१३ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड सुधार ज़िला लुधियाणा मिल्खा सिँघ दे गृह
तेरां चेत कहे सब ने करना सुधार, सुधार निवासीआं सिध्ध सुणाईआ। एका सतिगुर शब्द करना प्यार, जो आदि
❋
❋
जुगादि जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। जिस दा खेल पैगग्बर गुर अवतार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेस वटाईआ। सो सच संदेसा देवां आपणी धार, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। चार कुण्ट दह दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल करे ख़बरदार, गगन गगनंतर आप जगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़हब ज़ात पात राउ रंक झगड़ा जगत ख़ुआर, साचा रंग दए रंगाईआ। काया मन्दिर अंदर काया माटी खोल्ह के वेखो किवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। गोबिन्द अमृत रस निझर झिरना पीओ ठंडा ठार, अगनी तत रहिण ना पाईआ। अनहद नादी शब्द सुणो धुन्कार, आत्मक राग सुणाईआ। घर दीआ बाती जोत वेखो निरँकार, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। दर दुआरा एकँकारा इक्को दए वखाल, जिस घर बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी एक, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैगग्बर दे के टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी आप लगाईआ। धुर फ़रमाना देंदा रहे हमेश, सति सतिवादी हो के इक दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी गीता ज्ञान लिखाउँदा रिहा लेख, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वखाउँदा रह्वां भेख, रूप रंग रेख आपणे विच समाईआ। चार कुण्ट दह दिशा बिन अक्खां लवां वेख, नूरो नूर नूर कर रुशनाईआ। जिस कारण खेल होणा जगत वाले चेत, चेतन सुरती सब दी दयां कराईआ। जो गुर अवतार पैगग्बर भविख्तां विच दस्स के गए भेत, परदा उहला आप चुकाईआ। मन कल्पणा बुद्धी करो बबेक, स्वच्छ सरूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाईआ। साचा रंग चाढ़्हो तन वजूद, माटी ख़ाक मिले वड्याईआ। सतिगुर शब्द देवे आपणा हक़ सबूत, जोती जाता भेव खुल्हाईआ। जिधर तक्को सदा मौजूद, हर घट रिहा समाईआ। कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढे दूज, द्वैत रहिण कोए ना पाईआ। एकँकार इक्को सब नूं जाए सूझ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ । सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां कलयुग राज, सदी चौधवीं खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट जगत अपाहज, धुर दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। भरमे भुल्ला त्रैगुण माया साध, पंज तत लड़ाईआ। निरगुण धार समझे ना आदि, निरंतर अन्तर परदा ना कोए लाहीआ। गुर अवतार पैगग्बर जो बणा के गए समाज, रीती नीती मात रखाईआ। ओह अगम्मी समझे ना कोई बात, बातन भेव ना कोए चुकाईआ। अमृत रस लए ना कोए स्वाद, जिह्वा जगत हल्काईआ। धुन आत्मक सुणे कोई ना नाद, साज बाहरों रहे खड़काईआ। गोबिन्द धार होए ना कोए विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। मन
❋
❋
कल्पणा सब दी पकड़ी वाग, दह दिशा रही भुआईआ। बिन सतिगुर शब्द निर्मल जोत जगाए ना कोए चराग़, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। हँस बुद्धी होई काग, माणक मोती चोग नाम ना कोए चुगाईआ। माया कारण करन वैराग, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ दुरमति मैल धोवे ना कोई दाग़, पतित पुनीत ना कोए जणाईआ। कलयुग मानव जाणा जाग, आलस निंदरा देणा गवाईआ। तेरा आदि जुगादी आत्म परमात्म साथ, सगला संग लैणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर इक वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बदलदा आया रीत, कलयुग अन्तिम लेखा दयां चुकाईआ। खेल अगम्मा दस्सां अनडीठ, जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद कहिण कोए ना पाईआ। परदा लाहवां बिन मन्दिर मसीत, काया काअबा इक जणाईआ। जिथ्थे झगड़ा रहे ना हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। दीन मज़हब दी नहीं कोई लीक, ज़ात पात ना वंड वडाईआ। ओथे नानक गोबिन्द करे तस्दीक, शहादत इक भुगताईआ। परवरदिगारा लाशरीक, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस दे विच हक़ तौफीक़, देवणहार धुरदरगाहीआ। सब दी आसा मनसा करे पूरी उम्मीद, नित नवित्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए चढ़ाईआ । सतिगुर शब्द कहे सुणयों धुर फ़रमाना, ब्रह्मण्डां खण्डां बाहर जणाईआ। करे खेल श्री भगवाना, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस दा इक्को सुत दुलारा शब्दी गोबिन्द नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। लेखा जाणे जीव जहाना, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सचखण्ड दुआरे हो प्रधाना, दरगाह साची डंक वजाईआ। संदेसा देवे तेई अवतार निगाह मारो जगत जहाना, वीहवीं सदी अक्ख खुल्हाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद होवे निगाहबाना, नैण नैण नाल मिलाईआ। नानक गोबिन्द जो दे के आया परवाना, परम पुरख नाल मिलाईआ। सो नाता तुटिआ कूड़ जहाना, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। माण रिहा ना शास्त्र सिमरत वेद पुराणा, खाणी बाणी सीस ना कोए निवाईआ। मन मनुआ बण के सब दा राणा, हुक्म आपणा इक मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म समझे कोई ना गाणा, निरगुण निरगुण मेल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा इक खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे आप, हरि करता वड वड्याईआ। सृष्टी दी दृष्टी विच्चों भुल्ला जाप, गुर अवतार पैगग्बरां सिख्या गए भुलाईआ। रूह बुत रिहा कोई ना पाक, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। झगड़ा प्या तन माटी ख़ाक, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पारसी बोधी जैनी करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म खोल्ह के वेखे कोई ना ताक, जलवा नूर ना कोए रुशनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दा देवे साथ, सगला संग निभाईआ। जो भविख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच दृष्टां विच गुर अवतार पैगग्बर गए
❋
❋
आख, संदेसा धुर दृढ़ाईआ। सो पूरा प्रभ करना वाक्, क्या वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं देवां धुर दा हुक्म, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग रही धर्म ना सुच्चम, संजम संग ना कोए निभाईआ। निर्मल आत्म दिसे कोई ना उत्तम, बुध्ध बबेक ना कोए बणाईआ। जीव जंत साध सन्त इक दूजे नूं लुट्टण, घर घर पई लड़ाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद दा वेला आया मुक्कण, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। मूसा ईसा धुरदरगाहे झुकण, निउँ निउँ सीस निवाईआ। तेई अवतार आपणी अंगड़ाई लै के उठण, वेद व्यासा दए गवाहीआ। नानक गोबिन्द धार शब्दी रूप सब नूं आए पुच्छण, घट घट अंदर वेख वखाईआ। किस बिध जिज्ञासू प्रभ तों रुस्सण, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। मन कल्पणा दीन दुनी विच जुट्टण, झगड़ा कूड़ ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे जगत वेखां थक्का मांदा, चार कुण्ट दह दिशा नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया अंदर बांधा, बन्दगी सच ना कोए कमाईआ। मन विकारी तीर्थ नहांदा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। बेशक गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ जांदा, काया काअबा दरस कोए ना पाईआ। साचा दर प्रभ चरण मिले किसे ना ठांडा, अगनी अग्ग ना कोए बुझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला लख चुरासी वेखणहारा भाण्डा, काया माटी खोज खुजाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त आउँदा जांदा, आवत जावत आपणी खेल खिलाईआ। जिस दा लेखा समझे कोई ना पंडत पांधा, मुल्ला शेख़ भेव ना आए राईआ। सो लहिणा देणा लेखा जाणे सचखण्ड दुआर धुरां दा, दरगाह साची परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा रिहा वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो जगत जग सज्जण, हर हिरदे दयां सुणाईआ। कलयुग ठीकर वेला होया भज्जण, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। प्रभ प्रीती विच होवो मग्न, सुरती शब्द जुड़ाईआ। त्रैगुण माया बुझे अगन, ततव तत ना कोए जलाईआ। सच दुआरा मिले इक्को लँघण, पाँधी पन्ध गवाईआ। जिथ्थे निरगुण जोत दीपक जगण, दिवस रैण होए रुशनाईआ। नाद अनादी ताल वज्जण, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। दर्शन होए सूरे सरबंगन, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर विष्न ब्रह्मा शिव दर ठांडे मँगण, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए जणाईआ। धुर दा शब्द कहे तेई अवतार वेखो मँगदे, मांगत हो के झोली डाहीआ। सच दुआर बहि बहि मूल ना संगदे, नेत्र नैण चरण कँवल ध्यान लगाईआ। जिन्हां दे खेल अंदर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गए लँघ के, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओसे ने आपणी धार विच्चों ईसा मूसा मुहम्मद घल्ले वंड
❋
❋
के, धुर दा कलमा झोली पाईआ। ओसे दे नूर विच्चों नानक निरगुण सरगुण धुर फ़रमाना आया मन्न के, मनसा सब दी पूर कराईआ। ओसे दी जोत धार गोबिन्द तन वजूद आया चल के, काया माटी सोभा पाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर ओसे विच रल के, जोती शब्दी रूप समाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा जाणे जल थल के, महीअल खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां एको मालक, हरि करता वड वड्याईआ। जो सृष्टी दृष्टी दा ख़ालक, ख़लक विच समाईआ। सदी चौधवीं जिस ने बणना सालस, साहिब सुल्ताना नज़री आईआ। चार वरन अठारां बरन जिस ने ख़ालसा बणाउणा ख़ालस, दुरमति मैल अंदरों दए धुआईआ। मन कल्पणा रहिण ना देवे नालश, शब्द खण्डा इक चमकाईआ। सन्त सुहेले बणाए आजज़, गुरमुख गुर गुर बूझ बुझाईआ। जोती नूर अगनी ला के आतश, कूड़ी क्रिया दए जलाईआ। गुरसिख बणा के धुर दे याचक, गोबिन्द शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। सब दे अंदर आपे होए वाचक, विच्चरण दी लोड़ रहे ना राईआ। लेखा जाणे निन्दक साकत, साख़िआत भेव दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं कलयुग कूड़ी क्रिया ज़ुलम ना करे बरदाशत, दरगाह साची वेख वखाईआ। जिस ने लख चुरासी कीती काश्त, अन्तिम आपे कट वखाईआ। शब्द गुरु कहे प्रभ मैनूं देण वाला इजाज़त, धुर दी धार हुक्म सुणाईआ। फेर चार कुण्ट दह दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धुर दे हुक्म दी होवे आफ्त, आफ्ताब ना कोए रुशनाईआ। मनुआ मनसा विच करे बग़ावत, बग़लगीर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक उपजाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं झुक के प्रभू दे क़दमा, क़दीम दा लेखा दयां जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर जिस दीआं गाउँदे गए नज़मां, ढोले रागां नादां शब्दां विच शनवाईआ । ओस दा तन वजूद माटी ख़ाकी नहीं बदना, ममता मोह ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म बण के सज्जणा, निरगुण निरगुण मेला मेले सहज सुभाईआ। जिस दा दीप प्रकाश जोत अगम्मी इक्को जगणा, जागरत जोत करे रुशनाईआ जिस ने सन्त सुहेले गुरमुख हरिभगत दुआरे सद्दणा, दर ठांडा इक वखाईआ। जिस दा फ़तिह डंका नाम नगारा नव नौ चार वज्जणा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सो खेल करे सूरा सर्बग्गना, लेखा जाणे विच अदना, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भाण्डा भज्जणा, सतिजुग साचा मात लग्गणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, क़ुदरत दा क़ादर बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग कूड़ी क्रिया हटाउणा हट्ट, कूड़ वणजारा रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म दा साचा मार्ग दस्स, चार वरनां करनी इक पढ़ाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अन्तर अक्ख, निरंतर परदा देणा उठाईआ।
❋
❋
तूं मेरा मैैं तेरा आत्म परमात्म नाता सच, तत्तां वाली ना कोए लड़ाईआ। भाग लगाउणा काया माटी कच्च, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। जगत विकार विभचार हँकार पार करा के हद्द, हदूद धुर दी देणी वखाईआ। जिथ्थे वज्जे अगम्मी नद, अनहद नादी नाद शनवाईआ। झगड़ा दिसे ना माया जग, जागरत जोत डगमगाईआ। भगत सुहेले गुरमुख सज्जण सद्द, सदमे देणे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्टी दृष्टी वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखां सृष्टी, सिरजणहार दए वड्याईआ। चार जुग दे गुर अवतार पैगग्बर वेखां इष्टी, इष्ट देव जो आत्म नाल करन कुड़माईआ। धर्म दुआर बण गृहस्ती, सेज सुहञ्जणी रहे हंढ्ढाईआ। उन्हां दी धुरदरगाहे इक फ़रिसती, बिन अक्खरां लेख बणाईआ। जग नेत्र किसे ना दिसदी, बुद्धिवान पढ़न कोए ना पाईआ। ओथे झगड़ा नहीं स्वर्ग बहिश्ती, जन्नत लोड़ रहे ना राईआ। साची खेल नर निरँकार इक दी, जो एकँकार आपणी कल वरताईआ। उस ने पिठ ठकोरी कलयुग सिख दी, सिख्या सच समझाईआ। बिन तेरे मन कल्पना किसे ना जित्तदी, कूड़ा डंक ना कोए सुणाईआ। टक्कर लवा दे पत्थर इट्ट दी, मन्दिर मसीतां वंड वंडाईआ। किसे नूं समझ ना आवे अगम्मी धार ओस चिट दी, जो गोबिन्द माछूवाड़े पुरख अकाल नाल आपणी गंढ्ढ पुआईआ। सदी चौधवीं दीन दुनी सारी पिटदी, पटने वाला नज़र किसे ना आईआ। क़लम शाही लेख लिखदी, लिख्या लेख ना कोए बदलाईआ। जिस ने खेल मुकाउणी कूड़ी क्रिया नित दी, सति सति करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे इक सुहाईआ । सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां गोबिन्द दाता, जो गहर गम्भीर अख्वाईआ। जिस ने मेटणी कलयुग अन्तिम अन्धेरी राता, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। उस नूं जन्मे कोई ना माता, बिना पिता पुरख अकाल गोद ना कोए सुहाईआ। उह गुरमुखां दे अन्तर आत्म रखे नाता, ब्रह्म मेला सहज सुभाईआ। धुर दी सुणाए अनोखी गाथा, जिस नूं पढ़न कोए ना पाईआ। लख चुरासी मेट के वाटा, पैंडा अगला दए मुकाईआ। मेल मिलावे नाल पुरख समराथा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। इक्को नूर इक्को जोती इक्को जाता, जोती जोत जोत समाईआ। सदी चौधवीं सब दा वेखे खाता, चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या खोज खुजाईआ। साचा दिसे कोई ना आका, अकल बुद्धी करे लड़ाईआ। अन्त अख़ीरी चीथड़ दिसे पाटा, ओढ्ढन सीस ना कोए टिकाईआ। जिस ने चार वरन अठारां बरन अमृत धार पिआया आपणे बाटा, बातन वेखे चाँईं चाँईंआ। ओस ने कलयुग करना खेल तमाशा, मण्डल रास खोज खुजाईआ। जोती शब्दी धार प्रकाशा, नूर नुराना डगमगाईआ। बिन सतिगुर शब्द खोल्हे ना कोई ख़ुलासा, परदा अग्गे ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द
❋
❋
दए वड्याईआ। सतिगुर शब्द दाता सूर, सूरबीर अखवाइंदा। जो सचखण्ड वस्से सदा हज़ूर, हरि चरणी सीस निवाइंदा। थिर घर दुआरे हो मशकूर, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाइंदा। जुग चौकड़ी पार करावे पूर, नईआ नौका नाम प्रगटाइंदा। सो कलयुग अन्तिम क्रिया मेटे कूड़, कूड़ कुटम्ब रहिण ना पाइंदा। सतिजुग सच धर्म करे ज़रुर, साची करनी कार कमाइंदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, मुख अन्तर निरंतर भेव खुल्हाइंदा। हउमे हंगता गढ़ तोड़े ग़रूर, ग़ुरबत मेट मिटाइंदा। मनुआ मन ना पावे फ़तूर, फ़तवा दीन मज़हब समझाइंदा । इक्को पुरख अकाला आपणा नाम करे मशहूर, मशवरे गुर अवतार पैगग्बरां नाल सुणाइंदा। सो स्वामी सर्ब कला भरपूर, समरथ आपणी खेल खिलाइंदा। ना नेड़े ना दिसे दूर, घट घट अन्तर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मेरा लहिणा जगत जहान, जग जीवण दाता रिहा जणाईआ। मैं वेखणा सर्ब इन्सान, काया माटी फोल फुलाईआ। किस दे अंदर मिल्या रस पीण खाण, वस्त अमोलक सोभा पाईआ। किस दा नूर जोत होवे नुरान, कौण निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। कवण साची सेजा सुत्ता बण जवान, जगत विकारा डेरा ढाहीआ। किस नूं गोबिन्द करे परवान, आप आपणी गोद टिकाईआ। किस दा लेखा वेखे श्री भगवान, हरि करता बेपरवाहीआ। किस दे अंदर फिरे शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। कवण मंज़ल चढ़े महान, महबूब मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। धुर दा लेखा कहे मेरी अगम्मी लिख्त, अक्खरां विच वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे हुक्म नाल गुर अवतार पैगग्बरां दस्सया भविख्त, भविश दए जणाईआ। जिस दा अग्गे इक्को सांझा होणा इष्ट, दूजा नज़र कोए ना आईआ। एह संदेसा दिता त्रेते राम वशिष्ट, विषयां वाला गुरु कलयुग अन्तिम रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर शब्द धुर स्वामी, स्वयम्बर लख चुरासी वेख वखाईआ। हर घट निवासी अन्तरजामी, अन्तर आत्म परदा लाहीआ। बोध अगाध अगम्मी बोल बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। अमृत रस दे के ठांडा पाणी, निझर आप झिराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस सेवा लाए चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। जिस दा तन वजूद खेल जगत दुआर अंदर रुहानी, रहमानी असमानी आपणी कल वरताईआ । सो पुरख निरँजण सतिजुग अंदर कलयुग मेटे कूड़ निशानी, काया कुटीआ साफ़ कराईआ। चार जुग दा झगड़ा मेट दीवानी, धुर दा हुक्म इक उपजाईआ। इक्को इष्ट जीव जहानी, साहिब सुल्तान सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा धुर दा घर, धर्म दुआरा इक जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं खोल्हां भेव गुझा, रमज़ आपणा नाम
❋
❋
लगाईआ। दूजा रहे कोई ना उघा, उगण आथण वेख वखाईआ। जो ध्यान कर के गया बुधा, बुद्धी तों परे परदा लाहीआ। जो ईसा मूसा मुहम्मद खेल वखाया लुका, नूरे नज़र नज़र रुशनाईआ। शब्दी जोती धार हरि रसना कहिणा नानक जुस्सा, जिस्म इस्म इक प्रगटाईआ। जो दसवीं धार उठा, गोबिन्द गुर वड वड्याईआ। ओह गुरमुखां उपर तुठ्ठा, मेहर नज़र उठाईआ। जिस ने चार वरन अठारां बरन बणाउणे इक्को मुठा, अग्गे वंड रहे ना राईआ। अगम्मा अमृत जाम देवे निझर रस घुट्टा, स्वांत स्वांती बूँद टपकाईआ। सब नूं कहे आउ मेरे पुत्ता, पतिपरमेश्वर नाल जुड़ाईआ। जिस दा निशाना तीर कदे ना उक्का, दो जहानां वेख वखाईआ। ओस दा खेल होणा जगत जहान जिस दीआं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान देंदे आए पुच्छां, संदेसयां विच सुणाईआ। जो सच प्रेम प्यार भगती दा भुक्खा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। उस ने कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण नहीं देणी लुट्टा, कूड़ लुटेरे देणे मिटाईआ। जेहड़ा आत्म परमात्म नालों तुट्टा, तुट्टी गंढ्ढ देणी पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकरमी हो के आपणी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा धर्म ग़ुलाम, सेवा सच कमाईआ। वेखां ज़िमी असमान, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। पैगग्बरां देवां पैग़ाम, सुनेहड़ा सच सुणाईआ। जिस नूं कहिंदे अमाम, अमलां तों रहित नूर ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं ओसे ने करना इंतज़ाम, नव नौ चार वेख वखाईआ। जिन्हां परम पुरख परमात्म दा नाम कीता बदनाम, बदीआं दा डेरा ढाहीआ। अग्गे सब नूं सांझा दस्सणा इस्लाम, इस्म आज़म इक दरसाईआ। जिथ्थे झुक झुक सजदयां विच आपणा मेटणा निशान, निशाना कलमा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो लेखा दए वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे संदेसा देणा ईसा मूसा मुहम्मद यार, मुसलसल दयां जणाईआ। आपणा अगला पिछला सुणो इज़हार, कलमयां वाली खोज खुजाईआ । गुफ्त शुनीद जाणो गुफ्तार, बिन रसना जिह्वा राग अलाईआ। जिस ने तुहानूं बणाया मुख़तियार, लोकमात दिती वड्याईआ। सो लहिणा देणा लेखा मँगे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी बचया रहिण कोए ना पाईआ । आपणी उम्मत वेखो वारो वार, अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के काया काअबा फोल फुलाईआ। कवण मिल्या परवरदिगार, कट के मंज़ल जगत दुष्वार, जगत शरीअत हो के सूफ़ी सफ़ा कूड़ उठाईआ। मुहब्बत विच बण के ख़िदमतगार, सेवा करनी अपर अपार, दर्शन पाया इक करतार, क़ुदरत दा क़ादर जो अख्वाईआ। आपणा लेखा लओ विचार, सदी चौधवीं मुकणी धार, अग्गे चलणा अगम्म विहार, जिस दी पावे कोई ना सार, अक्खरां विच बणया ना कोई लिखार, कातब हो के क़लम ना कोए चलाईआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चार, ओह खेल करे निरँकार, शब्दी सुरत उठाए इक दुआर, जो कूड़ी क्रिया
❋
❋
दए निवार, सति धर्म करे उज्यार, सन्त सुहेले लए उठाईआ। गुर चेले वेखे आण, सुरती शब्दी कराए ध्यान, अकाल मूर्ती करे परवान, नाम तूरती इक निधान, सृष्टी कूड़ी क्रिया मेटे मनुआ मन ना रहे शैतान, शरअ दी शरीअत दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, लख चुरासी अन्तर अन्तर निरंतर हो के वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां अगम्मी हस्ती, जो हस्त कँवलां विच हथ्थ किसे ना आईआ। जिस नूं कहिंदे मालक अर्शी , नूर नुराना नूर रुशनाईआ। सो सचखण्ड दुआरे चार जुग दी पिछली वेखे अर्ज़ी, जो गुर अवतार पैगग्बर आए सुणाईआ। ग़रीब निमाणयां बणे अन्तिम दर्दी, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेरगर्दी, चारों कुण्ट रुशनाईआ। जिस दी खेल सदा अचरज दी, असचरज लीला आप वरताईआ। ओसे दी धार अगम्मे मर्द दी, मर्द मर्दाना इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सृष्टी वर, दृष्टी इष्टी इक वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे सारे हो जाओ शुद्ध, सुध सिध सुधार जणाईआ। नरम कर लओ बुध्ध, बिबेक रूप वटाईआ। गोबिन्द शब्द लओ बुझ, जो आदि जुगादि खेल खिलाईआ। ओसे दी याद विच जाओ रुझ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जिस दे कोल सब कुझ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। आवण जावण पैंडा जाए मुक, लख चुरासी रहे ना राईआ। जिस दी इक्को नाम दी धार तुक, तुख्म तासीर दए बदलाईआ। जन भगतां उजल कर के मुख, मुक्खीए दो जहान वखाईआ। अमृत जाम देवे घुट, रस निझर इक झिराईआ। शब्दी धार पए फुट्ट, आपणी आप लए अंगड़ाईआ। करे प्रकाश अन्धेरे घुप्प, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। बिना रसना जिह्वा बोल्यां रहे चुप, चुप चुपीता सोभा पाईआ । साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर रहे लुक, बाहरों नज़र कोए ना आईआ । जो दीन दुनी दा मेटे दु:ख, चिन्ता ग़म चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर मन्दिर इक सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो सुधार वासी, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द सरनाईआ। साहिब सतिगुर दी मन्नो आखी, जो अक्खरां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जो नाम प्याला देवे बण के साकी, रस अगम्मी इक चखाईआ। मनुआ मन रहिण ना देवे आकी, गढ़ हँकार तुड़ाईआ। मंज़ल चढ़ अगम्मी घाटी, घर साचा इक वखाईआ। जिथ्थे ना कोई दिवस ना कोई राती, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। ना संध्या ना प्रभाती, वेला वक्त ना कोए वखाईआ। इक्को नूर जोत प्रकाशी, कमलापाती पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा गोबिन्द सदा साथी, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दए चुकाईआ। तेरां चेत कहे सुणो सच संदेस, हरिजन साचे रिहा सुणाईआ। पुरख अकाल करो आदेस, जो सब दा पिता माईआ। जो बदल देवे रेख, जन्म मरन दा डेरा ढाहीआ।
❋
❋
अन्तर खोल्हे भेत, परदा आप चुकाईआ। आत्म परमात्म करे हेत, साचा संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक वखाईआ। तेरां चेत कहे वेखो घर सुहञ्जणा, काया माटी नज़री आईआ। जिथ्थे जगे जोत आदि निरँजणा, अठ्ठे पहर होवे रुशनाईआ। मिले दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। निज नेत्र पावे नाम अंजना, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। सच डंडावत दस्से बन्दना, नमो नमो नमस्ते सजदा सीस झुकाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया भाण्डा भन्न्हणा, ठोकर आपणा नाम लगाईआ। जिस दा नूर नुराना गोबिन्द चन्द अर्शां फ़र्शां उत्ते सब ने मन्नणा, आख़र रहिण कोए ना पाईआ। ओह खेल करे ब्रह्मण्डणा, वरभण्डण खोज खुजाईआ। जिस दा नाम तेज चण्ड प्रचण्डणा, चण्डका रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दे दर, धुर दी धार इक दरसाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो नगर निवासी, निवास अस्थान इक वखाईआ। जिथ्थे परम पुरख जोत प्रकाशी, प्रकाशवान सोभा पाईआ। जिस दी धार ना कदे विनासी, जन्म मरन ना वंड वंडाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगग्बर मन्नण आखी, हुक्मे अंदर भज्जण वाहो दाहीआ। सो भगत सुहेला सब दा साथी, सगला संग निभाईआ। काया दे अंदर दा बणे पाठी, सिमरन इक्को इक दृढ़ाईआ । जिस दी बिन अक्खरां तों पोथी जाए वाची, लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। उह कलयुग अन्तिम मेटे अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। चार वरन सांझी बणा के जमाती, जुम्मला अक्खर इक्को इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर वेखण मार के वाटी, अगला पन्ध मुकाईआ। एह खेल पुरख अबिनाशी, हरि करता आप कराईआ। जिस दा मण्डल ओसे दी रासी, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। जिस दी सृष्ट ओसे दी प्रभासी, बिन सीता राम लख चुरासी सुरती शब्द नाल वड्याईआ। जिस दा जीवण ओसे दी फाँसी, ईसा दे के गया दुहाईआ। जिस दा नूर ओसे दी ज़ाती, मूसा मूँह दे भार सुटाईआ। जिस दा कलमा ओसे दी कायनाती, मुहम्मद हू हू नाअरा लाईआ। जिस दी खेल अगम्मी साची, सो साजण सतिगुर नानक गया दृढ़ाईआ। जिस दी सब तों औखी घाटी, सो गोबिन्द पूरी कर वखाईआ। बंस सरबंस बच्चयां दी प्रभ चरण जोड़ के नाती, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। गुरसिखां अन्त संदेसा गया आखी, सच सुनेहड़ा इक समझाईआ। मेरा ओस दे अंदर वस्सेरा मैं ओसे घर दा वासी, जिथ्थे जन्म मरन रहे ना राईआ। लेखा वेखां फेर कलयुग अन्धेरी राती, ढईआ ढौंका इक लगाईआ। जिस दी समझ ना सके कोई वाटी, पैंडा पन्ध ना कोए दृढ़ाईआ। उह खेल करे आप अबिनाशी, करनी दा करता मिल के धुर दी वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी देवे वर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग
❋
❋
जाए हर, सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण लख चुरासी विच्चों लए फड़, चरण धूढ़ करा के मजन, काया मन्दिर अंदर निज सिँघासण बहे वड़, दूजा धाम धुर दा राम अगम्मी काहन हक़ीक़ी पैग़ाम शब्दी तरान विच जहान नौजवान श्री भगवान साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी एकँकार इक इकल्ला सच महल्ला सच संदेस सति सति दृढ़ाईआ।