५ चेत शहिनशाही सम्मत ४ ज्ञानी गुरमुख सिँघ दे गृह पिंड भलाई पुर
गुरमुख दवारिउँ बण के जाणा गुरमुख, गुर सतिगुर दया कमाईआ। हरिसंगत विच रहे कोई ना दु:ख, द्वैत अंदरों देणी कढ्ढाईआ। प्रेम प्यार दी लै के जाणा सुच्च, संजम इक्को इक दरसाईआ। बिना धर्म तों पल्ले नहीं किसे दे कुछ, ख़ाली दिसे जगत लोकाईआ। पुरख अकाल दे जन भगत सुहेले बणयों सुत, अपराधी रहिण कोए ना पाईआ। लेखे ला के जाणे काया बुत, बुतख़ाने कर सफ़ाईआ। तुहाडी प्रीत जावे ना टुट्ट, टुटयां गंढ्ढ पुआईआ। सब दा आवण जावण जाए छुट, लख चुरासी गेड़ रहे ना राईआ। अन्तर आत्म परमात्म उपजावे साचा सुख, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रस चखाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। गुरमुख दुआरे बण के जाणा सज्जण मीत, हरिसंगत वैरी रहिण कोए ना पाईआ । चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सांझी कर प्रीत, प्रीतम इक्को राह रिहा वखाईआ। सब ने अंदरों निर्मल करनी मन कल्पणा नीत, बुध्ध बबेक लैणी कराईआ। इक्को पुरख अकाला दीन दयाला वस्से सब दे चीत, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाउणा गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर दए समझाईआ। लेखा चुक्क जाए मन्दिर मसीत, काया काअबे वज्जे वधाईआ। तुहाडे अन्तर निरंतर हरि करता वस्से वीच, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। हउमे रहे ऊँच ना नीच, राउ रंक ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। गुरमुख दुआरे बण के जाणा धुर दे सज्जण, हरि साजण इक प्रनाईआ। सच प्रीती धूढ़ी लै के जाणा मजन, दुरमति मैल धुआईआ। निज नेत्र नाम निधाना पा के जाणा अञ्जन, नेत्र अक्ख प्रतख कर रुशनाईआ। जो साहिब सतिगुर सन्त सुहेले आया लभ्भण, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सो तुहाडा धर्म दा वेखण लग्गा लग्न, लग मातर रहिण कोए ना पाईआ। त्रैगुण माया बुझावण आया अगन, अगनी तत ना कोए तपाईआ। सच दुआरे कर के मग्न, मगरला लेखा दए मुकाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगग्बर करदे गए यतन, जुग चौकड़ी आपणी सेव कमाईआ। उह वखावणहारा इक्को पतण, पत्रका सब दी फोल फुलाईआ। जन भगतो तुहाडी लज्जया आया रखण, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। गुरमुख दुआर क्यों होया इक्ठ, सहज नाल समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस वेले आवण नठ, बण के पाँधी राहीआ। उह आपणी वस्त नाल ल्या के सब कुछ मिलाउण हथ्थ, हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ। एह कथा कहाणी अकथ, रसना कहि सके ना राईआ । सब दा लेखा पूरा करना जिस वेले होए सवा अठ्ठ, अठ्ठ दस वंड ना कोए वंडाईआ। सब ने पिछला ख्याल घर दा देणा छड्ड, अज्ज दी रात निगाह ना कोए बदलाईआ। इक्को अन्तर ढोला लैणा रट, चलदयां फिरदयां आपणा राग सुणाईआ। पिछला झगड़ा द्वैत दी ढाउणी हंगता वाली वट्ट, वटना नाम दा दए लगाईआ। इक संदेसा नर नरेशा चार जुग दा सांझा दए दस्स, दह दिशा तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। गुरमुख धार कहे सुण लओ साची सिख्या, साहिब सच दृढ़ाईआ। जेहड़ा लेख सदा अनलिख्या, उस दा परदा दए उठाईआ। जेहड़ी सृष्टी समझदे मिथ्या, मिथ्या जगत लोकाईआ। उन्हां गुर अवतार पैगग्बरां दी दस्सणी पिछली इच्छआ, निरिच्छत आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक वखाईआ। गुरमुख कहे इक बेनन्ती करे कबीर, काअबे तों परे दुहाईआ। जन भगतो
❋
❋
अज्ज दी रात कोई ना समझयो आपणा सरीर, सरीर तत ना कोए वड्याईआ। आत्मा बन्न्हणी नाल ओस ज़ंजीर, जिथों शरअ ना कोए तुड़ाईआ। ज़ात पात दीन मज़हब दा कढ्ढके जाणा ख़मीर, ख़ालस आपणा आप बणाईआ। अग्गे भगतां दा काया मन्दिर करना ताअमीर, आपणी हथ्थीं नींह रखाईआ। जिस नूं दुनियां कहे तक़दीर, उस दी तदबीर देणी दृढ़ाईआ। जिस दे नाल बदले ज़मीर, ज़र्रे ज़र्रे करे रुशनाईआ । उह इक्को नुक्ता दस्सणा अख़ीर, आखर परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। कबीर कहे रात नूं बैठण लग्गे चारे इक्ठे करयो अंगूठे, अंगूठा अंगूठे उत्ते टिकाईआ। फिर ख़ैर पए तुहाडे ठूठे, ठुमरी दए सुणाईआ। जिस सारे कर दिते झूठे, बच्या रहिण कोए ना पाईआ। तत रहिण नहीं दिते पंज भूते, ख़ाकी ख़ाक विच मिलाईआ। डंके वजदे रहिण ना देवे गली कूचे, कोना कोना फोल फुलाईआ। जन भगतो तुसीं ओस प्रभू दे बूटे, जो मालक माली धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा माण दए वड्याईआ। चारे अंगूठे इक दूजे नूं लग्गण, सोहणा वक्त सुहाईआ। नेत्रमीट होवन मग्न, इक्की मिन्ट अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जो तुहानूं आया सद्दण, सद्दे घर घर दए सुणाईआ । इक्की मिन्टां विच कोई हिसाब किताब लेखा कर के आवे विच अदन, अद्धो अद्ध वखाईआ। जिस ने गुर अवतारां पैगग्बरां नूं दिता बदन, उह बदली सब दी रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दी महूर्रत वेख लग्न, सूरत सच दी दए जणाईआ।
पंज चेत कहे चार जुग दी मिटण लग्गी समाधी, समां प्रभ रिहा बदलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ·षीआं मुनीआं वाली वादी, वायदे नाल पूर कराईआ। सच संदेसा देवे धुर दा नादी, हरि करता बेपरवाहीआ । नाम निधान सुणाए शब्द अनरागी, ताल तलवाड़ा इक वजाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ख़तम करे बाज़ी, बाज़ां वाला दए गवाहीआ। मुहम्मद दा दुलदुल शब्द अगम्मा ताजी, ताजना वेखे थाउँ थाईंआ। झगड़ा रहे ना किसे निमाज़ी, निवाज़श सब दी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। पंज चेत कहे पिछली वेखे साधना साध, हरि करता बेपरवाहीआ। किस बिध भगत सुहेले होण विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। किस बिध हरि करता देवे आपणी दात, दाता दानी दया कमाईआ। सति धर्म दी लेखे लावे रात, भिन्नड़ी रैण वज्जे वधाईआ। गुरमुखां पूरी करे ख़ाहिश, तृष्ना तृप्त कराईआ। सच दुआरे वखा रास, गोपी काहन इक दरसाईआ। जो रचना रचे आदि, जुग जुग
❋
❋
वेस वटाईआ। सो कलयुग कूड़ी क्रिया करे बरबाद, माया ममता मोह मिटाईआ। सतिजुग साची साजना साज, सन्त सुहेले लए उठाईआ । आत्म परमात्म रच के काज, नाता निरगुण नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच समाधी इक समझाईआ। सच समाधी वेखो आ के गुर अवतार पैगग्बर पीर, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर नाल मिलाईआ। भगत सुहेला दिसे ना कोई दिलगीर, काया मन्दिर अंदर वज्जदी दिसे वधाईआ। चारों कुण्ट भज्जा फिरे कबीर, सेवक हो के वाहो दाहीआ। धन्न वड्याई पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जिस ने सब दे कटे शरअ ज़ंजीर, मज़हब दी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को पढ़ हक़ तकबीर, तदबीर दिती सुणाईआ। जन भगत मंज़ल चोटी चाढ़्ह अख़ीर, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। झगड़ा मुका के शाह हकीर, आहला अदना होए सहाईआ। निरगुण धार दस्स तस्वीर, तसबी माला मणके तों झगड़ा दिता मुकाईआ। अंदर वड़ बदल ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर करी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। चेत कहे गुर अवतार पैगग्बर आ गए नेड़े, आपणा पन्ध मुकाईआ। भगत दुआर सुहा के खेड़े, खिड़की अंदरों दए खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी विछड़े जेहड़े, सारे बैठे ध्यान लगाईआ। परम पुरख दे चढ़ गए बेड़े, खेवट खेटा इक्को नज़री आईआ। इक्को रंग रंगा के रुत सुहाए सञ्ज सवेरे, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच करे मेहरे, निगाहबान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्ची रंगण रंग रंगाईआ । पंज चेत कहे गुर अवतार पैगग्बरो वेखो आपणा पिछला वरका वरका, बिन अक्खर वेख वखाईआ। ओस दी ख़ैर ओसे दा सदका, बीख़ैर इक्को नूर अलाहीआ। जो निरगुण धार हो के परता, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा लेखा उत्ते अर्शा, अर्शी प्रीतम वेस वटाईआ। सो भाग लगाए धरनी धरत धौल फ़र्शा, निरवैर खेल खिलाईआ । जन भगतां दा देवण आया क़र्ज़ा, मक़रूज़ हो के वेख वखाईआ। आत्म परमात्म सांझी कर के गर्ज़ा, आशा मनसा मनसा आशा आपणे विच समाईआ। सन्त सुहेला बण के बरदा, दर दरवेश वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण भगत जन हो गए सन्ुन मुन्न, मन का मोह मिटाईआ। अन्तर इक प्रेम दी धुन, धुन आत्मक वज्जे वधाईआ। बाकी रिहा कोए ना मुन, मुनीश्र नज़र कोए ना आईआ। चुरासी विच्चों पुरख अकाल दीन दयाल लए चुण, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। नाम संदेसा दे के फ़ुन, फ़ुरनिआं विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सच दुआर दे के गुण, औगुण डेरा दिता ढाहीआ। एकँकार बणा के आपणी कुल, कुल मालक होए सहाईआ। नाम भण्डारा दे अनमुल्ल, क़ीमत करता कोए ना लाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो भगत दुआर दी वेख लओ चुल्ह, चार जुग ना कोए तपाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बर फिरन चार चुफेरे, चारों कुण्ट चाँईं चाँईंआ। वेखो पुरख अकाल करे मेहरे, मेहरवान दया कमाईआ। चार वरन चढ़न बेड़े, नईआ नौका इक सुहाईआ। साचे भगत दे आ गए खेड़े, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। जिथ्थे दीन मज़हब दे रहिणे नहीं झेड़े, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। गुर गोबिन्द लाउणे डेरे, डंडावत इक्को रिहा समझाईआ । शब्द धार सिँघ शेरे, भबक पुरख अकाल समझाईआ। लख चुरासी गेड़ गेड़े, जुग चौकड़ी आप भुआईआ। सतिजुग आउँदा अग्गे नेड़े, कलयुग कूड़ा दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण पंज चेत की दस्सी कथा, कहाणी समझ कोए ना आईआ। असीं जाणीए सच यथार्थ यथा, यदी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। साडे कोल अगम्मी अक्खा, बिन नैणां नैण रुशनाईआ। एह खेल प्रभू दा सच्चा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जुग चौकड़ी लेखा दिसदा कच्चा, कल्लर कंध दुहाईआ। एथे भगत भगवान दा जुढ़या मथ्था, मस्तक नूुर होवे रुशनाईआ। शब्दी धार गोबिन्द भथ्था, कन्धे कंध उठाईआ। लेखा जाण के तत अठ्ठा, त्रै पंज खोज खुजाईआ। सच दुआर खोल्ह के हट्टा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। दूई द्वैत मेट के फट्टा, नाम पट्टी इक बंधाईआ। एह खेल पुरख समर्था, हरि करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण सब दे इक्ठे होए अंगूठे चार, चार जुग दा पन्ध मुकाईआ। साडा रिहा ना कोई अख्त्यार, बेअख्त्यार दिसी लोकाईआ। पैरां नाल छुहण वाले छूह गए आपणी धार, धार धर्म बदलाईआ। दोहां तों हो गए चार, चार कुण्ट दुहाईआ । एह लेखा असीं समझा ना सके विच संसार, संसारी भण्डारी भेव कोए ना पाईआ। खेल करदे गए वारो वार, वारता जगत विच वड्याईआ। एह सब तों वक्खरा विवहार, रिषी मुनी समझ किसे ना आईआ। एह मंज़ल उह दुष्वार, जो बिना पुरख अकाल चढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण समाधी एहो सुध, जो विष्न ब्रह्मा शिव लगाईआ। एसे दी नकल कीती बुध, बुद्धी आपणी लई बदलाईआ। एहो नानक भेव रख्या गुझ, परदा ना किसे उठाईआ । एहो खेल कीती हेंम कुण्ट, दुष्ट दमन ध्यान लगाईआ। एहो धार नैणां देवी कीती लुक, गोबिन्द आपणी कार कमाईआ। एसे धार विच्चों निकले ओह तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जन्म दा लेखा पूर कराईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण एह समाधी किसे ना लभ्भी, सारे शास्त्र देण दुहाईआ। हथ्थ ना आवे कँवल नभी, कँवल कँवला मुख भुआईआ। गुर अवतार पैगग्बर किसे ना बद्धी, बन्दना सिख्या ना कोए दृढ़ाईआ।
❋
❋
हथ्थ ना आवे पैगग्बरां वाली गद्दी, वदी सुदी ना कोए समझाईआ । कलयुग अन्त अख़ीरी सदी, सद्दा धुर दा रही सुणाईआ। चारों कुण्ट होई बदी, बद सके ना कोए लुकाईआ। मोह विकार दी वहे नदी, कलयुग जीवां रही रुड़्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी बद्धी डग्गी, डग्गा काया अंदर खड़काईआ। ममता मोह मार के अड्डी, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। खेल वेखणा प्रभ ने आपणी सदी, सद्दे सब नूं दए सुणाईआ। एह वक्त सुहञ्जणा हुंदा कदी, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी हथ्थ कदे ना आईआ। जिस वेले जोत अकालण धार आवे रब्बी, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण समाधी सच समूह, साहिब तेरी सरनाईआ। असीं खेल वेख्या हूबहू, हूबहू नाअरा लगाईआ। तेरे भगतां दा पवित्र होया बुत रूह, दुरमति मैल रही ना राईआ। सब दा शब्द अगम्मा गुरु, तत्तां वाली ना कोए वड्याईआ। जो आत्म परमात्म नाल जुड़ू, जोड़ी धुर दी रिहा बणाईआ। चार जुग दा कलमा पिच्छे मुड़ू, अग्गे वज्जे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे गुर अवतार पैगग्बरो क्यों भगतां अंदर धरया ध्यान, ध्यानी हो के ध्यान लगाईआ। क्यों सांझा होया ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। क्यों हुक्म होया परवान, परवाने रिहा सुणाईआ। खड़ग खिच के विच्चों म्यान, खण्डा रिहा चमकाईआ । जो सब दी करे कल्याण, उह कलमा इक पढ़ाईआ। सारे आपणा पिछला वेखो ज्ञान, जो संदेश्यां विच सुणाईआ। मैं दस्सां इक फ़रमान, फ़ुरनिआं विच्चों प्रगटाईआ । अज्ज उह दिवस महान, जिस दी महिमा शास्त्र सिमरत ना कोए गाईआ। विष्नूं नेत्र नीर लग्गा वहाण, हन्झूआ हार बणाईआ। ब्रह्मा हथ्थ मल लग्गा पछतान, पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। शंकर कूक लग्गा सुणान, टिल्ले पर्बत देण दुहाईआ। तेई अवतार वेखण लग्गे निशान, निशाना एहो आपणा हथ्थ रखाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करन लग्गे पहचान, बेपहचान राह तकाईआ। नानक गोबिन्द खेल महान, हरि करता आप समझाईआ। गोबिन्द किहा अज्ज भगतां चार अंगूठे क्यों इक्ठे कीते आण, चौंह जुगां विच समझ किसे ना आईआ। गोबिन्द कहे मैं लोहगढ़ किले्ह विच रीती दस्सी सी पकवान, पक्की इक्को गल्ल सुणाईआ। जिस वेले आवे योद्धा सूरबीर बली बलवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। ओह पिछला सब दा लेखा मुकावे विच जहान, जहालत कूड़ी दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण गोबिन्द की कुछ पक्का, पकवान दे दृढ़ाईआ। क्यों चार जुग तों मिल्या धक्का, चार कुण्ट दुहाईआ। दीन मज़हब रिहा ना सका, ज़ात पात लड़ाईआ। झगड़ा प्या मदीना मक्का, मन्दिर मठ गुरुदुआर रहे कुरलाईआ। क्यों पैगग्बरां बदलीआं
❋
❋
अक्खां, गुर गुर गोद ना कोए उठाईआ। इक बचन दस्स दे सच्चा, सच तेरी वड्याईआ। गोबिन्द किहा मैं इक्को पुरख अकाल दा बच्चा, अन्त अख़ीरी सोभा पाईआ। बाकी सब दा लेखा ओस दे हथ्था, जो समरथ धुरदरगाहीआ। एह वक्त सुहञ्जणा सब नूं कीता इक्ठा, इक्को दर वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। गोबिन्द किहा एह उह पक्का रिध्धा, रिद्धि सिद्धि रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग सच धर्म दी बिधा, रिश्ता इक्को इक दृढ़ाईआ। मार्ग कर के सिध्धा, आत्म परमात्म राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार इक बंधाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो एह विवहार नहीं हुंदा जल्दी, चार जुग ना कोए वड्याईआ। एह खेल अछल अछल्ल दी, हरि करता आप कराईआ। जिस वेले नौ सौं चुरानवे चौकड़ी जुग जवानी ढलदी, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप अग्ग होवे बलदी, बिन पुरख अकाल ना कोए बुझाईआ। होणी क़ज़ा किसे तों ना टल्दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। किसे नूं समझ नहीं घड़ी पल दी, पलक दे अंदर की कराईआ। ओस वेले धार प्रगटे भगतां दे दल दी, दलिद्रयां दलिद्र दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच समग्री इक उपजाईआ। गोबिन्द कहे एह लंगर नहीं लग मातर, लग्न इक लगाईआ। सब दा सुनेहड़ा धुर दा पात्र, पत्रका विच लिखाईआ। जिस वेले दीन दुनी होवे आतर, अदल इन्साफ़ आप कराईआ। ओस वेले प्रभ भगतां करे ख़ातर, सेवक सेवादार रूप प्रगटाईआ। कोझे कमले बणा के चातर, चातरक आपणे दए वखाईआ। मनुआ मन करे सांतक, सति सरूप विच समाईआ। कलयुग कूड़ी बुझा के आतश, अन्तश्करन दए बदलाईआ। जिन्हां दे पिच्छे जा के आवे वापस, विच आपस जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डार इक वखाईआ। जन भगतां लंगर मेल घृत घिओ, घिरना विच ना कोए रखाईआ। गुरमुखो पुरख अकाल तुहाडा इक्को सांझा पिउ, गोबिन्द गुर ल्या मनाईआ। सच प्रीती ओस नूं दयो, सीस जगदीश भेंट कराईआ। दूसर जगत किसे ना निउँ, इष्ट अवर ना कोए रखाईआ। तुहाडे अमृत बरखे मिहों, मेघला इक्को धार बरसाईआ। अज्ज पक्का कर ल्यो निहों, अग्गे ना कोए तुड़ाईआ। रहिणा सचखण्ड दुआरे दूजा ना कोए थाउँ ना कोई थिउँ, दुआरा दर ना कोए वड्याईआ। भरम भुलेखे विच ना रिहो, रहिबर बेपरवाहीआ। वस्त अमोलक इक लिओ, जो दो जहानां पार कराईआ। सच दुआरे धुर दे बिहो, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। भुल्लके कदी ना किहो, क्यों कामल मुर्शद वेख वखाईआ। सब दे अंदर तीर निराला लाणा बिरहों, विछोड़े विच कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच प्यार दा सांझा घृत, खोल्हणहारा सुरत निरत, दो
❋
❋
जहानां आवे फिरत, फिरत भगतां नाल कमाईआ। पंज चेत कहे जन भगतो दूजी चुल्ल्ह कोई ना रोटी, अन्न पकवान ना कोए वड्याईआ। जिन्हां दे अंदर वासना खोटी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जिन्हां रसना लाई बोटी, गोबिन्द गुरु ना दए गवाहीआ। ओह रोंदे कोटन कोटी, राए धर्म दए सज़ाईआ। ना सन्यासी ना उह जोगी, वैरागी तिआगी सर्ब सजाईआ। सहारा मिले ना लोक परलोकी, चरण कँवल ना कोए वड्याईआ। किसे कम्म ना आवे पढ़ी पोथी, पुस्तक बग़लां विच टिकाईआ। जिन्हां ने प्रभ दी मंज़ल सोची, सोच समझ दए गवाहीआ। उन्हां दा विचोला बणदा देखो रविदास चमारा मोची, गुरमुख नाम बदलाईआ। जो सुक्की खा के रोटी, आपणा झट लँघाईआ । हुण भगतां दे भण्डारे भराउण लग्गा किसे दी ख़ाली होवे तन ना कोठी, आक़ा नज़र कोए ना आईआ। लओ इक अकाल दी ओटी, ओड़क ओहो होए सहाईआ। अन्न खाध्हयां मंज़ल चढ़ गए चोटी, छड कूड़ लोकाईआ। दूजी चुल्ह सदा थोथी, बिना काया चुल्ह तों बाकी वस्त सर्ब पराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा वखाईआ। सवा पंज दा आया वक्त, पंज चेत दए वड्याईआ। मैं इक्ठे हुंदे वेखे भगत, भगवान मिल मिल वज्जी वधाईआ। इस नूं समझे कोई ना जगत, जीवन जुगत ना कोए दृढ़ाईआ। एह खेल ओस शक्त, जो शख्सीअत सब दी दए बदलाईआ। जिस वेले राम दुहाई पाई सी भरत, बाहवां सक्खणीआं संग उठाईआ। ओस वेले राम इक्की मिन्ट गया सी अटक, राम राम विच ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल ने निगाह मारी उपर धरत, अयुध्या वासी देण दुहाईआ। ओस वेले लाई शर्त, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ । जिस वेले आवां उपर धरत, आपणा वेस वटाईआ। जेहड़े राम तेरे दरस नूं रहे तरस, तेरा राम हो के उन्हां लवां मिलाईआ। एह पूरब दा लेखा पिछला क़र्ज़, क़र्ज़ा दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा वेख वखाईआ। पंझी पंझी होया जोड़, जोड़ी धुरदरगाहीआ। जिस वेले बुध नूं ज्ञान होया हेठां बोहड़, पीपल पीतल रूप वखाईआ। ओस ने वेख्या तक्क के ग़ौर, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। कलयुग वीहवीं सदी मचिआ शोर, चारों कुण्ट दुहाईआ। गुर अवतार पैगग्बर छड्डके डोर, पल्लू आपणा गए छुडाईआ। किसे दी रही किसे ना लोड़, आसा पूर ना कोए कराईआ। ओस वेले पुरख अकाला रिहा बौहड़, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। कलयुग दिसे अन्धेरा घोर, चन्द नूर ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा प्या पंज चोर, गृह मन्दिर रहे लुटाईआ। उस नूं नज़री आया भगतां दी प्रभ ने आपणे हथ्थ रखी डोर, शब्दी तन्द बंधाईआ। पंझी पंझी इक दूजे दे वसण कोल, पंझी पंझी जोड़ जुड़ाईआ। उन्हां दे अन्तर नाम अनमोल, तूं मेरा मैं तेरा दिता टिकाईआ। गलवकड़ी पा के आपणा आप लैणा तोल, तराज़ू नज़र कोए ना आईआ। बुध ने खेल वेख्या उपर धौल, बीस बीसा ध्यान
❋
❋
लगाईआ। एसे कारण किसे नाल नहीं मारया रोल, लहिणा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। पंज उँगलीआं नीचे देण शहादत, शबे रोज़ शनवाईआ। उह गुरुआं दी इबादत, जगत तों ओहले सेव कमाईआ। एसे विच परम पुरख करदा रिहा सख़ावत, रहमत आप कमाईआ। बख्शदा रिहा नाम अमानत, अमलां विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, पंजां उँगलीआं दे अगले पोटे पुरख अकाल दे दीनां मज़हबां वाले टोटे, टुकड़यां दे इशारे शरअ विच वखाईआ। क्यों पाल सिँघ ने डाही अग्ग, अगनी अग्ग तपाईआ । एह मर्यादा जग, बिना भगत भगवान दे दूजा यज्ञ कम्म किसे ना आईआ। भावें कोटन कोटि साधू लओ सद्द, साधना विच ना कोए सफ़ाईआ। जेहड़े आप मंज़ल चढ़ ना सके अद्ध, अगला भेव की खुल्हाईआ। जिन्हां सूर गाँ ख्हाधी वढ्ढ, मच्छिआं मास वटाईआ। उह श्री भगवान तों सदा लई हो गए अड्ड, राए धर्म दए सज़ाईआ। जिस ने धर्म निशाना देणा गड्ड, सतिजुग साची धार प्रगटाईआ। ओह सब तों खेल करे अलग, वखरी नीती दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक समझाईआ। क्यों पाणी दा जग रख्या नेड़े, सवा सेर भराईआ। जिस वेले गोबिन्द ने सरसा विच रोड़्हे सी बेड़े, तुलहा हथ्थ ना कोए रखाईआ । ओस ने पंज बुक भरे एहो मैनूं बथेरे, तोल सवा सेर वखाईआ। जेहड़े आ गए मेरे घेरे, उन्हां नूं तृखा रहे ना राईआ। ओहो जल अन्त नाल लै गया विच नदेड़े, गोदावरी विच सुटाईआ। फिर फड़ के खण्डा फेरे, दो जहान दए हिलाईआ। इक्को घर वखा के गुरु गुर चेरे, चेला गुर वड्याईआ। जिन्हां उत्ते पुरख अकाल करे मेहरे, मेरा अमृत उन्हां अंदर दए टिकाईआ। उन्हां मारना ना पए चुरासी वाला गेड़े, जम की फाँसी दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सो सब दे अन्तर अमृत दए टिकाईआ। क्यों राख मुट्ठी दब्बी, स्वाह ख़ाक रूप समझाईआ। एह खेल इलाही रब्बी, नूरो नूर रुशनाईआ। जिस दा भेव दस्से कोई ना गद्दी, सदीआं दा राह तकाईआ। परदयां विच्चों किसे ना लभ्भी, खोज्यां हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जिस वेले गोबिन्द पार करनी सी सरसा नदी, मुट्ठी ख़ाक चरण जोड़े विच छुपाईआ। उत्तों ज़ोर नाल दब्बी अड्डी, भार दिता पाईआ। जिस वेले आवे वीहवीं सदी, सदमा पए लोकाईआ। हँस बुद्धी होई कग्गी, काग वांग कुरलाईआ। चारों कुण्ट लग्गणी अग्गी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। ओस वेले परम पुरख दीन दयाल जोत इक्को जगी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन प्रेम विच जाए बझी, नाता धर्म दा धर्म बणाईआ। हरिसंगत सच पकवान वास्ते जाए सद्दी, होका धुर दा इक सुणाईआ। जेहड़ी मन कल्पणा किसे दुआरिउँ नहीं रज्जी, उस दी तृष्ना पूर कराईआ। ख़ाक
❋
❋
कहे मैं लुक के विच डब्बी, आपणा झट रही लँघाईआ। मैनूं सारे कहिंदे रहे वड्डी, रिशवत खोर जगत लोकाईआ। जिस वेले मैं धार वेखी बग्गी, सति सफ़ैदी सोभा पाईआ। मैं कुद्दी नच्ची टप्पी, आपणी ख़ुशी लई बणाईआ। गोबिन्द नाल कर के पक्की, अगली गंढ्ढ रखाईआ। ओस कथा कहाणी दस्सी, सहज नाल समझाईआ। जिस वेले सति धर्म दी धार दो जहानों नस्सी, चारों कुण्ट कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, साचा रंग इक वखाईआ । सवा गज़ कपड़ा गुर अर्जन दी धार, रावी कन्ढ्ढा दए दुहाईआ। थल्ले रखी ना कोए दुशाल, मृगशाला ना कोए वड्याईआ। इस दी बण के सच्ची धर्मसाल, बैठा ध्यान लगाईआ। निगाह कर के परे दो जहान, पुरख अकाल विच समाईआ। सच संदेसा दे श्री भगवान, हुक्मी हुक्म दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ा कूड़ दिसे निशान, चारों कुण्ट दुहाईआ। पुरख अकाला देवे धुर फ़रमान, नाम संदेसा इक सुणाईआ। सदी बीसवीं चारों कुण्ट होए हैरान, हैरानी सब दे अंदर आईआ। सन्त रहे ना कोए जिस नूं होवे ब्रह्म ज्ञान, जगत विद्या विच वड्याईआ। ओस वेले लेखा होवे भगत भगवान, भगवन भगतां मेल मिलाईआ। सवा गज़ दा दे के इक्ठा दान, सब दे अंदरों आसण दए बदलाईआ। उन्हां नूं लभ्भणा पए ना विच्चों बीआबान, काया मन्दिर करे रुशनाईआ। गुर अर्जन ख़ुशी नाल किहा वाह वाह तेरी खेल महान, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। सो वेला वक्त पहुंचिआ आण, सवा गज़ दा गज़ सवा सवार्थ सब दा पूर कराईआ। एह पुराणे कपड़े दी जेब, जिस नूं जेबकुतरा ना कोए चुराईआ। जिस वेले भीलनी नाल राम कीता फ़रेब, चरण धो के ख़ुशी बणाईआ। ओस ने किहा बेर, राम ने किहा सेब, मुख नाल मुफ्त सालाहीआ। भीलणी किहा कुछ लिख दे उत्ते कतेब, अक्खरां नाल वड्याईआ। राम किहा भीलनी भगत भगवान दी खेल जाणदे नहीं चार वेद, शास्त्रां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ । एह लभ्भदा नहीं भेव, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। जिस दा निशाना इक्को सेध, मंज़ल धुरदरगाहीआ। उह आपे खेले आपणी खेड, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्त जिस वेले भगतां दे पकवान दी बणाउण देग, रिध्धा पक्का आप सुहाईआ। ओस वेले ग़रीब निमाणयां दी आपणे नाम नाल भर देवे जेब, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। सच भण्डारा धुर दरगाहों देवे भेज, भजन बन्दगी दा झगड़ा देवे चुकाईआ। कमलिए अंदर वड़ के देवे जोती तेज, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सदा आत्मा दी माणे सेज, सच सिँघासण सोभा पाईआ। भीलणीएं एह पुराणी इस कर के रखी शायद कोई गुरसिख भुल्ल के इहनूं ना आवे वेच, लालच टकयां वाला रखाईआ। क्यों कलयुग ने अमीरां ग़रीबां नूं धोखे फ़रेब दी पा दिती गेझ, शाह कंगाल बचया नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा सब दा
❋
❋
रिहा मुकाईआ। पाटी पुराणी पगड़ी कहे ओ बावन, बलि दुआरे ध्यान लगाईआ। तेरा बणया कोई ना ज़ामन, ज़ुम्मेवारी ना कोए रखाईआ। जगत तृष्ना कूड़ी कामन, कामना कूड़ लोकाईआ। प्रभ दा खेल आहमणो साहमण, समां समें विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पगड़ी कहे मैनूं बाहमण बावन आया बन्न्ह के, वेस ग़रीबां वाला वटाईआ। इक ईन आया मन्न के, हुक्म धुरदरगाहीआ। पैंडा मारया चल के, भज्जिआ वाहो दाहीआ। इक आवाज़ आई खल के, तूं मेरा मैं तेरा ढोला दिता गाईआ । फेर दुआारा बहि गया मल्ल के, आपणी सुरत रही ना राईआ। ढाई करमां विच छल के, माण दित्ता मिटाईआ । ओस वेले बलि ने आपणी पगड़ी उत्ते धर के, धरनी दान कराईआ। अग्गों बावन किहा हस्स के, बलि ख़ाली हथ्थ दे वखाईआ। उह आया कोल नस्स के, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कुछ मैनूं जा दस्स के, की वेस ल्या वटाईआ । बावन किहा फिर वेख अक्ख पट्ट के, हुक्म दिता जणाईआ। जां अक्ख पट्टी ते वेखे खेल ओस समरथ दे, जो हर घट रिहा समाईआ। फिर किहा कुछ दान भगत दी झोली घत्त दे, मेरी तेरे अग्गे अरज़ोईआ। बावन किहा तुसीं भगत प्रभू दे सच दे, आह पाटी पगड़ी तेरे सिर टिकाईआ। जे तूं नहीं सांभणी फिर रविदास दे हथ्थ दे, जो चमरेटा धुर दा नज़री आईआ। चमरेटे कोलों जाणी कोल ओस जट्ट दे, जो जटा जूट सारे दए विकाईआ । जिस ने भण्डारे खोल्हणे धुर दे हट्ट दे, हटवाणा रहिण कोए ना पाईआ। ओस दे भगत प्रेम विच होणे सच दे, गुरमुख गुरसिख सोभा पाईआ। पाट्टीआं लीरां एह तन्द ओस पट्ट दे, जो भगत भगवान दी धार विच्चों खिचाईआ। एहो जिहे बस्तर संसार विच किते नहीं लभ्भदे, खोज खोज थक्की लोकाईआ। इहो खेल पुरख समरथ दे, जुग जन्म दे लहिणे रिहा मुकाईआ। लंगर पकाउण लग्गिआं किसे गल ना होवे होर कोटी, कोटी नहीं कोट जन्म दा ध्यान लगाईआ। जिस तरह तन दा इक्को बस्तर ते इक्को पकवान ते प्रेम दी रोटी, रट्टा जगत ना कोए वखाईआ। क़मीज़ नालों एह हुंदी सदा उत्ते छोटी, छोटी नहीं छोटयाँ तों वड्डे देणा बणाईआ। एह विचार फ़रीद ने सी सोची, जिस वेले रोटी काठ खा के शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला रिहा उठाईआ। जिस वेले सीता राम दा हुंदा सी विआह, चिल्ला धनुश तीर चलाईआ। ओस वेले महारिषी मल के आए सुआह, तन भबूत रमाईआ। इक्कठयां कीती सलाह, आपणी आस दृढ़ाईआ । जे कोई कुछ सानूं दए खुवा, आसा तृप्त कराईआ। ओधरों सीता दी सहेली गई आ, नंचणी जिस दा नाम सुणाईआ। ओहने हस्स के किहा तुहाडे मुख मिट्ठा देवां पा, ख़ुशी दयां बणाईआ। उन्हां नैण लए उठा, अक्ख इक्को वार टिकाईआ। उधरों तेज़ आई हवा, ओढ्ढन दिता उडाईआ। बिखड़े वाल हवा ने
❋
❋
दिते फैला, इधर ओधर भज्जण वाहो दाहीआ। ओधरो जनक गया आ, राज मन्त्री पंज नाल सलाहीआ। सब दे नैण गए शरमा, साधू सिर ना कोए उठाईआ। की खाणा खाओ ग़िज़ा, मैनूं दयो समझाईआ। ओस सहेली किहा राजन इन्हां नूं होया शुदा, बदी लई बदलाईआ। मेरे वाल खुल्ल्हे वेख के हँसी दिती उडा, ताली दिती वजाईआ। मेरे नैण दिते रुआा, हन्झूआं धार वहाईआ। जनक किहा इहना दा एहो जिहा सुभाअ, की सज़ा देवां भुगताईआ। मैनूं ऐं दिसदा जिस वेले कलयुग अन्त अख़ीरी गया आ, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जगत सन्त सारे होण रफ़ा, रफ़ाक़त सच ना कोए कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया इनां नूं तूं खुल्हा झाटा दे वखा, बाटा हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। ओस वेले किरपा करे बेपरवाह, निरगुण आपणी दया कमाईआ। साचे भगतां लए मिला, मेला हरि जगदीश कराईआ। सतिजुग दी साची मरियादा लए चला, त्रेता द्वापर कलयुग पैंडा दए मुकाईआ। साचा पकवान लए पका, पक्की सब नूं दए कराईआ। प्रभ नूं मिल्यां रंडीआं तों दुहागण रूप ना लए वटा, बिना दुहागणां तों खुल्हा सिर नज़र किसे ना आईआ। एसे कारण एह हुक्म दिता वरता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा सब दा पूर कराईआ। जिस ने जीवां दा खाधा होवे मास, रसना रस वखाईआ। उह भगतां दी पूरी कर ना सके आस, जिस दी आशा मन विच हल्काईआ। जुग जुग जन भगतां दी भगवन करे तलाश, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। उन्हां नूं जन्म तों पहलों दी मिली शाबाश, जो रसना जेह्वा मुख ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साख्यात, साहिब स्वामी दया कमाईआ। ढाई गज़ लम्मी कोरी धोती, धोबी खुम्ब ना कोए चढ़ाईआ। एह राधा दी आसा लोची, कृष्ण ओढ्ढन दिता टिकाईआ। इक दिन वेख के चमकदी जोती, उत्ते परदा दिता पाईआ। आप आपणी उँगल रख के उत्ते ठोडी, सोच सोचां विच डुबाईआ। की मैं हो गई इहदे जोगी, जोगणां वाला वेस वटाईआ। की एह रसीआ की एह भोगी, की एह अनरस विच समाईआ। की एह संजोगी की एह विजोगी, की एह नाथ त्रैलोकी, की सलोकी रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। धोती कहे मैं साफ़ सुथरी कोरी, कोरापन दयां समझाईआ। राधा बांकी नढ्ढी छोहरी, शौहर आपणा वेख वखाईआ। मैं बण के डूँघी घोरी, घोर अन्धेरा राह तकाईआ। जां तक्कया प्रभ सब दे अंदर वढ़या चोरी चोरी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं कीती बौहड़ी बौहड़ी, दिती हक़ दुहाईआ। मैनूं आवाज़ आई ओस समझ विच कुछ अगली गल्ल औड़ी, परदा दिता उठाईआ। ओह वेख कलयुग चौधवीं सदी आई दौड़ी, मुहम्मद दए गवाहीआ। चारों कुण्ट उम्मत वेल होणी कौड़ी, अमृत रस ना कोए भराईआ। तेरे तन्द तन्द दी डोरी, डौरु सब दा दए वजाईआ। ओस वेले
❋
❋
इक पुरख अकाला दीन दयाला शब्द अगम्मे चढ़ना घोड़ी, अस्व आसन नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पिछला लेखा वेख वखाईआ। दीपक कहे मैं जगदा चिराग़, चरागाहां विच रुशनाईआ। बिना भगतां तों रिहा कोई ना जाग, सुत्ती जगत लोकाईआ। अबिनाशी करता बदल रिहा समाज, समग्री मेरे विच टिकाईआ। मैनूं ख़ुशी होई आज, आपणा रूप बदलाईआ। सति धर्म दा सच रिवाज, रवादार ना कोए बणाईआ। जन भगतो आपणे काया मन्दिर साचा नूर वेख्यो प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ। परम पुरख ते करना इक विश्वास, विशा इक्को इक समझाईआ। दीपक कहे मेरी जुगां जुगां दी पूरी कर के आस, भगतां नाल दिती वड्याईआ। मैं जा के सब नूं कीता तलाश, बाहरों अंदर वेख वखाईआ। भगत भगवान इक दूजे दे दास, सेवक विच सेवक सेवा सच सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ । साढे तिन्न हथ्थ दी विंगी टेडी सोटी, सुत्यां रही उठाईआ। जिस विच फसे दीन दुनी लोकी, अलोकक भेव ना कोए खुल्हाईआ। समझ ना आए अगम्मी पोथी, नादी धुन ना कोए शनवाईआ। मन बुद्धी होई थोथी, बबेकी रूप ना कोए वटाईआ। मंज़ल चढ़या कोए ना चोटी, अद्धविच्चकारे डेरा लाईआ। धुर दी सोच किसे ना सोची, समझ समझ ना कोए बदलाईआ। एह खेल खेलणी नाल रविदास चमारे मोची, निरगुण आपणी कार कमाईआ। इक दिन अंदरों बुझा के जोती, अन्ध अन्धेरा दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल इक प्रगटाईआ। रविदास वेखे चार चुफेरा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जिधर तक्के उधर अन्धेरा, सुखमन टेडी बंक रही कुरलाईआ। कोई ना बन्न्हे बेड़ा, पार किनारा ना कोए समझाईआ। अंदर कूड़ा मच गया झेड़ा, पलक पलक लड़ाईआ। ओस ज़ोर लाया बथेरा, नूर नज़र कोए ना आईआ। फेर रो के किहा प्रभू तूं मेरा मैं तेरा, दूजा झगड़ा दिता मुकाईआ। भगतां नाल टेडी बंक दा कदी ना करीं बखेड़ा, इस दे विच भुआईआ। इस तों अग्गे दुआरा तेरा, बिना तुध दूजा नज़र कोए ना आईआ। अज्ज तों एह वी छुट गया खै्हड़ा, पैंडा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विंगे टेडे रसते राह, पुरख अबिनाशी बण मलाह, शब्दी सतिगुर दे सलाह, सिध्धे इक्के वार कराईआ। सब ने बस्तर पहनणे चिट्टे, चिट्टी धार समाईआ। किसे ने पूजणे नहीं पत्थर वट्टे, इट्टां सीस निवाईआ। किसे चड़ाउणे नहीं टके, भेंटा विच वड्याईआ । तुहाडी आत्मा परमात्मा दे नाते सके, सज्जण इक्को दिता समझाईआ। बाकी चुक्क गए दीन दुनी दे रट्टे, रट्टण इक्को लैणी लगाईआ। माणक हो के रुलणा नहीं विच घट्टे, माटी ख़ाक सीस पुआईआ। जन भगतो तुसीं ओस दवारे वस्से, जिथ्थे वस्से धुरदरगाहीआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा चुकावे हक़े, हक़ीक़त दा मालक ख़लक दा ख़ालक इक्को बेपरवाहीआ। जन भगतां मौली तन्द बद्धा खब्बे गिटे, मुहम्मद ख़ुशी मनाईआ। चौदां तबक दुहथ्थढ़ मार के पिट्टे, दरोही दरोही नूर ख़ुदाईआ। सानूं केहड़े खाते सुट्ठें, जगह दे समझाईआ। साडे दवारे जाणे लुट्टे, मच्चे लुट्टे लोकाईआ। भगत भगवान दी धारों फुट्टे, जोती जोत डगमगाईआ । ओसे दे कलमे विच जुट्टे, गुर अवतार पैगग्बरां दी छड गए पढ़ाईआ। साडे किसे कम्म नहीं आउणे कीते गुस्से, ताअने नाल सुणाईआ। अबिनाशी करते भाग लगाया उन्हां दे जुस्से, जिस्म ज़मीर दिती बदलाईआ। निरगुण हो के उन्हां पुच्छे, सरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सच घर, सचखण्ड दी साची धार, दरगाह साची दा दर्द प्यार, मुर्शदां दा मुर्शद मुरीदां दा मुरीद मददां दा मददगार, मुद्दतां दा मूल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मौली दा तन्द मुहम्मद दी मँग, सूरा सरबंग अनन्द दा अनन्द चन्द दा चन्द करे रुशनाईआ। आटा गुन्न्हणा नहीं खुल्ल्हे झाटे, शिव पार्बती समझाईआ। एह वस्त लभ्भणी नहीं किसे हाटे, वणजारा वणज ना कोए कराईआ। चार जुग प्रभ ने वेखणे खेल तमाशे, गुर अवतार पैगग्बरां कार भुगताईआ। अन्तिम लेखा जाणे पृथ्मी आकाशे, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। दीन दुनी जिस वेले होवे विच घाटे, साचा वणज ना कोए कराईआ। गोबिन्द दा भुल्ल जाण अमृत पीता बाटे, मन विकार हँकार कुरलाईआ। ओस वेले करे खेल पुरख समराथे, हरि करता धुरदरगाहीआ। मार्ग लावे साचे, सति सच इक समझाईआ। सतिजुग साचे आखे, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ । जो उत्तम पकवान प्रभ रस चाखे, तिस दा द्वैत दलिद्र रहे ना राईआ। ओस अन्न नूं बणाए ना कोए खुल्ल्हे झाटे, वेसवा रूप ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जन भगतो किसे दा बस्तर पाटा ना होवे पुराणा, प्राणीआं प्रान दए वड्याईआ। प्रभू दा प्यार ना होवे बेगाना, बेगानी धार ना कोए वखाईआ। तुहाडे साहमणे बदल जाणा ज़माना, ज़ुम्मेवार रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा पैणा ज़िमीं असमाना, अफ़गानां विच दुहाईआ। पुरख अकाल ने करनी इक कमाना, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। जिस कारण बणया अज्ज दीवाना, दीवाने सारे देणे वखाईआ। इक्को नूर इलाही प्रगट होवे अमामा, अमल वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा वज्जणा हक़ दमामा, शब्द डंके नाल शनवाईआ। ओस नूं झुकणे कृष्णा रामा, सिर सके ना कोए उठाईआ। एह खेल करे श्री भगवाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक आपणा परदा दए उठाईआ। खुल्ल्हे जल दा बाटा कहे मैं द्रोपती
❋
❋
दी दस्सां पुकार, जो निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिस वेले दोसासण बस्तर रिहा सी उतार, दर्योध्न अक्ख उठाईआ। नेत्र रो पई ज़ारो ज़ार, नैणां नीर वहाईआ। पांडो होया ना कोई ख़बरदार, बल बाहू ना कोए धराईआ। अन्तर कीती इक पुकार, वाह वाह तेरी बेपरवाहीआा। जे तूं काहना कृष्ण मुरार, सख़ीआँ दा हो सहाईआ। मैं तेरे चरण कँवल बलिहार, हउँ वारी घोल घुमाईआ। इक वारी दरस विखाल, मुकन्द मनोहर तेरी सरनाईआ। शब्द अगम्मी आवाज़ आई कुछ सुणाण, सहज दिता दृढ़ाईआ। पिच्छे मार ध्यान, जल बाटा पाणी भरया सोभा पाईआ। ओस विच्चों मूर्ती नज़र आई भगवान, नूरी नूर नूर रुशनाईआ। आह किसे प्रेम दा दान, तेरी झोली पाईआ। तेरी लजपत रख विच जहान, परदा सके ना कोए उठाईआ। द्रोपत रो के किहा श्री भगवान, बेनन्ती इक सुणाईआ। फेर कद होवें मेहरवान, मैनूं दे दृढ़ाईआ। अबिनाशी करते किहा हुण बंसरी वाला शाम, जिस वेले कलयुग अन्धेरा होया शाम, ओस वेले शाम विच शमां ना कोए जगाईआ। राम कृष्ण हो जाणे बदनाम, बदीआं दा झगड़ा ना कोए मुकाईआ। कलमयां वाली ना रहे कलाम, मन्त्रां वाली ना कोए शनवाईआ। ओस वेले खेल करां महान, मेहर नज़र उठाईआ। द्रोपत आपणयां भगतां दे अंदर एह जल करां परवान, जिस विच्चों काहनां दा काहन तैनूं नज़री आईआ। ओस हो के किहा हैरान, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। प्रभू की एह ठीक तेरा बिआन, हुक्म नाल वड्याईआ। श्री भगवान किहा जिस वेले मन कल्पणा होवे शैतान, चार कुण्ट कुरलाईआ। ओस वेले ज़रूर भगतां दी सहायता करां आण, एहो मेरी वड्याईआ। चुरासी विच्चों कर पहिचाण, बेपहिचाण लवां मिलाईआ। ओस दा लेखा चुकाया आण, बाटा नहीं एह पिछला घाटा सब दा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। काशी राम बख्शीश ने सांझी रिध्धी दाल, दलिद्र दिता गुआईआ। गोबिन्द दी लेखे लग्गे घाल, जिस धायल हो के सेव कमाईआ। माछूवाड़े दा सवाल, बेनन्ती पुरख अकाल जणाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ नगारा वज्जा काल, चारों कुण्ट दुहाईआ। ओस वेले कवण करे संभाल, अवतार पैगग्बर नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द, शब्द गुरु सब दी करे भाल, गुरमुख गुरसिख वेख वखाईआ। उन्हां नूं फड़ के मेले मेरे नाल, जगत विछोड़ा पन्ध कटाईआ। उन्हां दी सेवा इक महान, महिमा बेपरवाहीआ। भगतां दा पक्कणा इक पकवान, श्री भगवान वेख वखाईआ। एह योद्धे सूरबीर उह बलवान, जो बलि दुआरे दुआरपाल सोभा पाईआ। जिन्हां नूं बावन पहलों मिल्या आण, डंडावत कर के बण गया अन्जाण, समझ विच समझ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा खेल रिहा वखाईआ। क्यों पाणी पाए गिरधारा, गोदावरी दए गवाहीआ। जिस दा गोतम सुहाया किनारा,
❋
❋
अन्त बैठा डेरा लाईआ। जिथ्थे गुज़री दा गया दुलारा, गोबिन्द गुर शहिनशाहीआ। ओस दा शब्द दा इशारा, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जिस वेले आवे कल कल्की अवतारा, निरगुण निरवैर नूर ख़ुदाईआ । साचे भगतां पावे सारा, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। सच प्रेम दा बण पनिहारा, सेवा धुर दी आप कमाईआ । भगतां दा भगत बणया सहारा, नाता दुनियां नालों तुड़ाईआ। सब दा सांझा कर प्यारा, प्रीती प्रेम वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गिरधारे दा दस्स के इक इशारा, गुरमुख सारे सोहे सच दुआरा, जिस दुआरे दा वरतारा बेपरवाहीआ। क्यों सुरिंदर सिँघ दिती अग्ग डाह, पत्त टहिणी फूक फुकाईआ। इस ने साढे तिन्न दिन राम दी सेव लई कमा, पंचबटी विच आपणी धूणी ताईआ। इक दिन मथ्थे उत्ते त्रसूल निशान लगा, जञ्ञू कन्नां नाल लटकाईआ। जल पाणी गड़वी हथ्थ उठा, धोती तेड़ लई सुहाईआ। हरीअँ हरीअँ कहिंदा गोदावरी कन्ढ्ढे गया आ, आपणी ख़ुशी मनाईआ। ओधरों राम ने फड़ के बांह, हलूणा दिता लगाईआ। अज्ज ते कुछ खुवा, भुक्ख रही सताईआ। इधर उधर मारया इस ध्याँ, अक्ख प्रतख आप उठाईआ । कोई ईंधन माचस लकड़ी हथ्थ गया ना आ, रो के दिता सुणाईआ। गल पल्लू वास्ता पा, राम तेरे नाम दुहाईआ। मैनूं सेवा होर समझा, जेहड़ी हथ्थां नाल कमाईआ। राम ने किहा ओह वेख बेपरवाह गया आ, राम दा मालक राम फेरा पाईआ। कुछ हौली हौली रिहा सुणा, गीत अगम्म दृढ़ाईआ। राम तेरा त्रेता द्वापर कलयुग जाए विहा, वहिंदा वहिण वगाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा जाए छा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ओस वेले गुर अवतार पैगग्बर कोई ना होवे सहा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। बिना भगवन तों भगतां नूं साची वस्तू सके ना कोई खुवा, बनावण वाला नज़र कोए ना आईआ। राम ने किहा प्रभू इहनूं बणा लै विच गवाह, शहादत दए भुगताईआ। अज्ज एस दे कोल ना कोई माचस ना स्वाह, ना धूणी नज़री आईआ। पुरख अकाल किहा जे तेरी राम एहो आशा ते फेर एसे तों अगनी देवां बला, सेवा सच कमाईआ। जिथ्थे भगत भगवान इक्ठे होवण आ, मिल के वज्जे वधाईआ। एसे कारण एह खेल दिता खिला, क्यों राम दा राम विचोला, भगत दा भगत गोला, दोहां दा सांझा बोला, रौला विच रिहा ना राईआ। उत्तों दाल मूल नहीं ढकणा, परदा जगत वाला पाईआ। जिस प्रभू ने तुहाडा परदा कज्जणा, ओह वेखे चाँईं चाँईंआ। ओस दे दवारिउँ खा के जाए कोई ना सक्खणा, भुक्खयां भुक्ख मिटाईआ। एह मिट्ठा रस नालों मक्खणा, जे काहन नूं पुच्छो उह वी तुहाडी दए सफ़ाईआ। क्यों जिस पकवान दा प्रभ ने रस चखणा, ओस नूं चक्षू दिब्ब नेत्र ज्ञान नेत्र निज नेत्र वेख ना सके राईआ। जिस ने सब दे भण्डारे कीते सक्खणा, ख़ाली देण दुहाईआ। सो भगतो तुहाडा पूरा करन आया बचना, लेखा पिछला वेख वखाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग कहे मेरी काली धार, जन भगतो कालख दयो मिटाईआ। मैनूं सुट्ट के विच दाल, मेरा दलिद्र दयो गवाईआ। मेरी लेखे लग्गे कीती घाल, मैं धायल कीती ख़लक ख़ुदाईआ। बेनन्ती विच करां सवाल, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मैं समझदा तुसीं ओस प्रभू दे लाल, जो लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। तुसीं बैठे ओस सच्ची धर्मसाल, जो धर्म दुआरा इक्को सोभा पाईआ। मेरा ओस नूं दस्सओ हाल, हालत देणी जणाईआ। सदी चौधवीं सब दे सिर ते कूके काल, डौरु डंक रिहा वजाईआ। जन भगतो तुहाडे नेड़ ना आवे की उहदी मजाल, आपणा बल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पूर कराईआ। बरछी कहे मेरा गोबिन्द वाला निशाना, निशाने देणे बदलाईआ। कड़छी कहे मैं वेखां कच्चा पक्का दाणा, दाणा दाणा फोल फुलाईआ। बरछी कहे मैं वेखणा ओह जवाना, जो सूरबीर बेपरवाहीआ। कड़छी कहे मैं सुणना ओह गाणा, जो निरगुण निरगुण परदा लाहीआ। बरछी कहे मैं गोबिन्द नालों गुरमुख रहिण नहीं देणा बेगाना, शब्द शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। कड़छी कहे मैं खुवाणा ओह खाणा, जो खाने दए बदलाईआ। बरछी कहे लोह गढ़ दा मालक हुण गया विच श्री भगवाना, जिस नूं समझे ना कोए ज़माना, जिस दा चिल्ला तीर कमाना, निशाना रखे दो जहानां, अणयाला आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द हुक्म वरताईआ। सब ने दो दो हो के पाई गलवकड़ी, प्रेम प्रीत बणाईआ। इक्ठे हो गए शूद्र वैश ब्राह्मण खत्री, ख़तरा दीन मज़हब रिहा ना राईआ। तोल तुल गए इक्के तक्कड़ी, धर्म दुआर वज्जे वधाईआ। ब्राह्मणां कोलों फलाउणी नहीं पत्री, नछत्र ग्रह नेड़ कोए ना आईआ। नानक धार निरगुण पैंती अक्खरी, बावन अक्खरी गोबिन्द विच समाईआ। जिस दी खेल सदा वक्खरी, जुग रीती दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा घर, गृह साचा इक समझाईआ। केहर सिँघ दुआबिउँ लिआया तक्कड़ी दा छाबा, आपणा पन्ध मुकाईआ। नानक दा धड़वाई सी एहदा बाबा, जो नित उठ के सेव कमाईआ। ओह मुस्लिमीन नानक दे चरण मन्नदा सी काअबा, इस तों परे ना कोए ख़ुदाईआ। इक दिन केहर सिँघ नाँ नूरा सत्त साल दा कोल आ के मारे आवाज़ा, अब्बा अब्बा कहि के सुणाईआ। ओस किहा अग्गे नेड़े आ जा, कुछ तैनूं दयां खुवाईआ। बालक कोल आ के गुस्से विच मारया दाबा, की मेरे हथ्थ फड़ाईआ। झट नानक किहा शाबा, हथ्थ फड़ उत्ते टिकाईआ। उन किहा तूं मेरे अब्बा दा राजा, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। तेरी तक्कड़ी विच की खाजा, कुछ मैनूं दे खवाईआ। नानक किहा इस दा सब तों वक्खरा स्वादा, रसना चख समझ ना आईआ। ओह बच्चा कहे तेरे शब्द नाल मैं जागा, मेरे अंदर होई रुशनाईआ।
❋
❋
मैनूं ऐं दिसदा तूं तोलण वाला डाहढा, घाटा रहिण कोए ना पाईआ। मैं वी वस्त लैणी रो प्या मार के डाडां, कूक कूक दुहाईआ। नानक गोदी चुक्या नाल लाडां, उँगली नाल दिता वखाईआ। ओह वेख जिस वेले गोबिन्द पिता ते पुरख अकाल आवे तेरा दादा, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। भगतां दा रचे काजा, सोहणी वंड वंडाईआ। भाग लगावे देस माझा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। बच्चू आह लै तक्कड़ी ते ओस दे अग्गे डाहवीं छाबा, जो भगतां झोली दए भराईआ। मैं तेरा बाबा ओह मेरा बाबा, बाबे दा बाबा इक्को रूप समाईआ। ओसे दा खेल ओसे दा काजा, ओह आपे रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे विच्चों लहिणे रिहा चुकाईआ। नौ दिन दा वक्खरा होणा विहार, नौ खण्ड संदेसा दए सुणाईआ। पंज चेत दी रात नूं जगत दे सुत्तयां उन्हां नूं करे ख़बरदार, जिन्हां सुरती शब्द मिलाईआ। नौवां खण्डां दी अज्ज तों बझ गई वार, वारो वारी थाँ थां फेरा पाईआ। किधरे जोत नूर उज्यार, किधरे शब्द बोल जैकार, किधरे शहिनशाह सिक्दार, किधरे धर्म दी धार प्यार, किधरे जल्वागर उज्यार, किधरे गदागर फिरे दर दुआर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ खण्ड पृथ्मी देवे वर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। पंज चेत दी रात लेखा पंज सत, सति सतिवादी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां वखावे उह मत, जो ब्रह्ममत दी अगली धार प्रगटाईआ। जिथ्थे सन्त सुहेले रहे वस, वास्ता ओसे घर जुड़ाईआ। चार कुण्ट दह दिशा आपे नस्स, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जन भगतां खोल्ह के आपणी अक्ख, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। धुर दा साथी बण के देणा साथ, संगी संग निभाईआ। पंज सत दी सांझी कर बरात, नव नौ चार दए वखाईआ। एह लेखा हो जाणा अज्ज दी प्रभात, प्रभाती आपणे नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कर वखाईआ। गुरमुख दे हथ्थ नूं लाई मैहन्दी, पंज पंज निशान लगाईआ। एह खेल वखाउणी दिशा लहिंदी, मता मुहम्मद नाल पकाईआ। जिस दी कला चढ़दी ओसे दी अन्तिम ढहन्दी, प्रभ ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां आसा भाणा सहन्दी, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख रंग रंगाईआ। हथ्थ हथेली कलयुग कूड़ी क्रिया सृष्टी करे वेहली, वेहला हो के आपणी कार कमाईआ। सुरजीत सिँघ ने चुक्की वैहन्गी उत्ते कन्धे, मोढे उत्ते टिकाईआ। जिहनूं समझण बुद्धी वाले मूल ना बन्दे, बन्दगी वाल्यां भेव खुल्हाईआ। जिन्हां दे अंदरों तोड़े जिंदे, ज़िंदगी दिती बदलाईआ। करमहीण रहे ना गंदे, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। मंज़ल चाढ़्ह अख़ीरी डंडे, डंडावत इक्को दिती समझाईआ। उह दुआरा लँघे, जिथ्थे बैठा धुरदरगाहीआ। गोबिन्द शब्द जिथ्थे वर मँगे, आपणी झोली डाहीआ। पुरख अकाल इक्को वंडे, देवणहार
❋
❋
अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। इस वहन्गी दी वहिंदी धार, गुर अवतार पैगग्बर ध्यान लगाईआ। इस दे विच वस्त अपार, जो निरगुण सरगुण झोली पाईआ। इस दे विच अगम्म भण्डार, जो खोज्यां हथ्थ किसे ना आईआ। एसे नूं लभ्भदे गए गुर अवतार, पैगग्बर अक्ख खुल्हाईआ। एसे दा राह तकदे गए सूफ़ी सूली चढ़ होए ख़ुआर, पुठ्ठी खल्ल लुहाईआ। बिना गोबिन्द दे हथ्थ ना फड़ाई किसे करतार, क़ुदरत वंड ना किसे वंडाईआ। एह लेखा ओस वेले जिस वेले झूजण लग्गा सी जुझार, गढ़ी चमकौर दए दुहाईआ। वहन्गी नज़र आई जिस ने सब दा चुक्कणा भार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ । गोबिन्द तेरे उत्तों बलिहार, जो सुत दुलारे रिहा वार, गुरमुख प्यारे कर संसार, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ । गोबिन्द किहा जिस वेले आवां दूजी वार, जोत सरूपी खेल करतार, शब्द डंका वजावां धुर दी धार, धरनी धरत धवल सुहाईआ। ओस वेले गुरमुखां भार लवां उठाल, नाता तोड़ के शाह कंगाल, सेवा ला के आपणे लाल, लालन धुर दा रंग रंगाईआ। चुरासी विच्चों कर बहाल, बहावां कोल सिँघ पाल, जिथ्थे दीपक जोत बेमिसाल, नाता रहे ना माटी खाल, सचखण्ड दुआरा सच्ची धर्मसाल, दूजा दर नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। लहिंदे पासे पुरख अकाल दा खाड़ा, गोबिन्द कला दिती बदलाईआ। दूल्हा बण के धुर दा लाड़ा, आपणा बल प्रगटाईआ। पिता पूत दा इक अखाड़ा, डंका धुरदरगाहीआ। बोल के इक ललकारा, शब्द दिता सुणाईआ। भगतां दा विवहारा, तेरे नाल वड्याईआ। लैहन्दे तों चढ़दे दा वेख नज़ारा, नज़रीआ दिता बदलाईआ। क्यों एथे गुरमुख दा दुआरा, जिस नूं पिच्छे कहिंदे रविदास चमारा, सतिजुग दा साचा बणना सहारा, इशारा अगले साल कराईआ। नवां होणा इक विहारा, कुछ लेखा रैह गया इट्टां गारा, भेव अभेदा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सवा पंज सेर एह जोती धार घृत, अष्टभुज मँग मँगाईआ। ओह वी अज्ज पूरी कर के जाए आपणी हिरस, सिँघ अस्वार फेरा पाईआ। ओह बैठी वेखो कोल बिरख, अठ्ठे भुजां सीस निवाईआ। नाले कहे प्रभू बड़ा बेकिरक, रहमत तरस ना कोए कमाईआ। श्री भगवान कहे मैं उन्हां मिलां बिछरत, जो विछोड़े विच कुरलाईआ। जेहड़े आपणे इष्ट दी करन ऐशो इशर्त, उन्हां दी करन आया सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द गोबिन्दे उपदेसा, ब्रह्मा महेसा विष्नूं शेषा, गणपति गणेशा सुणौंणा आदेसा, पुरख अकाले संदेसा, निरगुण धारे वेसा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। गोबिन्दे कलाम कहिंदे अमाम, नाछिन्दे असलाम, बख़शिंदे तमाम ज़ाहरा ज़हूर नज़री आईआ। गोशे कुनिंन रहमाने नविंन
❋
❋
मुफ़लिसाने बख़शिंद मज़जहाने चिन्द इवज़ाने हिन्द अज़ीमुलशान बेपरवाहीआ। दरगाह दाईज़े रहिबरे अज़ीज़े ज़ेबाने ज़मीज़े क़ुराने तमीज़े शलीउल युज़ाह रबीउलरबा हज़रते दुआ ख़ुदाए नवा रहमते रहमान रहीम इक अख्वाईआ। बज़ाते बाईद निज़ाते नज़ीद खुमाते ईद दीवाने दीद दीदा दानिस्ता दरे दरबार सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्दे खुरे ईद साहिबे ज़मीद उलज़नी ज़कीद ज़ाज़े ज़ूर ज़रा ज़रा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलामे गोबिन्द गोबिन्दे कलाम, कलमा कायनात सोभा पाईआ। गुरमुख सिँघ टके कोल रखे नौं, नौ खण्ड माया दए रुलाईआ। इक नाल प्रभ दा पूरा कीता गौं, गहर गम्भीर दी ख़ुशी दिती बणाईआ। जेहड़े माया विच वड़ के रहे सौं, कलयुग माया चार कुण्ट वहाईआ। ओस नूं भगतां नाल नहीं कोई गौं, लुक के आपणा झट लँघाईआ। गोबिन्द नौ खण्ड पृथ्मी शब्दी धार आया भौ, भाण्डा भरम भन्नाईआ। प्रभू हुण भुक्खयां वल कर लै रउँ, दर्दीआं दर्द गुआईआ। जेहड़े मिट्टी ख़ाक उत्ते रहे सौं, जागत सोवत तेरा ध्यान लगाईआ। अग्गे उन्हां जोगा हो, कलयुग कूड़ी क्रिया कर सफ़ाईआ। मायाधारी दुबधा विच दो, एका रूप ना कोए समाईआ। झूठी वस्त सब दे कोलों लैणी खोह, ख़ाली दए कराईआ। साचे सन्तां करे निर्मोह, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। नाता पक्का कर लै मोह, मुहब्बत इक बणाईआ। बिना टक्यां तों जो तेरे नाल जावण छोह, उन्हां दा लोइण देणा खुल्हाईआ। पिछले तैनूं कहिंदे आए सारे निर्मोह, मुहब्बत हक़ ना कोए कमाईआ। हुण असीं इक्ठे बण के आए गिरोह, मजलस धुर दी इक कमाईआ। सब दे अंदर आपणा रस चो, अमृत बूँद चुआईआ। झगड़ा रहे ना एका दो, दूआ एके विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग देणा चढ़ाईआ। पंज चेत दी कहे रात, रुतड़ी इक महकाईआ। एह गोबिन्द वाली दात, जो नंगे तन छुहाईआ। जिस दा लेखा लिखे ना कोई क़लम दवात, शाही चले ना कोए चतुराईआ। जिस ने बदल देणा समाज, दीन दुनी उलटाईआ। इक पुरख अकाल दा करना राज, रईयत दो जहान वखाईआ। चार वरन सुहाउणा काज, करनी करता हुक्म वरताईआ। इक दे सीस ते होणा ताज, ताजां वाले देणे मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी विच शब्द अगम्मी सुणाउणी आवाज़, बचया कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। किरपान कहे मैं कोई करन नहीं आई किरपा, किरपनां दयां वड्याईआ। बिना पुरख अकाल कटे कोई ना बिपता, जुग जुग ना होए सहाईआ। माण होणा धुर दे पित दा, पतिपरमेश्वर दए वड्याईआ। जो दो जहानां जित्तदा, बिन शस्त्र करे लड़ाईआ। उस ने हुक्म वरताउणा इक दा, गोबिन्द नाल चतुराईआ। जो लहिणे देणे पुछदा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। किसे दुआरे
❋
❋
कदे नहीं विकदा, क़ीमत ना कोए चुकाईआ। पन्ध मुका के ऊँच नीच दा, इक्को घर देणा वसाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा बीच दा, विच्चला परदा दए उठाईआ। करना खेल ओस जगदीश दा, जिस जगत दृष्टी देणी बदलाईआ। कलयुग कूड़ कुढ़यार वेख्यो पीसदा, पसचाताप विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। नौ छुहारे नौ बदाम, सौगी नौ वंड वंडाईआ। एह वशिष्ट ने सगन दिता सी राम, झोली आत्म वाली भराईआ। एहो सगन मुहम्मद ने दिता जदों सुणी अगम्मी कलाम, कलमा धुरदरगाहीआ। सजदे विच कर सलाम, सीस जगदीश दिता निवाईआ। एह खेल बड़ा महान, वशिष्ट राम रिहा दृढ़ाईआ। बिना सतिगुर तों जीउणा नहीं विच जहान, मनुशा जन्म कम्म किसे ना आईआ। भावें विद्या पढ़ लओ ते चढ़ जाओ उत्ते असमान, अभिमान विच ना कोए चतुराईआ। सतिगुरु तों अग्गे जिंनां चिर ना मिले भगवान, जोत विच जोत ना कोए समाईआ। एहो शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी दए ज्ञान, हरफ़ हरूफ़ां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। पैग़ामे मुहम्मद वाहिदे ख़ुदा अलाही हमद जुदाई ज़ुज़ा जिहनाई ज़नां बेनाई अजां ख़ुदाई सहम ख़ुदाई ख़ुदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हुक्मे हज़ू हज़ीअल वज़ू वज़िमते वज़ीने वनिज़ वाज़िआ दिता कराईआ। हुक्मे रब्बी अलाही कलाम कलमा कुज्ज़िते कविज़ने करां ज़ागिज़ने ज़वा ज़ातुल ज़मां आज़मा आज़मा आज़मा अज़ीज़े जणा अमामे नवां ज़ाखोने गुनाह बाज़ीते बज़ुलब नामाते नमलद नाज़माते ज़वलद ज़ुकरे बज़ीउल ज़विद ज़ऊ ज़ाह ज़ूआ ज़ाहरा ज़हूर नज़री आईआ। सवा गिठ एह गोबिन्द दी नीली टाकी, जिन्ह जोगीआं अभ्यासीआं दा लेखा दिता मुकाईआ। बिना पुरख अकाल तों दूजा रहिण नहीं दिता साक़ी, सब दे प्याले दिते रुड़्हाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों गुरु रहे ना कोए तन ख़ाकी, गुरु ग्रन्थ दए गवाहीआ। बिना परम पुरख परमात्मा तों लहिणा देणा चुकाए कोई ना बाकी, बाक़ाइदा दिता सुणाईआ। बिना गोबिन्द दे अमृत जाम तों बदले ना किसे दी हयाती, जीवण विच जीवण ना कोए बदलाईआ। सब नूं मन्नणी पैणी परम पुरख दी आखी, जिस गुर अवतार पैगग्बर सारे सीस निवाईआ। एह नीली सब दी पिठ उत्ते उह टाकी, जेहड़ी टकयां नाल हथ्थ कितों ना आईआ। इस विच ना कोई मज़हब ते ना कोई ज़ाती, चार वरनां दी सांझी साखी, जो नानक निरगुण सरगुण सृष्टी गया समझाईआ। बिना अबिनाशी करते दिसे कोई ना मंज़ल साची, जो घाटे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सज्जण धुरदरगाहीआ। इट्ट कहे मेरी रविदास दे नाल प्रीती, जो घुटने हेठ दबाईआ। मैं वेखां जुग जुग रीती, नित नित ध्यान लगाईआ। अज्ज ख़ुशी होई भगतां दी
❋
❋
बग़ीची, श्री भगवान दिती सुहाईआ। मैं वी सीस झुकावां जगदीश आपणा सीसी, सरन इक समझाईआ। मैं निक्की जिही गल्ल पिच्छे रविदास नाल कीती, उस दी समझ ना कोए समझाईआ। हस्स के किहा ओए भुक्ख्य जिस वेले सदी चौधवीं बीती, कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल धुर दी खेल कीती, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। ओस वेले सब दी बदल जाणी नीती, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। मेरी इक याद कर लै चिठ्ठी, बिना हथ्थां तेरे हथ्थ फड़ाईआ। प्रभू दी धार होणी भगतां दी इक्की, गोबिन्द दी इक्की सिखी सिख्या विच वड्याईआ। फेर मैं इक कुल्ली बणाणी निक्की, आपणी वंड इक्की हज़ार रखाईआ। जिथ्थे चार जुग दे भगतां ने सिख्या सिखी, सिख्या लै के प्रभ दा शुकर मनाईआ। शहिनशाही सम्मत पंज विच पूरी करां इहो मेरी इच्छी, इच्छया लै के इथ्थे आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी धार रखे सिध्धी, भगत भगवान दे मिलण दी रही बिधी, बिदना दा लेखा रहे ना राईआ।