पुस्तकालयभाग २१

५ चेत शहिनशाही सम्मत ४ हरिभगत दुआर जेठूवाल

मुक्दसे जिवल इलहा अजूने नबो नाज़िज़ते हज़ी उलज़वानो कनज़जीके नूरे तनहा पैगग्बरो वसीके रसूले दुआ मुहम्मदे अक़ीदे वाहिदे ख़ुदा क़दम बोसी दरे मुखद लेज़ीहा जानिस्तो दानिस्तो काबूले क़ज़ा हज़रते हाज़र वज़रते कासर नज़रते अनासर कलुजते, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साइले सवा अहले दुआ मुहले मबा ज़ाहिले नवा काइले अक़ीदा दीवाने दरस दीदा अमामे ईदा पैग़ामे तमहीदा सदरे पेचीदा चे ज़िकवन ताअना कुरसे अरशे आहला फ़र्शे घाला दरसे आमाला कायनाते नवाला नबीउल नबा रबीउल अज़ा मनसफ़े ख़ुदा अनहरफ़े दुआ यक्कतरफ़े यूया पैगग्बरे पिसत नूरे इसत ज़हूरे चिसत रसूले फ़रिसत ख़ुदाए गृहस्त तोबा बहिश्त किशर्ते मशूते ताने मिस्तत मुहम्मदे नवाने क़ुराने अफ़साने जिस्मे क़ुरबाने इस्मे नहाने नैगुलज़ी नाखिलज़ी ख़ताबे नसज़दा अदाबे नामसयदे महिराबे नासहिरा सहिराबे नाकिनज़ने नाआबे ना दस्ते रबाबे ना गोशे ना काअबे गदागर गोज़िशता ना पैगग्बरां कलमा ना पैग़ामे फ़रिश्ता हुक्मे हज़ूर दीदा दानिस्ता मुहम्मदे क़बूल लेखा गुज़िशता अगला लेखा फ़ज़ूल हुक्मी फ़ाशिसता अलाही असूल माअकूल आहिस्ता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, क़ुदरते क़ादर क़ादरे पैगग्बर पैगग्बरां रसूल रसू इल इलाह नबी नबीउल नवाह वाहिदे ख़ुदा मुहम्मदे सदा आख़रे दुआ कासरे नवा नाकदमो काज़िसत तलाके बहिश्त ना ख़ाके इश्क ना इत्तफाके अलज़ी महिज़ूके इष्ट ना एक एक एक बेपरवाहीआ। मुहम्मद कहे तेरी पिछली खेल पुराणी, प्रभ पूरन नज़री आईआ। तेरी अक्खरां वाली बाणी, कलमयां वाली पढ़ाईआ। तेरी रूह वाली रुहानी, रहमत बेपरवाहीआ। तेरी नज़रे नज़र रहमानी, करमे कर्म कमाईआ। तेरी मक़बरिआं वाली निशानी, हौक्यां विच अज़ांईआ। तेरी करबल्यां वाली क़ुरबानी, दरदां वाली वड्याईआ। ऐ मेरे ख़ुदा मैं मांगां दुआ बिन तेरे मुहम्मद अहिमद सारे दिसन फ़ानी, जिस्मानी नज़र कोए ना आईआ। मेरी हरफ़ां वाली बिआनी, सदी चौधवीं तुग्यानी, कायनात दिसे बेगानी, दर दुआर ना कोए सहाईआ। मेरा लहिणा चुका जो किसे लेखा नहीं क़लम कानी, करबले दा लेखा आबे दा पाणी, अली दा लहिणा ज़ोरू जुआनी, कलमे दा कहिणा तेरी मेहरवानी, सदीआं दा देणा अगली निशानी, जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, आपणा रंग इक वखाईआ। मुहम्मद कहे जल्वागर तेरा ताबिआदार, तबीब नज़र कोए ना आईआ। हज़ूर हाज़र होया दरबार, दर इक्को नज़री आईआ। गुज़िशता अर्ज़ दयां गुज़ार, गोशे नोशे ख़ाना बदोषे सीस निवाईआ। तेरा तल्बे इक़रार, वायदा वहिद पूर कराईआ। मकरूज़ दा मकरूज़ क़र्ज़दार, क़रज़े दा क़र्ज़ा देणा चुकाईआ। कलमे दा कलमा उह देणा सिखाल, जिस दा लेख ना कोए बणाईआ। जिस नाल बदल जाए ज़माना हाल, मुसतकबिल आपणा रूप वटाईआ। इक्को वार दस्स आप अहिवाल, दीन दयाल होणा आप सहाईआ। अज्ज दी रात मेरा मन्नी इक सवाल, जो फ़िकरिआं तों बाहर देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा वखाईआ। मुहम्मद कहे तेरे नूरी जल्वे दा इजलास, मुशतरी चारों तबक दयां कराईआ। तेरा हुक्म खेल ख़ास, ख़ाहिश पैगग्बरां पूर कराईआ। तेरे दरे दरबार सानूं पूरा विश्वास, क्यों तेरा विशा इक्को नज़री आईआ। इक रात नूं ज़रूर पाणी दा मँगां ग्लास, मुहम्मद साह साह रिहा सुणाईआ। ओस वक्त ईसा नूं ख़बर करनी वक्त यारां दा पूरा उत्ते होणा कलाक, कला इक्को देणी वखाईआ। वायदे नाल उम्मत नूं लिख के दे दईए तलाक, किताब उत्ते हरफ़ लिखाईआ। चौदां सदीआं बणे रहे चलाक, शरअ हुक्म वरताईआ। साथों होया कोई ना पाक, पाकीज़ा नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट उडी ख़ाक, कायनात रही कुरलाईआ। धुर दी समझे कोई ना बात, बातन परदा कोए ना लाहीआ। अन्त अख़ीरी तैनूं देणा आख, आख़र देणा जणाईआ। तेरी सृष्टी तेरी कायनात, तेरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। असीं हो जाणा आज़ाद, पल्लू लैणा छुडाईआ। सब नूं साफ़ दे देणा जवाब, हुक्म धुर दी धार अलाहीआ। बिना तेरे दूजा रहे ना कोई अहबाब, मित्र प्यारा ना कोए अख्वाईआ। ऐ ख़ुदा जेहड़े भुन्न के खांदे कबाब, क़बरां विच देणी सज़ाईआ। तेरे क़दमां विच इक अदाब, सीस जगदीश इक निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाईआ। मुहम्मद कहे मेरे ख़ुदा कुछ याद कर कौल, कँवल दयां जणाईआ। तेरा वायदा जिस वेले आवां उपर धौल, धरनी उत्ते फेरा पाईआ। सृष्टी नाल मारां रोल, भुलेखे विच ख़ुदाईआ। उन्हां वसां कोल, जो अन्तर मेरा कलमा गाईआ। मुहम्मद कहे याद कर मैं ओस वेले मेहन्दी दिती सी घोल, मख़ौल नाल तेरे हथ्थां दिती लगाईआ। तूं ओसे वेले मेरे अंदर वजा दिता ढोल, डंका इक खड़काईआ। अंदर वड़ के पिउँ बोल, होका हक़ सुणाईआ। संदेसा दिता अनमोल, फ़रमाना धुरदरगाहीआ। मुहम्मद जिस वेले भगतां सूफ़ीआं दे आया कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सति सच दा तोलां तोल, कंडा आपणे हथ्थ उठाईआ। धर्म दुआरा देवां खोल्ह, ख़ालक ख़लक इक रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ। ख़ुदा कहे मुहम्मद तेरी मैहन्दी सोहणा

❋

❋

रंग, रंग रतड़ी सोभा पाईआ। जाह कलमे वाल्लयो सारे करोगे जंग, झगड़यां विच दुहाईआ । घोड़यां दे कसो तंग, भज्जो वाहो दाहीआ। खाणा पीणा मिले लंङे डंग, सुख दी सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। मेरे कोल अनोखा वक्खरा ढंग, पैगग्बरां तों बाद गुरु देवां प्रगटाईआ। सब नूं कर के खण्ड खण्ड, खण्डा दयां चमकाईआ। फिर सब नूं दे के कंड, करवट दयां बदलाईआ। भगतां दे हो के संग, साचा संग निभाईआ। प्रकाश दे के नूरी चन्द, चन्द दयां चमकाईआ। आसा मनसा पूरी करके उमँग, तृष्ना दयां मिटाईआ। गुरमुखां चाढ़्हां उह रंग, मुहम्मद जेहड़ा रंग मेरी भेंट कराईआ। एस दे नाल इक मौली दा होवे तन्द, जो ख़ुद ख़ुदा नबीआं नूं मुशरफ़ हो के दए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। ख़ुदा कहे एह मेहन्दी घोल घोली, रंग सोहणा रही वखाईआ। मुहम्मदा जिस वेले मैं चार जुग दे कलमयां दी बदल दित्ती बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। ओस वेले खेल करना आपणा उपर धौली, धरनी धरत धवल वड्याईआ । गुरमुखां कोलों कराउणी एहदी बौहणी, गुरमुख गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। ओथे उड के आ गई इक काँ कौणी, कांए कांए कर सुणाईआ। ऐ ख़ुदा, साडी आशा एस मेहन्दी दे विच पाउणी, बिना मैहन्दी अमाम तों लेखा सके ना कोए मुकाईआ। क्यों एसे तर्हां दुनियां दी अन्तर वासना असां रवाउणी, कूड़ विश्टा मुख सब दे देणा धराईआ । तेरी तुक किसे ना गाउणी, कलमयां वाले करन लड़ाईआ। ख़ुदा किहा एह वी खेल चार जुग दी परौहणी, फिर नज़र कोए ना आईआ। मैं नवीं धार चलाउणी, चलत करां लोकाईआ। सच आवाज़ इक सुणाउणी, सुत्यां लैणा उठाईआ। साची नगरी इक वखाउणी, भगत दुआर वज्जे वधाईआ। जिथ्थे सच प्यारयां दी मजलस बहाउणी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ओथे एस मैहन्दी नाल ओस गुरमुख आपणी आसा छुहाउणी, जिस नूं शहिनशाह देवे वड्याईआ। पंजां कलमयां नाल जिस ने कलमे वाल्यां दी खेल मिटाउणी, पिछला लेख मुकाईआ। ओस दे पंजे उत्ते पंज धार लगाउणी, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। मुहम्मद किहा कवण वेला होए कायनात, क़ादर क़ुदरत दे जणाईआ। पुरख अकाल वेख आपणी लुगात, बिन अक्खरां तों लिखी होई अबादत विच्चों दित्ता सुणाईआ। मुहम्मद सम्मत शहिनशाही चार, चौथे जुग दी पंचम चेत रात, रुतड़ी आपणा रंग रंगाईआ। ओस दिन तों सब दी हो जाणी वफ़ात, फ़ातिहा पढ़ के लेखा दए मुकाईआ। मुहम्मद ओसे वेले इक कुंनी लै आया जिस नूं कहिंदे परात, पुरातन हाल सुणाईआ। कुछ इस विच दे दात, दाते तेरी वड वड्याईआ। परवरदिगार इक उँगल नाल धरती उत्तों छुहाई ख़ाक, उह ख़ाक सवा सेर वज़न बणाईआ। परवरदिगार मार के चांट, मुहम्मद दिता दृढ़ाईआ। ओह वेख सदी चौधवीं

❋

❋

दी वाट, पीरां दा पीर पैगग्बरां दा पैगग्बर आपणा वेस वटाईआ। मुहम्मद तक्कया हैरान होया एह की वेखी बात, की परदा दिता उठाईआ। जां समझया भगतां दी नज़री आई जमात, धुर दे प्रेमी बैठे सोभा पाईआ। जिन्हां दे कोल उह खाज, जिहनूं खा खा शुकर मनाईआ। जगत तृष्ना मेट के कूड़ा राज, राजा इक्को वेख वखाईआ। जिस दे सीस सोहे ताज, तख्त निवासी धुरदरगाहीआ। ओस सवा सेर दा भेव खुलाउणा आज, अज्ज दी रात वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। मुहम्मद छेती नाल कर अदाब, सर दिता झुकाईआ। तेरा लेखा लिखां विच किस किताब, अक्खर कवण बणाईआ। अग्गों कोरा मिल्या जवाब, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद एह लेखा फेर दस्सां जिस वेले सदी चौधवीं भगत दवारिउँ भगतां दी नाल लै के निकलां बरात, सोहणी आपणी खेल खिलाईआ। इक्को इष्ट ते इक्को होए जमात, इस्म इक्को नज़री आईआ। जिन्हां दा झगड़ा नहीं कोई माटी ख़ाकी लाश, लक्षमण सीता राम ना कोए दुहाईआ। ओस वेले लेखा दस्सां आप, आपणा भेव चुकाईआ। मुहम्मद निगाह मारी दो इक दा साथ, इक्की इक्की इक्की सोभा पाईआ। मुहम्मद जोड़ के हाथ, क़दम सीस टिकाईआ। परवरदिगार किहा ओह वेख आपणी मुकी वाट, पैंडा रिहा ना राईआ। अग्गे हुक्म इक्को पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। मुहम्मद कहे भगतन बरात किस बिध होए रवाना, रवानगी कवण रखाईआ। परवरदिगार किहा तूं ख़बर करीं ज़िमीं असमानां, चौदां तबक डंक वजाईआ। मैं सारी दुनियां नूं कर बेगाना, आपणा पासा लैणा बदलाईआ। साचे भगतां कर परवाना, अग्गे आपणा संग रखाईआ। हरिजन रहे ना कोए बेगाना, बग़लगीर लवां बणाईआ। गुरमुख दे हथ्थ नूं पंज पंज दा होवे निशाना, निशाने पिछले दयां मिटाईआ। फेर निक्कलां बण मस्ताना, मस्ती आपणी इक वखाईआ। सच प्रेम दा पी पैमाना, लबरेज़ ना कोए रखाईआ। सब दा पिछला मेट के ख़ाना, ख़ानाबदोश देणे कराईआ। एह प्रभ दा वेख्यो बहाना, किस बिध आपणी कार कमाईआ। पिछल्यां नालों तोड़ याराना, अग्गे आपणे लए उपजाईआ। एह कोई दीनां वाला नहीं अफ्साना, क़ुरानां वाली ना कोए पढ़ाईआ। उह मर्दां दा इक मर्दाना, मुद्दतां दा मालक वेख वखाईआ । जिस नूं झुकण ज़िमीं असमानां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। ओह वेखो सूफ़ी मस्त फ़कीर, फिकरे रिहा सुणाईआ। कवण शरअ दे पाए ज़ंजीर, शरीअत झगड़ा कवण गवाईआ। भज्जा आएयों क्यों कबीर, मैनूं दे समझाईआ। कबीर कहे मैं हो गया उत्ते दिलगीर, मेरी धीर ना कोए धराईआ । जां मैं तक्कया अमामां दा अमाम, जिस दी वक्खरी सब तों तस्वीर, तसबी माला लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा लेखा

❋

❋

शाह हकीर, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। पैगग्बर कहिण किथ्थे बण गया मस्त दीवाना, आपणा खेल खिलाईआ। जिस ने सब नूं कीता बेगाना, बेपरवाह बेपरवाहीआ। पुठ्ठा सिध्धा करे दो जहानां, आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा शब्दी राग तराना, चौतरफ़ आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा महल अटल आलीशाना, आलीशान दरगाह साची सोभा पाईआ। ओस दे क़दम क़दम क़ुरबाना, सीस सीस भेंट कराईआ। रहमत दा रहमाना, शाह पातशाह सच्चा सुल्ताना, महबूब इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार कमाईआ। पैगग्बर कहिण वेखो हो गया झल्ला, सुध रही ना राईआ। जिस नूं कहिंदे नूरी अल्ला, आलम दा मालक बेपरवाहीआ। सब दा छोड़ के पल्ला, भज्जिआ वाहो दाहीआ। जां तक्कीए इक इकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। फिर वेख्या भगतां दे विच रला, रल मिल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। पैगग्बर कहिण सजदा करीए झुक, सीस ना कोए उठाईआ। जे साडी समझ आ गई इक तुक, तुरत लए मिलाईआ। साडा लेखा रिहा मुक, मुकम्मल हुक्म सुणाईआ। भगतां नूं दे के सब कुछ, ख़ाली सब नूं दिता कराईआ। मुहम्मद कहे मैं हैरान हो गया जिस ने वारे आपणे सुत, ओस नूं आपणे नाल मिलाईआ। लुकीए केहड़ी गुट्ठ, राह नज़र कोए ना आईआ। अज्ज तों साडा दीन दुनी दा लहिणा देणा गया छुट, छुट्टी दो जहान कराईआ। अग्गे वास्ते इक पवरदिगार दा धुर हुक्म सब ने लैणा पुच्छ, आपणी पुच्छ ना कोए पुआईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान कर नहीं सके कुछ, बलहीण रहे कुरलाईआ। हुण इक आप रहिणा ते इक ओस दा शब्द दुलारा रहिणा सुत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सब दे नाल शब्दी धार जाणा जुट्ट, धर्म दी धार इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करन चलया ख़ुश, ख़ुशीआं विच आपणा भेव खुल्हाईआ।

५ चेत शहिनशाही सम्मत चार ज्ञानी गुरमुख सिँघ दे घर तों बाहर लिख्त होई भलाईपुर

दोवें हथ्थ कहिण साडी दुहाई, दो जहान कूक सुणाईआ। तेरा खेल बेपरवाही, पीर पैगग्बर गुर अवतार वेखण चाँईं चाँईंआ। नाम संदेसा मिले थाउँ थाईं, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। तूं परवरदिगार करनहार हक़ निआईं, अदल अदालत इक वखाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेला करना चाँईं चाँईं, गलवकड़ी दोहां इक्को रूप बणाईआ। तत्तां वाली छड जाए लोकाई, मुहब्बत तेरी इक प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ।

❋

❋

दोवें हथ्थ कहिण आत्मा परमात्मा सांझी पा लै जफ्फी, जफ़ाकश तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे नफ़ी, नफ़ा आपणे नाम दा दे वरताईआ। कूड़ी कल्पना रहे ना कफ़ी, कफ्न दा झगड़ा देणा चुकाईआ। जेहड़ी तेरी सच दुआरे बस्ती बसी, घर ओहो देणा समझाईआ। जिस विच लख चुरासी फसी, जगत ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। नस्सणा नहीं देणा हथ्थो हथ्थी, मेहर नज़र उठाईआ । जेहड़ी कलमे तों पैहलां मुहम्मद ने पढ़ी पट्टी, बिना अलिफ़ ये समझाईआ। तेरे प्रेम दी धार मौली अट्टी, इट्टां पत्थरां दा खै्हड़ा दिता छुडाईआ। उस दा लेखा करदे नटी, नटूए नाम हुक्म वरताईआ। अग्गे दो जहान तेरी कथा कहाणी मिले सची, गुर अवतार पैगग्बर सके ना कोए बदलाईआ। तेरी रीती सति सतिवादी सब तों अच्छी, अच्छी तर्हां देणी दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल देणा वखाईआ। हथ्थ कहिण एह नाता जुढ़या पंझी, प्रकृतीआं देण दुहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल भगतां दी आत्म सेज सुहाउणी धुर दी मंजी, सिँघासण इक्को इक वड्याईआ। जिथ्थे ना कोई रोग सोग चिन्ता ग़म रंजी, रंजश अंदरों देणी कढ्ढाईआ। दीन मज़हब दी रहे ना कोए पाबन्दी, शरअ विच बंधन ना कोए रखाईआ। गुरमुखां निज नेत्र अक्ख मूल रहे ना अन्धी, अज्ञान अन्धेरा देणा मिटाईआ। गोबिन्द दी लिख्त पुरख अकाल दी सन्धी, संध्या तों देणा बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हथ्थ कहिण साडी सिध्धी वेख उँगल, इशारा धुर दा नज़री आईआ। घट निवासी रहे कोई ना गुंझल, परदा भेव देणा मिटाईआ। तैनूं रहिण नहीं देणा नैण मूदन, लुक लुक के वक्त लँघाईआ। तेरे भगत सुहेले चारों कुण्ट तैनूं पूजण, मिल मिल वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआरा इक्को इक सुहाईआ।