पुस्तकालयभाग २१

१० चेत शहिनशाही सम्मत ४ सुदागर सिँघ दे गृह पिंड नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर

स्याही कहे मैं दस्सां भेव शहिनशाह, हरि करता वड वड्याईआ। आदि जुगादी बेपरवाह, बेअन्त बेअन्त सारे गाईआ। सो पुरख निरँजण आपणी खेल रिहा खिला, हरि करता धुरदरगाहीआ। एकँकारा हुक्म वरता, आदि निरँजण वेख वखाईआ। अबिनाशी करता हो सहा, श्री भगवान सोभा पाईआ। पारब्रह्म परदा लाह, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। निरगुण नूर जोत कर रुशना, जल्वागर इक अख्वाईआ। सच सिँघासण सोभा पा, दर ठांडे डेरा लाईआ। शब्दी सुत दुलारा जा, बणे धन्न जणेंदी माईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उपजा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। धुर संदेसा इक सुणा, ब्रह्मे दिता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दिता चुकाईआ। सच संदेसा ब्रह्मे दिता दस्स, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। इक बणौंणी अगम्मी मस्स, लेखा तेरे नाल प्रगटाईआ। वेख आपणी ओस अक्ख, जिस अक्ख मेरी रुशनाईआ। लभ्भे इक हक़ीक़त हक़, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। मिले किसे दुआरे ना हट्ट, खोज्यां हथ्थ कोए ना आईआ। ब्रह्मा चरण गया ढठ्ठ, सीस जगदीश झुकाईआ। पुरख अकाले आपे दे दस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल किहा सुण मेरे सुत दुलारे, शब्दी धार धार जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यारे, तिन्नां मेला सहज सुभाईआ। वेखो नेत्र इक उघाड़े, अक्ख प्रतख गुसाईंआ। लेखा जाण धुर दरबारे, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। निवण निवण निवण कर निमस्कारे, नमो नमो डंडावत सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होवो इक्ठे, आपणा बल धराईआ। हरि सरनाई ढठ्ठे, ढहि ढह ख़ुशी बणाईआ। दीन दयाला हरि किरपाला सच संदेसा दस्से हक़े, हक़ीक़त इक जणाईआ। प्रेम प्रीती विच जाओ मॅते, विस्मादी हो के बिस्मिल आपणा आप कराईआ। कौल इक़रार करो पक्के, अग्गे सके ना कोए भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या देवे ब्रह्म, हरि करता वड वड्याईआ। धुर दा हुक्म अगम्मी करम, निहकरमी आप जणाईआ। सच दुआरे कर प्रन, परमानंद विच समाईआ। किस कारण मस्स नूं देणा जरम, जननी बणे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दिता खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा तिन्ने झुक जाओ वार एक, एकँकार इक दृढ़ाईआ। इक्को नूर अगम्मी टेक, टिक्के मस्तक लाईआ। इक्का निगाह लओ वेख, अक्ख अक्ख ना कोए बदलाईआ। इक्को तक्को सच्चा देस, जिथ्थे बैठा बेपरवाहीआ। इक्को सदा रहे हमेश, जोती जाता इक अख्वाईआ। जिस दे अग्गे होए पेश, पेशीनगोई दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, परदा उहला आप चुकाईआ। पुरख अकाल किहा चरण कँवल जाओ लग्ग, आपणा आप मिटाईआ। वेखे खेल सूरा सर्बग्ग, हरि करता दए दृढ़ाईआ। जेहड़ी रचना रचाउणी जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। उस दा लहिणा देवां अज्ज, आज़ज़ हो के झोली डाहीआ। जिस कारण ल्या सद्द, शब्दी धार प्रगटाईआ। वखाई आपणी हद्द, परदा दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धुर दा हुक्म देवे हज़ूर, हरि करता दया कमाईआ। ब्रह्मे करे आसा पूर, मनसा पूर कराईआ। आह लै चरण कँवल धूल, धूढ़ ना कोए वखाईआ। जिस दे नाल सब दा बणे मूल, अमुल्ल मुल्ल ना कोए वखाईआ। फ़रमाना दस्स असूल, हुक्म इक वरताईआ। दर ठांडे करो क़बूल, किँवल आप जणाईआ। करनी दा करता कार करे माअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। साची वस्त होई वसूल, ब्रह्मे झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक वखाईआ। ब्रह्मे मिली धूल चरण, चरण कँवल सरनाईआ। अन्तर अन्तर लग्गा पढ़न, नाद अगम्मी ढोले गाईआ। निरगुण दर्शन लग्गा करन, जोत नूर रुशनाईआ। सच दुआरे लग्गा खड़न, सन्मुख सोभा पाईआ। भय विच लग्गा डरन, निउँ निउँ सीस निवाईआ । तूं करता करनी करन, सब कुछ तेरे हथ्थ वड्याईआ। नेत्र हन्झू लग्गा किरन, जल धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा राग सुणाईआ। ब्रह्मे तुसीं तिन्ने वहाओ नीर, नैणां छहिबर लाईआ। इक खिच्च के अगम्म लकीर, पुरख अकाल दिती लाईआ। तुहाडे अन्तर मेरी तदबीर, तरीका इक समझाईआ। जिस दे नाल बदलां तामीर, भेव अभेद खुल्हाईआ। जेहड़ी मेरी सुणो तकरीर, एह तहिरीर देणी बणाईआ। मैं पातशाह तुसीं मेरे वज़ीर, धुर दा हुक्म रिहा दृढ़ाईआ। आदि जुगादि रहिणा अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। सति भरोसा सति यकीन, इक इकल्ला आप रखाईआ। वेख्यो कदे ना होयो ग़मगीन, अन्तर रंग चढ़ाईआ। जिस वेले खेल करां आसमान ज़मीन, ब्रह्मण्ड खण्ड प्रगटाईआ। तिन्नां दे के इक तालीम, सिख्या साची इक समझाईआ। दवारा दस्स अगम्म अज़ीम, आलीशान सुहाईआ। थोड़्ही थोड़्ही कर तक्सीम, हुक्म हुक्म विच जणाईआ। मेरा खेल सदा क़दीम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला रिहा चुकाईआ। पुरख अकाल किहा ब्रह्मे चरण धूल दी मस्स, मस्ती विच वड्याईआ। एह तेरे फड़ाउणी हथ्थ, हथेली उत्ते टिकाईआ। ओधरों वैराग दिता झट, अंदरों कल बदलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गए ढठ्ठ, चरणां सीस निवाईआ। कर प्रकाश जोत लट्ट लट्ट, नूर नुराना डगमगाईआ। वहिंदी धार खोल्ह के हट्ट, वस्त अगम्मी इक वरताईआ। बिरहों वैराग लगाया फट्ट, नेत्र रोवण नैणां नीर वहाईआ। दीन दयाल ने ब्रह्मे दा अक्खां हेठां डाहिआ हथ्थ, मस्स जिस

❋

❋

उत्ते टिकाईआ। फेर बचन कीता हस्स, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। तुहाडा नेत्र पाणी मेरी धूढ़ दा रस, रस्ता अगला दए बणाईआ। दोहां दा मेल करो इक्ठ, वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। फिर दोवें जोड़ के हथ्थ, सीस दयो झुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला लओ रट, निरगुण निरगुण धार चलाईआ। एह धूल नीर नूं सांभ के लैणा रख, मिल्या मेल ना कोए तुड़ाईआ। जिस वेले ब्रह्मा शब्द सुनेहड़ा देवां सच, हुक्म इक सुणाईआ। ओस वेले इस नूं सज्जे पट्ट उत्ते लईं रख, सहज सहज नाल टिकाईआ। विच्चों प्रकाश होवे झट, नूर नूर डगमगाईआ। तेरी राण ते लग्गे फट्ट, मुकाम नज़र कोए ना आईआ । जो तेरी मिलावे विच रत्त, रत्ती रत्त विच छुपाईआ। फेर मेरा फ़रमाना लिखणा ख़ुशख़त, खतो खताबत जगत वल कराईआ। एह खेल पुरख समरथ, सच स्वामी दिती दृढ़ाईआ। साचा दे के हक़, हक़ीक़त दिती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप वखाईआ। धूढ़ नूर दा बणया अगम्म मिलाप, मिलणी हरि कराईआ। दोहां दा रिहा ना आपा आप, आपा आपणे विच मिलाईआ। पुरख अकाल मन्न के बाप, सीस दिता झुकाईआ। तेरा खेल तेरा प्रताप, तेरी बेपरवाहीआ। धूल नीर ने जपया सोहँ जाप, बिन रसना जेहवा गाईआ। पुरख अकाल अगम्मी दस्स बात, बातन दिता दृढ़ाईआ। तुहानूं हुण पाउणा विच दवात, हिसिआं विच वंड वंडाईआ। तुहाडी मिट गई आपणी ज़ात, दीन दुनी दी ज़ात देणी प्रगटाईआ। तुहाडा लेखा काग़ज़ात, क़लम नाल बणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर बणा के भेजां दास, सेवक सेवा रूप वटाईआ। ओह कातब बण के मेरा लेखा लिखण हिसाब, जगत जुगत दृढ़ाईआ। विद्या वाली नहीं किताब, करतब धुर दा दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। मस्स कहे प्रभ बेपरवाही, तेरी वड वड्याईआ। दर बेनन्ती इक सुणाई, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। संदेसा पुच्छां चाँईं चाँईं, परदा देणा उठाईआ। किस कारण मैनूं रिहा उपजाई, क्यों एह बणत बणाईआ। पुरख अकाल कहे मैं दयां वधाई, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। बिन तेरे मेरी चले कोई ना शाही, शहिनशाह सके ना कोए प्रगटाईआ। चार जुग दी तेरी सेवा लाई, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बिना तेरे मेरी याद ना कोए जणाई, हरि का नाम ना कोए समझाईआ। गुर अवतार पैगग्बर आउणे वाहो दाही, यके बाद दीगरे पन्ध मुकाईआ। जिन्हां तेरे नाल करनी इक वड्याई, धुर दा ढोला सिफ्त सालाहीआ। तेरी शहादत जगत ग्रन्थ गवाही, गवाह शुद आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी बणत रिहा बणाईआ। शाही कहे की मैं मेटां जुग जुग शाही, शाह पातशाह रहिण कोए ना पाईआ। की मैं भज्जां वाहो दाही, नित नित पन्ध मुकाईआ। की मैं गुर अवतार पैगग्बर तकां राही, रहिबर हो के सेव कमाईआ।

❋

❋

की मैं तेरा नाम संदेसा देवां जणाई, जग जीवण दाते तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा परदा देणा उठाईआ। पुरख अकाल कहे तेरी मेरे नाल ज़ात, अज़ाती दयां जणाईआ। तेरा रहिणा विच दवात, सच घराना इक दसाईआ। जुग चौकड़ी धुर दी दस्सां गाथ, बोध अगाध पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवां साथ, सगला संग बणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जो जाइण आख, अक्खरां विच वड्याईआ। लहिणा देणा वेखीं साख्यात, बिन शाही नैणां अक्ख उठाईआ। जिस वेले कलयुग आवे अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सति धर्म दा तुट्टे नात, कूड़ कुड़िआरा डंक वजाईआ। सतिगुर दिसे कोई ना मात, धरनी धरत धवल दुहाईआ। सृष्टी दृष्टी विगड़े हालात, हल्ल सवाल ना कोए कराईआ। मन मनुआ होए बदमाश, बदी नाल चतुराईआ। परम पुरख हथ्थ ना आवे कीत्यां तलाश, खोजी खोज ना कोए खुजाईआ। तेरी सेवा इक ख़ास, हरि ख़ालस दए वड्याईआ। शब्द अगम्मी हुक्म संदेसा देवे आप, हरि करता धुरदरगाहीआ। तूं निरगुण सरगुण देणा साथ, सगला संग बणाईआ। तूं झगड़ा मुकाउणा ज़ात पात, दीन मज़हब ना कोए लड़ाईआ। सच दुआरे बण के दास, धुर दी सेव देणी कमाईआ। जो गोबिन्द जाए आख, सूलां सथ्थर सेज हंढ्ढाईआ। ओह लहिणा काग़ज़ात, कलमयां तों बाहर देणा समझाईआ। साचा सजदा कर अदाब, नमो सीस झुकाईआ। धुर दा हुक्म लिखणा भाग, भगवन इक्को इक समझाईआ। इक्को नूर जोत चराग़, अन्ध अन्धेर गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दए उठाईआ। शाही कहे तेरा लेखा अगम्म अपार, अपरम्पर बेपरवाहीआ। लिखदे रहे गुरु अवतार, पैगग्बर सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गए हार, भज्जे वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं किसे दा रिहा ना कोई अख्त्यार, मुख़तारनामे सब दे मनसूख़ कराईआ। तेरा लेखा वेखणा तेरी धार, धरनी धरत धौल ना कोई वड्याईआ। की करनी करते करनी कार, क़ुदरत दे मालक दे वड्याईआ। की हुक्म लिखाउणा आपणी वार, वारता पिछली मेट मिटाईआ। दर खड़्ही तेरे दरबार, दरगाह साची सीस निवाईआ। मेरा पूरा कर कौल इक़रार, वेला वक्त दए गवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करां ख़ुआर, तेरा नाम शब्द शनवाईआ। सतिजुग साचे करां प्यार, मैं लिख लिख लेख दयां बणाईआ। जन भगत सुहेले भगत पकड़ उठावां दुलार, दूल्हे धुर दे मेल मिलाईआ। सदा सदा सद जावां बलिहार, बलिहारी घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शाही कहे मैं लिख के दयां शहादत, चार जुग दे शब्दां नाल मिलाईआ। परम पुरख प्रभ बदल दे आपणी अबादत, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। सब दे अंदर दे लिआकत, बुध्ध बबेक कराईआ। सच दुआरे बख्श सदाकत, मेहर नज़र इक उठाईआ। मुहब्बत विच

❋

❋

कर रफ़ाक़त, फ़िरका रहिण कोए ना पाईआ। मनुआ मन ना करे अदावत, झगड़ा दीन ना कोए लड़ाईआ। तेरे नाम दी होए सख़ावत, रहमत आप कमाईआ। मेरे नाल लिख के बिना मचलक्यों लै ला ज़मानत, बरीख़ाना आप वखाईआ। जीव जंत तेरी अमानत, गुर अवतार पैगग्बर तेरी झोली पाईआ। तूं साहिब सही सलामत, जन्म मरन विच ना आईआ। तेरे हुक्मे अंदर क्यामत, कलमे वाले देण दुहाईआ। सदी चौधवीं सारे होए अनजानत, सोच समझ ना कोई वखाईआ। शाही कहे मैं तैनूं भुल्लयां सब नूं दयां लाअनत, लम्हा लम्हा दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला देणा चुकाईआ। शाही कहे मैं लेखा लिखां अनोखा, निरगुण निरवैर निरँकार देणा दृढ़ाईआ। किसे नाल करीं कदे ना धोखा, अछल छल आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी तेरा नूर जोता, घट घट नज़री आईआ। मेहरवान हो के सब नूं आपणे मिलण दा दे मौका, लख चुरासी विच्चों मानस लै तराईआ। आत्मा परमात्मा बख्श ओटा, ओड़क आपणा परदा लाहीआ। सब जीव जंत तेरा खरा खोटा, खोटे खरे लै बणाईआ। तेरे कोल केहड़ा नाम दा टोटा, अतुट भण्डार दे भराईआ। क्यों एह लिख के गया गुरु गोबिन्द सब तों अन्त अख़ीरी गुरु आयू विच छोटा, मुहब्बत विच वड्डा नज़री आईआ। जो सिध्धा हो गया गुरमुखां जोगा, बच्चयां नीहां हेठ दबाईआ। साचे अमृत दा दे के चोगा, चुगली निन्दिआ तों गया बचाईआ। हउमे रहे कोई ना रोगा, जगत संताप ना कोए सताईआ। ओहना दा लेखा पार कर दे चौदां लोका, चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। जिन्हां तेरे नाम दा गाया इक सलोका, सोहला धुरदरगाहीआ। ओहनां नाल करीं ना रोसा, जुग जन्म दयां रुस्सयां लईं मनाईआ। तेरा इक्को लेख लिख्या प्रभ जी बहुता, बहुता लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। क्यों गुरमुखां दा गोबिन्द गुरु पिता पुरख अकाल गुरसिख तेरा पोता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा उन्हां नाल काहदा रोसा, जिन्हां नूं आपे रिहा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। शाही कहे मैं माटी ख़ाक, प्रभ धूल तेरी सरनाईआ। तिन्नां नीर कीता पाक, पुनीत दिता बणाईआ। मैं पै के विच दवात, काना क़लम कटाईआ। तेरी सिफ्तां दी लिख किताब, कुतबख़ाने दिते भराईआ। तेरा बदलदी रही रिवाज़, जुग जुग सेव कमाईआ। बख्शदी रही ताज, राज राजानां वड वड्याईआ। लगाउँदी रही आग, सृष्टी दृष्टी विच तपाईआ। मिलाउँदी रही कन्त सुहाग, हरि करता धुरदरगाहीआ। लिख लिख दीन दुनी दा बदलदी रही समाज, समें नाल टकराईआ। अगला लेखा दस्स आज, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। किस बिध कलयुग कूड़ी क्रिया नईआ नौका डोबे जहाज़, कूड़ी जहालत बाहर कढ्ढाईआ। आपणे शब्द दी दे आवाज़, मैं लिखां नाल सफ़ाईआ। जिस दी झल्ले कोई ना ताब, नेत्र अक्ख ना कोए

❋

❋

उठाईआ। मैं ओस दे हथ्थ फड़ाउणी वाग, जो वाग सब दी रिहा भुआईआ। जिस दे हथ्थ उत्ते उडदा रिहा बाज़, कल्गी सीस सुहाईआ। ओसे ने इक बणाउणा समाज, जो पुरख अकाल तेरा इष्ट मनाईआ। फल फुलवाड़ी महकणा बाग़, गुरमुख बूटे सोहणे लाईआ। जिस नूं समझे ना कोई दिमाग़, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। शाही कहे मैं होई मँगती, दरवेशी रूप वटाईआ। मैं लिखां इक्को पंगती, पंडत पांधे दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं तेरा भाणा रही मन्नदी, जुग जुग सीस निवाईआ। वेंहदी रही तन दी, झगड़ा जगत लोकाईआ। मैं तक्की खेल गुज़री चन्न दी, जो चन्द चांदनी इक चमकाईआ। उहदे अंदरों आवाज़ सुणी धन्न धन्न दी, धन्न विच तेरा शुकर मनाईआ। ओहो जिहा सुत दुलारा जननी होर कोए ना जणदी, गोदी गोद ना कोए सुहाईआ। जिस ने कूड़ी क्रिया मेटणी कलयुग कल दी, ओह शब्दी शब्द शब्द आपणी खेल खिलाईआ। मेरी सेवा लेखे लाए विष्न ब्रह्मा नीर जल दी, जो रो रो दिता वहाईआ। मैं तेरा विछोड़ा मूल ना झलदी, वखरा रहिण कदे ना पाईआ। मैं कथा कहाणी पा जल दी, की बावन आया दृढ़ाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं अग्गे पल दी, पलकां दे पिच्छे बैठा की की हुक्म वरताईआ। सृष्टी भुक्खी दिसे अन्न दी, भुक्खयां अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। दुनियां स्वादी हो गई कन्न दी, अनादी नाद ना कोए वजाईआ। पुजारन हो गई काया माटी तन दी, ततव तत ना कोए दृढ़ाईआ। शाही कहे मैं पिछले लेखे भन्नदी, घड़न भन्न्हणहार तेरे नाल मिल के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को धार प्रगटा अगम्मी आपणे नाम दी, नाउँ निरँकार इक जणाईआ।

११ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर बूड़ सिँघ दे गृह हरि संगत

रोटी कहे मैं सवा सेर, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल करे मेहर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी वेखदी रही फेर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख उठाईआ। धर्म दुआरा तकदी रही गेड़, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां वेखदी रही खेड, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। मैं दस्सां आपणी आसा, आशा इक प्रगटाईआ। एहो खेल पुरख अबिनाशा, हरि करता कार कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर के दासा, सेवक सेवा इक समझाईआ। सदा मन्नणा अगम्मी आखा, शब्द सुनेहड़ा इक सुणाईआ। नूर इलाही दे के दातां, वड भण्डारी भण्डारा

❋

❋

दिता भराईआ। प्रभ दी चरण धूढ़ दा आटा, पीसण पीस सेव ना कोए कमाईआ। जिस दा सचखण्ड दुआर खाता, दूजा दर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। रोटी कहे मैं दस्सां बात, बातन दयां जणाईआ। जिस वेले विष्नूं मिली दात, हरि करते दया कमाईआ। ओस ने चरण कँवल कीते साफ़, सेवक हो के सेव कमाईआ। जेहड़ी प्रेम दी उत्तों लथ्थी राख, धूढ़ धूल नज़र किसे ना आईआ। ओह रखी गई ना विच किसे परात, बरतन हथ्थ ना कोए उठाईआ। लेखा लिख्या ना काग़ज़ात, क़लम शाही ना वंड वंडाईआ। नज़र आई ना किसे ज़ात, रूप अनूप ना कोए दरसाईआ। एह अगम्मा खेल तमाश, हरि करता आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना हुक्म दृढ़ाईआ। प्रभ चरणां दी सच प्रेम दी धूढ़, धूल नाल वड्याईआ। जिस दा खेल अगम्म ज़रुर, ज़रुरत आपणी नाल कराईआ। सति सतिवादी कर भरपूर, आपणा दर भराईआ। जलवा दे के धुर दा नूर, ज़हूर इक वखाईआ। वस्त अमोलक कर मन्ज़ूर, आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। साची धूढ़ अमोलक वस्त अगम्म, हरि करता आप प्रगटाईआ। जेहड़ी लथ्थी नहीं उत्तों किसे चम्म, हड्ड मास नाड़ी ना कोए रगड़ाईआ। जिस दी सेवा कीती नहीं किसे पवण स्वास दम, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। करनी दे करते आपे कर के आपणे कम्म, कामना आपणे नाल रखाईआ। आपे सेवक साजण बण के हम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप वरताईआ। धूढ़ कहे जद होई मेहर, चरण कँवल सरनाईआ। प्रभ दा वज़न आदि तों सवा सेर, जुगादि विच रखाईआ। जिस दा लहिणा सके ना कोए नबेड़, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। सवा सेर चरण धूढ़ अपार, हरि करते आप प्रगटाईआ। हुक्म दिता धुर दरबार, धुर दरबारी आप सुणाईआ। शब्द दुलारा कर ख़बरदार, बेख़बर ख़बर उठाईआ। एहदा चलणा इक विवहार, विवहारी हो के आप जणाईआ। इस नूं कर त्यार, अमृत जल विच छुहाईआ। दोहां दा विहार, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। जोती जोत अगम्मी बाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। शब्द गुर सुण संदेसा हक़, हरि करता आप जणाईआ। बिना निगाह नैण तक्क, तैनूं दयां वखाईआ। फ़रमाना होवे यक्क, इक्को एक दृढ़ाईआ। एह पकवान जाए पक्क, जिस दी समझ किसे ना आईआ। पहलों शब्द धार लैणा छक, फिर विष्न ब्रह्मा शिव भोरा देणा चखाईआ। मेरे चरण कँवल सचखण्ड दुआरे देणा रख, जिथ्थे नज़र कोए ना पाईआ। प्रेम प्रीती अंदर देणा ढक, ओढन उपर ना कोए टिकाईआ। मैं करना खेल हो के पुरख समरथ,

❋

❋

महिमा अकथ कथ जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म दे के वक्ख वक्ख, हुक्मरान देणे उपजाईआ। त्रैगुण माया झोली घत्त, पंचम तत माया जोड़ जुड़ाईआ। वंड वंडाउण चुरासी लख, चारे खाणी खेल खिलाईआ। चारे बाणी कर प्रगट, नाम डंका देणा वजाईआ। पंजां तत्तां खोल्ह के हट्ट, काया माटी सोभा पाईआ। आपणी नूर जोत कर प्रतख, लोकमात सोभा पाईआ। अवतार पैगग्बर आपणा नाम दस्स, करां सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं रोटी पक्की तेरी जोती अग्ग, दूजी अगन ना कोए तपाईआ। तूं वेख सूरे सर्बग्ग, बेपरवाह तेरी वड्याईआ । मैं सब तों रखां अलग, हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। तेरे चरण कँवल देवां ढक, रहमत तेरी विच छुपाईआ। कुछ आपणा भेव दस्स, पुरख अकाल परदा लाहीआ। अबिनाशी करता प्या हस्स, सोहणा राग सुणाईआ। मेरे वल खोल्ह के अक्ख, नैणां नैण लैणा तकाईआ। मैं करना खेल अगम्मी जग, जागरत जोत डगमगाईआ। चुरासी अंदर जाणा वस्स, आत्म परमात्म सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला आप चुकाईआ। शब्द कहे रोटी सोहणी हरि जू वेख, तेरे दर टिकाईआ। सांभ के रखीं आपणे देस, सुहञ्जणे घर वड्याईआ। जिस दा कोई ना समझे भेत, परदा ना कोए चुकाईआ। मैं मँगां वर एक, एकँकारा झोली डाहीआ। तूं बख्शीं साची टेक, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। किस बिध धारें लोकमात भेस, आपणा आप बदलाईआ। पुरख अकाल किहा मैं धुर दा बण नरेश, नर नरायण अख्वाईआ। शब्दी सुत लोकमात तैनूं देवां भेज, भजन बन्दगी तेरी झोली पाईआ। जोती जलवा दे के तेज, निरगुण नूर करां रुशनाईआ। सदा तेरी माणां सेज, घर साचे वज्जे वधाईआ। मेरा रूप रंग ना कोई रेख, चक्र चिन्न्ह नज़र ना आईआ। तेरी सदा बाल जवानी अल्हड़ रखां वरेस, बिरध रूप ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे एह रोटी सोहणी सुहञ्जणी, सोभावन्त वड्याईआ। एह किस दुआरे रखणी, कवण बिध खुआईआ। पुरख अकाल कहे पहलों तूं मैं चक्खणी, रसीआ रस ना कोए बणाईआ । फेर अगम्म दुआरे टंगणी, जिथों सके ना कोए उठाईआ। जिस वेले मैं निरगुण धार सरगुण नाल आत्म शब्द जोत करां मँगणी, गुर अवतार पैगग्बर रूप बणाईआ। उन्हां जाण तों पहलों सचखण्ड दुआरे मेरे कोलों मँगणी, भोरा भोरा चार जुग खुआईआ। जिस दा खेल होणा विच वरभण्डणी, ब्रह्मण्ड फोल फुलाईआ। उह देवे सच अनन्दनी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ । पुरख अबिनाशी दया कमाउँदा ए। सुत दुलारे सच दृढ़ाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव उठाउँदा ए। भोरा भोरा सर्ब चखाउँदा ए। अगली लोड़ आप दृढ़ाउँदा ए। गुर अवतार

❋

❋

पैगग्बर नाल मिलाउँदा ए। सच सुअम्बर मात रचाउँदा ए। जुग चौकड़ी मेट के अडम्बर, कूड़ी क्रिया दूर करााउँदा ए। सर्ब कला भरतम्बर, भरपूर आप अख्वाउँदा ए। जिस वेले कलयुग अन्तिम कूड़ी वासना होवे मन बन्दर, दह दिशा आप भटकाउँदा ए। अंदरों खुल्ल्हे किसे ना जंदर, जीवन जुगत ना कोए जणाउँदा ए। हरि का मन्दिर दिसे खण्डर, खण्डा खड़ग ना कोए चमकाउँदा ए। लेखा मुके ना जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध ना कोए मुकाउँदा ए। नज़री आए ना कोई पंडत, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाउँदा ए। मुल्ला शेख़ दिसण नंगत, ओढ्ढन सीस ना कोए टिकाउँदा ए। सृष्टी दृष्टी होवे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए मिलाउँदा ए। गुर अवतार पैगग्बर ओस वेले प्रभ दर ते करन मिन्नत, सीस जगदीश सर्ब निवाउँदा ए। अख़ीरी रहे कोई ना हिम्मत, हौसले सर्ब ढाउँदा ए। मन मनुआ करे इल्लत, धीरज धीर ना कोए धराउँदा ए। गुर अवतार पैगग्बरां दे सारे होवण निन्दक, इक दूजे नूं सिफ्त ना कोए सलाउँदा ए। ओस वेले पुरख अकाला वखावे आपणी सिम्मत, रहिबर इक्को राह जणाउँदा ए। जन भगतां मेटे चिन्त, दुखड़ा दर्द वंडाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाउँदा ए। धुर फ़रमाना इक सुणावांगा। दरगाह साची सच कमावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावांगा। गुर अवतार पैगग्बर खेल खिलावांगा । सृष्ट सबाई रच स्वयम्बर, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा। जुग चौकड़ी मेट अम्म्बर, कलयुग कूड़ी क्रिया वेख वखावांगा। लख चुरासी वेखां अंदर, काया माटी परदा लाहवांगा। मनुआ दह दिशा जो भज्जे बन्दर, मन कल्पणा खोज खुजावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमावांगा। धुर दी करनी कार कमाएगा। पुरख अबिनाशी वेख वखाएगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पार कराएगा । कलयुग कूड़ कुड़िआर चारों कुण्ट डंक वजाएगा। लेखा लिखण गुरु अवतार, भविख्तां वंड वंडाएगा। धुर दी रोटी दा सारे करन सवाल, सवाली बचया रहिण कोए ना पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाएगा। धुर दा हुक्म सुणावेगा। पुरख अबिनाशी दया कमावेगा। घट निवासी वेख वखावेगा। शाहो शाबाशी फेरा पावेगा। धुर दा साथी रंग रंगावेगा। जो आदि कथा आखी, अन्त ओसे पूर करावेगा। जेहड़ी गुर अवतार पैगग्बरां रोटी खाधी, खाण तों पहलों उन्हां आपणा नूर चमकावेगा। एह वस्त अमोलक किसे ना लाधी, जगत जहान ना कोए वरतावेगा। इक वार नज़री आए जो गोबिन्द दे बच्चयां दी दादी, गुजरी अक्ख दरसाईआ। जिस दे नाल पक्की नहीं कोई हांडी, रसना रस ना कोए चखाईआ। उह ओसे वेले बुरज अंदर गांदी, सरहँद दए दुहाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा सोना चांदी, जगत माया ना कोए वड्याईआ। तिन्न वेरां उठ के सरहाणयों होई पवांदी, पवांदिउँ सरहाणा आप बदलाईआ। तूं

❋

❋

ही तूं ही ढोला गांदी, पुरख अकाल इक मनाईआ। हथ्थ जोड़ के होई बांदी, बन्दना सीस निवाईआ। प्रभू तेरी खेल किस तर्हां दी, मैनूं अग्गे दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुजरी सुण पुकार, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। उठ वेख आपणा लाल, जो लालां घोल घुमाईआ । अन्त आपणी बदल के चाल, गोदावरी कन्ढ्ढा सुहाईआ। जोती मिल के पुरख अकाल, शब्दी रूप वटाईआ। जिस वेले मुर्शद हो के मुरीदां पुच्छे हाल, निरगुण वेस वटाईआ। आपणी पिछली लेखे लावे घाल, अग्गे चले हक़ रज़ाईआ। एह वस्त अमोलक रखे नाल, धुर दी धार विच्चों वखाईआ। भगत सुहेले होवण बाल, गुरमुख रंग रंगाईआ। जिस वेले गुरमुखां नूं रोटी खाण ना देवे विच किसे थाल, ख़ाली हथ्थ फड़ाईआ। इहो खेल सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, जिस धार विच गुर अवतार पैगग्बर चख के आपणी ख़ुशी बणाईआ। ओथे खाणा ढक्या नहीं जांदा नाल किसे रुमाल, प्रभ दी किरपा सच प्रशाद अख्वाईआ। सदा निक्के निक्के गुर अवतार पैगग्बर खांदे रहन्दे बाल, बिन रसना जिह्वा मुख मुख लगाईआ। जिस नूं खा के कदी ना हुंदे कंगाल, कंगाली नज़र कोए ना आईआ। जिस ने खाधा ओह दो जहानां बणया दलाल, दलाली शब्द धार कमाईआ। एह खेल सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, जो लोकमात दिता वखाईआ। सवा सेर कहे मैं नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग घाली घाल, जुग जुग राह तकाईआ। कवण वेला आवे दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। साचे भगतां करे संभाल, सम्बल विच आपणा डेरा लाईआ। लेखे ला के शाह कंगाल, इक्को रंग रंगाईआ। सच भण्डारा दए खवाल, भुक्खयां भुक्ख मिटाईआ। मुहब्बत विच होवे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। सति धर्म दा सच लगावे निशान, निशाना इक्को इक झुलाईआ। धुर संदेसा देवे आण, अनक कल धारी आप दृढ़ाईआ। जन भगतां दा लेखे लाए पकवान, परम पुरख प्रभ बेपरवाहीआ। सवा सेर दी रोटी कहे मैं जगत वाला नहीं अन्न, उत्भुज रूप ना कोए वटाईआ । मैं प्रभ दी चरण धूढ़ दा दान, जो विष्नूं झोली पाईआ। मैं ढक्या ओस मकान, जिथ्थे निरगुण नूर जोत रुशनाईआ । सिरफ़ मातलोक आई भगतां नूं समझाण, आपणा रूप बदलाईआ। गुरमुखो किसे कम्म नहीं आउँदा पीण खाण, जिंनां चिर मिले ना धुरदरगाहीआ। नेत्र खोल्ह के वेखो मार ध्यान, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। जो भगतां दी लाउण आया मीज़ान, जुग विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे तमाम, तमअ दी तमन्ना दए गवाईआ। सच दुआरे बख्शे इक बिसराम, बिस्तर अवर ना कोए रखाईआ। जिथ्थे आत्मा परमात्मा मिल के ख़ुशी मनाण, नूर नूर विच समाईआ। गुरमुखो अन्त अख़ीरी तुहाडा उह मकान, जिथ्थे दीआ बाती कमलापाती इक रुशनाईआ। ओह साहिब सुहेला इक इक्केला दुहेला करे जगत जहान, वेला वक्त आप सुहाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवान, देवणहारा धुर दा दान, दाता दानी दयावान दयानिध ठाकर स्वामी अन्तरजामी अबिनाशी करता दु:ख दर्द हरता मर्दाना मर्द वंडे दर्दा दीनां नाथ दयानिध इक अख्वाईआ।