६ चेत शहिनशाही सम्मत ४ सुखदेव सिँघ दे गृह पिंड कल्ला ज़िला अमृतसर
चौंकी कहे मेरा अगम्मी तूल अर्ज़, इक सत्त सतारां जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ममता मोह विकारा लग्गी मर्ज़, नव नौ चार चार कुण्ट कुरलाईआ। धरनी धरत धवल करे अर्ज़, दरगाह साची सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल भगत उधारना तेरा फ़रज़, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। सदी चौधवीं सब दी पूरी कर गर्ज़, निरवैर निराकार आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां वेख फ़रद, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां जगत जिज्ञासुआं वंड दरद, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चौंकी कहे मैं दस्सां पिछला लेखा, पारब्रह्म भेव रिहा जणाईआ। जिस वेले सब दा होवे लेखा, एकँकार दया कमाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां खुल्ल्हे भेता, परदा सर्ब उठाईआ। सारे मन्नण इक्को नेता, नर निरँकार धुरदरगाहीआ। भाग लग्गे साचे देसा, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। लोकमात मिले संदेसा, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। नज़री आवे नर नरेशा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चौंकी कहे जिस वेले लेखा मुके चार जुग, चौकड़ी आपणा पन्ध मुकाईआ। दो जहान पढ़न इक्को तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण धारों पए उठ, जोती जाता कर रुशनाईआ। जन भगत सुहेले बणाए आपणे सुत, सति
❋
❋
सतिवादी दया कमाईआ। परदा रहे ना उहला लुक, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। चौंकी कहे मेरे अन्तर चढ़या चाअ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। हुक्म देवे बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं कहिंदे जल्वागर ख़ुदा, नूर नुराना डगमगाईआ। जो लहिणा देणा वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। जिस वेले मुहम्मद नूं नूरी धार पहली वार पकड़या बांह, बिन कल्मयों कलमा दृढ़ाईआ। पहलों चरण कँवल वखाया थाँ, थानंतर इक समझाईआ। फिर रचना अगम्म रचा, इक सत्त दी वंड वंडाईआ। चार कुण्ट कर रुशना, अन्ध अन्धेर गुआईआ। सहजे नाल उपर टिका, आसण दिता समझाईआ। धूढ़ी चरण मस्तक ला, ख़ाकी ख़ाक भेव खुल्हाईआ । मुहम्मद नेत्र रो के मारे आह, हौक्यां विच सुणाईआ। तेरा खेल बेपरवाह, परवरदिगार तेरी वड्याईआ। चौदां तबक दस्सया राह, रहिबर नूर ख़ुदाईआ। पुरख अकाल मस्तक उँगली दिती ला, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ । मुहम्मद अग्गे कर ध्याँ, पैंडा पन्ध समझाईआ। सदी चौधवीं हुंदा वेख निआं, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। करे खेल शहिनशाह, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। जिन्हां ने सूर खाधी गाँ, दोहां दए सज़ाईआ। साची करे कोई ना हां, पैगग्बर होवे ना कोए सहाईआ। मुहम्मद झुक के क़दम बोसी कर के किहा तूंही वाहिद अल्ला ख़ुदा, ख़ुदी नज़र कोए ना आईआ। तेरा लेखा दो जहां, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। चौंकी कहे मैं देवां इक शहादत, गवाही इक भुगताईआ। जिस वेले ख़ुदा ने मुहम्मद नूं दस्सी इबादत, मेरे उपर बहाईआ। मन बुध्धी दी दूर कर लिआकत, धुर दा कलमा इक समझाईआ। निरगुण नूर तेरी रफ़ाक़त, सवागत बेपरवाहीआ। फेर वेख अगम्मी आफ्त, आफ्ताब ना कोए रुशनाईआ। सदी सदीवी करे बग़ावत, बग़लगीर ना कोए अख्वाईआ। कलमा नाम होवे अदावत, झगड़ा कूड़ लोकाईआ। साचा नाम करे ना कोए सख़ावत, रहमत हक़ ना कोए कमाईआ। कूड़ी क्रिया दिसे बनावट, अन्तर निरंतर भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, इक सत्त दी धार सतारां इंच बिन हरि किरपा आबेहयात अमृत मेघ देवे कोई ना सिंच, अगनी तत ततव सके ना कोए बुझाईआ। चौंकी कहे मुहम्मद ने चार कुण्ट लाया चक्र, आपणयां क़दमां क़दम उठाईआ। साचा दिस्सया कोई ना फ़क्कर, जो फ़िकरा इक सुणाईआ। दीन मज़हब दी लग्गी वेख टक्कर, टुकड़े जगत लोकाईआ। सति धर्म होया फट्टड़, सूफ़ी रंग ना कोए रंगाईआ। कंडा तोल ना तोले कोई तक्कड़, तराज़ू मेहर ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा लहिणे विच्चों लहिणा देणे विच्चों देणा देवणहार वेख वखाईआ।
❋
❋
धुर दा शब्द कहे मेरी धार सच पैमाना, पैमाइश दो जहान कराईआ। मेरा खेल जुग चौकड़ी दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। मैनूं समझे बुध्धीवान ना कोए इन्साना, अक्ल आक्ल ना कोए वड्याईआ। मेरा लेखा ज़िमीं असमानां, लोक परलोक खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी बदलदा रिहा ज़माना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पैमाना कहे मेरा नाप नहीं कोई फ़ुट, लम्मा चौड़ा समझ किसे ना आईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया पावे लुट्ट, लुट्टी जाए जगत लोकाईआ। अन्तर लिव सब दी जावे छुट, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। आत्म परमात्म नाता जाए तुट, तुट्टी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। सच नाम दी पढ़े कोई ना तुक, सोहला ढोला राग ना कोए अल्हाईआ। अमृत धार जाए मुक, नीर सीर ना कोए प्याईआ। ख़ाली भाण्डे होवण ठुट्ठ, वस्त अमोलक मुख छुपाईआ। साचा रहे कोई ना सुत, अपराधी रूप वखाईआ। झगड़ा पए काया माटी बुत, ब्रह्म धार ना कोए दरसाईआ। साचे मार्ग चलदयां दीन दुनी जाए रुक, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। पैमाना कहे मैं वेख्या परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस नूं झुकदे पैगग्बर गुर अवतार, डंडावत सजदा सीस झुकाईआ। हुक्मे विच संदेसे देण संसार, कलमे कायनात दृढ़ाईआ। मार्ग दस्स आपणी धार, धरनी धरत धवल सुहाईआ। शब्द संदेसा बोल इक जैकार, जै जैकार जणाईआ। लेखा समझ धुर दरबार, दरगाह साची भेव खुल्हाईआ। जिस ने रचना रची खेले खेल जुग चार, चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। उस दी पावे कोई ना सार, अन्त कहिण कोए ना आईआ। सो सृष्टी दृष्टी वेखणहार, इष्टी इष्ट देव वड्याईआ। सति सरूपी दो जहान, आत्म परमात्म सेज हंढ्ढाईआ। निरगुण नूर जोत महान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। इक इक्केला नौजवान, मर्द मर्दान आप अख्वाईआ। सूरबीर वड बलवान, बलधारी करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पैमाना कहे मेरा लेखा शब्द गुरु दे नाल, नाप ओसे हथ्थ फड़ाईआ। जो थिर घर वस्से सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड प्रभ दा दर्शन पाईआ। जुग चौकड़ी घाले घाल, नित नवित्त वेस वटाईआ। जो सृष्टी दा हल करे सवाल, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा हुक्म इक कमाल, लाईन सिध्धी दए लगाईआ। दूजा वज्जे ना कोई ताल, तालब इल्म गुर अवतार पैगग्बर लए बणाईआ। साची सिख्या इक सिखाल, निरअक्खर विच्चों अक्खर दए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पैमाना कहे मैनूं जाणे इक जगदीश, जगदीशर वड वड्याईआ। जिस दे छत्र झुल्ले सीस, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जो नित नवित्त बदले रीत, रीतीवान
❋
❋
इक अख्वाईआ। जिस दा आदि जुगादी गीत, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। सो बैठा इक अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। पैमाना कहे जुगां दी वंड वास्ते मेरे नाल मारदा लीक, दूजी वस्त हथ्थ ना कोए उठाईआ। जिस दी शब्द गुरु करे तसदीक़, तत्तां वाला नज़र कोए ना आईआ। कलयुग वेला रिहा बीत, सदी चौदवीं खोज खुजाईआ। जिस दी सारे करन उडीक, नेत्र नैण राह तकाईआ। ओह करे खेल लाशरीक, धुर करता शहिनशाहीआ। जिस दा मार्ग सदा बारीक, बेपरवाह वेख वखाईआ। हक़ हक़ दी रख तौफीक़, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। पैमाना कहे मेरी आसा मनसा पूरी होए उम्मीद, आमद विच अक्ख खुल्हाईआ। जिस ने झगड़ा मिटाउणा हस्त कीट, ऊचां नीचां जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची धाम सुहञ्जणा करे खेल आदि निरँजणा, दीवा बाती कमलापाती दूजा अवर ना कोए वखाईआ। भगत दुआरिउँ पुट्ठे पैर, क़दम क़दम बदलाईआ। सृष्टी दृष्टी होवे कहर, कयामत विच दुहाईआ। कोई ना लेखा जाणे गम्भीर गहर, परदा सके ना कोए उठाईआ। पुरख अकाल दी अगम्मी लहर, जोत शब्द धार चलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे वैर, वैरी शत्रु वेख वखाईआ। सति दवारे रहे कोई ना ग़ैर, धर्म दी धार इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। भगत दुआरिउँ पुठ्ठा तुरदा, पुरख अकाला नज़री आईआ। जो कलयुग कूड़ कुड़िआरा करे मुर्दा, मुर्शद हो के मुरीदां वेख वखाईआ। भेव खुल्हावे इक्को सतिगुर दा, जो सतिगुर सच दुआरे सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी आपणी करनी करन तों कदे ना मुड़दा, ना कोई रोके रोक रुकाईआ। नाम संदेसा देवे सदा धुर दा, नाद अनादा नाद वजाईआ। झगड़ा मुकावे ठग चोर दा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जन भगतां सज्जण मिलावे लोड़ दा, लोड़ींदा जोड़ जुड़ाईआ। अगला संग निभावे तोड़ दा, अद्धविच्चकार ना कोए अटकाईआ। जिथ्थे प्रकाश अगम्मी जोत दा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। ओथे पुरख अकाल दीन दयाल इक्को भगतां लोचदा, दूजी याद ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरसावणहारा सच दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। पुठ्ठी पैरीं चलया पाँधी, आपणा पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं थक्की मांदी, मुहम्मद आसा दए दुहाईआ। वड्याई रही किसे ना थाँ दी, धरनी धरत धवल कुरलाईआ। अदालत रही ना सच निआं दी, कूड़ कुड़िआर वज्जी वधाईआ। शरअ रही ना सूर गाँ दी, सति धर्म ना कोए कमाईआ। लज्जया करे ना कोए पिता माँ दी, पूत सपूत ना कोए वखाईआ। कलयुग बुध्धी होई काँ दी, काग वांग कुरलाईआ। वड्याई रही ना किसे नाँ दी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। ठंढक रही ना किसे छाँ दी, कलयुग अगनी अग्ग तपाईआ। लाज रही ना पकड़ी बांह दी, सज्जण साथी
❋
❋
साथ गए छुडाईआ। जोड़ी जुड़ी ना आत्मा परमात्मा वाले सच विआह दी, धुर दा कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। सफ़ा वेखो कूड़ गराँ दी, चार कुण्ट रहे कुरलाईआ। बुध्ध बिबेक रही ना किसे दाना दी, दानशमंद नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पुठ्ठी मति सर्ब कराईआ। पुठ्ठी करे जगत मति, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। अन्तर मिले ना कोई ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या ना कोए समझाईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, अगनी तत तपाईआ। धीरज रहे कोई ना जति, सति सरूप ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ बदल जाए अक्ख, नेत्रहीण लोकाईआ। मिले मेल ना पुरख समरथ, साहिब स्वामी दरस कोए ना पाईआ। सच प्रीती करे ना कोई हट्ठ, कूड़ कल्पना राग अल्हाईआ। सच सरोवर नुहाए कोई ना तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती समझ कोए ना आईआ। वस्त अमोलक मिले ना किसे हट्ट, हटवाणे मुख भुआईआ। साचा राग सुणाए कोई ना भट्ट, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाईआ। गुर चेला इक दूजे दा साथ जाण छड, संगी संग ना कोए निभाईआ। बिन हरि नामे सब दे ख़ाली होवण हड्ड, चम्म दृष्टी ना कोए बदलाईआ। सत्या रहे ना होम यज्ञ, हवन विच ना कोए वड्याईआ। पूजा पाठ जो ढोले गावण सद, छन्दां विच जणाईआ। उह सारे बैठे अद्ध, मंज़ल पन्ध ना कोए चुकाईआ। जिस कारण पुठ्ठीं पैरीं प्या भज्ज, भाजड़ पावे जगत लोकाईआ। भगत सुहेले लए लभ्भ, गुर चेले खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं वेख के हद्द, हदूद अगली दए समझाईआ। वेखो खेल प्रभू दा जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी समझ ना आउण देवे किसे दर, क़दीम दा क़ादर क़ुदरत दा मालक ख़लक दा ख़ालक भगत दा सालस कलयुग कूड़ी क्रिया घर घर वेखे आलस, निंदरा ग़फ्लत विच्चों गुरमुख गुर गुर सन्त सुहेले जन भगत धुर दे वक्त नाल जगाईआ।
७ चेत शहिनशाही सम्मत ४ गुरबचन सिँघ दे गृह पिंड उसमा ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द धार कहे धुरदरगाही इक सटिक, लकड़ी बनास्पत रूप वटाईआ। जो धुर संदेसा देवे पुरख अबिनाशी करता वेखो इक्क, एकँकार परवरदिगर धुरदरगाहीआ। जिस दा गुर अवतार पैगग्बर लहिणा देणा आए लिख, जुग चौकड़ी सेवक चाकर हो के सेव कमाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी दो जहानां लख चुरासी पित, पारब्रह्म
❋
❋
पतिपरमेश्वर एका नूर करे रुशनाईआ। निरगुण निरवैर निराकार जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवणहारा सिख्या सिख, सति संदेसा नर नरेशा इक्को इक जणाईआ। प्रेम प्रीती धुर दी नीती आत्म परमात्म एका हित, दुतिया भउ रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर चार कुण्ट दह दिशा नैण लोचन नेत्र आवे किसे ना दिस, सति सरूप शाहो भूप दरस कोए ना पाईआ । बीस बीसा हरि जगदीशा सब दी नंगी वेखे पिट्ठ, पुश्त पनाह दो जहान निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सटिक कहे मैनूं पंजाबी बोली कहिंदे सोटी, सुत्यां दयां उठाईआ। प्रभ नूं लभदे कोटन कोटी, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। साची मंज़ल चढ़या कोई ना चोटी, अध्धवाटे रोंदी वेखी लोकाईआ। साचा नाम शब्द सुणे ना कोए हक़ सलोकी, सोहला ढोला अनरागी राग ना कोए जणाईआ। नेत्र रोंदे अभ्यासी वैरागी तिआगी जोगी, जुगीशर तपीश्र सार कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दह दिशा मन कल्पणा सारे वेखे रोगी, हउमे हंगता गढ़ ना कोए तुड़ाईआ। साचा मेला मेल करे ना धुर संजोगी, सज्जण संग ना कोए निभाईआ। परम पुरख दी बहे कोई ना गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। अन्तिम लेखा कोई ना जाणे वेदी सोढी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। सोटी कहे मैनूं कहिंदे डंडा, दो जहानां दयां जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला वेखणहारा पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक नहीं कोई बन्दा, माया ममता मोह विकार ना कोए हल्काईआ । शाह सुल्तान धुर दा मालक नेत्रहीण कदे ना अन्धा, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हुक्मे नाल मेटे गंदा, सति धर्म दा मार्ग इक वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर धर्म शहादत इक्को दिन्दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। सोटी कहे मेरा वेखो तन सरीर, नन्हा नज़री आईआ। मेरी शहादत देवे कबीर, कामल मुर्शद मिल के ख़ुशी मनाईआ। जिस दे हथ्थ जगत तक़दीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। मंज़ल चाढ़्ह अख़ीर, आख़र परदा दए उठाईआ। भेव मिटा के शाह हकीर, इक्को रंग दए चढ़ाईआ। जलवा दस्स के बेनज़ीर, नूरे नज़र कर रुशनाईआ। सतिजुग साची कर ताअमीर, कलयुग कूड़ी जड़्ह उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सटिक कहे मैं सुणावां धुर संदेसा, दीन दुनी जणाईआ। परम पुरख प्रभ इक नरेशा, नर नरायण नज़री आईआ। जो जुग चौकड़ी धारे वेसा, निरगुण सरगुण सोभा पाईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ।
❋
❋
जिस दी रखदे सारे टेका, टिकटिकी इक्को नाल लगाईआ। जिस दा शब्द दुलारा बेटा, जन्मे जगत ना कोए माईआ। ओह वस्से थिर घर साचे देसा, सचखण्ड प्रभ दा दर्शन पाईआ। आदि जुगादी रखदा चेता, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। इक्को मालक हो के आए नेता, न्याउँ आपणे हथ्थ रखाईआ। चार जुग दा सब नूं कराए चेता, पूरब परदा आप उठाईआ। लहिणा देण वेखो वेखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सोटी कहे मैं दस्सां सच सबूत, सोहबत नाल दृढ़ाईआ। सब दा मालक इक महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। जिस दा खेल अर्श अरूज, फ़र्श वज्जे वधाईआ। हद्द विच ना होए महिदूद, बंधन बन्द ना कोए कराईआ। झगड़ा मिटे तन वजूद, ख़ाकी ख़ाक करे सफ़ाईआ। परदा लाहे चारे कूट, दह दिशा फोल फुलाईआ। झगड़ा मिटे जूठ झूठ, सति धर्म वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सोटी कहे प्रभ चाढ़्हे साचा रंग, रंग रंगीला धुरदरगाहीआ। आत्म सेज वेख पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नाम निधान वजा मृदँग, सोई सुरत दए उठाईआ। जगत दुआरा कूड़ा लँघ, भगत दुआरा वेख वखाईआ। जिथ्थे इक्को सच अनन्द, पुरी अनन्द मिल के वज्जे वधाईआ। होए प्रकाश बिन सूरज चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। लोड़ रहे ना धारा गंग, अमृत लहर इक वहाईआ। साचे हुक्म दा कर पाबन्द, गृह इक्को इक समझाईआ । जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सांझा छन्द, ढोला अवर ना कोए सुणाईआ । जगत जन्म दयां विछड़यां पवे गंढ्ढ, नाता तुट्टे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दए चुकाईआ । सोटी कहे मैं सब नूं मारदी सट्टां, अपणा बल धराईआ। लहिणा देणा मुकावां चौदां लोक चौदां तबक हट्टां, हटवाणे वेखां थाउँ थाईंआ। निरगुण धार हो के सेवादार बण के नठ्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। जन भगतां सच संदेसा दस्सां, ख़ुशीआं नाल दृढ़ाईआ। गुरमुखो आपणीआं खोल्हो अक्खां, घर मिले बेपरवाहीआ। जिस दीआं ना बाहवां ना लत्तां, पंज तत ना कोए जणाईआ। सब दे अंदर वड़ के बदल जावे मत्तां, मनमति दूर कराईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच नाम भोरी दे जावे रता, रतन अमोलक गुरमुख लए बणाईआ। भेव खुल्हा के आपणी चेतन सत्ता, सति सतिवाद दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता नूर इलाहीआ। सोटी कहे मैं गुरमुख उठाउणे सच, सच दयां समझाईआ। भाग लगाउणा काया माटी कच्च, कंचन गढ़ वड्याईआ। भगत भगवान मिल के पयो हस्स, हस्ती हस्ती विच्चों बदलाईआ। जेहड़ा बाहरों लम्भया कितों नहीं रस, सो अन्तर देणा चखाईआ। सांझा कर के आत्म परमात्म जस, वेद पुराणां दा खै्हड़ा देणा छुडाईआ। जन भगत पूजा पाठ दी मंज़ल जाण टप, पुस्तक बग़ल ना कोए टिकाईआ।
❋
❋
इक्को कलमा लैण रट, जिस नाल रट्टा मुके कूड़ लोकाईआ। घर स्वामी मिले पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सोटी कहे मैं भगतां करना ख़बरदार, ग़फ्लत विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। झगड़ा मुकाउणा नौ दुआर, सुखमन टेडी बंक ना कोए भुआईआ। ईड़ा पिंगल मार के मार, पैंडा देणा मुकाईआ। अमृत रस ठंडा प्याल, अगनी तत बुझाईआ। शब्द नाद दे सच्ची धुनकान, अनरागी राग सुणाईआ। दीआ बाती कमलापाती घर स्वामी देवे बाल, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। काया काअबा दो दुआबा वखाउणी सच सची धर्मसाल, जिथ्थे एका नूर होवे रुशनाईआ। हरि सन्त सुहेले बणा के धुर दे लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। कलयुग विच सतिजुग बदल देणी चाल, चाल निराली इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सोटी कहे मैं वखावां कलयुग अन्त अख़ीरी कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी वाला नाल मिलाईआ। जिस दा शब्दी धार अगम्मी खण्डा, दो जहानां रिहा डराईआ। जे कोई हुण कहे उह तत्तां वाला गुज़री दा चन्दा, तत नहीं ओह जोत शब्द रुशनाईआ। खाण पीण वाला नहीं कोई बन्दा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा रूप बदलाईआ। उस नूं समझे कोई ना पंडा, शास्त्र सिमरत कुछ कहि ना सके राईआ। जिस ने खेल खिलाया पुरी अनन्दा, अनन्द सागर विच समाईआ। सो कलयुग अन्त जन भगतां टुटय्ां पावे गंढ्ढां, गंढ्ढणहार इक अख्वाईआ। जिस दा पाठ कदे ना होया नाल दन्दा, सद अजपा जाप विच समाईआ। ओह ग़रीब निमाणा कोझा कमला गुरसिख बणाए सब तों चंगा, जो ओसे दा ध्यान लगाईआ । कलयुग कूड़ी क्रिया सृष्टी मेटे धन्दा, धुँदूकार दए गुआईआ। लहिणा देणा मुका के जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, गहर गम्भीर बेनज़ीर परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। सोटी कहे मैनूं आई इक विचार, विच्चरके दयां जणाईआ। जिस वेले एह रीत चली अवतार, आदि पुरख प्रगटाईआ। साचे हुक्म नूं कर के ख़बरदार, बलधार आप जणाईआ। वेखणा जगत संसार, संसारी भण्डारी निउँ निउँ सीस निवाईआ। हुक्म सदा चले जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शब्द डण्डा सर्ब सरदार, जगत दा मालक इक बणाईआ। जिस दा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आप कराईआ। सो जानणहार सच्ची सरकार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सटिक कहे मैं वंडां दरद, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। करां बेनन्ती अग्गे प्रभ स्वामी मर्दाने मर्द, मदद इक्को मँग मँगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल छुरी शरअ मेट करद, क़ातल मक़तूल क़तलगाह ना कोए वखाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मन्ज़ूर कर अर्ज़, आरज़ू दिती सुणाईआ। सदी
❋
❋
चौधवीं साचे नाम दी बदल तर्ज़, तराज़ू अपणे हथ्थ रखाईआ। सृष्टी कायनात ख़ालक ख़लक तैनूं गर्ज़, बेगर्ज़ रहिण ना पाईआ। मन ममता सब दी वरज, दह दिशा ना उठ उठ धाईआ। तेरा खेल वेखीए असचरज, अचरज लीला देणी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग दे चढ़ाईआ। धुर दा रंग चाढ़्ह दे एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। सब नूं बख्श आपणी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। चार वरन अठारां बरन बुध्ध कर बिबेक, दुरमति मैल दे धुआईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अगनी तत ना कोए तपाईआ। आत्म परमात्म कर हेत, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। सटिक कहे मैं वेखणी तेरी खेड, खिलाड़ी हो के देणी वखाईआ। जिस कारण भगत सुहेले दिते मात भेज, भजन बन्दगी विच वड्याईआ। उन्हां बख्श आपणा तेज, नूरी जोत कर रुशनाईआ। सच सुहञ्जणी कर सेज, सिँघासण इक वखाईआ। परदयां विच्चों खोल्ह दे भेद, अभेद आप समझाईआ। झगड़ा रहे ना चार वेद, विद्या दी विद्दत आपणी झोली पाईआ। पढ़ पढ़ भरया किसे ना पेट, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। तूं सब दा बण खेवट खेट, जगत जहान पार कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रेख, ·षी मुनी नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मुका दे मुल्ला शेख़, मुसायक देण दुहाईआ। आत्म परमात्म खोल्ह दे भेत, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। लेखे ला लै प्रभू गुरु अर्जन दे सीस विच पई रेत, तत्ती लोह दए दुहाईआ। सन्त सुहेले लै जा आपणे देस, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। तूं आदि जुगादि सदा रहें हमेश, मर जीवत रूप वटाईआ । तेरे क़दमां इक आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अगम्मी दे दान, सृष्टी दृष्टी कर कल्याण कायनात कलमा महबूब मुहब्बत वाला इक समझाईआ।