पुस्तकालयभाग २१

८ चेत शहिनशाही सम्मत ४ सूबेदार राम सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी

काना कहे मैं साढे तिन्न हथ्थ, रविदास चमारा दए गवाहीआ। जिस दा लेखा नाल पुरख समरथ, दीन दुनी वंड ना कोए वंडाईआ। मैं भेव अभेदा दस्सां सच, परदा अन्तर निरंतर इक उठाईआ। लेखा वेख के काया माटी कच्च, ततव तत खोज खुजाईआ। मेरी अंदरों खुल्ही अक्ख, तक्कया धुरदरगाहीआ। जिस दी आदि जुगादि हक़ीक़त हक़, कलमा हक़ नाम समझाईआ। जो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी धुर संदेसा गया दस्स, बिन अक्खरां इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप दृढ़ाईआ । काना कहे मैं वसां जंगल विच प्रभास,

❋

❋

टिल्लयां सोभा पाईआ। मेरी जुग चौकड़ी आस, तृष्ना इक वधाईआ। मेरा लहिणा देणा धुर दा ख़ास, ख़सूसीअत आपणी दयां दृढ़ाईआ। मेरे नाल सारे दिन्दे रहे साथ, आदि जुगादि संग निभाईआ। जुग चौकड़ी लिखदे रहे गाथ, क़लम कालम वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। काना कहे मैं दस्सां कायनात, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ । सारे वेखो मार के झात, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छे ध्यान लगाईआ। जिस दा समझे ना कोए हालात, परदा सके ना कोए उठाईआ। मैं ओस दी दस्सां बात, जो बातन भेव खुल्हाईआ। जिस दी नज़र ना आवे ज़ात, अज़ाती धुरदरगाहीआ। सच संदेसा अगम्मी आख, आख़र दयां दृढ़ाईआ। जो मैनूं रिहा भाख, सो संदेशा हक़ सुणाईआ । मैनूं इक दे उत्ते विश्वास, विश्यां वाला गुरु ना कोए मनाईआ। मैं गोपी काहन वाली वेखां कदे ना रास, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। मैं कलमे पढ़ां ना कदी लिख्या नाल क़लम दवात, अक्खरां विच गुण वखाईआ। मैं खेल वेख्या रविदास नाल परम पुरख दी मिली ज़ात, निरगुण नूर नूर विच समाईआ। दोहां दा इक्को पतण इक्को घाट, इक्को दर वज्जे वधाईआ। इक्को सेजा इक्को बस्तर इक्को सोहे खाट, सिँघासण आसण इक वड्याईआ। इक्को नाम गीत इक्को कलमा हक़ इक्को अगम्मी आवाज़, राज़ रहिण कोए ना पाईआ। इक्को सीस इक्को जगदीश इक्को सजदा इक अदाब, इक्को नमस्ते इक्को इक जणाईआ। जां तक्कया नूर नूर विच वाहिद, वाहवा वजदी वेखी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मँग मँगाईआ । काना कहे मैं की दस्सां भेव अनोखा, परदा सच उठाईआ। चार जुग मेरा वेला लँघ गया विच सोचा, सोचदयां समझ चली ना कोई चतुराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मैं लिख लिख थक्कया सलोका, रागां नादां सोहल्यां विच वड्याईआ। काग़ज़ पकड़ बणाया पोथा, पुस्तक वंड वंडाईआ। भेव खुल्हाया चौदां लोका, चार कुण्ट दह दिशा आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। काना कहे साढे तिन्न हथ्थ मेरा वेखो सरीर, जग नेत्र अक्ख उठाईआ। मेरे अंदर शरअ ज़ंजीर, जो सके ना कोए तुड़ाईआ। मैनूं तिन्न वार हथ्थ फड़िआ कबीर, क़बरां उत्ते फिराईआ। अन्त मार के इक लकीर, लाईन दिती लगाईआ। जिस विच्चों मैनूं नज़र आई उह तस्वीर, जिस दा रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। उह जलवा बेनज़ीर, नूरे नज़र नूर अलाहीआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं शरअ ज़ंजीर, ज़रा ज़रा विच समाईआ। सति सच दस्से तदबीर, तरीका इक्को इक जणाईआ। जिस ने मंज़ल चोटी चढ़ना अख़ीर, आख़र पन्ध मुकाईआ। उह परम पुरख परमात्म परवदिगार मन्नो धुर दा पीर, जो पैगग्बरां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। काना कहे मैनूं आया अगम्म ख्याल, इख़लाक दयां दृढ़ाईआ। मेरा मालक इक दयाल, दीनां होए सहाईआ। मैं रविदास अग्गे कीता इक सवाल, बेनन्ती सच सुणाईआ। तूं क्यों होया जगत कंगाल, भुक्खा रह के झट लँघाईआ। तेरा मालक सदा प्रितपाल, धुर दा दाता नज़री आईआ। क्यों ना पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार इक समझाईआ। काना कहे मैनूं रवी ने दिता जवाब, प्रेम नाल दृढ़ाईआ। मेरे मुख छुहा के पाहणे वाला आब, आबरू दिती बणाईआ। मैनूं वखा के मंज़ल उह महिराब, महबूब दिता समझाईआ। बिन अक्खरां तों दस्स किताब, निरअक्खर दिता दृढ़ाईआ। कलयुग अख़ीरी जणा हिसाब, अंकड़े दिते बदलाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगग्बर होए लाजवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ । ओस वेले निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आवे आप, जोती जाता फेरा पाईआ। दो जहानां बण के धुर दा बाप, भगत सुहेले सुत दुलारे गोद उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के जाप, जीवण जुगत इक दृढ़ाईआ। सतिजुग साची थापण देवे थाप, कलयुग कूड़ी क्रिया कूड़ मिटाईआ। रूह बुत दोवें कर के पाक, पतित पुनीत दए बणाईआ। लेखे ला के काया माटी ख़ाक, ख़ालस गुरमुख रंग रंगाईआ। निरगुण धार दरस दिखावे साख्यात, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। ओस वेले तेरी वेखे ज़ात, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाईआ। काना कहे मैनूं रविदास ने लाया अंग, अंगीकार अख्वाईआ। मेरा बणा के संग, सगला संग तुड़ाईआ। दे के सच अनन्द, अनन्द दिता वखाईआ । कर के इक पाबन्द, हुक्म दिता समझाईआ। तेरा लहिणा देणा नाल गुजरी चन्द, नाता गोबिन्द नाल रखाईआ। फिर साढे तिन्न हथ्थ आपणे सरीर दी वंड के वंड, धुर संदेसा इक उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पर्दा आप उठाईआ। काना कहे मेरा गोबिन्द नाल प्रेम, सच दयां समझाईआ। जिस वेले दुष्ट दमन गया सी उत्ते हेम, हेम कुण्ड कुण्ड आपणी धार चलाईआ। उस वेले प्रभ दे नाल कीता नेम, कौल इक़रार इक बणाईआ। प्रभू जिंनां चिर साढे तिन्न हथ्थ विच ना आवें मैनूं कदी ना आवे चैन, सांतक सति ना कोए समाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखें ना इक्को नैण, एकँकार आपणा वेस वटाईआ। चार वरन अठारां बरन बणाएं ना भाई भैण, साक सज्जण इक हो जाईआ। आपणा नाम ना देवें अगम्म रसायन, रसीआ हो के रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। काना कहे पुरख अकाल ने कीता वायदा, इक़रार इक जणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ होया मुवाइदा, भरम रिहा ना राईआ। इक संदेसा दिता पहलों जन भगतां करां फ़ायदा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।

❋

❋

फिर कलयुग कूड़ी क्रिया बदल के क़ाइदा, क़ानूंन अगला इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दए समझाईआ। काना कहे की होया कौल, दुष्ट दमन वड्याईआ। जिस वेले झगड़ा होवे उपर धौल, धर्म दी धार ना कोए समझाईआ। लेखा समझे ना कोई पंडत रौल, पुस्तक चले ना कोए वड्याईआ। आत्मा जाए ना कोई मौल, परमात्मा विच समाईआ। ओस वेले सब दे लेखे लवां फोल, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। किसे नाल ना मारां रोल, धुर दी साची कार कमाईआ। सचखण्ड दुआरे बैठ अडोल, लख चुरासी दयां डुलाईआ। दीन मज़हब दा पा के घोल, ज़ात पात दयां लड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वजा के ढोल, डंका जूठ झूठ दए शनवाईआ। आप रह्वां ना किसे दे कोल, अंदर वड़िआ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खेल रिहा वखाईआ। काना कहे मैं ओस वेले प्या हस्स, आपणी ख़ुशी बणाईआ। पुठ्ठी पैरीं प्या नस्स, भज्जिआ वाहो दाहीआ। साढे तिन्न क़दम ते गया ढट्ठ, आपणी बुध्ध भुलाईआ। मैनूं सोझी आई झट, अन्तर अक्ख खुल्हाईआ। मैं वी वस्त मँगां जे सौदा मिले धुर दे हट्ट, हटवाणा बेपरवाहीआ। जिस दे क़दम दुष्ट दमन रिहा ढठ, निउँ निउँ लागे पाईंआ। ओह मेरी जाणे मित गत, परदा दए खुल्हाईआ। मैं निउँ के टेकया मथ, सीस दिता झुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मेरी पिट्ठ ते रख के हथ्थ, ठोकर दिती लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाण्डा भरम भउ दिता भन्नाईआ। काना कहे ठोकर नाल मैं प्या जाग, प्रभ सुरती सुरत खुल्हाईआ। मेरे अन्तर आया इक वैराग, बिरहों विच दुहाईआ। प्रभ तेरे चरण गया लाग, तक्की इक सरनाईआ। मेरा लहिणा मुका दे आज, अज़ल तों लै छुडाईआ। तेरी जोत दा वेखां चिराग़, निरगुण नूर विच रुशनाईआ। रसना जाम प्या दे आब, हयाती हयाती विच्चों बदलाईआ। तेरे क़दमां इक अदाब, सजदा सीस निवाईआ। धुर दा बख्श इक ख़िताब, ख़ता रहिण कोए ना पाईआ। अबिनाशी करते किहा मैं रखां तैनूं याद, याददाशत आपणे विच छुपाईआ। जिस वेले कलयुग विच सतिजुग करां राइज, धुर दा हुक्म वरताईआ। जन भगतां दुरमति मैल धोवां दाग़, पतित पुनीत बणाईआ। तेरा लेखा वेखां विच समाज, समग्री फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए चुकाईआ। पुरख अकाल किहा सुण गंढ्ढां वाले काने, काहन धुर दा दए जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल महाने, भेव अभेद किसे ना आईआ। करे खेल श्री भगवाने, हरि करता धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगग्बर होवण बेगाने, साचा संग ना कोए निभाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया होणे याराने, नाता जूठ झूठ वखाईआ। लोभ विकार होवे प्रधाने, माया ममता नाच नचाईआ। विषे विकारी बणन सुघड़ स्याणे, साध सन्त ना कोए चतुराईआ। झगड़ा पए राजे

❋

❋

राणे, नौ खण्ड पृथ्मी कूक सुणाईआ। सच नाम दे भुल्लणे गाणे, कलमे हक़ ना कोए सुणाईआ। माण रहे किसे ना थाणे, थान थनंतर समझ कोए ना पाईआ। सज्जण मीत होण बेगाने, पिता पूत ना सोभा पाईआ। ओस वेले करे खेल श्री भगवाने, हरि करता बेपरवाहीआ। लख चुरासी विच्चों धुर दे भगत पहचाने, काया मन्दिर फोल फुलाईआ। निरगुण धार जोत सरूप पहर के बाणे, शब्दी आपणा डंक वजाईआ। लख चुरासी विच फिरे चार कुण्ट कर बहाने, परदा तत वजूद छुपाईआ। लेखा जाण ज़िमीं असमाने, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। तेरा लेखा भगतां नाल सदा काने, कदमां दा गेड़ कटाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दे बदल देवे ज़माने, ज़ामन तैनूं विच रखाईआ। आत्म परमात्म दी आपणे हथ्थ लै के कमाने, कामल मुर्शद हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। काना कहे मैं हो गया ख़ुश, आपणी ख़ुशी प्रगटाईआ। धन्न भाग जे प्रभ ने ल्या पुच्छ, जन भगतां मेल मिलाईआ। मेरे पल्लू नहीं कुछ, वस्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। मैनूं इक्को सुणाई अगम्मी तुक, ढोला धुर दा इक दृढ़ाईआ। मेरा आवण जावण लख चुरासी पैंडा गया मुक, मुकी ख़लक ख़ुदाईआ। मैं सवाधान हो के गया उठ, आपणा बल प्रगटाईआ। जो भगतां उपर रिहा तुठ्ठ, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। ओस दे क़दमां जावां झुक, निउँ निउँ लागां पाईआ। मेरा रहे कोई ना दु:ख, दर्दीआं दर्द गुआईआ। घर ठांडे देवे सुख, सति सच विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। काना कहे मैं दस्सां सुहागी गीत, जन भगतो इक दृढ़ाईआ। प्रभ दी वेखो अगम्मी रीत, रीतीवान आप समझाईआ। तुहाडा झगड़ा मुक गया मन्दिर मसीत, काया काअबा सोभा पाईआ। जिथ्थे वस्से त्रैगुण अतीत, त्रै भवन धनी सोभा पाईआ। आदि जुगादी धुर दा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। स्वामी हो के वस्से चीत, मन ठगौरी रहे ना राईआ। लहिणा देणा चुका के बीस इक्कीस, हरि जगदीश करे रुशनाईआ। जिस दे छत्र झुलणा सीस, वजणी नाम वधाईआ। ओसे दी सदी रही बीत, जो बीती कहाणी रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। काना कहे कलमा पढ़ना एक, एकँकार जणाईआ। सब नूं दस्सां टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी लाईआ। जन भगतो नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों एह महीना चेत, सम्मत चार नाल वड्याईआ। सब दे अंदर खोल्ह देणा भेत, परदा रहिण कोए ना पाईआ। पूरब जन्म दा बदल देणा लेख, रेख देणी मिटाईआ। सच वखाउणा अगम्मड़ा देस, जिथ्थे वस्से शहिनशाहीआ। तुहाडा नाता जुड़े हमेश, हम साजण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची दए वड्याईआ। दरगाह

❋

❋

साची धाम सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाईआ। जिस दा भाण्डा ओसे दर ते भज्जणा, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। जिस ने हुक्म संदेसे नाल सद्दणा, सुनेहड़ा इक जणाईआ। चरण धूढ़ी करा के मजना, दुरमति मैल धुआईआ। लेखे ला के माटी बदना, बदली अंदरों कर वखाईआ। सदी चौधवीं जिस ने करना अदला, इन्साफ इक्को इक दृढ़ाईआ। सो लेखा जाणे चार कुण्ट कोटी मंज़ला, मंज़ल आपणी इक समझाईआ। जन भगतो फिरना पए ना तुहानूं विच जंगला, बन खण्ड खोजण ना जाईआ। इक्को दर दुआरा पए लँघणा, जिथ्थे वज्जे नाम वधाईआ। दूजा दर किसे ना मँगणा, भिखारी रूप ना कोए वटाईआ। तुहाडा मालक ख़ालक प्रितपालक इक सूरा सरबंगणा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। काना कहे साढे तिन्न हथ्थ काया माटी सब दा भन्न्हणा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। सुणो संदेसा आपणे कन्नना, सरवण सच दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दा हुक्म सब नूं पैणा मन्नणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। बिना भगतां तों सब नूं पैणा जम्मणा, लख चुरासी विच भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा इक वखाईआ। काना कहे मैं संदेसा देवां मुफ्त, क़ीमत ना कोए लगाईआ। प्रभ ने करना खेल दरुस्त, दुतिया भाउ देणा मिटाईआ। भेव चुकाउणा इक अंगुशत, परदा रहे ना राईआ। हथ्थ टिकाउणा भगतां पुश्त, पनाह इक्को इक समझाईआ। गुरमुखो हो जाओ चुस्त, आलस निंदरा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग आप बणाईआ। काना कहे मैं करदा नहीं लिहाज़, तन माटी वंड वंडाईआ। मेरी वारी आई आज, अठ्ठ चेत संग निभाईआ। मैं सदा रिहा जाग, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। मैनूं इक्को इक वैराग, बिरहों रोग सताईआ। जिंनां चिर प्रभ ना देवे साथ, सगला संग निभाईआ। जन भगतो उनां चिर किसे कम्म नहीं आउँदा पूजा पाठ, जोग अभ्यास ना कोए सलाहीआ। जिन्हां दे अन्तर आत्म प्रभ मिले आप, आपणा मेल मिलाईआ। उन्हां ने फेर काहदा करना जाप, किस दी करन पढ़ाईआ। जिन्हां दा सदा लई खुल्ह गया अंदरों ताक, बाहरों कुण्डे काहदे लई खड़काईआ। उह आत्म परमात्म रूप हो गई साच, सच सच विच समाईआ। काना कहे पुरख अकाल इक्को मन्नो बाप, जो धुर दा पिता माईआ। गुर अवतार पैगग्बर चार जुग दे पिछले चाचे अग्गे तुट जाए साथ, साथी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। काना कहे मैं दस्सणा अन्त अख़ीरी, बीख़ैर अल्लाह इक जणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ शरअ दी रहे ना कोए ज़ंजीरी, कड़ी कड़ी देणी बदलाईआ। सदी चौधवीं तों बाद किसे दी रहिणी नहीं पीरी, पैगग्बर नज़र कोए ना आईआ। एसे साल विच पा देणी दिलगीरी, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। किसे हथ्थ ना आउणी सच फ़कीरी, फ़िकरा हक़ ना कोए दृढ़ाईआ। एह

❋

❋

खेल होणा तक़दीरी, अगम्म अगम्म जणाईआ । गुर अवतार पैगग्बरां दी प्रभ ने आपणे विच समाउणी पीहड़ी, अग्गे इक्को हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना शब्दी धार ब्रह्मण्ड खण्ड करे आप सफ़ीरी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। काना कहे मेरी अन्त इक अरदास, बेनन्ती सच समझाईआ। परम पुरख ते रखणा विश्वास, जगत विचार ना कोए वड्याईआ। जिस दे हुक्मे अंदर गोपी काहन पाउँदे रास, सीता राम जंगलां खेल खिलाईआ। पैगग्बर ढोले कलमे गाउँदे गाथ, गुरु गुरदेव स्वामी इक मनाईआ। उस दा वेखणा खेल तमाश, की कलयुग कल वरताईआ। काना कहे रवीदास तेरा वेखणा उह बाप, जो बप्पड़े दए बदलाईआ। पूरब रहे कोई ना पाप, पतित पुनीत कराईआ। लेखा मुकावे इक्के दिन इक्के रात, इक्के वार होए सहाईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, नाता आपणे नाल रखाईआ। जन भगतो धुर दी याद रखणी बात, बातन रिहा सुणाईआ। सब दा मालक कमलापात, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। दर्शन देवे साख्यात, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी वेखणहार हालात, हालत विच अदालत आपणा नाम जणाईआ।

९ चेत शहिनशाही सम्मत ४ सूबेदार राम सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी

काले बस्तर बाणा दरवेश, हरि करता वेस वटाईआ। सचखण्ड निवासी करे खेल मातलोक अगम्मड़े देस, निरगुण निरवैर आपणी दया कमाईआ। हुक्म संदेसा देवे नर नरेश, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जिस दे गुर अवतार पैगग्बर होए पेश, पेशीनगोई सब दी वेख वखाईआ। चार जुग दा पिछला वेखो लेख, जो लिख्या नाल क़लम शाहीआ। रमज़ इशारे खोल्हो भेद, अभेद इक जणाईआ। की सृष्टी दृष्टी अन्तर कीती सेव, साची करनी कार कमाईआ। की फल प्राप्त होया मेव, अहिमेव दयो जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल इक प्रगटाईआ। काला कपड़ा तन वजूद, पंचम चेत वज्जी वधाईआ। करे खेल धुर महबूब, बेअन्त बेपरवाहीआ। जिस दा सदी सदीवी देवे सबूत, साहिब स्वामी आप अख्वाईआ। चार कुण्ट दह दिशा कूड़ी क्रिया लेखा करे कूच, कूचा गली फोल फोलाईआ। परदा लाहे लख चुरासी ताणा पेटा सूत, सोई सुरती आप उठाईआ। परदा रहे ना काया कलबूत, कलमा कायनात जणाईआ। चार कुण्ट दह दिशा हो मौजूद, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल

❋

❋

आप वखाईआ। काला बाणा लिबास धुर दा अल्फ़ी, अलिफ़ ये समझ ना आईआ। करे खेल सदा यक्कतरफ़ी, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। अबादत करे अगम्मी हरफ़ी, हरूफ़ां वंड ना कोए वंडाईआ। सति पुरख दी चौथे जुग दी चौथी बरसी, बारश मेघ इक बरसाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सचखण्ड निवासी जोती जाता आया बण के निध्प्रति, प्रीतम प्यारा आपणी दया कमाईआ। लेखा जाणे चार कुण्ट दह दिशा धवल धौल उपर धरती, अंदर बाहर खोज खुजाईआ। शाहो भूप वड सुल्तान नौजुआन मेटणहारा कूड़ गर्दी, गिरदोनवा वेखणहारा थाउँ थाईंआ। नौ चेत चार जुग दी सब दी पिछली वेखे अर्ज़ी, जो आरज़ू गुर अवतार पैगग्बर गए रखाईआ । परम पुरख परमात्म पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कदे ना बणे ख़ुदगर्ज़ी, गर्ज़ सब दी पूर कराईआ। एह खेल अगम्मे हरि दी, जो हर हिरदा वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर वेखे जलदी, चारों कुण्ट अगन तपाईआ। कुछ आसा मनसा बलि दुआरे भगवन दी, धुर फ़रमान अल्हाईआ। जिस वेले कलयुग कल्पणा वधणी मन दी, ममता मोह होवे हल्काईआ। सीतल धारा किसे ना चन्न दी, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। भगत सुहेला जननी होवे ना कोए जणदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। काले कपड़े कहिण मुहम्मद दी अन्त अन्त ख़ाहिश, आसा इक रखाईआ जिस वेले अख़ीरी निकलया स्वास, साह साह वड्याईआ। बिन अक्खां ल्या झाक, बिन नैण नैण खुल्हाईआ। सुणी अगम्मी आवाज़, ढोला धुरदरगाहीआ। इक कर लै बिना हथ्थां अदाब, बिना सीस सीस झुकाईआ। गृह वेख अगम्म महिराब, महबूब नूर अलाहीआ। मुख़ातब हो के दे जवाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। संदेसा सुण मुहम्मदे ज़नू नागिज़लते ज़विस्ता जो ज़मीनन नविज्ज़ुल ज़कातुल ज़नन ज़ाहदे ज़बी ज़नामे मज़ी मुवाइदा फ़री बीदो अज़ीं महिबाने नज़ीं मेहरबान दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। काला कण्पड़ कहे मैं वेखणा उह वतन, जिथ्थे बेवतन होई लोकाईआ। तकणा उह पतण, जिथ्थे नौका नज़र कोए ना आईआ। भालणा उह सज्जण, जिस नूं खोजे सृष्ट लोकाईआ। कराउणा उह मज्जन, जो मजलसां करे सफ़ाईआ। भालणा उह बदन, जो बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। कराउणा उह अदल, जो अदालत इक जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। काले बस्तर क्यों पहनया भगत दुआरे, भगवन रंग रंगाईआ। जिस नूं वेखण तेई अवतारे, दर ठांडे फेरा पाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद नैण उघाड़े, लोचन अक्ख खुल्हाईआ। नानक गोबिन्द तक्कण एह नज़ारे, नज़रीआ नर नरायण बदलाईआ। कलयुग कूड़ आया किनारे, लहर नाल लहर टकराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कढ्ढण हाढ़े, निउँ निउँ लागण पाईआ । एह खेल अगम्म

❋

❋

अपारे, अलख अगोचर आप कराईआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोए विचारे, ग्रन्थां पन्थां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी जिस दे दिन्दा आया लारे, शब्द सुनेहड़ा हुक्म सुणाईआ । उह कलयुग अन्त श्री भगवन्त करे खेल अपारे, अपरम्पर सुआमी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धरनी धरत धौल धवल वेख वखाईआ। बस्तर कहिण असीं उच्ची दईए होका, हुक्म धुरदरगाहीआ। पीर पैगग्बरां अन्तिम होया मौका, मुकम्मल इक दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना तबकां चौदां लोका, सच सलोका इक सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जो मालक जोती जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। उस दे अग्गे चले कोई ना सोचा, बुद्धी कम्म कोए ना आईआ। जो लहिणा देणा जाणे साढे तिन्न हथ्थ माटी कोठा, कुटीआ काया कण्पड़ फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दो जहानां वेख वखाईआ। काला कपड़ा कलयुग धार, धर्म दुआर जणाईआ। खेल करे आप करतार, क़ुदरत करता बेपरवाहीआ। निरगुण निरवैर लै अवतार, निराकार करे रुशनाईआ। चार कुण्ट कुण्ट उज्यार, दह दिशा डगमगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करे ख़बरदार, पुरी लोअ आकाश पाताल, गगन गगनंतर लए उठाईआ। दो जहानां पावे सार, महासार्थी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। धुर संदेसा देवे आपणी धार, नर निरँकार आप जणाईआ। वेखो खेल गुरु अवतार, पैगग्बर ध्यान लगाईआ। साचा रिहा ना कोए सिक्दार, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। ख़ुदी तक्ब्बर विच संसार, मुहब्बत हक़ ना कोए कमाईआ। घट घट अंदर धूआँधार, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। तुहाडा रिहा ना कोए कुछ अख्त्यार, मुख्त्यारनामे सब दे मनसूख़ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन वेस इक वखाईआ। तन वेस अनोखा, धुर दा संदेसा सुणो पक्का, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। ख़िदमतगारो तुहाडे नाल करे कोई ना धक्का, पूरब लेखा पूर कराईआ। अग्गे छडणा पए मदीना मक्का, काअबयां विच ना कोए वड्याईआ। चार कुण्ट दह दिशा निरगुण धार फिरे नठ्ठा, शिवदवाले मट्ठां पन्ध मुकाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे तीर्थ तटां, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। देवत सुर नेत्र रोवण हथ्थ मार के उत्ते पट्टां, पटने वाला करे सर्ब सफ़ाईआ। इष्ट रहिण नहीं देणा कोई पत्थर इट्टां, सिल पूजस नज़र कोए ना आईआ। सब दा लहिणा करना चिट्टा, चेटक देणा गुआईआ। शब्द गुरु गुरदेव स्वामी मस्तक ला के टिक्का, दो जहान देणी वड्याईआ। जिस दा पुरख अकाल इक्को पिता, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। सो भगतां करे हिता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस दा खेल नित नवित्ता, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। ओह करवट विच बदले आपणी पिट्ठा, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। सच प्रीती बिना किसे दुआर कदे ना विका,

❋

❋

क़ीमत सके ना कोए चुकाईआ। धुर दे प्रेम अंदर निक्का, निक्क्यों निक्का आप दरसाईआ। जेहड़ा चार कुण्ट नहीं दिसा, जग नैण ना कोए रुशनाईआ। उह भगतां दा पूरा करे पिच्छा, लेखा पूरब झोली पाईआ। सब दी मनसा दे के इच्छा, निरिच्छत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा रंग रंगाईआ। काले बस्तर कहिण एह गोबिन्द दी मँग, उच्च पीर वड्याईआ। नीली धार चों धार लँघ, नंगी पैर सेव कमाईआ। सच सिँघासण छड पलँघ, माछूवाड़ा सेज सुहाईआ। इक इक्क दा लै अनन्द, अनन्द अनन्द विच जणाईआ। निरगुण निरवैर भगतां संग, सगला संग निभाईआ। ओस वेले शब्द अगम्मी पुरख अकाल सुणाया बिना दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। गोबिन्द तेरा मेरा लेखा बाहर चार खाणी सेत्ज उत्भुज जेरज अंड, तत्तां विच बन्द ना कोए कराईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया ढाउणी कंध, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। सब दा सांझा करना छन्द, सोहला धुरदरगाहीआ । ओस वेले इक दुआरा लँघ, साचा दर देणा सुहाईआ। जन भगतां चाढ़्ह के रंग, रंगत पिछली देणी बदलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। काले कपड़े कहिण असीं जगत दे काले बस्तर, बस्ती वेखीए कूड़ लोकाईआ। जिस वेले गोबिन्द ने खोल्हे सी शस्त्र, भथ्था ज़िमीं उत्ते टिकाईआ । इक प्रेम चलाया अस्त्र, हस्त हस्त नाल छुहाईआ। ओस वेले हाज़र होया बेटा राम दसरथ, आपणी आस पुचाईआ। गोबिन्द अग्गे लहिणा लेखा किस दवारे करना बसरत, बिछरत कवण मिलाईआ। एह मेरी त्रेते जुग दी हसरत, सहज देणा समझाईआ। तूं योद्धा सूरबीर बहादर केहड़ी करदा कसरत, कवण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा दृढ़ाईआ। गोबिन्द कहे सुण राम प्यारे, राम दे राम वड्याईआ। मेरे प्रभ दे खेल निआरे, जुग चौकड़ी आप वखाईआ। मैं आदि ओस दे सहारे, अन्त ओसे विच समाईआ। ओह वेख मेरे जगत वाले दुलारे, जो नाता गए तुड़ाईआ। आह वेख शब्द नाल इशारे, गुरमुख दयां जणाईआ। जिन्हां दे काया मन्दिर अंदर मेरे उह चुबारे, जिस दी इट्ट नज़र कोए ना आईआ । जो मेरा मैं उस दे सदा दुआरे, दूर दुराडे पन्ध मुकाईआ। इहो हुक्म सच्ची सरकारे, पुरख अकाल दिता समझाईआ। राम किहा मैं तैथों बलिहारे, सदके घोल घुमाईआ। गोबिन्द किहा ओह वेख जोत निरँकारे, जोती नूर करे रुशनाईआ। कुछ शब्दी बोल सुणाए जैकारे, करे अगम्म पढ़ाईआ। जिस वेले चौथा जुग आवे किनारे, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगग्बरां पूरे करे लारे, लहिणा मूल चुकाईआ। निरगुण निरवैर आप आवे विच संसारे, जोती जामा वेस वटाईआ। गोबिन्द किहा मैं कल्ग़ी वाला उह कल्की अवतारे, जिस दी कला समझ किसे ना आईआ। ओह वस्से सदा भगतां दुआरे, दूजे दर नज़र

❋

❋

ना आईआ। असां सारयां ओस दे होणा पनिहारे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा इक समझाईआ। राम किहा गोबिन्द एह खेल निराला, हरि करता आप कराईआ। गोबिन्द किहा जुग चौकड़ी बदले चाला, राम कृष्ण रहिण कोए ना पाईआ। राम किहा मैं वेखां खेल सची धर्मसाला, धर्म दवारिउँ नज़री आईआ। गोबिन्द किहा मैं ओस दा नढ्ढा बाला, नन्हा सोभा पाईआ। जिस कलयुग अन्त सब दा कढ्ढणा दवाला, लेखा मँगे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं बस्तर तक्के उह, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिस दुनियां भार मिटाउणा दो, दूआ एके विच समाईआ । सतिजुग साची करनी लो, लोआं पूरीआं परदा लाहीआ। जन भगतां कूड़ी क्रिया विच्चों कर निर्मोह, मुहब्बत इक्को नाल जुड़ाईआ। परमात्म हो के आत्म जावे छोह, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। किसे नाल ना करे धरोह, ज़ुल्म सितम ना कोए ढाहीआ। गुरमुखां दे अंदरों कूड़ी क्रिया दे कढ्ढे गिरोह, पतित पुनीत बणाईआ। निझर रस अमृत बूँद स्वांती देवे चो, लोचण नैण इक खुल्हाईआ। भगत भगवान इक रूप जावण हो, इक्को रंग रंगाईआ। दुरमति मैल देवे धो, पतित पुनीत बणाईआ। धुर दी वस्त नाम निधाना ढोआ देवे ढोअ, हरि करता आप वरताईआ। जिस दा भेत ना जाणे को, परदा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ कुड़िआरा दए मिटाईआ। काले कपड़े कहिण असीं काली धार रहिण नहीं देणी निन्दक, नाता कूड़ देणा तुड़ाईआ। सति धर्म दा दे के सिदक, सबूरी सबर देणी जणाईआ। प्रेम प्यार दी दस्स के मिलत, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। मन कल्पणा रहिण नहीं देणी इल्लत, इल्म आलम ना कोए लड़ाईआ। सच धर्म दी देणी हिम्मत, बुध्ध बबेक जणाईआ। जन भगतां दस्सणी प्रभू दी सिम्मत, मार्ग इक उपजाईआ। जिस दी महिमा चार जुग दे ग्रन्थ लिख्त, भविख्त विच वड्याईआ। उह दीन दयाला आदि जुगादी इष्ट, जिस नूं सके ना कोए बदलाईआ। सो महबूब मुहब्बत विच गुरमुखां खोल्हे दृष्ट, दृष्टी आपणी उत्ते पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दस्स के साचा गृहस्त, गहर गम्भीर दए सरनाईआ। जिस दे कोल जुग चौकड़ी सब दी सदा फ़रिसत, अभुल भुल कदे ना जाईआ। गुरमुखो तुहाडे चरणां हेठ रोल के स्वर्ग बहिश्त, सच दुआरा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा धर्म इक जणाईआ। काले कपड़े कहिण काला रंग अपार, अपरम्पर स्वामी दए जणाईआ। जिस दा लहिणा सदा जुग चार, चौकड़ी वंड वंडाईआ । ओह वेखणहार संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। निरगुण निरवैर हो के उज्यार, जागरत जोत करे रुशनाईआ। खेल करे विच संसार, साहिब अन्तरजामी परदा आप उठाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले

❋

❋

दर ठांडे पावे सार, अगनी तत बुझाईआ। सोई सुरती अकाल मूर्ती शब्द धुन लए उठाल, सुन्न मुन्न डेरा ढाहीआ । घर स्वामी मुरीदां पुच्छे हाल, मुर्शद हो के धुरदरगाहीआ। उन्हां पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जिन्हां दी लेखे लाए घाल, कीती घाल झोली पाईआ। गुरमुखां बणा के आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। काया सुहा के सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक वखाईआ। जिथ्थे सतिगुर वस्से नाल, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। काले बस्तर कहिण वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद नूर इलाहीआ। कलयुग अन्त अवल्लड़ी चल के चाल, चाल निराली इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। हरि वड्डा दाता बेपरवाह, बेअन्त इक अख्वाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां दए सलाह, हुक्मे हुक्म सुणाईआ। सो कलयुग अन्तिम बणे मलाह, खेवट खेटा नूर ख़ुदाईआ। सति बेड़ा लए चला, नईआ नौका नाम प्रगटाईआ। वाहिद जलवा कर रुशना, ख़ुदा ख़ुदी दए गंवाईआ। वाहिद कलमा दए पढ़ा, अबादत इक्को दए समझाईआ। वाहिद मंज़ल दए वखा, अर्श कुर्श डेरा ढाहीआ। वाहिद महबूब दए मिला, मेला इक्को नाल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। काला बस्तर कहे जिस वेले मुहम्मद रख्या विच क़बर, मक़बरा दए दुहाईआ। जाम हकीकी पीता मलकुल मौत सबर, साबर सबर वड्याईआ। छड उम्मती कूड़ कुड़िआरां वाले टब्बर, सुन्नत वाले तजाईआ। वेख्या जलवा इक्को नूर शेर बब्बर, चौदस चौदस चौदस रुशनाईआ। मुहम्मद चुम्मे एका क़दम, क़दम बोसी विच सीस निवाईआ। सच दुआरा लग्गा लभ्भण, जिथ्थे नूर इक रुशनाईआ। इक मुहब्बत विच हो के मग्न, नाअरा दिता लाईआ। परवरदिगर सांझे यार किस वेले करें आपणा अदल, इन्साफ सच कमाईआ। नूरी अल्ला कहे जिस वेले सदी चौधवीं देवां बदल, बदलां ख़लक ख़ुदाईआ। कूड़ी क्रिया कर के क़त्ल, क़ातल मक़तूल वेख वखाईआ । सूफ़ी फ़कीर उठा के रतन, अमोलक आप उपजाईआ। साचे बहि के पतण, वेखां थाउँ थाईंआ। मुहम्मदा तैनूं फेर वखावां काअबयां वाला वतन, आपणा हुक्म जणाईआ। जिथ्थे तेरा कलमा दस्सया होया जपण, होका हक़ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा इक जणाईआ। धुर दा लेखा लैणा समझ, बिन समझ समझ समझाईआ। बिन कल्मयों बिन नाम निधान बिन नाद धुन बिन आवाज़ रमज़, रहीम रहमान लगाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पैगग्बर जम्मण, तन वजूद हंढ्ढाईआ। अन्त पुरख अकाला दीन दयाला कढ्ढके सब दे सम्मण, हुक्म नाल आपणे दर बहाईआ। दरवेश हो के हमेश मँगण, गल पल्लू वास्ता पाईआ। क़दमां उत्ते झुक झुक डिग्गण, सिर सके ना कोए उठाईआ। जुग चौकड़ी जिस वेले चाहवां लोकमात चाढ़्ह देवां रंगण, तत वजूद वड्याईआ।

❋

❋

जिस वेले हुक्म करां मँगा के आपणे अंगण, आपणे विच समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद कहे मेरी तोबा अमीन, आलमीन सरनाईआ। मोहे तोहे यक्क यकीन, निउँ निउँ लागां पाईआ। तेरे हुक्म दी सच तालीम, तुलबे गुर अवतार पैगग्बर अख्वाईआ। तेरा घराना उच्च अज़ीम, आलीशान सोभा पाईआ। तूं मालक सद क़दीम, क़ुदरत क़ादर इक अख्वाईआ। असीं सदा तेरे अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरी सिफ्तां रहे चीन, चिन्ता ग़म गुआईआ। तैनूं कहि के इक मोबीन, वाह वाह तेरी सिफ्त सालाहीआ। तेरा खेल उत्ते ज़मीन, असमान जमान खेल खिलाईआ। तूं साहिब सदा प्रबीन, पारब्रह्म वड्याईआ। तेरा लेखा नहीं नर मदीन, आत्म नूर तेरी रुशनाईआ। तूं साहिब नहीं मस्कीन, देवणहार अख्वाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त पैगग्बरो तुहाडी होई तौहीन, आबरू रहिण कोए ना पाईआ। फेर मैं लेखा मुकावां प्राचीन, पिछला झगड़ा दयां मुकाईआ। नवां नूर वखा के सीन, अलिफ़ ये दा डेरा ढाहीआ। शरअ विच रहिण ना देवां कोई ग़मगीन, ग़मी विच्चों ख़ुशी दयां बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा घर, जिस गृह बैठा आसण लाईआ। काले कपड़े वेखो काली धार, कलमयां बाहर पढ़ाईआ। मज़ीउल मजा रवीउल अज़ा नबीउल जहां शामे नमां रोशे अवां शाइरे शुरु नवज़लके रुहिन्दगी ना आफ्ताबे तलूह ज़ाहरे नगां अज़ीने असमां शाने सज़ग लहिज़ते ज़वग सूरा सर्बग्ग पुरख समरथ महिमा अकथ कथनी कथ ना सके राईआ। जाहीने दहन्द गुज़ीने बख़शिंद नज़ीने चिन्द मज़ीने गोबिन्द पोज़ीने शहिन्द नाज़ूने ज़मीं आसमाने अमाम पैगग्बरे अयाम ख़ाना तमाम ख़ुदाए सलाम रहमते नज़ाम ज़ागुरते कलाम मुहम्मदे बेज़बान ज़वीचिसत नाचूज़े नज़ां रहीम रिहा महिबान बीदो बी खैरीया अलाह अलाही नूर नज़री आईआ। काले बस्तर कहिण एह खेल प्रभू दा नवां, जिस ने बदल देणा समां, पैगग्बरां दी पूरी करनी तमअ, सब दा लेखा होणा जम्हां, बिना परवरदिगार सांझे यार सब दी गुल होणी शमा, शमादान नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा हुक्म होण लग्गा रवां, रवानगी विच परवानगी एहसानगी बेपहचानगी मर्द मर्दानगी मदद अदद अदालत विच इन्साफ़, कूड़ा रहिण ना देवे कोई गुस्ताख़, जन भगतां कर के मुआफ़, अगले पिछले लहिणे देणे लेखे कर के साफ़, साबत सबूत तन वजूद कलबूत महदूद मुहब्बत विच आपणी हद्द लए लँघाईआ।

❋

❋