पुस्तकालयभाग २१

१३ चेत शहिनशाही सम्मत ४ निरँजण सिँघ दे गृह लुधियाणा

लाल सूहा कंचन रंग तिन्न रंग दी मिट्टी, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक बदलाईआ। जिस दी खेल जुग चौकड़ी सदा निक्की, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगग्बरां प्रभ नाम संदेसा देंदा रिहा चिठ्ठी, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। ओस वेले त्रैगुण माया प्रभ दुआरे दुहथ्थढ़ मार के पिट्टी, लोचण नैणां नीर वहाईआ। जग नेत्र दो जहान किसे ना दिस्सी, रूप अनूप नज़र कोए ना आईआ। जिस दी धार किसे ना लिखी, शास्त्र देवे ना कोए गवाहीआ। जुग चौकड़ी समझे कोई ना मिती, वार थित ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सूहा लाल कंचन प्रभ दी अगम्मी धार, धरनी धरत धवल सुहाईआ। जिस वेले हुक्म देंदा रिहा निरँकार, निरगुण निरवैर आपणी कार कमाईआ । सचखण्ड दुआरे मारदा रिहा लकार, त्रैभवण धनी त्रिलोकी तों पार दए समझाईआ। आपणा खेल दस्सदा रिहा अपार, अपरम्पर स्वामी परदा लाहीआ। लाल रंग कहे मैं वेखां ओह यार, जो यराना धुर लगाईआ। कंचन कहे मैं तक्कया ओह घर बाहर, जिथ्थे नज़र नूर अलाहीआ। सूहा कहे मैं सुहावां सच दरबार, जिथ्थे दर दरबान नज़र कोए ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने बणे भिखार, दर ठांडे सीस निवाईआ। जिस वेले त्रैगुण माया पुरख अबिनाशी आपणी धारों कढ्ढी बाहर, जन्म वाली ना कोए माईआ। उन्हां दे मस्तक तिलक लगाया इक इकल्ले एका वार, दूजा समझ कोए ना पाईआ। तिन्ने रंग कहिण असीं जगत दा शृंगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। तिन्ने रंग कहिण साडा अवल्ला वेस, सच दईए जणाईआ । सच दुआरे होए पेश, दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दिता संदेस, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। तुसीं तिन्ने ढोला बोलो एक, इक आवाज़ लगाईआ। दूजा रहे ना कोई भेख, भिक्षू सारे देणे बदलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तक्के नेत, नेत नेत जणाईआ। जिस कारण तुहाडे नाल कीता हेत, हितकारी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाईआ। मिट्टी कहे मेरे त्रै रंग, रंगत बेपरवाहीआ। जिस वेले विष्न ब्रह्मा शिव पूरी होई मँग, मांगत बैठे सीस झुकाईआ। सुणया फेर अगम्मी

❋

❋

मृदँग, ढोला धुरदरगाहीआ। सुणया धुर दा छन्द, वज्जी सच वधाईआ। आया इक अनन्द, अनन्द विच समाईआ। तक्कया नूरी चन्द, चन्द विच रुशनाईआ। त्रै त्रै वेख के पई ठंड, सांतक सति समाईआ। ओधरों हुक्म दिता सूरे सरबंग, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। आपणा आपणा अंगण वखाओ अंग, की अंगीकार कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला रिहा चुकाईआ। मिट्टी कहे मेरा रंग वक्खरा, वक्खरा नज़री आईआ। मेरा लहिणा नहीं अक्खरा, अक्खरां ना कोए पढ़ाईआ। मेरा लेखा नहीं सतरा, लाईनां विच ना कोए सालाहीआ। मेरी वड्याई नहीं नाल पत्थरा, सिल पूजस सिफ्त ना कोए सालाहीआ। मैं वेखणा नहीं कोई पत्रा, नाता क़लम शाहीआ। मैनूं नहीं कोई ख़तरा, बेख़तर दयां सुणाईआ। मेरे विच उह प्रेम प्यार दा नख़रा, जिस दा परदा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। मिट्टी कहे मैं दस्सां सच पुकार, कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाल कीता विहार, बिवहारी कार कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव टिक्के लाए आपणी धार, बिना उँगल उँगल टिकाईआ। सुरस्ती लक्षमी पार्बती उधार, तिन्नां रंगत दिती चढ़ाईआ। उन ख़ुशीआं नाल बोल जैकार, ढोला दिता सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आधार, दोहां विचोला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा समझाईआ । तिन्ने रंग कहिण जिस वेले त्रै त्रै लग्गे मथ्थे, मस्तक नाल वड्याईआ। पुरख अकाल वेख आपणी अक्खे, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। असीं तिन्ने खिड़ खिड़ हस्से, ख़ुशीआं वज्जी वधाईआ। फिर रो के हाल दस्से, नैणां नीर वहाईआ। प्रभू जिस तर्हां विष्न ब्रह्मा शिव फब्बे, सोहणा रंग रंगाईआ। साडी बेनन्ती तेरे अग्गे, दर ठांडे देईए सुणाईआ। जिस वेले तेरी जोत निरगुण सरगुण धार जगे, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले भगत लभ्भे, खोजे थाउँ थाईंआ। सच प्रेम अंदर बद्धे, बन्दना इक दृढ़ाईआ। अमृत नाम दे दे के मज़े, मज़ाक़ कूड़ा दए मिटाईआ। सच दुआरे सद्दे, होका हक़ सुणाईआ। साडी सेवा ओस वेले लग्गे, ख़ुशीआं नाल आपणा रंग चढ़ाईआ। धुर फ़रमान दिता सूरे सर्बग्गे, संदेसा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दए उठाईआ। पुरख अकाल किहा सुणो रंग तीन, त्रैलोक तों बाहर दयां जणाईआ। तुसीं सारे कहो आमीन, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साची सिखो इक ताअलीम, हुक्म धुरदरगाहीआ। खेल वेखो नर मदीन, लख चुरासी वंड वंडाईआ। धाम सुहञ्जणा रहे क़दीम, क़ुदरत दा मालक दया कमाईआ। जुग चौकड़ी खेल वेखो नवीन, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटाईआ। तुसीं कदे नहीं होणा ग़मगीन, चिन्ता नेड़ कोए ना आईआ। तिन्ने मेरे उत्ते करो यकीन, भरोसा इक समझाईआ। आपणा आप ना मंनिओ हुसीन, गढ़ हँकार ना कोए बणाईआ। सदा

❋

❋

रहिणा हुक्म अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। तिन्न रंग सुणो अगम्मी बात, हरि बातन दए जणाईआ। तुहाडी मेरे विच्चों उपजी ज़ात, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। तुहाडा लेखा नहीं काग़ज़ात, क़लम शाही ना जोड़ जुड़ाईआ। तुहाडा झगड़ा नहीं किसे समाज, सच समग्री इक वरताईआ। सति सतिवादी हो के देवां दात, प्रेम प्रीती झोली पाईआ। तिन्नां मिल के गाउणी धुर दी गाथ, सोहँ सच पढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां मस्तक लाउणा माथ, टिक्के नाम छुहाईआ। जिस वेले बोलण भविख्त वाक्, उँगलां उत्ते उँगलां नाल घसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा इक सुणाईआ। तिन्न रंग तुसां रहिणा सवाधान, हरि करता आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख़ुशी मनाण, वजदी रहे वधाईआ। जुग चौकड़ी वेखणा खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढ्ढाईआ। गुर अवतार पैगग्बर देण ज्ञान, सृष्टी दृष्टी हुक्म वरताईआ। कलमयां विच करन कल्याण, काअबयां सीस निवाईआ। भेव दस्सण श्री भगवान, पर्दा ओहला जगत चुकाईआ। सचखण्ड दवारिउँ आप रहिणा अंजाण, प्रभ दा भेव कोए ना पाईआ। सजदे झुक झुक करन सलाम, नमो नमो सीस निवाईआ। बरदे बण ग़ुलाम, भज्जण वाहो दाहीआ। मँगते हो के मँगण दान, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। किरपा कर धुर अमाम, अमलां तों रहित करे ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा खिलाईआ। तिन्न रंग कहिण प्रभ होई हैरानी, हैरत विच दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरी निशानी, निरगुण सरगुण सोभा पाईआ। बाकी सृष्टी दिसे फ़ानी, तत रहिण कोए ना पाईआ। धन दौलत दिसे बेगानी, हक़दार ना कोए अख्वाईआ। की झगड़ा पावें जिस्मानी, तत्तां वंड वंडाईआ। की मंज़ल देवें रुहानी, रूह बुत जोड़ जुड़ाईआ। की खेल करें दरम्यानी, परदा सके ना कोए उठाईआ। की बुध्ध करें नादानी, द्वैती रूप ना कोए वटाईआ। की तेरी होवे अल्लड़ जवानी, जोबनवन्ता सोभा पाईआ। की भगतां देवे महिमानी, वस्त अमोलक काया गोलक देवें टिकाईआ। की झगड़ा मुकावें चारे खाणी, चारे बाणी राग अल्हाईआ। की लेखा जाणे पाउण पाणी, बसन्तर फोल फुलाईआ। तिन्न रंग कहिण इक तेरे चरण ध्यानी, धर्म दुआरे सीस निवाईआ। तेरा हुक्म शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल देणा वखाईआ। तिन्न रंग कहिण असीं लगदे रहे ललाट, लाटां वाली ध्यान लगाईआ। विकदे रहे तेरे हाट, क़ीमत अवर ना कोए चुकाईआ। साडी पुच्छे कोई ना वात, नवां रूप ना कोए बदलाईआ। असीं मँगीए मँग ख़ास, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जेहड़ा तेरा प्रेमी तैनूं गावे स्वास स्वास, साह साह वड्याईआ। ओस दी पूरी करनी आस, आसा आसा विच्चों लैणी बदलाईआ। जगत जहान कर

❋

❋

तलाश, खोजणा थाउँ थाईंआ। पुरख अकाल किहा सुणो अगम्मी बात, सच दयां जणाईआ। जिस वेले कलयुग आवे अन्धेरी रात, सतिजुग त्रेता द्वापर रहिण कोए ना पाईआ। ओस वेले वेखां खेल तमाश, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। प्रगट हो पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता हो के राह तकाईआ। साचे मण्डल पा के रास, बण गोपी काहन नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। तिन्न रंग कहिण असीं नहीं कोई मिट्टी घट्टा, घटिआ रूप ना कोए वखाईआ। सानूं शंकर सुट्टया विच आपणीआं जटां, जिस वेले गंगा धार दिती वहाईआ। सानूं छुहाया अष्टभुज सिँघ सवार जिस वधाईआं लिटां, सीस जगदीश गुंदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सेवा इक समझाईआ। तिन्न रंग कहिण की दस्सीए आपणा हाल, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिस वेले प्यार कीता काल, महाकाल दए वड्याईआ। तिन्ने रंग ओस नूं दिते वखाल, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला रिहा चुकाईआ। तिन्न रंग कहिण असीं मिट्टी नहीं ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक रूप वटाईआ। जिस वेले पैगग्बर गुर अवतारां मिले दात, दाता दानी झोली पाईआ। ओस वेले सानूं रखे साथ, सगला संग निभाईआ। हौली जिही देवे आख, सुनेहड़े विच समझाईआ। वेख्यो विकिओ किसे ना हाट, गुर अवतार पैगग्बर क़ीमत ना कोए चुकाईआ । इक्को परम पुरख दी रखयो आस, दूजा संग ना कोए निभाईआ। जुग चौकड़ी रख के पूरा विश्वास, बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। तिन्न रंग कहिण असीं सोहणे चंगे, सुथरे नज़री आईआ। एह लहिणा देणा गोदावरी गंगे, जमना सुरस्ती सीस निवाईआ। जिस वेले प्रभ ने उत्भुज सेत्ज खेल खलाउणा जेरज अंडे, त्रैगुण नाता पंज तत जुड़ाईआ। लख चुरासी विच्चों मानस ज़ात बणाई बन्दे, बन्दगी विच समझाईआ। सति धर्म दे ला के धंदे, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। सचखण्ड दवारे रंग कहिण असीं प्रभ चरणां विच टंगे, जिथ्थे आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव रिहा खुल्हाईआ। तिन्न रंग कहिण असीं कीती अरदास, दर ठांडे दिती सुणाईआ। प्रभ तेरा खेल तमाश, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। कद साडी पूरी करें आस, आहिस्ता आहिस्ता पन्ध मुकाईआ। असीं चौहन्दे तेरा जगत विच दईए साथ, लोकमात वड्याईआ। चरण प्रीती बज्झे नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। चार वरन बणाईए इक ज़ात, दुतिया भाउ रहे ना राईआ। जिधर तक्कीए तेरा वास, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला पिट्ठ ठोक के कहे शाबाश, वाहवा वड्डी वड्याईआ। जिस वेले कलयुग होई अन्धेरी रात, निरगुण नूर करां रुशनाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां भुल्ले बात, गाथ

❋

❋

सच ना कोए दृढ़ाईआ। ओस वेले जन भगतां खोल्हां राज़, परदा आप चुकाईआ। ओस वेले तूं मेरा मैं तेरा मार आवाज़, सोए जगत उठाईआ। तिन्ने रंग कहिण ओस वेले की करीए असीं काज, करनी दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा एह लेखा विच मात, धरनी धरत धवल वड्याईआ। जिस वेले सतिजुग चले रिवाज, धर्म दी धार बदलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला बदल देवे समाज, समग्री धुर दी वंड वंडाईआ। इक इकल्ला सीस सुहाए ताज, ताजां वाले ख़ाक मिलाईआ। तुसां तिन्नां आउणा भाज, भज्जणा वाहो दाहीआ। आपणा वड्डा समझणा भाग, हिस्सा लैणा झोली डाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखणी आग, अगनी तत तपाईआ। दुरमति मैल धोवे कोई ना दाग़, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। आत्म जोत ना जगे चराग़, अन्ध अंध्यार ना कोए मिटाईआ। कन्त मिले ना किसे सुहाग, जगत रंडेपा ना कोए कटाईआ। ओस वेले प्रभ किरपा करे आप, आपणी दया कमाईआ। जन भगतां दस्स के सोहँ जाप, त्रैगुण नाता दए तुड़ाईआ। रूह बुत करे पाक, पतित पुनीत बणाईआ। तुसीं तिन्ने रंग सुण लओ साच, सच दयां समझाईआ। चौथे जुग दा चौथा सम्मत जिस वेले महीना चढ़या बैसाख, वाहवा ख़ुशी मनाईआ। तुहाडा लहिणा देणा करां बिबाक, पिछला रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां देवां दात, अनमुलड़ी दात वरताईआ। सोभावन्त बणा के रात, मस्तक टिक्के दयां छुहाईआ। ओस वेले हाज़र होण गुर अवतार पैगग्बर त्रैलोकी नाथ, नाथ अनाथां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंगत इक्को दए रंगाईआ। तिन्न रंग कहिण सानूं होई ख़ुशी, ख़ुश क़िस्मत नज़री आईआ। साडी औध रही मुकी, प्रभ देवे माण वड्याईआ। असां मिट्टी नहीं रहिणा सुक्की, सच दईए समझाईआ। जिथों अमृत धार फुट्टी, उथों अमृत रस देणा चखाईआ। साडी प्रीत अजे ना टुट्टी, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ध्यान लगाईआ। प्रभू तेरे गुर अवतार पैगग्बर कट के गए बुत्त, बुतख़ाने विच समाईआ। धन्न भाग मेरी तेरे नाल मौली रुती, रुत रुतड़ी वेख वखाईआ। सच तिउहार साथों पुच्छीं, पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। असां हुण बन्द नहीं रहिणा विच गुट्ठीं, बाहर निकल के रंग देणा चढ़ाईआ। भगतां दी अन्तर मैल करनी सुच्ची, संजम इक समझाईआ। साची वस्त जाए ना लुट्टी, घरों लुटेरे देणे कढ्ढाईआ। भाग लगा के काया कुटी, कोट जन्म दा पैंडा देणा मुकाईआ। जन भगतो लख चुरासी विच्चों तुहानूं छुट्टी, छुटकारा धुर दा देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि दी अन्त तक धार रहिण ना देवे गुज्झी, गुज्झा भेद अभेद अभेव सारा दए खुल्हाईआ।

❋

❋

१४ चेत शहिनशाही सम्मत ४ लक्षमण सिँघ गुरमेज सिँघ दे गृह पिंड रुड़का कलां ज़िला जलन्धर

ढाई इंच लकड़ी दी गिट्टी, चार कुण्ट तूल अर्ज़ ना वंड वंडाईआ। एह गुर अवतार पैगग्बरां दी धार अनडिठी, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। इहदे उत्ते लिखी जांदी ओह चिठ्ठी, जिस दे हरफ़ हरूफ़ ना कोए बणाईआ। एहदी समझ ना आवे कोई मिती, सनद वंड ना कोए वंडाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां एसे विच्चों अगम्मी सिख्या सिखी, जो सिख़र चोटी चढ़ के दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल खिलाईआ। ढाई इंच दी गिट्टी कहे मैं दस्सां आपणी बात, बातन दयां जणाईआ। जिथ्थे नहीं कोई कलम दवात, काग़ज़ नज़र कोए ना आईआ। कातब लिखे ना कोए किताब, अक्खर वंड ना कोए वंडाईआ। लहिणा जाणे ना कोए हिसाब, निस्बत समझ कोए ना आईआ। हिस्सा वंडे ना कोई बाब, बाबत प्रभ दे भेव ना कोए खुल्हाईआ। सजदा दिसे ना कोई अदाब, डंडावत सीस ना कोए झुकाईआ। महल अटल ना कोए महराब, महबूब नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे नहीं नाद आवाज़, रागनी राग ना कोए सुणाईआ। झगड़ा नहीं सवाल जवाब, जवाब तल्बी ना कोए वखाईआ। ओथे खेल प्रभू महाराज, राजन राज आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव दए खुल्हाईआ। ढाई इंच कहे मैं लम्मी चौड़ी दिसां लक्कड़ी, लक्कड़हारा समझ ना कोए पाईआ। तोल तुली ना किसे तक्कड़ी, तराजू वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी समझ ना आई किसे शूद्र वैश ब्राह्मण खत्री, छत्रधारी गए फेरीआं पाईआ। लेखा जाणे कोई ना पत्री, पत्रका दस्से ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। ढाई इंच कहे मेरी वेखो अगम्मी गिट्टी, गिटीआं गिणन दी लोड़ रहे ना राईआ। साध सन्त फ़कीरां अंदर इक अंगुशट धार ढकी, हद्द हद्द विच बंधाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां ढाई इंच इक प्रकाश वाली धार रखी, जो काया मन्दिर अंदर करे रुशनाईआ। इस दे चार कुण्ट शरअ ज़ंजीर दी रस्सी, जो पुरख अकाल दिती बंधाईआ। शब्दी हुक्म नाल कसी, गंढ्ढ उत्ते ना कोए समझाईआ। बिना गोबिन्द तों होर किसे ना दस्सी, इशारा समझ कोए ना पाईआ। जिस वेले बेईमान होवे जीव लख चार अस्सी, असल रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर होए बेबसी, आपणा बल ना कोए धराईआ। साची दिसे कोई ना हट्टी, साचा वणज ना कोए कराईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पिछली लेखे लावे खट्टी, खटका अगला दए चुकाईआ। ढाई इंच दी थाँ पुरख अकाल आपणी जोत प्रगटावे समर्थी, जिस दा अग्गा पिच्छा नज़र कोए ना आईआ। दो जहान पढ़ाए धुर दी पट्टी, पटने वाला नाल मिलाईआ। भगतां लोड़ रहे ना गति, स्वर्ग बहिश्त ना कोए समझाईआ। कथा कहाणी धुर दी दस्स के सच्ची, सुच संजम इक दरसाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक वखाईआ । गिट्टी कहे मेरा ढाई इंच दा नुक़ता, दसम दुआरी तों अग्गे नज़री आईआ। जिथ्थे सन्तां भगतां दा पैंडा मुकदा, अग्गे मंज़ल बेपरवाहीआ। जिथ्थे गुर अवतार पैगग्बर झुकदा, निउँ निउँ लागण पाईंआ। ओथे जैकारा इक्को तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। दीन मज़हब दा झगड़ा होवे चुकदा, कलमा वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला घर सुहञ्जणा सुहाए सुख दा, धुर दा नूर कर रुशनाईआ। लेखा मुका के काया बुत दा, जोती जोत डगमगाईआ। चार जुग दी कूड़ी क्रिया पुट्टदा, बूटा कूड़ रहिण ना पाईआ। सति धर्म दा बीज अगम्मी सुट्टदा, धरनी धरत धवल धौल उपजाईआ। लहिणा जाण मानस मनुक्ख दा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला आप उठाईआ। गिट्टी कहे मैं ढाई इंच चार चौंह तरफ़, सोहणा रंग वखाईआ। मैं विद्या पढ़ी नहीं कोई हरफ़, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं वेखां जो निरगुण धार आया परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी सब दे नाल शर्त, शरअ रिहा बदलाईआ। भाग लगा के उत्ते फ़र्श, फ़ैसला हक़ सुणाईआ। लेखा जाण अर्श, अर्शी प्रीतम दया कमाईआ। सब दा लहिणा देणा पूर कर के क़र्ज़, आपणा पन्ध चुकाईआ। सदी चौधवीं गुर अवतार पैगग्बरां वेखे फर्ज़, निरगुण निरगुण लए उठाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे अन्धेर गरद, गरदश मेटे जगत लोकाईआ। गिट्टी कहे एह खेल असचरज, जो अचरज लीला रिहा वरताईआ। बण के दाता योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां मन्न के अर्ज़, आरज़ू सब दी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गिट्टी कहे मैं दस्सण आई वाक्, वाक़फ्कार जगत लोकाईआ। मैं विचोलण बणना जिस वेले मुहम्मद उम्मत नूं देणा तलाक, नाता छुट्टे कूड़ लोकाईआ। खेल वेखणी उपर धरती ख़ाक, ख़ालक हो के खोज खुजाईआ। मैं संदेसा देवां आज, धुर दी धार धर्म दृढ़ाईआ । पुरख अकाल बदल देणा समाज, समां समें विच्चों बदलाईआ। जन भगतो जाणा जाग, जागरत जोत डगमगाईआ । तन काया बुझाउणी आग, ममता मोह मिटाईआ। घर सुआमी जगावे चराग़, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। हँस बुद्धी बणाउणी काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। एकँकारा इक्को लओ अराध, सिमरन सिमरन विच समाईआ । जिस नूं मालक कहिंदे वाहिद, पैगग्बर नूर अलाहीआ। ओह खेल करे शाहद, शहादत आपणी आप भुगताईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए वखाईआ। गिट्टी कहे मैं विच रहिण देणा नहीं कोई गट्टा, अड़चन नज़र कोए ना आईआ। गुरमुखो पूजणा नहीं पत्थर वट्टा, पत्थरां सीस ना कोए निवाईआ। किधरे चढ़ाउणा नहीं पैसा टका, टिकटिकी इक्को नाल

❋

❋

लगाईआ। सब दा लेखा लहिणा देणा इक्ठा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडा झगड़ा मुकणा अठ्ठां सट्ठां, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नहावण कोए ना जाईआ। निज धार निराकार नर नरायण खोल्हे अक्खां, आख़र परदा लाहीआ। सच सुनेहड़ा धुर दा दस्सां, दह दिशा कर पढ़ाईआ। चावां विच चार कुण्ट भज्जां नस्सां, नस्स नस्स आपणी सेव कमाईआ। साधां सन्तां भगतां सूफ़ी फ़कीरां कहां अक्खां वाल्यो खोल्ह लओ अक्खां, नेत्र नैण नैण उठाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आया हक़ा, हक़ीक़त दए जणाईआ। जिस नूं लभ्भदे मदीना मक्का, मक़बरिआं उत्ते सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दए चुकाईआ। गिट्टी कहे मैं इक निशान सर्ब डिट्ठा, जगत जहान नज़री आईआ। जिस दा निकलण वाला सिट्टा, सिट्टेबाज़ी जगत लोकाईआ। जन भगतो झगड़ा रहिणा नहीं पत्थर इट्टां, पत्तन सब दा देणा बदलाईआ। धुर दा दस्स अगम्मी चिठ्ठा, सच फ़रमाना इक समझाईआ। जिथ्थे लिख्या गोबिन्द ने गुरसिख आ मेरया पुत्ता, पतिपरमेश्वर विच समाईआ। ओथे भेव रहे ना लुका, ओहला नज़र कोए ना आईआ। जन भगतो पिच्छे तुसीं प्रभ ते सारे करदे आए गुस्सा, रुस्स रुस्स वक्त लँघाईआ। दीन दयाल दा भेत सदा गुज्झा, जुग जुग वेला वक्त आपणी वंड वंडाईआ। जेहड़ा सदा प्रेम प्यार दा भुक्खा, प्रीती विच समाईआ। उह वस्से अगम्मे तन वजूद जुस्सा, जिस जुस्से दा जिस्म ज़मीर आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गिट्टी कहे मेरा जोत नूर प्रकाश, काया मन्दिर सोभा पाईआ। ढाई इंच तों बौहती नहीं दिती दात, पुरख अकाले आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। इस तों अग्गे मिला के आपणी ज़ात, जोत विच समाईआ। जिथ्थे ना कोई कलमा ना कोई बात, ना कोई बातन करे पढ़ाईआ । ना कोई ढोला गीत ना कोई शब्द धुन नाद, ना कोई शरअ आवाज़ सुणाईआ। ना कोई ममता मोह विकार आग, अमृत धार मेघ ना कोए बरसाईआ। ना कोई सेवक चेला गुर ना कोई दिसे दास, मुरीद मुर्शद वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई पृथ्मी ना कोई आकाश, ना कोई टुकड़ा करे फाश, ना कोई तना ना कोई शाख़, ना कोई ढोला ना कोई रिहा आख, ना कोई विद्या ना कोई रिहा भाख, जिधर तक्कां पुरख अबिनाश, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गिट्टी कहे मेरी सुहञ्जणी दिसे रात, चौदां तबक कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गिट्टी कहे जिस वेले किरपा करी भगवान, गोबिन्द दिती वड्याईआ। पहलों वखा के सच निशान, जलवा नूर कर रुशनाईआ। फिर साचे अमृत करा इश्नान, काया कुम्भ दिता भराईआ। शब्द संदेसा दिता नाल ज़बान, बिन अक्खरां आप सुणाईआ। कलयुग अन्तिम वेख मार ध्यान, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां दा रिहा ना कोए ज्ञान, सति धर्म ना

❋

❋

कोए दृढ़ाईआ । गोबिन्द वेख के होया हैरान, हैरत विच समाईआ। फिर तक्कके उपर असमान, सच संदेसा दिता सुणाईआ। शाह पातशाह धुर सुल्तान, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गिट्टी कहे जिस वेले गोबिन्द नहाता, मिली माण वड्याईआ। किरपा करे परम पुरख दाता, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सच संदेसा इक्को आखा, आख़र इक जणाईआ। जिस वेले कलयुग आवे अन्धेरी राता, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ओस वेले गोबिन्द अमृत रहे किसे ना बाटा, पंचम पंच ना कोए वड्याईआ । कलयुग कूड़ कुड़िआरा मारे ठाठां, लहर लहर विच्चों उठाईआ। ओस वेले आवां नाठा, भज्जां वाहो दाहीआ। गोबिन्द किहा मैनूं टेक लैण दे माथा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मेरी सुण लै इक्को बाता, प्रेम नाल जणाईआ । तेरा खेल पुरख अबिनाशा, तेरे विच समाईआ। साचे सन्तां दा पूरा करीं घाटा, ऊणता रहिण कोए ना पाईआ । उन्हां दा काया माटी वेखीं भाण्डा काचा, साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ क्यों मैनूं रिहा टुम्ब, हौली हौली उठाईआ। मैनूं याद आ गया जिस वेले लहिणा देणा मुकाया सुंभ निसुंभ, दुर्गा धार प्रगटाईआ। ओस वेले अमृत धार अगम्मी सति सरूपी ल्यांदी आपणे कुम्भ, जगत माटी नज़र कोए ना आईआ। तेरी धार ने तेरा चरण ल्या चुम्म, रस तेरे विच्चों प्रगटाईआ। फेर चार कुण्ट घुंम, परदक्खणा विच सीस निवाईआ। तूं संदेसा दस्सया आपणा गुण, सहज नाल दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम सृष्टी दी दृष्टी नूं मन कल्पणा दा खा गया घुण, साबत रहिण कोए ना पाईआ। नज़र ना आए कोई रिख मुन, मानव सच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे एह कुम्भ नहीं उह घड़ा, जो घाड़त प्रहलाद लई बणाईआ। एसे विच प्रभू बिल्ली दा बच्चा हो के वड़ा, भगतां होया सहाईआ। ओदों दा कौल इक़रार कीता कड़ा, चार जुग दिते लँघाईआ। हुण समां बीतिआ बड़ा, बौहड़ी बौहड़ी कर रहे कुरलाईआ। जन भगतो तुसां ने पूजणा नहीं कोई मढ़ी थड़ा, सीस ना कोए निवाईआ। तुहाडी शहादत देवे माटी भाण्डा साहमणे तुहाडे खड़्हा, संदेसा इक जणाईआ। गुरमुखो मेरे विच बाहरों भर दयो जला, पाणी नाल सुहाईआ। मैनूं ऐं दिसदा पुरख अबिनाशी तुहाडे अंदर रला, तृष्ना अगनी दए मिटाईआ। एहो नानक जल कुम्भ दी दस्सी कला, इशारा कलाधारी लगाईआ। मैं ज़ामन, तुहाडा ओस ने फड़िआ पल्ला, जो पल्लू ना सके छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूरब लेखा सब दा वेख वखाईआ। घड़ा कहे मेरा होर साथी, गुल्ली डण्डा नज़री आईआ। जिस वेले पुरख अकाल ते शब्द दुलारा इक दूजे दे बणे साथी, दरगाह साची सचखण्ड थिर

❋

❋

घर वज्जी वधाईआ। दोहां ने आपणी लाई बाज़ी, खेल इक वरताईआ। पुरख अकाल किहा मैं डण्डा वड्डा शाह ताजी, शहिनशाह अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। डण्डा कहे मैं पुरख सुल्तान, सचखण्ड निवासी नज़री आईआ। गुल्ली कहे मैं बाल अंञाण, शब्दी सुत सोभा पाईआ । मेरे दोवें सिरे तिक्खे सोहणे आपणा दस्सण निशान, निशाना सच जणाईआ। गुल्ली कहे जिस वेले मैनूं डण्डा लग्गे श्री भगवान, मैं भज्जां वाहो दाहीआ। मेरा निशाना श्री भगवान, दो जहानां फोल फुलाईआ। एहो डण्डा ते एहो गुल्ली प्रभ ने विष्नूं दिता दान, हथ्थ इक्के वार फड़ाईआ। ओस तों लै के फेर ब्रह्मे लग्गा पर्चाण, बच्चयां वांग खिलाईआ। ब्रह्मे तों लै के शंकर दिता दान, हथ्थां दोहां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। गुल्ली कहे मैं की दस्सां हाल, डण्डा दए जणाईआ। जिस वेले प्रभ निरगुण सरगुण बदलण लग्गा चाल, आपणी कार कमाईआ। आपणे विच्चों धार कढ्ढी जिस नूं बणाउणा अवतार, अवतरी रूप वटाईआ। ओस नूं दूरों दिता वखाल, हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। पैगग्बरां वखाया आपणे नाल, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। नानक गोबिन्द दसाई चाल, चलत आपणा भेव चुकाईआ। फेर टंग के सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, उपर नीचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। डण्डा कहे मैं सब नूं दस्सदा रिहा डंडावत, धुर दा हुक्म सुणाईआ। गुल्ली कहे मैं वेखदी रही बनावट, दो जहानां भज्जी वाहो दाहीआ। गुर अवतार पीर पैगग्बर करदे रहे सख़ावत, वस्त अमोलक जगत वरताईआ। इक दिन गुल्ली कहे मैं किहा प्रभू कुछ मैनूं दे निआमत, वस्त अमोलक झोली पाईआ। ओस हस्स के किहा कमलिए जिस वेले गुर अवतार पैगग्बरां लोकमात पाई बग़ावत, बग़लगीर नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़हब धर्म किसे दी देवे ना कोए ज़मानत, बदीआं विच्चों बरी ना कोए कराईआ। ओस वेले मैं आवां सही सलामत, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। तेरा खेल कर देवां अचानक, चार जुग दा शास्त्र समझ कोए ना पाईआ। तेरा प्यार बणा के भगतां दी अमानत, धुर दा साथ दयां वखाईआ। जेहड़े गुरमुख होए अन्जाणत, उन्हां देवां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुल्ली कहे प्रभू मैनूं ज़ोर नाल ला दे फ़ाका, फ़ैसला दे मुकाईआ। मैं चार कुण्ट मार के आवां हाका, सुत्यां दयां उठाईआ । पीरो फ़कीरो पैगग्बरो उठो वेखो आपणा अगम्मी आका, अकलां वाल्लयो अक्ख खुल्हाईआ। सब दा खोल्हां ताका, करां हिसाब बेबाका, तेरा संदेसा कमलापाता, पतिपरमेश्वर आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुल्ली कहे इक वेरी मेरी लैहन्दे नूं दे दे राभ, गुल्ली डंडे नाल उडाईआ। फेर मैं सब दा

❋

❋

लेखा वेखां हिसाब, खाते फोल फुलाईआ। तेरी ख़बर देवां जनाब, जनाबे आली देणा समझाईआ। कूक सुणावां वेखो पुरख अकाला आया आप, आप आपणा फेरा पाईआ। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया करनी साफ़, सफ़र सब दा पूर कराईआ। बिना भगतां तों किसे नूं करे ना कदे मुआफ़, गुस्ताख़ां नूं मिले सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक वखाईआ। गुल्ली कहे प्रभू मेरी इक अर्ज़, एह वी दयां जणाईआ। जिस वेले तेरा भगत भगतां दे घर जम्मे योद्धा मर्द, तन माटी मिले वड्याईआ। ओस दी वंडणी दरद, सहायता विच सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। गुल्ली डण्डा कहे असीं वेखे पंज जुट्ट, पंज तत नज़री आईआ। जेहड़े प्रभ दी धारों पए फुट्ट, धुर दी लै अंगड़ाईआ। निराकार नालों छुट्ट, रचना विच समाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रहे झुक, आपणा हाल ना कोए सुणाईआ। रहे अन्धेरे घुप्प, परदा ना कोए उठाईआ। जिस वेले गुज़री घर गोबिन्द जम्मया सुत, ओस वेले प्रभू ने सगन ल्या मनाईआ। पंजां तत्तां नूं प्यार नाल ल्या घुट्ट, फेर गोबिन्द नूं किहा तत्तां वाला मेरा पुत, जिहदे विच अबिनाशी अचुत, जिस दी दूजी वार मौलणी रुत, रुतड़ी जगत विच महकाईआ। मैं आपणा आप उहदे अंदर रख देणा सब कुछ, कलमयां तों परे कलमा देणा पढ़ाईआ । सो वेला वक्त पहुंचया ढुक, पुरख अकाला वेख वखाईआ। जोत निरँकार निराकार सब दे वेंहदयां पंजां तत्तां विच रिहा छुप, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा पूर कराईआ। जुट्ट कहे साडे नाल बदाम छुहारे, शहिनशाह दिती वड्याईआ। चार जुग जन भगत लोकमात रहे कँवारे, प्रगट हो के कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ । जिहनूं दिते शब्द जोत वाले इशारे, सन्मुख हो के सोभा कदे ना पाईआ। इक छिन्न विच प्रहलाद ध्रू वरगे तारे, सदना सैण छिन्न भंगर पार कराईआ। उन्हां सारयां दे अन्त अख़ीरी हाढ़े, जो मिन्नतां कर कर गए सुणाईआ। जे प्रभू लोकमात आवें आपणी वारे, वारता पिछली देणी बदलाईआ। जन भगतां नूं चुक्कीं आपणे कंधाड़े, मोढ्ढयां उत्ते लैणा टिकाईआ। तूं उन्हां दा पिता उह तेरे दूल्हे दुलारे लाड़े, दरगाह साची सोभा पाईआ। उन्हां दे सगन गिरीआं बदाम छुहारे, जिस दा लेख ना कोए विचारे, विच्चरके सके ना कोए समझाईआ। बदाम कहिण साडे नाल मौली दा तन्द, तन्दन तन्द जुड़ाईआ। जिस नूं चरण छुहा के गया गुज़री दा चन्द, सज्जे अंगूठे नाल वड्याईआ। जिस वेले पहले दिन चढ़या सी जंग, कमरकसा तन बंधाईआ। एह कौल इक़रार कीता पुरी अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। जिस वेले फेर पुरख अकाल नूं लै के आवां संग, धुर दा साथ बणाईआ। जन भगतां दी आत्म सेज माणा पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। चिट्टा ते लाल दोवें चाढ़्ह देवां रंग, दसम दुआरी

❋

❋

तों अग्गे सचखण्ड मंज़ल इक बणाईआ। मुहब्बत विच बन्न्ह जावां तन्द, जेहड़ा तन्द तन्दूआ कटके गज दा होया सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मौली तन्द कहे मेरा साथी होर केसर, क़िस्मत दए बदलाईआ। एह कौल इक़रार युधिष्टर दे नाल कृष्ण दा विच थानेसर, अशवथामा निउँ निउँ सीस झुकाईआ । जिस वेले कलयुग अन्त काहना दा काहन आवे सृष्टी नालों भगत उठावे पेशतर, पेशीनगोई सब दी वेख वखाईआ । युधिष्टर किहा केहड़ी रुत मैनूं लिख दे उत्ते पेपर, अंकड़े दे बदलाईआ। कृष्ण किहा प्रभ दा सम्मत शहिनशाही चौथा जुग चौथा साल महीना होवे चेत्र, ते कलयुग दी चौदस ते चौधवीं वाला चन्द करे सफ़ाईआ। आपणयां भगतां आवे वेखण, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तिलक ललाटी इक चमकाईआ। केसर कहे मैं जिस नूं तिलक लगावां, दयां माण वड्याईआ। उस दे पल्ले बन्न्हां धुर दा नावां, इक ज़ीरो इक माया वल्लों इक सौ इक गंढ्ढ दयां बन्हाईआ। जिंनां चिर इक ज़ीरो ना होवे इक्क, उनां चिर गोबिन्द दा बणे कोई ना सिख, भावें कोटन कोटि शास्त्र सिमरत वेद पुराण गए लिख, लिख्खयां पढ़यां प्रभ नूं मिलण कोए ना पाईआ। जिस मिल्या तिस करया आपणा हित, हितकारी हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। सौगी कहे मैं सग्गारिती, क़बीले दयां बणाईआ। मेरे प्रभू दी आ गई मिती, मैं मित्रां दयां जुड़ाईआ। मैं राम कोलो सिख्या सिखी, जिस वेले बण विच राम ने सीता नूं आपणी चीची दिती फड़ाईआ। ओस ज़ोर नाल खिच्ची, राम ने चीक मारी निक्की, सीता नूं सिखी दिसी इक्की, इक्कीआं दा एका रूप दरसाईआ। उस ने आपणी धौण पुट्ठी राम दे चरणां उत्ते सुट्टी, नेत्र उपर लए उठाईआ। राम ने दोवें हथ्थ थल्ले रख के ओस दी उपर गिच्ची, थोड़ा ल्या उठाईआ। ओस नूं उह कला दिसी, जो हर घट करे रुशनाईआ। फेर राम ने उहदे मस्तक उत्ते लकीर खिच्ची, ज़ोर नाल दबाईआ। उहनूं बिना अक्खरां तों दिसी चिठ्ठी, जो सदी चौधवीं रही समझाईआ। ओस विच की दिस्सया ना सस्सा ना हाहा इक प्रभ दे नाम दी टिप्पी, जो टप्पे सारे रही भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। सौगी कहे मैं की दस्सां स्वाद, रसीआ रस जणाईआ । जिस वेले बिदर दा अलूणा खादा साग, कृष्ण ने कड़छी चट्ट के ख़ुशी बणाईआ। इक थोड़्हा जिहा विच सी काला दाग़, ओस उत्ते नक्क दिता घसाईआ। जिस पंछी ने भगत दे घर सेवा कीती आज, तत्ती हांडी विच वड़ के आपणा आप तपाईआ। इस नूं ज़रूर करां साफ़, दुरमति मैल धुआईआ। झट कड़छी ने मुख विच्चों कढ्ढया वाक्, सहज नाल सुणाईआ। उह काहना इक दा दे के साथ, की तेरी वड्याईआ।

❋

❋

ज़रा कलयुग अन्तिम झाक, दुनियां वेख वखाईआ। राम कृष्ण गुर अवतार पैगग्बरां दे हुन्दयां सब ने करना पाप, बचया रहिण कोए ना पाईआ। पहलों तुहाडी गीता दा करन पाठ, फेर तुहाडे सरोवर नहावण ताट, फेर मूर्तीआं नूं उपर वेखण घाट, टल्लां दी खड़कावण आवाज़, राज़ समझ कोए ना पाईआ। गोपीआं वाली वेखण रास, बण के काहन ते काहन होण बदमाश, तुसीं कुझ ना सको आख, एह मेरा अगम्मी वाक्, क्या दयां सुणाईआ। मैनूं दस्स आपणी कुझ बात, जिस वेले होई अन्धेरी रात, कोई ना देवे साथ, की खेल करे अबिनाश, करनी दा करता वड वड्याईआ। कृष्ण ने फड़ के विच हाथ, ला के नाल माथ, दे के धुर दी दात, बचन दिता साच, जिस वेले होवे अन्धेरी रात, पुरख अकाल आवे आप, आपणयां भगतां दा बणे बाप, तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, रूह बुत दोवें कर के पाक, जन्म कर्म कर के मुआफ़, अगला लेखा वखा के साफ़, सुहणे सुथरे गोद वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। कड़छी कहे काहन मैनूं दस्सीं साच, सच सच समझाईआ। तूं वलीआ छलीआ बड़ा चलाक, चलाकी विच ना देणा भरमाईआ। काहन किहा नहीं एह भविख्त दा वाक्, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला प्रगट होवे साख्यात, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां चरण प्रीती जोड़ के नात, रंग धुर दा दए बणाईआ। लेख बणा के नाल क़लम दवात, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा धुर दा वेख वखाईआ। कड़छी कहे मैनूं दिसदी होर निशानी, निशाना दयां जणाईआ। जेहड़ी शंकर दी सुआणी, पार्बती सोभा पाईआ। ओह इक दिन बैठी सी विच मसाणी, घूंगट टेडी अक्ख रखाईआ। शंकर मेरी बदल दे जवानी, जोबन विच वखाईआ। ओस ने मार के कानी, कायनात दिता दृढ़ाईआ । कमलिए एह पंज तत फ़ानी, रहिण कोए ना पाईआ। तूं अज्ज मेरी ते फेर बेगानी, धुर दा साथ ना कोए निभाईआ । उस नूं होई हैरानी, निउँ के सीस झुकाईआ। शंकर किहा तक्क उपर असमानी, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। पार्बती कहे सोहणा सुहञ्जणा दुपट्टा, नैण मुँधारी वेख वखाईआ। शंकर अज्ज ख़ुशी नाल मेरा मुख वेख लै मेरे हथ्थ विच देदे कुझ टका, माया झोली पाईआ। शंकर मार के हथ्थ पट्टां, ख़ाली हथ्थ वेख वखाईआ। उठ वेख जोती नूर लट्ट लटा, निरगुण निराकार करे रुशनाईआ। जिस ने चार जुग कूड़ माया दा खोल्हणा हट्टा, जगत जीव हल्काईआ। पार्बती जे तूं चौहन्दी प्रभू दे चरणा इक्ठा कर लै घट्टा, इस तों वड्डी दौलत नज़र कोए ना आईआ। ओह वेख जिस धूढ़ी नाल चार जुग दा लिखदा पट्टा, पटेदारी गुर अवतार पैगग्बरां लई बणाईआ। फेर किहा नाल मख़ौल ठट्ठा,

❋

❋

कन्नों फड़ के दिती हिलाईआ। पार्बती तेरा शंकर बण जाणा वट्टा, मेरी क़ीमत रहिणी नहीं कोई टका, पर्बतां उत्तों फड़ के मैनूं सीस देण निवाईआ। जुग चौकड़ी बाद फेर करना खेल समर्था, सब दा लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्था, ओस वेले गुर अवतार पैगग्बरां दी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिल के शरमाउणी अक्खा, मुख घूंगट उठा के कलयुग कूड़ी क्रिया तों नैण शरमाईआ। पार्बती किहा भोले नाथ की एह बचन सच्चा, सच सच दे समझाईआ। ओस किहा एह धुर दा हुक्म हक़ा, हक़ीक़त विच सुणाईआ। ज़रूर अबिनाशी करता नव नौं चार पिच्छों आवे नठ्ठा, बण के पाँधी राहीआ। ओस वेले सानूं सब नूं होवे ठट्ठा, जगत मज़ाक़ विच दुहाईआ। अबिनाशी करते चार जुग दा विछड़िआ भगत सुहेला करना इक्ठा, गुरमुख आपणी गोद बहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़ा के टप्पा, दो जहान दे टापूआं तों बाहर देणा लँघाईआ। जिथ्थे शर्म विच ना शरमावण अक्खां, जोती नूर लट्ट लटा, ज़हूर ज़हूर विच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा रिहा दृढ़ाईआ। दुपट्टा कहे मैं सब दे उत्ते पावां परदा, सेवा धुर दी मात कमाईआ। जो प्रभ दा होवे बरदा, उस दे निउँ निउँ लागां पाईंआ। एह खेल ओस दे घर दा, जो भगत घराने रिहा वसाईआ। जन भगतो नौ दिन तों बाद एह विहार वेखो वखरा वखरा, वखरी कार कमाईआ। जो आपणा आप आदि जुगादी बदलणहारा पत्रा, शब्द शब्द विच्चो उलटाईआ। जिस तों सब नूं बणया रहे ख़तरा, ख़ातर विच भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार जुग दे भविख्त वाक् पूरे करे बचनां, कौल इक़रार कीता भुल्ल कदे ना जाईआ।