१२ चेत शहिनशाही सम्मत ४ निरँजण सिँघ दे गृह हरि संगत लुधियाणा
चिट्टा पोणा कहे मैं सब दा परदा ढकदा, ओढ्ढन जगत जगदीश जणाईआ। लहिणा देणा आदि जुगादि सुणावां हक़ दा, हक़ीक़त विच्चों निरगुण सरगुण फोल फुलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी आया तकदा, बिन अक्खां नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। परम पुरख परमात्म चार कुण्ट दह दिशा आया लभ्भदा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण ध्यान लगाईआ। नाम संदेसा दो जहानां मर्द मर्दाना देंदा आया सच दा, सति सतिवादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी इक दृढ़ाईआ। नित नवित्त बण के पाँधी आया नचदा, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेल वखावे पुरख समरथ दा, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आपणी कल वरताईआ। झगड़ा मुके कूड़ कुड़िआरे रथ दा, अगनी तत अगनी अग्ग जलाईआ। इक्को ढोला गीत संगीत दो जहान सृष्ट सबाई अन्तर आत्म होवे जपदा, जग जीवण दाता ध्याईआ। सचखण्ड दुआरा भगत सुहेला सद रहे वसदा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पोणा कहे मैं सब दा ढकणा परदा, लिखण पढ़ण दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं सच दुआरे मंज़ल इक्को चढ़दा, जिस दी पौड़ी डण्डा नज़र किसे ना आईआ। बिन नेत्र लोचण नैण मैं दरस इक्को दा करदा, जो निराकार साकार आपणी खेल खिलाईआ। सति दुआरे सीस जगदीश चरण कँवल धरदा, धरनी धरत धवल धर्म दुआरा वेख वखाईआ। ना जम्मदा ना कदे मरदा, जीवण मरन विच कदे ना आईआ। अन्तिम खेल वेखां कलयुग कल दा, कूड़ी क्रिया फोल फुलाईआ। जगत संसार माया ममता अगनी विच जलदा, ततव तत सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक दृढ़ाईआ। पोणा कहे मेरी प्रणाम, नमो नमो सीस झुकाईआ। सचखण्ड निवासी श्री भगवान, भगवन तेरा राह तकाईआ। थिर घर निवासी वड बलवान, शब्दी दाते लै अंगड़ाईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, हरि पुरख निरँजण फेरा पाईआ। एकँकारे धुर दे काहन, आदि निरँजण कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते खेल महान, श्री भगवान परदा उहला दे उठाईआ।
❋
❋
पारब्रह्म ब्रह्म लेखा वेख जहान, लख चुरासी फोल फुलाईआ। धुर दा हुक्म संदेसा दे आण, आनन फ़ानन आपणी कार कमाईआ। चार जुग दा झगड़ा मुके तमाम, तमअ तमन्ना कूड़ी दे गुआईआ। साचा मार्ग दस्स आसान, अहसान सिर ना कोए रखाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त तेरा नाम गाण, इक्को ढोला बण विचोला दे समझाईआ। तूं आत्म परमात्म धुर दा काहन, सीता सुरती आप प्रनाईआ। मनुआ मन ना रहे शैतान, शरअ दा लेखा देणा मुकाईआ। काया मन्दिर भाग लगाउणा मकान, काअबा इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे दीवा बाती जगे महान, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। अमृत आत्म परमात्म रस दे पीण खाण, जगत तृष्ना लेख रहे ना राईआ। दरगाह साची ठांडे दर कर परवान, परम पुरख प्रतख तेरी ओट तकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण होवे गान, दूजी विद्या अवर ना कोए पढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सजदयां विच सारे सीस झुकाण, नमो नमो नमस्ते डंडावत विच आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक सुणाईआ। पोणा कहे मैं परम पुरख दी ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाईआ। मैं सच संदेसा देवां आख, आख़र इक्को हुक्म सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द जलवा नूर कर रुशनाईआ। परम पुरख परमात्म आपणा खेले खेल तमाश, ख़ालक ख़लक फ़लक अर्श कुर्श सारे खोज खुजाईआ। चार कुण्ट दह दिशा वेखणहारा गोपी काहन रास, मण्डल मण्डप परदा दए उठाईआ। सर सरोवर अन्तर आत्म निरंतर हो के वेखे तीर्थ ताट, घाट किनारा इक्को सोभा पाईआ। जन भगतां जुग चौकड़ी जन्म कर्म दे विछड़यां पूरी करे आस, आसा मनसा आपणे रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सच दुआरे सदा वस्से पास, जगत विछोड़ा रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा सति सतिवादी इक सुणाईआ। सवा गज़ कहे मैनूं कहिण सवाया, सद सद ढोला गाईआ। इक इक्क मेरा खेल वखाया, भेव अभेदा आप जणाईआ। इक दा सवा निरगुण सरगुण वंड वंडाया, दूजी धार ना कोए बणाईआ। जिस विच गुर अवतार पैगग्बर आप टिकाया, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर एसे विच समाईआ। जिस लख चुरासी वंड वंडाया, त्रैगुण माया पंज तत अगम्मी घाड़त लए घड़ाईआ। जो जोती जाता पुरख बिधाता आप अख्वाया, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा परदा आप चुकाईआ। सवा गज़ कहे मैं अगम्म दुपट्टा, ताणा पेटा नज़र कोए ना आईआ। किसे हथ्थ ना आवां चौदां तबकां चौदां लोकां हट्टां, चार कुण्ट दह दिशा फोल फुलाईआ। मैं ओस दुआरे वसां, जिथ्थे वसल मिले नूर अलाहीआ। सब कुछ नज़र आवे बिना अक्खां, चारों कुण्ट खोज
❋
❋
खुजाईआ। वेखां खेल पुरख समर्था, जो करनी दा करता आप कराईआ। किस बिध कलयुग अन्तिम जन भगतां लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्था, पूरब पूरब खोज खुजाईआ। जिन्हां दा भाग बदले मस्तक मथ्था, धूढ़ी ख़ाक रेण चरण कँवल छुहाईआ। निज आत्म परमात्म देवे आपणा रसा, रसीआ हो के आप चखाईआ। भगतां दे अंदर प्रेम प्रीती अंदर वसा, घट घट बैठा सोभा पाईआ। निरगुण धार निरवैर हो के सदी चौधवीं फिरे नठ्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। सवा गज़ कहे मेरी वखरी धार, धरनी धवल समझ कोए ना पाईआ। मेरी आसा रख के गए तेई अवतार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणी कार कमाईआ। जग नेत्र नज़र ना आवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सारे बैठे सीस निवाईआ। सो खेल करे आप करतार, क़ुदरत दा करता कार कमाईआ। जिस नूं लभ्भदे रहे सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। सो जोती जाता पुरख बिधाता सति स्वामी अन्तरजामी हो उज्यार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी कार कमाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण पावे सार, महासार्थी आपणी सेव कमाईआ। जिस दा लेखा लिख्या ना जाए जगत इबारती, उतारी जाए ना किसे तों आरती, खेल करे ना पुरख नार दी, तत्तां वाली वंड ना कोए वंडाईआ। एह रमज़ सच्ची सरकार दी, जो जुग चौकड़ी लख चुरासी जन्म कर्म विचारदी, भरमां दा भरम दए मिटाईआ। ओह वाट तक्के ख़ुशीआं वाले सतारां हाढ़ दी, हर हिरदा वेख वखाईआ। जन भगतां मुहब्बत देवे अगम्मे यार दी, जिस दा याराना ना कोए तुड़ाईआ। जगत सृष्टी वेखणी हारदी, लहिणा देणा अन्त मुकाईआ। ठोकर वेखणी अगम्मे ठठयार दी, जो साढे तिन्न हथ्थ काया माटी भाण्डे लए ठुकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सवा गज़ कहे मेरी पिछली वेखो मिणती, मिन्नतां विच जणाईआ। मेरा वक्त लँघया कर कर गिणती, सदी चौधवीं फेरा पाईआ। मैं झगड़ा छड्डां सिम्मती, समें नूं सीस निवाईआ। गुर अवताार पैगग्बर रिहा कोई ना हिम्मती, बलहीण जगत लोकाईआ । साचे धर्म दी करे कोई ना मिणती, पैमाना हथ्थ ना कोए रखाईआ। शरअ विच सब दा मन होया इलती, इल्म इल्म नाल करे लड़ाईआ। रमज़ समझे ना कोई सूफ़ीआं वाले दिल दी, दिलबर दिलदार ना कोए मिलाईआ। हुण प्रभ ने खेल नहीं रहिण देणी ढिल्ल दी, धुर दी करनी कार भुगताईआ। वेखणी खेल अम्बर नील दी, नीले वाला आपणा हुक्म वरताईआ। गुंजाइश रहिण नहीं देणी किसे अपील दी, अपरम्पर स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। ख़ाहिश बदले ना कोए दलील दी, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। दुनियां उत्ते घड़ी आउणी ज़लील दी, ज़िल्लत विच लोकाईआ । एह खेल ओहो अर्जन भील दी, मिले माण वड्याईआ। धार प्रगटणी छैल छबील
❋
❋
दी, बांका इक्को नज़री आईआ। कुछ आसा कहे कबीर दी, क़बरां तों बाहर दए दुहाईआ। सदी चौधवीं मंज़ल रही ना किसे फ़कीर दी, फ़िकरा सच ना कोए सुणाईआ। पुरख अकाल नूं लोड़ पई सतिजुग वाली तामीर दी, कलयुग कूड़ी जड़्ह उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दए उठाईआ। सवा गज़ कहे मैं लम्मा चौड़ा, जुग चौकड़ी खेल वखाईआ। मेरा समझे कोई ना पौड़ा, डण्डा हथ्थ किसे ना आईआ। जगत वासना दो जहान फिरे दौड़ा, भज्जे वाहो दाहीआ। काया अमृत रस सब दा होया कौड़ा, मिट्ठा रस ना कोए चखाईआ । गृह मन्दिर होया अन्धघोरा, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा पाया पंजां चोरां, चोरी चोरी लुकण थाउँ थाईंआ। माया ममता पाया लोहड़ा, बौहड़ी बौहड़ी करे ख़लक ख़ुदाईआ। किसे समझ ना आई क्यों सस्से उपर लग्गा होड़ा, निरगुण आपणी कार कमाईआ। क्यों हँ ब्रह्म भेव चुकाए तोरा मोरा, तुरत दए दृढ़ाईआ। कूड़ कुड़िआरा जवाब दे के कोरा, काया कुर्हा दए बदलाईआ। सतिजुग सच सुणा के दोहरा, दोवें रूप दए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सवा गज़ कहे मेरा नज़र ना आया किसे रंग, रंगत सच ना कोए जणाईआ। मेरी विष्नूं मँगी मँग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। मेरा ब्रह्मे मंगिआ संग, सगला संग बणाईआ। मेरे नाल शंकर ढक्या नंग, ओढ्ढन तन टिकाईआ। तेई अवतारां वंडी वंड, धुर दी आस रखाईआ। मैनूं मूसे चुक्या कन्ध, आपणा भार बणाईआ। मेरे उत्तों दी ईसा गया लँघ, क़दम क़दम नाल बदलाईआ। मैनूं मुहम्मद ने बन्न्हया घोड़े दी तंग, रासां नाल छुहाईआ। मेरी नानक दित्ती गंढ्ढ, बग़दाद दए गवाहीआ। मैनूं अर्जन पाई ठंड, रावी कन्ढ्ढे डेरा लाईआ । मैनूं तेग़ बहादर कीता बन्द, गठड़ी करमां वाली टिकाईआ । मेरा गोबिन्द ढक्या नंग, आसण पलाणे उत्ते छुहाईआ। उत्ते बैठा सूरा सरबंग, खण्डा खड़ग इक खड़काईआ। पुरख अकाल दी मँगी मँग, वड तेरी बेपरवाहीआ। जिस वेले सदी सदीवीं गई लँघ, कलयुग अन्तिम वेला आईआ। दीन दुनी होई नंग, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। नाम झगड़ा पए विच वरभण्ड, वरभण्डी कूड़ लोकाईआ। मन कल्पणा वधे गन्द, रसना जिह्वा हल्काईआ। साचा गावे कोई ना छन्द, सहिँसा कूड़ ना कोए मिटाईआ। आत्म मिले ना परमानंद, निजानंद ना कोए समाईआ। निरगुण जोत चढ़े ना चन्द, घर विच घर ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा मिटे ना जगत खण्ड, नव नौ चार ना डेरा ढाहीआ। पैंडा मुके ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज लेखा ना कोए मुकाईआ। नेत्र रोवे गोदावरी गंग, जमना सुरस्ती दए दुहाईआ । मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मट्ठ होवण रंड, गुरुदुआर हाहाकार सुणाईआ। सच दुआर जाए कोई ना लँघ, मंज़ल हक़ ना कोए वखाईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल दीन दयाल ओस वेले मैं मँगां एहो मँग, मांगत हो के झोली डाहीआ। सवा
❋
❋
गज़ दी तेरी धार जन भगतां दी आत्म सेज विछा पलँघ, जगत सिँघासण दी लोड़ रहे ना राईआ। ओह सदा गावण तूं मेरा मैं तेरा छन्द, ख़ुशी होवे बन्द बन्द, बन्दगी इक्को इक दृढ़ाईआ। तेरे नाल जावां हंढ्ढ, झगड़ा छड खण्ड ब्रह्मण्ड, सचखण्ड दुआर जावां लँघ, जिथ्थे तेरा नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सवा गज़ कहे मैं भगतां बणां अगम्मी सेज, सुहञ्ञणा वक्त सुहाईआ। सचखण्ड निवासी हुक्मे अंदर मैनूं दिता भेज, भजन बन्दगी इक दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले जा के वेख, गुरमुख ध्यान लगाईआ। जिन्हां दे अंदरों बदलदी रेख, बाहरों करनी ना पए पढ़ाईआ। काया मन्दिर चुकावां भेत, परदा आप उठाईआ। नज़री आवां नेतन नेत, निज नैण करां रुशनाईआ। साचा करां हेत, मिल मिल वज्जे वधाईआ। स्वामी रहां हमेश, विछड़ कदे ना जाईआ। वखावां आपणा देस, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। जिथ्थे बैठा इक नरेश, नर नरायण नज़री आईआ। ना मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। जो खेल करे हमेश, जुग जुग हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेख वखाईआ। सवा गज़ भगतां अन्तर विछाउणा, विषयां तों बाहर रखाईआ । निरगुण आपणा रंग रंगाउणा, अगम्म अथाह वड्याईआ। साची सेव लगाउणा, लग मातर ना कोए समझाईआ। घर सुहञ्ञणा इक सुहाउणा, घर घर विच सोभा पाईआ। धुर दा दीपक इक जगाउणा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ । भगत सुहेला उपर बहाउणा, फड़ बाहों आप टिकाईआ। सतिजुग साचा धर्म चलाउणा, कलयुग कूड़ा चलित्र गुवाईआ। आत्म परमात्म इक्को नज़री आउणा, दूजा रंग ना कोए वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा, गावण गा गा ख़ुशी बणाईआ। धर्म दुआरा इक वसाउणा, वाहवा वजदी रहे वधाईआ। जिथ्थे लेखा मुके उनन्जा पाउणा, बिन पवणां चवर झुलाईआ। धुर दे गुरमुखां रंग रंगाउणा, भगतां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे धुर दा दान, आत्म परमात्म कर परवान, सच सिँघासण सुहाए श्री भगवान, अबिनाशी करता करनी दा मालक, ख़लक दा ख़ालक, हरिजन साचे जिउ पिंड तन काचे, लहिणे देणे चुकाए मस्तक माथे, मस्त ख़ुमारी नाम इक रखाईआ।