, कोझे कमल्यां वेख वखाईआ। एह खेल माज़ी नहीं सब ने वेखणा हाला, हालत दए बदलाईआ। चार जुग दा कढ्ढके अन्तिम दवाला, लेखा सब दा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। चेत कहे गुर अवतार पैगग्बरो वक्त सोहणा होए सुहञ्ञणा, सति सच वड्याईआ। खेल खेले आदि निरञ्जणा,

❋

❋

आदि पुरख बेपरवाहीआ। जिस नूं कहिंदे गए दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। मेहर प्यार मुहब्बत विच नेत्र नाम पावे अञ्जणा, अज्ञान अन्धेरा दए चुकाईआ। आत्म परमात्म बण के साक सज्जणा, धुर दा साचा संग निभाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़ हँकारी भाण्डा भज्जणा, भय भउ दए मिटाईआ। लेखे ला के आहला अदना, इक्को रंग दए चढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर विष्न ब्रह्मा शिव आपणे दर ते सद्दणा, सद्दा शब्द हुक्म सुणाईआ। ओथे इक नगारा वज्जणा, नौबत हक़ ख़ुदाईआ। सब नूं पिछला झगड़ा पैणा छड्डणा, जगत दुनी ना कोए लड़ाईआ। इक्को हुक्म पए मन्नणा, हड्ड मास ना कोए वड्याईआ। सच दुआरे पए लँघणा, सीस जगदीश इक निवाईआ। नेत्रहीण रहे कोई ना अन्धना, निज लोचन करे रुशनाईआ। जन भगतां मुड़ के फेर पए ना जम्मणा, लख चुरासी गेड़ कटाईआ। दीन दयाल हो के बेड़ा बन्न्हणा, संसार धार ना कोए रुड़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। सच संदेसा सुणो भगत, भगवन इक दृढ़ाईआ। सब दे नाल पूरी करनी शर्त, शर्तीया आपणी कार कमाईआ। जिन्हां दे कारण आया परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जामा धर के धरत, धरनी धवल धौल वेख वखाईआ। जन्म जन्म दी मेट के हरस, हवस दए गवाईआ। आत्म उत्ते कर के तरस, रहमत सच कमाईआ। घर वखा के अगम्मा उत्ते अर्श अर्शी प्रीतम नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। साचा हुक्म सुणो हरिसंगत, सच सच समझाईआ। अग्गे वेखणा नहीं कोई पंडत, क़िस्मत हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। सीस निवाउणा नहीं किसे सन्त, जो विद्या ढोले गाईआ । आसा रखणी नहीं स्वर्ग जन्नत, बहिश्त कम्म किसे ना आईआ। पिछला ढोला नहीं गाउणा मंत, पूजा पाठ ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल मनाउणा इक्को कन्त, जो गुर अवतार पैगग्बरां रिहा प्रनाईआ। जिस दी महिमा सदा अनन्त, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। सो सब दी मेटे चिन्त, दक्ुखां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। भेव अभेदा वेखो खुल्हदा, परदा दए चुकाईआ । जन भगतो पंज चेत नूं घृत पाइओ ना कोई मुल्ल दा, दूजे दर ना कोए मँगण जाईआ। अन्न पक्के ना दूजी किसे चुल्ह दा, जन भगत गृह मिले वड्याईआ। राग गाउणा नहीं किसे बुल्ल्ह दा, अंदरे अंदर ध्यान लगाईआ। नज़ारा वेखणा प्रभू दी कुल दा, जो कुल मालक दए वखाईआ। जेहड़ा गुरमुख पिच्छे रिहा रुलदा, चुरासी गेड़ ना कोए कटाईआ। ओह अन्तिम ओस कंडे तुलदा, जिस दा तराज़ू नज़र ना कोए पाईआ। गुरमुख बूटा कदे ना हुलदा, सिम्मल रूप ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप वखाईआ। जन भगतो जिस वेले आउ भलाई पुर, पुरीआं लोआं तुहाडे

❋

❋

चरणां हेठ रखाईआ। एह लहिणा पिछला धुर, मस्तक रेखा दए बदलाईआ। अन्तर आत्मा जाए जुड़, बाहरों करनी ना पए पढ़ाईआ। अग्गे रहिण ना दए थुड़, भुक्खे नंगिआं दए रजाईआ। अंदरों कढ्ढके कूड़े चोर, चुराहे विच करे रुशनाईआ। झगड़ा मुका के मोर तोर, तुरत आपणा रंग रंगाईआ। मनुआ पाए कोई ना शोर, दह दिशा ना उठ उठ धाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, लोचण निज दए रुशनाईआ। आत्म परमात्म पा के डोर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। इक्को मालक ख़ालक प्रितपालक सालस हो के जाए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करनी ना पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रंगण रंग रंगाईआ। साची रंगण चाढ़्हे रंग अनोखा, हरि करता आप रंगाईआ। सृष्ट सबाई नाल कर के धोखा, भरमीआं भरम विच भुलाईआ। जन भगतां दे के आपणा मौका, मुकम्मल रस्ता दए वखाईआ। अगली मंज़ल चढ़ना होए सौखा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। चरणां हेठ दबा के चौदां लोका, चौदां तबक डेरा ढाहीआ। इक्को सुणा सच सलोका, सो पुरख निरञ्जण आपणा मेल मिलाईआ। जिथ्थे जगे अगम्मी जोता, तेल बाती लोड़ रहे ना राईआ। छप्पर छन्न दिसे ना कोठा, चार दीवार ना कोए वड्याईआ । इक्को पुरख अकाल दीन दयाल जो सब दी आसा मनसा पूरी करे लोचा, लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। पंज चेत कहे मेरा वेला होए सवा पंज, पंझी पंझी गुरमुख लाईन लैण बणाईआ। किसे दे अंदर होवे ना रंज, ग़मी लहर ना कोए दृढ़ाईआ। सब दी उँगलां उपर होण पंज, बाहां उपर उठाईआ। उस तों पहलों सब ने पुज जाणा मार के पन्ध, भज्जणा वाहो दाहीआ। भरमां दी ढाह के आउणा कंध, विच द्वैत ना कोए रखाईआ। कर्मां दी लँघ के आउणा हद्द, हद्द इक्को इक रखाईआ। सब नूं बणाउणा धुर दी यद, यदी आपणा हुक्म मनाईआ। सब दी मंज़ल इक्को पद, घराना इक्को देणा वखाईआ। वड्डे छोटयाँ सारयां दा सांझा रिश्ता करे जग, जगजीवण दाता बेपरवाहीआ । जिस वेले लोह थल्ले डाहुणी होवे अग्ग, पाल सिँघ माचस देणी लगाईआ। कोल पाणी भर के रखणा जग, सवा सेर तों घट ना तोल तुलाईआ। इक मुट्ठी राख कोल देणी दब्ब, जेहड़ी मक़बरिआं दए फुलाईआ। नाल कपड़ा रखणा सवा गज़, जो कबीर जुलाहा हेठ विछाईआ। इक पाटे कपड़े दी रखणी जेब जिस नूं कोई कहिंदे डब्ब, रविदास चमारा राह तकाईआ। इक पाटी पुराणी रखणी पग्ग, बैणी बैठा अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पंज चेत कहे जिस वेले पक्कण लग्गे रोटी, लंगर बेपरवाहीआ। ओस वेले किसे दे गल कमीज़ उत्ते ना होवे कोटी, दूसरा कपड़ा ना कोए वखाईआ। सिर तों नंगी होवे ना चोटी, परदा सीस जगदीश सुहाईआ। अंदर वासना होवे ना खोटी, ममता

❋

❋

मन ना कोए वधाईआ। जिस ने मास दी ख्हाधी होवे बोटी, अग्गे हो ना सेव कमाईआ। कोल कोरी रखणी धोती, लम्बी ढाई गज़ जणाईआ । दीवे विच जगदी होवे जोती, घृत नाल सुहाईआ। विंगी टेडी कोल होवे सोटी, साढे तिन्न हथ्थ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। पंज चेत कहे सब ने पा के आउणा बस्तर चिट्टे, चन्द नूर चमकाईआ। आपणे जीवण दे निकलदे वेख्यो सिट्टे, मेहरवान दया कमाईआ। सब ने मौली तन्द बन्न्हणे खब्बे गिटे, स्त्री पुरुष वंड ना कोए वंडाईआ।

बच्या रहिण ना कोए पाईआ। कोई ध्यान ना करयो पिच्छे, भावें पिच्छोंं मर जाए पिता माईआ।
जिधर वेखो उधर साहिब स्वामी इक्को दिसे, जिस दे हथ्थ वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, साची करनी कार कमाईआ। रोटी कहे जिस वेले गुन्नो्ह आटा, पाणी विच मिलाईआ। किसे दा खुल्हा ना होवे झाटा,
मेंढी सीस सीस गुंदाईआ। किसे दा बस्तर ना होवे पाटा, कण्पड़ कूड़ ना कोए वड्याईआ। नाल इक खुल्ल्हे जल दा
रखणा बाटा, उँगल विच ना कोए छुहाईआ। अग्गे आवे ना फेर घाटा, एह बणत देणी बणाईआ। ओस वेले सेवा करे
ज़रुर अष्टभुज ज्वाला जिस नूं देवी कहिंदे वाली लाटा, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, धुर दा खेल इक वखाईआ। रोटी कहे जेहड़ी मेरे नाल बणनी दाल, दलिद्री कोई ना उहनूं पकाईआ। ओस
दी सेवा सिँघ बख्शीश लैणी संभाल, काशी राम नाल लगाईआ। गिरधारा सिँघ पाणी देवे डाल, अग्ग सुरिंदर सिँघ डाहीआ।
उहनूं ढकणा नहीं उत्तों किसे नाल थाल, परदा ना कोए पाईआ। उहदे विच पाउणी नहीं मिर्च लाल, कलयुग काली विच
देणी सुटाईआ। इस तों अग्गे दा बहुता हाल, गुरमुखां दे खाण पिच्छों दए लिखाईआ। कुछ गुर अवतार पैगग्बर चार
जुग इसदी बाबत पुछदे गए सवाल, सवाल दा जवाब ना किसे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दाल कहे मेरे विच फेरयो ना कड़छी, हुक्म धुर दा दयां सुणाईआ। मेरे लागे पुट्ठी टंगिओ
इक बरछी, जेहड़ी गोबिन्द लोह गढ़ विच गया दबाईआ। फेर मैं दस्सां ओस उत्ते लिखी केहड़ी पर्ची, पर्ची दा पर्चा जगत
रिहा वखाईआ। ओस विच लेखा जिस वेले प्रीतम आवे अर्शी, हरि करता बेपरवाहीआ। उह दीन दुनी दी धार मेटे फ़रज़ी,
फ़रद ज़ुलम सब ते दए लगाईआ। गुर अवतारां पैगग्बरां कर मन्ज़ूर अर्ज़ी, आरज़ू सब दी वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया
मेटे कलयुग कल दी, सतिजुग साचा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
हरि, निरगुण आपणा परदा लाहीआ। दाल कहे मेरी खुल्हदी जांदी अक्ख, अक्खां वाल्लयो दयां जणाईआ। तुहानूं नहीं

❋

❋

पता बलि दुआरे क्यों ना बावन ने ल्या चक्ख, रसना रस ना कोए जणाईआ। रिषी मुनी तपीश्र तपीआं दा तोड़ के हट्ठ, तत अठ्ठ दा डेरा ढाहीआ। संदेसा दे के इक सति, सच गया समझाईआ। एह खेल पुरख समरथ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आप कराईआ। जिस वेले सतिजुग त्रेता द्वापर पैंडा मुक्या नठ नठ, सदी चौधवीं वज्जी वधाईआ। निरगुण निराकार निरवैर निरँकार होवे प्रगट, जोती जाता पुरख बिधाता नूर इलाहीआ। सच प्रेम प्यार दा जन भगतां देवे रस, रस्ता इक्को दए वखाईआ। जिन्हां दी दाल नूं खांदयां अंदरों खुल्ह जाए अक्ख, जोग अभ्यास दी लोड़ रहे ना राईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर जोत निरँकार दिसे सच, सच सति विच समाईआ। जन भगतो एह तुहाडा पिछला हक़, हक़ीक़त विच्चों झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग वखाईआ। पंज चेत कहे गुरमुखो सब ने दो दो हो के पाउणी गलवकड़ी, गोबिन्द रंग रंगाईआ। जेहड़ी गुर नानक ने तोली तक्कड़ी, उस दा छाबा दुआबे वाला लै के आईआ। केहर सिँघ उस वेले गुआंढी हुंदा सी खत्री, कक्षत्री कहि के उस नूं रहे गाईआ । एह किसे ब्रह्मण दी वाची नहीं पत्री, ग्रह नछत्र ना वेख वखाईआ। एह ओह धार जेहड़ी लिखी गई बिना अक्खरीं, अक्खरां वाल्यां दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दयां सुणाईआ । पंज चेत कहे मैं आया देस जम्बु, जो वेद व्यास ध्यान लगाईआ। जां निगाह मारी तां गोबिन्द नज़री आवे विच तम्बु, जो पंज प्यारे रिहा बणाईआ। जे उपर तक्कां ते कैलाश उपर दिसे शम्भू, शंकर कहि के जिस नूं गाईआ। जे गोबिन्द दा साथी तक्कां जिस नूं ज़ालम कहिंदे औरंगा नहीं औरंगू पिछला कंगू, जिस काग दा लहिणा दिता चुकाईआ। ओथे होर दस्सणा क्यों अर्जन नूं तत्ती लोह बहाया चन्दू, त्रेते दा लहिणा की समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पंज चेत कहे जन भगतो सब ने देणी आपणी ज़मानत, ज़ामन पहलों लैणा बणाईआ। सब दे अंदरों शब्द दे नाल पिछली दस्सणी अमानत, जो चार जुग रखी टिकाईआ। अग्गे किस तर्हां तुसीं रहिणा सही सलामत, एह वी परदा दयां उठाईआ। अमृत रस देणा ओह निआमत, जेहड़ा तीर्थ तटां हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। मनुआ करे ना कोए बग़ावत, झगड़ा द्वैत देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र इक समझाईआ। पंज चेत कहे मैं अजे कुझ नहीं दस्सया, चार जुग दा लेखा आपणे विच छुपाईआ। जिस वक्त प्रभ भगतां दे अंदर वसिआ, मैं परदा देणा खुल्हाईआ। मैं पैहला बस्ता अजे ठप्पिआ, गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। जिस वेले भगत भगवान दुआरे टप्पया, टप्पा अगला देणा पढ़ाईआ। ओस टप्पे नाल पिछला लेखा जावे कटया, दुरमति मैल ना रहे राईआ । गुरमुख रुलणा पए ना विच घट्टया, धूढ़ी टिक्का मस्तक

❋

❋

देणा रमाईआ। किसे नूं पूजणा पए ना वट्टया, वट्टयां दे पिच्छे वट्टा सब नूं दिता लाईआ। जन भगत अणिआले तीर नाल जाए फट्टया, सुरती सुरत आप भुलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। पंज चेत कहे गुरमुखो बणना सुघड़ सुचज्जी सवाणी, सति सरूप समाईआ। आत्म परमात्म प्रभ मिले इक्को हाणी, रूप अनूप इक दरसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आदि जुगादि जिस दी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। सब दी लेखे लावे तरल जवानी, जोबन इक्को दए चढ़ाईआ। प्रेम प्यार अंदर सब नूं साहिब प्याउणा पाणी, सेवा सच कमाईआ। एह खेल दो जहानी, जहां तहां वेख वखाईआ। सच नाम दी दए निशानी, वस्त इक दृढ़ाईआ। जन भगतो तुहाडी आसा ना रहे बेगानी, धुर दे दर दए बहाईआ। सब तों अख़ीरी मंज़ल इक रुहानी, परमात्मा आत्मा आपणे नाल मिलाईआ। किसे नूं देणी पए ना कोए क़ुरबानी, करबल्यां विच ना कोए दुहाईआ। लभ्भणी पए ना जोत विच्चों पेशानी, अक्खां मीट ना कोए ध्यान लगाईआ। देणी पए ना कोए दवानी, मस्तानी मस्ती आपणी दए जणाईआ। तुहाडा प्राणपत आपणी करे मेहरवानी, प्राणी आपणे विच लए मिलाईआ। लेख मुका के दो जहानी, दोहरा आपणा रंग रंगाईआ। जिस नूं तक्कदे उपर असमानी, ओह साख्यात नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पंज चेत कहे मैनूं कुछ वहन्गी रही दस्स, कहि कहि सुणाईआ। मेरे वल वेख अक्ख, आपणा नैण उठाईआ। मेरा लहिणा की हक़, मैनूं दए जणाईआ। मेरा दूर होवे शक़, सहिँसा रहे ना राईआ। मैं चार जुग रही नठ्ठ, भज्जी वाहो दाहीआ। कलयुग अन्त अख़ीरी मेरा बाकी रिहा ना कोई हज्ज, काअबे वाले पल्लू गए छुडाईआ। मैं रोंदी फिरां जग, चार कुण्ट दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा की समझाईआ। चेत कहे मैनूं पुच्छ लैण दयो कोलों गहर गम्भीर की हुक्म देवे अख़ीर, आख़र दयां सुणाईआ। शब्द संदेस दिता धुर दे पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर दिता जणाईआ। एह वहन्गी नज़र आई सी इक कबीर, जो चोटी चढ़ के ध्यान लगाईआ। इस दे विच सब दी रखी तक़दीर, तदबीर आपणे नाल मिलाईआ। इस दे विच शरअ दी कटे ज़ंजीर, जो गुर अवतार पैगग्बरां दए फड़ाईआ। इस दे विच दूई द्वैती दा लाह ख़मीर, जो दीनां मज़हबां दए चखाईआ। इस दे विच झगड़ा रख्या अमीर ग़रीब, मानव मानव वंड वंडाईआ। इस दे विच जुग बदलण दी रखी तदबीर, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। इस दे विच रखी ओह तमहीद, जो लेखा दए समझाईआ। इस दे विच रखी ओह पाटी क़मीज़, जिस दे विच रविदास नूं दरस दिखाईआ। एस विच प्यारे रखे ओह अज़ीज़, जेहड़े आजिज़ लए बणाईआ। एस विच रखी ओह तमीज़, जो भगतां दी झोली पाईआ। इस

❋

❋

वहन्गी नूं लभ्भदा गया फ़रीद, पुट्ठे लटक्यां हथ्थ किसे ना आईआ। एसे नूं मनसूर तक्कदा रिहा नाल दीद, बिना अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। एसे विच ईद बकरीद, जो पैगग्बरां छुरी रिहा चलाईआ। एसे विच बत्ती सपारा जो लहिणा दस्से क़ुरान मज़ीद, मसला पुठ्ठा इक बणाईआ। एस दे विच ओह अशीश, जो मेहर नज़र टिकाईआ। एस वैहन्गी विच ओह बख्शीश, जो बिन क़ीमत दए वरताईआ। जिन्हां गुरमुखां ने अजे तकं केहड़ी मँगणी भीख, भिच्छया की दए वरताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। वैहन्गी कहे मैं जगत वाला नहीं वैहन्गा, झीवर कन्ध ना कोए उठाईआ। मेरे विच्चों प्रभ सब नूं वस्तू देंदा, आदि जुगादि रिहा वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बर रिहा लैंदा, निरगुण हो निरगुण अग्गे झोली डाहीआ। एस दे विच सति सच सदा बैहन्दा, जो निरगुण निरगुण निरगुण आसण लाईआ। मैं इक खेल दस्सणी की खेल होणी दिशा लहिंदा, लहिंदी दिशा पए दुहाईआ। मूसा मुहम्मद किवें खहन्दा, ईसा विच करे लड़ाईआ। बुरज हँकारी किवें ढहन्दा, जड़्ह कौण उखड़ाईआ । क्यों सब दा मुक्कण वाला पैंडा, पाँधी मंज़ल बण के आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। वहन्गी कहे मैनूं चुकणा सिँघ सुरजीत, सरजू नदी दए गवाहीआ। जिथ्थे राम ने गाया इक गीत, धुर दा राग इक सुणाईआ। राम राम नाल मिल के जां तक्कया बीस बीस, कलयुग अन्त वेख वखाईआ। ओस वेले झगड़ा प्या मन्दिर मसीत, गुरदुआर जगत दुहाईआ। ओस नूं याद आए बेर भीलणी वाले नीच, नीचों ऊँच बणाईआ। सति धर्म दी निकली चीक, कूक कूक सुणाईआ। राम ने पाणी ते मारी लीक, उँगली सज्जा हथ्थ टिकाईआ। इक ओस राम दी करो उडीक, जो घट घट रिहा समाईआ। जिस ने गोबिन्द नाल लाउणी प्रीत, प्रीतम धुरदरगाहीआ। सच चलाउणी इक रीत, बच्चयां भेंट चढ़ाईआ। अग्गे आप करे तसदीक़, शहादत अवर ना कोए रखाईआ। दूर दुराडा आ नज़दीक, पिछला अगला पन्ध चुकाईआ। सति सच नूं कर ठीक, ठाकर हो के कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । वैहन्गी कहे मैनूं चुक्कण वाला ओह जवान, जोबनवन्ता नज़री आईआ। जिस ने हुक्म कीता परवान, सीस साहिब झुकाईआ। खेल करे श्री भगवान, वस्त अमोलक दे के दान, दयावान दया कमाईआ। सेवादार बणा देवे आप फ़रमान, फ़ुरनिउँ बाहर जणाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख हरिभगत देणा इक निशान, निशाना कूड़ मिटाईआ। सब दे अंदरों गेड़ा खिचणा कूड़ अभिमान, एसे विच टिकाईआ। जन भगतो जूझणा पए ना किसे नूं विच मैदान, जगत भगत ना कोए लड़ाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द करे ना कोए अहसान, अहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ। तुहाडा पिछला क़र्ज़ा आया चुकाउण, लहिणा पिछला झोली पाईआ। एह कोई भड़भूंजिआं वाली

❋

❋

नहीं दुकान, चने भुन्न ना विच टिकाईआ। एह वहन्गी नहीं अबिनाशी करते दा ओह निशान, जिस नाल साचा तोल तुलाईआ। एस दा लेखा पूरा दस्सणा जिस वेले पंझी इक्की दा आया विच दरम्यान, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। एस वहन्गी ने कहिणा किस तर्हां सृष्टी विच होवे घमसाण, घुंमण घेर विच लोकाईआ । झुके ज़िमीं असमान, सुणे धुर फ़रमान, संदेसे सधरां वाले सुणाईआ। पंज चेत कहे जन भगतो तुहाडे उत्ते इक दा मालक इक होए मेहरवान, पंज दस पंझी त्रै दा त्रैगुण अतीता लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म वरताईआ। पंज चेत कहे भगत दवारिउँ इक्ठे तुरने इक्की, एकँकार सब नूं नज़री आईआ। तुरन लग्गिआं इक शब्द लिखाउणी चिठ्ठी, जेहड़ी गीता लिखदयां कृष्ण अर्जन तों लई छुपाईआ। ओस दी रस धार ढाई अक्खरां विच लिखी, बारां अक्खर सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जिस विच सृष्टी जाए जित्ती, समझ आ जावे मिती, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जेहड़ी धार अजे नहीं लिखी, अलिफ़ वंड ना कोए वंडाईआ। किसे मंज़ल उत्ते दिसदी नहीं टिकी, टिकटिकी ला के वेखे लोकाईआ। ओह उस दुआरे सुट्टी, जिथों सके ना कोए बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। पंज चेत कहे धुर दा हुक्म होणा अणहोणा, चार वेद समझ ना आईआ। इक कलमा दस्सणा अगम्मी सोहणा, हज़रतां तों परे कर पढ़ाईआ। इक दस्सणा ओह लोइणा, जो लोइणा तीजे नेत्र तों परे परे दरसाईआ। इक दस्सणा ओह वछाउणा, जिस सेज उत्ते सोभावन्त सोभा पाईआ। इक समझाउणा अगम्मी गाउणा, जेहड़ा राग गुर अवतार पैगग्बरां सचखण्ड आउण तों पैहलां सचखण्ड दुआरे गुर अवतार पैगग्बरां दए सुणाईआ। ओसे राग दा सुहाग वैराग विच लोकमात विच गाउणा, जिस नूं शब्द नाद बाणी कहि के दुनी रहे सुणाईआ। एह अक्खरां वाली बाणी बच्चया नूं पर्चाउणा, प्रभ दा भेद इस तों परे जिथ्थे जोत इक्को हरे, निरगुण निराकार निंरकार सोभा पाईआ। जेहड़ा अक्खरां दी विद्या पढ़े, ओह सन्त सचखण्ड कदे ना वड़े, ओह थल्ले दा थल्ले अड़े, मंज़ल हकीकी मूल ना चढ़े सच दुआर वड़े ना घरे, घराना नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां नूं आप आपे घल्ले, उन्हां दे नाम बन्न्हे पल्ले, किसे दे हुक्म दे रहन्दे नहीं थल्ले, जो आया सो आपणा नाम सुणाईआ। जद गुर अवतार पैगग्बर आवे तां प्रभ भेजे इकल्ले इकल्ले, साधां वांगूं मण्डलीआं ना दए लगाईआ। कोटां विच्चों जिन्हां नूं नाम ख़ुमारी दे के कर लए झल्ले, झलक आपणी अंदर दए वखाईआ। उहनां ने ओस प्रभू दे चरण कँवल सिँघासण मल्ले, तक्की ओट बेपरवाहीआ। जन भगतों सदी चौधवीं जेहड़ा बच गया कलयुग दे कूड़े हल्ले, ओस दा लेखा धुर दा नज़री आईआ। कूड़ क़ज़ा किसे तों ना टले, टिल्लआं वाले देण गवाहीआ। बिन भगतां दीपक जोत किसे ना बले, बलधारी

❋

❋

रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निराकार निरँकार आपे उपर आपे थल्ले, आपे लख चुरासी काया वस्से महल्ले, आपे लेखा जाणे जले थले, महबूब मुहब्बत विच आपणी कार कमाईआ।