पुस्तकालयभाग २१

१५ चेत शहिनशाही सम्मत ४ लक्षमण सिँघ दे गृह पिंड रुड़का कलां ज़िला जलन्धर

श्री भगवान कहे सुण चेत चात्रिक, चात्रिक गुरमुख दे बणाईआ। मन कल्पणा रहे ना कोए नास्तिक, कूड़ कुड़िआरा देणा गुआईआ। प्रेम प्रीती अन्तर कर अस्तिक, इशारा धुर दा नाम लगाईआ। इक्को नाता जुड़े परम पुरख वास्तक, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। विष्नूं लै अंगड़ाई उत्ते सेजा बाशक, सांगोपांग भेव खुल्हाईआ । चार जुग दा लेखा वेखणा जो अज्ज तक, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फोल फुलाईआ। आदि दा सगन जो सांभ के रख्या चौदस दी रात, चौदां लोक चौदां तबक धुर दा भेव दृढ़ाईआ। लख चुरासी अंदर वेखणा खेल हाल तक हालत, जहालत की दीन दुनियां नज़री आईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। चेत्र हो चेतंन, चंचलता दे मिटाईआ। शब्द सुनेहड़ा सुण अगम्मी कन्न, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी मनसा मन, मनसा मोह विकार गुआईआ। लालच झूठ रहे ना धन, धर्म दुआर दए प्रगटाईआ। झगड़ा मुका के ख़ुशी ग़म, इक्को रंग देणा रंगाईआ। परदा रहे ना माटी तन, ततव तत देणा समझाईआ। सच प्रकाश कर के नूरी चन्न, अन्ध अन्धेर देणा मिटाईआ। भेव खुल्हा के ब्रह्म हँ, पारब्रह्म मेला लैणा मिलाईआ। जन भगत सुहेला अबिनाशी करते घर पए जम्म, दूजी अवर ना कोई जणेंदी माईआ। लेखे लावे स्वास दम, दामनगीर इक्को नज़री आईआ। निहकरमी करे आपणा कम्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। लेखा मुका के वरन बरन, छर्त्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर वसाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सब दा इक्को होवे धर्म, धर्म आत्मा परमात्मा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे सुण चेत धुर दा लेखा चितवित, ठगौरी मन रहे ना राईआ। जो पुरख अकाल खेल करे नित नवित्त, जुग जुग वेस वटाईआ। जग नेत्र किसे ना आवे दिस, लोचन वेखण कोए ना पाईआ। करवट विच बदले कदे ना पिठ, सन्मुख रूप ना कोई सुहाईआ। बिन साचे भगतां कदे ना करे हित, हितकारी वेस ना कोए वटाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बर गए लिख, भविख्तां विच वड्याईआ। सो लहिणा देणा लए नजिट्ठ, दो जहानां होए सहाईआ। जिस दा प्रकाश अन्तर निरंतर सवा गिठ, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। खेल करे अगम्मी अनडिठ, बातन आपणा खेल खिलाईआ । सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां बण के धुर दा पित, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। जिस दी मौलण वाली थित, रुत तेरे नाल वड्याईआ। गुरमुखां अन्तर आत्म लावे खिच्च, सुरती शब्द तार हिलाईआ। मेहर मुहब्बत कारण वड़े विच्च, निरगुण निरगुण मेला सहज सुभाईआ। सन्त सुहेले बणा अगम्मी रिख, ·षीआं मुनीआं पैंडा दए मुकाईआ। जो प्रभ दी सिख्या लए सिख, सो सिख सतिगुर विच समाईआ। मानस जन्म लए जित्त, आवण जावण पन्ध दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा अगम्मी देवे चिट, फ़रमाने विच्चों राणा आपणा हुक्म सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सुण चेत्र खोल्ह के नैण अक्ख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ । प्रभ दा खेल वेख प्रतख, पारब्रह्म रिहा दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी जो कर के बैठे रहे हठ, सति सन्तोख विच समाईआ। दिवस रैण रहे रट, रट्टा मेट जगत लोकाईआ। अन्तर अन्तर वास्ता रहे घत्त, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। बिरहों वैराग विच उबलदी रही रत, अगनी अग्ग ना कोए लगाईआ। सदा बोलदे रहे सच, तूंही तूंही राग सुणाईआ। खेल वेखदे रहे काया माटी कच्च, कंचन

❋

❋

गढ़ ध्यान लगाईआ । जे पुरख अकाल दीन दयाल हिरदे अंदर जावे वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। निझर झिरना अमृत देवे रस, रसना रस देवे मुकाईआ। शब्द अनाद सुणा अनहद, नादी धुन दए उपजाईआ। जोती जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। आत्म परमात्म देवे साथ, सगला संग बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से गाथ, सोहँ आदि अन्त शब्द पढ़ाईआ। सन्त सुहेले बठाए इक जमात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को धर्म बणाए कायनात, कलमा हक़ हक़ सुणाईआ। इक्को महबूब मिले साच, महराब मुहब्बत विच वड्याईआ। इक्को संदेसा देवे ख़ताब, ख़तूतां दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को सजदा दस्से आदाब, नमस्ते बन्दना डंडावत इक्को दए समझाईआ। इक्को नाम मधाणा आवाज़, राज इक्को दए हिलाईआ। इक्को नेत्र सारे जावण जाग, जिन्हां उपर रहमत आप कमाईआ। इक्को रोज़ा निमाज़ दस्से बांग, अज़ां इक्को इक दए समझाईआ। इक्को उपजाए आपणा वैराग, वैरी अंदरों दए कढ्ढाईआ। इक्को खेल वखाए त्रबैणी अयुध्या प्रयाग, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग सुणाईआ। इक्को दीपक जोत जगाए चराग़, चरागाहां विच लोड़ रहे ना राईआ। इक्को त्रैगुण अतीता बुझाए कूड़ दी आग, तृष्ना तृखा ना कोए गवाईआ। इक्को साहिब सतिगुर दीन दुनी दा बदल देवे समाज, सच समग्री आपणी आप वरताईआ। सति धर्म दा सति सतिवाद बणा के राज, रईयत वेखे चार कुण्ट दह दिशा थाउँ थाईंआ। गुरमुखां हँस बुद्धी बणाए काग, विश्टा कूड़ ना कोए फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल आदि जुगादि, जुग चौकड़ी देवणहारा दात, दाता दानी गहर गम्भीर बेनज़ीर इक्को नज़री आईआ।

१५ चेत शहिनशाही सम्मत ४ लाल सिँघ दे गृह पिंड हेर ज़िला जलन्धर

धर्म धार कहे मैं धुर दी टिप्पी, टीका टिप्पणी वेखां जगत लोकाईआ। कलयुग विच्चों सतिजुग प्रभ दे नाम दी बदल देणी लिपी, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। चार वरन अठारां बरन दी वेखणी धर्म दी सिखी, साख़िआत सोभा पाईआ। जेहड़ी धार गुर अवतार पैगग्बर लिखी, लेखा बणया क़लम शाहीआ। गोबिन्द वाली खोल्ह के चिठ्ठी, बिन अक्खरां खोल्ह के देणा दृढ़ाईआ। जिस दी धार सदा सद निक्की, निक्कयों वड्डे दए बणाईआ। समझे कोए ना मुनी ·षी, विद्यावान ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। टिप्पी कहे मेरी क़ीमत पाई रविदास टका, प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। मैं आत्म परमात्म बणावां सका, सज्जण सच मिलाईआ। जन भगतां खोल्हां

❋

❋

अक्खां, आख़र दयां दृढ़ाईआ। धुर संदेसा देवां हक़ा, सच सच समझाईआ। चार कुण्ट दह दिशा तक्कां, दो जहान वेख वखाईआ। किस वेले पुरख अकाल आवे नस्सा, बण बण पाँधी राहीआ। जन भगतां गलों तुड़ावे फाँसी रस्सा, चुरासी रहिण कोए ना पाईआ। सच प्रीती देवे गफ्फ़ा, अनमुल्ली दात वरताईआ। टिप्पी कहे जे कोई परम पुरख दा समझ जावे पप्पा, पन्ने लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को बिना नम्बर तों लग्ग जाए ठप्पा, ठोकर दो जहान लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिट जाए सफ़ा, मलेछ रहिण कोए ना पाईआ। चार जुग दा हुक्म होवे रफ़ा, सतिजुग सच वज्जे वधाईआ। दीन मज़हब होए कोई ना ख़फ़ा, गुस्सा ग़म ना कोए वखाईआ। बिन भगतां किसे हथ्थ नहीं आउणा नफ़ा, घाटे विच जगत लोकाईआ। टिप्पी कहे जिन्हां ने हाहा टिप्पी वाला सस्सा होड़े नाल मिला के सोहँ जपा, रसना गीत अल्हाईआ। उन्हां तन वजूद कदे ना तपा, त्रैगुण नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल मिले सका, हरि सज्जण धुरदरगाहीआ । आत्म परमात्म नाता जोड़े पक्का, पारब्रह्म मेला मेले सहज सुभाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ममता मोह विकार करे इक्ठा, वहिंदे वहिण दए रुड़्हाईआ। सो गुरमुख सूरा नौजवान सच्चा, बच्चा प्रभ दा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। टिप्पी कहे मेरा आत्मा दे नाल निशान, चक्र आपणा दयां वखाईआ। जिस दी धार खेल महान, महिमा अकथ ना कोए दृढ़ाईआ। टिप्पी कहे मेरा रूप गोबिन्द दी कमान, जो चिल्ला चढ़ाए शहिनशाहीआ। जिस दी महिमा करे ना कोए ज़बान, रसना गीत ना कोए सुणाईआ। मैं सर्ब आत्मा उत्ते करां कमान, हुक्म मन्न के धुरदरगाहीआ। एहो रूप मुहम्मद नूं चन्द वखाया उत्ते असमान, जो चन्द चन्द सतार सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। टिप्पी कहे मैनूं वेखो हाहे उत्ते, हँ ब्रह्म रूप वटाईआ। मैं भगत सुहेले उठावां सुत्ते, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गुरमुख रहिण ना देवां लुके, परदयां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जिन्हां दे जन्म जन्म दे पैंडे मुके, उन्हां मेला सहज सुभाईआ। जो जुग चौकड़ी रुसे, तिन्हां लवां मिलाईआ। जेहड़े पुरख अकाल झुके, तिन्हां दर दरवाज़ा दयां सुहाईआ। जो सवाधान हो के उठे, आपणी लै अंगड़ाईआ। उन्हां दा प्रेम कदे ना टुट्टे, टुटयां प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। टिप्पी कहे जेहड़े गाने रावी दे कन्ढ्ढे बन्न्हे चिट्टे, गुट्टां नाल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वरताईआ। टिप्पी कहे मैं भगत जनां दी टोपी, सीस ताज सुहाईआ। जिस वेले कृष्ण खेल कीता सी नाल राधा गोपी, प्रेम प्यार जणाईआ । ओस वेले उस ने खेल अगम्मी सोची, आपणा ध्यान लगाईआ। कलयुग वेख्या आउणा रविदास चमारा मोची, ज़ातहीण वड्याईआ। भुक्खे रहिणा जिस दी कार गुज़ारी रोज़ी, राज़क

❋

❋

रिज़क रहीम वेख वखाईआ। उस संदेसा दिता प्रीतम चोजी, गोबिन्द गुर वड्याईआ। लेख लिखाउणा परे बोधी, बुद्धी समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। टिप्पी कहे मैं दीन मज़हब दे वेखां टापू, हिस्से मानव मानव पाईआ। मैं जगत वंगार के अन्तिम आखूं, दो जहान सुणाईआ। वेखो ऊड़ा ऐड़ा ईड़ी सस्सा अलिफ़ ये बणाण वाला इक्को बापू, पिता पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जो कलयुग अंदर सतिजुग थापणा थापू, थिर घर धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्को आखू, आख़र इक्को कर पढ़ाईआ। टिप्पी कहे मैं क्यों अद्धी गोल, अद्धा रूप वटाईआ। मेरा तोले कोई ना तोल, तराज़ू ना कोए टिकाईआ । मैं कूक सुणावां बोल, नाअरा हू हू लाईआ। मेरा पूरा होण लग्गा कौल, इक़रार गया आईआ। लेखा चुक्कण लग्गा धौल, धरनी धरत सुहाईआ। जिस दा लेखा समझे कोई ना रौल, पंडत पांधा ना कोए मुकाईआ। सो स्वामी वसण लग्गा भगतां कोल, दूर नेड़ा पन्ध मुकाईआ। सच दुआरा एका खोल्ह, घर मन्दिर इक प्रगटाईआ। धुर धर्म वजा के ढोल, डंका करे शनवाईआ। जो आत्म परमात्म जाए मौल, मौला विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। टिप्पी कहे मैं बैठी उत्ते टाप, मंज़ल वेख वखाईआ। खोल्हां सब दे ताक, ताक़तवर इक अख्वाईआ। झगड़ा मुका के माटी ख़ाक, ख़ालस रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां पूरी वेखां आस, आहिस्ता आहिस्ता दयां जणाईआ। पुरख अकाल दा खेल होणा ख़ास, ख़सूसीअत धुर दी देणी दृढ़ाईआ। जन भगतां दे विश्वास, चार जुग दा लहिणा देणा कर बरख़ासत, दरख़ास्त सब दी वेख वखाईआ। सन्त सुहेला रहे ना कोए निरास, निरास्ता सब दी दए मिटाईआ। जन भगतां देणी आप शाबाश, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखो सदी चौधवीं मनुआ होए गुस्ताख़, मन विकार ना कोए दरसाईआ। दो जहानां प्रभ दे हथ्थ करामात, करमां दा गेड़ा दए चुकाईआ। जिस चार वरन बणाउणी इक जमात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। सति धर्म प्रगटावे धुर समाज, बदली कूड़ लोकाईआ। टिप्पी कहे मैं वेखण आई मात, धरनी धरत धौल ध्यान लगाईआ। जां तक्कया चारों कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। करया खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते दया कमाईआ। मेरी पूरी कीती आस, असल आपणा आप समझाईआ। खेल वेख पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। गुरमुख होण ना देवां कोई उदास, कल्पणा अंदरों दयां कढ्ढाईआ । टिप्पी कहे जन भगतो मैं सब नूं करावां पास, मिसल दी फ़ाईल प्रभ हथ्थ ना कोए उठाईआ। तुसीं इक ते करयो विश्वास, जो विश्व रंग रंगाईआ। जिस दा नूर जोत प्रकाश, निरवैर डगमगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जपा के जाप, प्रताप आपणा दए

❋

❋

दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। टिप्पी कहे जिस वेले मैनूं अंगद ने उलीका, उँगली सज्जा हथ्थ छुहाईआ। प्रभ ने दस्सया धुर तरीका, भेव दिता खुल्हाईआ। तेरा किसे दे नाल नहीं शरीका, मज़हबी वंड ना कोए वंडाईआ। तूं इक दे नाल रखीं प्रीता, जो प्रीतम बेपरवाहीआ। जिस दा कलमा हक़ हदीसा, हज़रतां करे पढ़ाईआ। तेरी आसा मनसा पूरी करे उम्मीदा, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। जिस वेले कलयुग अन्त गुर अवतार पैगग्बर रिहा ना कोए नज़दीका, दूर दुराडा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा परदा दए उठाईआ। टिप्पी कहे मैं टिप्पी नहीं कोई चक्र, चक्रवर्ती दयां हिलाईआ। कूड़ फ़कीर रहिण ना देवां कोई फक्कर, फ़ाक़े वेखां जगत लोकाईआ। जिस दी नज़र आउँदी नहीं कोई शकल, जल्वागर धुरदरगाहीआ। ओस दे कोलों कलयुग जीवां पुट्ठी कराउणी अकल, हक़ुलयकीन ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा तक्कण, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। मन कल्पणा सारे नस्सण, भज्जण वाहो दाहीआ। त्रैगुण माया साध सन्त फसण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। अमृत रस कोई ना आवे चट्टण, हरया सिंच ना कोए कराईआ। सज्जण मीत सारे नठ्ठण, पल्लू जगत छुडाईआ। ओस वेले साहिब स्वामी अन्तरजामी धुर दा नाम आवे दस्सण, सच सुनेहड़ा इक जणाईआ। जन भगतां दे काया मन्दिर अंदर आवे वस्सण, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। टिप्पी कहे मेरा क्यों नहीं हेठला हिस्सा अद्ध, अद्धयां दयां जणाईआ। उत्ते आत्मा थल्ले परमात्मा दोहां दी सांझी यद, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। भगतो टिप्पी काया दे मन्दिर दी अख़ीरी हद्द, इस दे अंदर सारे छन्द, अन्तिम एसे दी धार सालाहीआ। जिस दा लम्मा चौड़ा नहीं कोई कद, खण्डा खड़ग कर सके कोई ना बध, धरनी ख़ाक रखे कोई ना दब्ब, जिस दा लहिणा देणा आत्म धार सब, सो सन्त सुहेले गुरमुख भगत लए लभ्भ, देवे वड्याई माण विच जग, भरम मिटाए दरस दिखाए उपर शाहरग, गुरमुख उपजाए धुर दे हीरे अगम्मी नग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, चार युग दे गुर अवतार पैगग्बरां वेख ब्यान, चारे खाणी कर ध्यान, सब दा लहिणा देणा चुकाए आण, पावे सार ज़िमीं असमान, पवण पाणी होण हैरान, टिप्पी कहे मेरा निक्का जिहा बिआन, बिआना सतिजुग रिहा जणाईआ।

❋

❋

१६ चेत शहिनशाही सम्मत ४ करतार सिँघ दे गृह महल्ला जट्ट पुरा कपूरथला

निरगुण धार शब्द जोत अगम्मी अरसा, दिवस रैण घड़ी पल मास बरख जगत वंड ना कोए वंडाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार गुरुदुआर पैगग्बरां नाल करे चर्चा, भेव भउ भउ आपणा आप जणाईआ। अगले साल सब ते पै जाणा पर्चा, प्राचीन दा लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां सचखण्ड दवारिउँ चार कुण्ट दा लैणा खर्चा, वस्त अमोलक धुर दी दात हरि दए वरताईआ। सति धर्म शाह पातशाह शहिनशाह आपणे नाम दा होण ना देवे हरजा, हरजाने पूरब पूर कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो करदे आए अरज़ा, बेनन्ती विच आपणी ख़ाहिश दृढ़ाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार उन्हां वंडे दर्दां, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। सति सुआमी अन्तरजामी भगत सुहेला बण के धुर दा बरदा, मेहर नज़र इक उठाईआ। अरसा कहे मैं करां हक़ अरजोई, सति सच दृढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी देवे ढोई, दर ठांडे माण वड्याईआ। जिस दा खेल ना जाणे कोई, क़बरां विच मुर्शद देण दुहाईआ। ओसे दे नाम दी इक दरोही, तोबा तोबा कर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक टिकाईआ। अरसा कहे मैं ख़ादम हो अधीन, आहला अदना नज़र कोए ना आईआ। दर ठांडे बण मस्कीन, निउँ निउँ लागां पाईंआ। पुरख अकाल दे तालीम, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। कलयुग अन्त वेख ग़मगीन, ग़मी ख़ुशी ना कोए बदलाईआ। तेरा नूरे नज़र ना आए सीन, जल्वागर जोत ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा वेख ख़ाके ज़मीन, ख़ालस आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक प्रगटाईआ। अरसा कहे मुहम्मदे ज़लू ज़वीने ज़गज़ तज़ी ज़ोते मजाजे नज़ू जाइज़े ज़जा आसमाने रहमान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दए चुकाईआ। अरसा कहे मैं क़दमे क़दीम निवासे यकीन नाज़ोगल ज़सी ज़ामिज़े मुबी चाग़िसते गज़ी भाविस्ते तबी दो जहाना दयावाना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। अरसा कहे मैं देवां सच रिपोर्ट, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीरी साल लग्गणी चोट, नगारा नर निरँकार वजाईआ। ओस वेले चार कुण्ट दह दिशा धुर दे नाम दी घर घर होणी तोट, काया महबूब मिलण कोए ना पाईआ। ख़ाली होणे बंक दवारे कोट, कुटीआ अंदर ना कोए सुहाईआ। नेत्र रोणे चौदां लोक, चौदां तबक बिन सबक कुरलाईआ। चार कुण्ट दह दिशा हुक्मे अंदर फिरे मलकुलमौत, काल महाकाल आपणी खेल खिलाईआ। मुहम्मद दा पूरा कर के शौक, शक शकूक रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। अरसा कहे मेरी मुहम्मद नाल लग्गी आदि प्रीत, इष्ट

❋

❋

देव जणाईआ। उन्हां दी फ़िकरिआं तों बाहर वसीअत, जिस विच वसले यार हक़ ख़ुदाईआ। किसे हथ्थ ना आई असलीअत, भेव सक्कया ना कोए जणाईआ। जिस ने सब दी बदल देणी तबीअत, ताबिआदार करे ख़लक ख़ुदाईआ। साचा शब्द पढ़ के ओस नवीअत, डंका इक्को इक सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सदी चौधवीं तों बाद पहले साल सब दी इक्को कर देणी वलदीअत, वालद वालदा हरि करता नज़री आईआ। गुर अवतार पैगग्बर ओसे तारीख़ नूं देण अहिमीअत, जो तवारीख़ दए बदलाईआ। जिस दी सब तों वक्खरी कौमीअत, शख्सीअत इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वखाईआ। अरसा कहे मैं किसे दा नहीं ग़ुलाम, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैं हुक्म मन्नणा इक अमाम, जिस नूं पैगग्बर वेखण चाँईं चाँईआ। जिस दे धर्म दा होणा इस्लाम, इस्म आज़म नूर अलाहीआ। हक़ीक़त दा दए पैग़ाम, कलमयां तों बाहर पढ़ाईआ। अमृत दा पिलाए जाम, बिन रसना रस चखाईआ। चौदां लोक चौदां विद्या चौदां साल नूं सब दा कर लए इंतज़ाम, बेइंतज़ामी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी दा करता श्री भगवान भाग हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। चेत कहे प्रभ मेरी मँग, मांगत हो के झोली डाहीआ। साहिब सुल्तान सूरे सरबंग, शाह पातशाह तेरी शरनाईआ। नाम निधाना दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोत अकालण चाढ़्ह चन्द, कलयुग कूड़ अन्धेर मिटाईआ। धर्म जैकार होवे छन्द, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। अमृत धार वहे गंग, सर सरोवर इक वहाईआ। कर प्रकाश बन्द बन्द, बन्दीख़ाना दे तुड़ाईआ। तेरा नूर ब्रह्म हँ, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। झगड़ा मुका दे काया माटी चम्म, कंचन गढ़ इक सुहाईआ। लेखे ला पवण स्वासी दम, दामन हो के पार कराईआ। भटकना रहे ना मनुआ मन, मनसा मोह दे गुआईआ। कर प्रकाश काया माटी तन, ततव तत आप समझाईआ। सुणा राग बिना कन्न, संदेसा इक अल्हाईआ। कलयुग अन्तिम बेड़ा बन्न्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चेत कहे प्रभ धुर दी दे अगम्मी शक्ती, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दा अर्शी , अर्शी प्रीतम नूर अलाहीआ। जन भगत सुहेले वेख उपर धरती, धरनी धवल धौल फोल फुलाईआ। सब दी आसा मनसा ख़ाहिश पूरी कर मर्ज़ी, मरीज़ां तबीब हो के शफ़ा दे कराईआ । गुरमुख रहे ना कोए ख़ुदगर्ज़ी, गर्ज़ आपणे नाल जुड़ाईआ। तेरी खेल नरायण नर दी, नर हरि आपणा परदा उहला दे उठाईआ। तेरी आत्मा तेरा नाम होवे पढ़दी, दूजी सिख्या ना कोई पढ़ाईआ। तेरी मंज़ल अगम्म अथाह बेपरवाह होवे चढ़दी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। निर्भय किसे कोलों ना होवे डरदी, मंज़ल पैंडा आपणा पन्ध मुकाईआ। सिध्धी सचखण्ड

❋

❋

दुआरे होवे वड़दी, दरगाह साची मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत सुहेले वेख आपणे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। तूं अन्तर आत्म धुर दा बण साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। चरण धूढ़ी सरन सरनाई दे ख़ाक, मस्तक धूढ़ी टिक्के लैण रमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, निरगुण नूर चन्द कर रुशनाईआ। तूं साहिब सुहेला इक अकेला सच दवारे बख्श दात, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। साचे मण्डल वखा अगम्मी रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नाच नचाईआ। लेखे ला घट पवण स्वास, साह साह तेरी इक वड्याईआ। तेरे दवारे जाए ना कोए निरास, निरासा विच आसा दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड दवारे ठांडे दरबार, हरि करते मँग मँगाईआ। चेत कहे मैं मँगां डाह के झोली, भिखक हो के आस रखाईआ। जन भगत सुहेले बणा आपणे घर दी गोली, सेवा सच सच समझाईआ। बिन रंग रंगत चाढ़्ह दे काया चोली, एथे ओथे उतर कदे ना जाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के बोली, धुर संदेसा आपणा राग सुणाईआ। तूं शब्द गुरु प्रभ ब्रह्मण्डां खण्डां बण अगम्मा ढोली, डंका दे वजाईआ। चार कुण्ट दह दिशा फिरे दरोही तेरे नाम दी रौली, कूक कूक सर्ब कुरलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सदी चौधवीं जगत कुड़िआर खेल दे होली, हौली हौली आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। चेत कहे मैं जगावां अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह दयां जणाईआ। जन भगतां मेला कर प्रतख, साख्यात जोड़ जुड़ाईआ। सदा लई खोल्ह दे अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। नाम भण्डारा वखा दे हट्ट, हटवाणा इक्को नज़री आईआ। ग़रीब निमाणयां आत्म झोली दे घत्त, भोरी भोरी मज़ा आप चखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों पुरख अकाल तेरा आउणा होवे वत, बेवतनां वतन दे समझाईआ। जिथ्थे इक्को तेरी गाथ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। मंज़ल चाढ़्ह अगम्मे घाट, घाटा जन्म कर्म पूर कराईआ। मानस जन्म अग्गे रहे कोए ना वाट, लख चुरासी ना कोए भुआईआ। तूं शहिनशाह सुल्तान धुर दा कमलापात, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सब दी पूरी कर दे आस, मनसा आपणे विच मिलाईआ । धीरज धर्म दे धरवास, भाण्डा भरम भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडा इक वखाईआ। चेत करे मैं निउँ निउँ लागां पग, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। किरपा कर सूरे सर्बग्ग, साहिब तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बुझा अग्ग, चार कुण्ट ना कोए खपाईआ। हक़ दुआर दस्स हज्ज, हाजत सब दी वेख वखाईआ। तूं नूर अलाही अगम्मी

❋

❋

रब्ब, यामबीन तेरी सरनाईआ। जगत जुगत मेट दे हद्द, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। भगत सुहेले उपजा आपणी यद्द, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। मैं उच्ची कूक पुकारां गज्ज, गज वांग हो सहाईआ। तेरे सन्त सुहेले तेरा दर्शन करन रज्ज, रजो तमो सतो सति विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ । चेत कहे मैं दर तेरे दा मँगता, भिखारी नज़री आईआ। गढ़ तोड़ दे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ । बोध अगाधा बण पंडता, सति सतिवादी दे समझाईआ। तेरे दर ते करां मिन्नता, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मनुआ करे कोई ना इलता, दह दिशा ना उठ उठ धाईआ। जो जुग जुग लेखा रिहा लिखदा, उह पूरा देणा कराईआ। झगड़ा रहे ना पत्थर इट्ट दा, माटी ख़ाक ना कोए लड़ाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला गहर गम्भीर आत्म परमात्म रहें दिसदा, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। प्यार पा के धुर दे पित दा, पतिपरमेश्वर गोद उठाईआ। अग्गे मार्ग दस्सणा इक दा, एकँकार जणाईआ। जो मानव रूप निराले सिख दा, सतिगुर हो के विच जाणा समाईआ। उहदा झगड़ा मिट जाए नित दा, आवण जावण रहे ना राईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। चेत कहे मेरे दयाल, दीनन वेख वखाईआ। सदी चौधवीं सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा डंक वजाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। सच प्रीती देदे दान, दर्दी हो के झोली पाईआ। सच दुआर करीं परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। तेरी किरपा तों परे नहीं कोए ज्ञान, मिलावण वाला नज़र कोए ना आईआ। मेहर कर के लोकमात जन भगतां वेखीं आण, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी धुर दे काहन, सच सरनाई देणा माण, अभिमान रहिण कोए ना पाईआ।

१७ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड दाउदपुर ज़िला कपूरथला डा० पाल सिँघ दे गृह

गोबिन्द प्यार दी छोटी करद, क़दर गुरमुखां रही पाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दरद, जग दुखियां वेख वखाईआ। डल्ले दी अंदरे अंदर दी अर्ज़, बेनन्ती सच सुणाईआ। जिस नूं हउमे दी होवे मर्ज़, हंगता कूड़ लोकाईआ। गोबिन्द फेर तेरा की फ़रज़, सच सच दे जणाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा जिस वेले कलयुग होवे अन्धेरा गरद, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मैं निरगुण धार प्रगट होवां योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, निराकार निरँकार आपणा संग बणाईआ। खेल वेखां फ़र्श

❋

❋

अर्श, अर्श फर्श आपणी कार कमाईआ। जन भगतां जन्म जन्म दी मेटां हरस, पूरब हवस पूर कराईआ। जोती शब्दी धार देवां दरस, आदर्श आपणा इक जणाईआ। उह सम्मत सुहावणा सम्मत शहिनशाही दे चौथे बरस, चौथे जुग परदा लाहीआ। चार कुण्ट दह दिशा चार वरन अठारां बरन पुठ्ठी करां नरद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। छोटी करद कहे मैं जुग जुग वेखी क़तलगाह, क़ातल मक़तूल ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर हिरदे विच रा, रहिबर बण के भज्जण वाहो दाहीआ। शब्दी शब्द संदेसे देंदे रहे सलाह, कलमयां विच वड्याईआ। नाउँ निरँकारा गए जणा, शाह सिक्दारा इक दरसाईआ। भविख्तां विच गए लिखा, इष्टां दा डेरा ढाहीआ। जिस वेले जल्वागर आवे आप ख़ुदा, जगत तक्ब्बरी दए मिटाईआ। लेखा जाणे दो जहां, जहालत वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। साहिब सुआमी फेरा पा, अन्तरजामी परदा लाहीआ। नाम खण्डा ब्रह्मण्डां इक्को दए चमका, दो जहानां नज़र किसे ना आईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया दंगा दए मिटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप समझाईआ। करद कहे मैं वेख्या क़ादर, क़ुदरत दा करता नज़री आईआ। दो जहानां योद्धा सूरबीर बहादर, बलधारी धुरदरगाहीआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां बणाउँदा रिहा सौदागर, जगत वणजारे रूप वटाईआ। दरगाहि साचे सच दुआरे देंदा रिहा आदर, मेहरवान महबूब मेहर नज़र टिकाईआ। सृष्टी दृष्टी दीन दुनी सब दे कर्म करदा रिहा उजागर, उजरत अग्गे ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा दरसाईआ। छोटी करद कहे मैं दस्सां हाल क़दीम, क़ुदरत दा मालक दया कमाईआ। जिस दा वस्सेरा महल अटल उच्च मकान अज़ीम, आलीशान सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा तकसीम, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। गुर अवतार पैगग्बर बणाउँदा रिहा मुनीम, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान राह प्रगटाईआ। निरगुण सरगुण दस्सदा रिहा सीन, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा परदा आप उठाईआ। खेल खलाउँदा रिहा लख चुरासी नर मदीन, तन वजूद महबूब आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्म दिन्दा रिहा शब्द अगम्मी गोईपेशीन, पेशतर आपणी कार कमाईआ। मार्ग दस्सदा रिहा नवीन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला आप चुकाईआ। करद कहे मैं सब तों निक्की, निक्कयों वड्डे दए बणाईआ। मैं जाच शब्द खण्डे तों सिक्खी, जो सचखण्ड सोभा पाईआ। मेरी वारता चार जुग किसे ना डिट्ठी, कातब क़लम ना कोए उठाईआ। कलयुग अन्तिम मार दुहथ्थढ़ पिट्टी, दरगाहि साची हाल सुणाईआ। प्रभू मैं मिल गई विच मिट्टी, मैनूं मिली ना माण वड्याईआ। आह लै अष्टभुज वाली चिठ्ठी, जो तेरी देवा दुर्गा फड़ाईआ। जिस दे पिच्छे बणी टिप्पी, टप्पा अग्गे ना कोए दृढ़ाईआ।

❋

❋

तेरी धार अग्गे कोए ना दिसी, दह दिशा फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं आई विच्ची, दु:खां विच कुरलाईआ। तेरी बदल के आ गई मिती, मित्र प्यारा दए गवाहीआ। जन भगतां अन्तर धार दे मिट्ठी, रस आपणा आप चखाईआ। खेल वखा जगत अनडिठी, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जो आत्मा तेरे दुआरे विकी, क़ीमत उन्हां दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर परदा दे उठाईआ। करद कहे मैं सब दा करां क़दर, क़ुदरत तेरी वेख वखाईआ। प्रभ मेरी पूरी कर दे सध्धर, सधना साफ़ हो के दए दुहाईआ। जेहड़ा करदा सी बक्करे क़तल, क़तलगाह बणाईआ। जिस वेले वखाया तूं ओस नूं आपणा वतन, परदा अन्तर उठाईआ। उस कर के प्रेम दी बन्दन, बेनन्ती तेरे चरणां विच टिकाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल लग्गों हस्सण, ताली दिती वजाईआ। प्रेम नाल कीता बचन, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया सृष्ट सबाई लग्गी फसण, धर्म धार ना कोए प्रगटाईआ। सन्त सुहेले कूड़ कुड़िआरे प्रभ चरण दुआरिउँ लग्गे नठ्ठण, भज्जण वाहो दाहीआ। जगत आसा कारण प्रभ दा नाम सारे जपण, निरिच्छत नज़र कोए ना आईआ। काया माटी भाण्डे होए सक्खण, वस्त हक़ ना कोए वखाईआ। त्रैगुण माया अग्ग लग्गी मच्चण, चार कुण्ट ना कोए बुझाईआ। गुर अवतार पैगग्बर पत ना रखण, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मन कल्पणा सारे टप्पण, कूक कूक दुहाईआ। किस बिध ओस वेले भगतां आवें पैज रखण, निरगुण आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सधने उह वेख करद छुरी, साची शरअ दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग जीवां आसा होई बुरी, बुरयार दिसे लोकाईआ। सब दी मनसा होई निगुरी, सतिगुर शब्द ना कोए शनवाईआ। माया ममता विच जाए रुढ़ी, नाम मुहाणा वञ्झ ना कोए वखाईआ। पिता तक्के आपणी कुड़ी, नेत्र अक्ख उठाईआ। सुरती रहे किसे ना जुड़ी, शब्द रंग ना कोए रंगाईआ। दीन दुनी जावे रुढ़ी, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे सधने तक्क लै आपणी करद ओहो हक़ीक़ी, हक़ दयां जणाईआ। जिस विच रही ना किसे कोई तौफीक़ी, तोहफ़ा देवे ना धुर ख़ुदाईआ। दीन मज़हब बणे शरीकी, लाशरीक मेल ना कोए मिलाईआ। ओस वेले सदी चौधवीं जाणी बीती, आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल सब दी बदल देवे रीती, रीतीवान वेख वखाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीती, मसला इक्को दए समझाईआ। वेखो खेल जगत अनडीठी, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जन भगतां ला इक बग़ीची, माली हो के सेव कमाईआ। जेहड़ी गोबिन्द ख़ून धार कढ्ढे आपणी विच्चों चीची, मस्तक टिक्के धुर दा रंग रंगाईआ। साचा कलमा दस्स नाम हक़ीक़ी, सच सच दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, वखावणहारा धुर दा घर, गृह मन्दिर अंदर परदा आप उठाईआ। सधना कहे मैं करद की तक्कां, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। मैं तेरा विकारी बच्चा, विभचारी नज़री आईआ। तूं साहिब सुआमी सच्चा, सच तेरी सरनाईआ। मेरीआं शरमावण तैथों अक्खां, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। तेरे चरण कँवल ढठ्ठां, मँगां इक सरनाईआ। प्रभू सदा ग़लतीआं हुंदीआं पंजां तत्तां अठ्ठां, साफ़ नज़र कोए ना आईआ। तेरे अग्गे वास्ता घत्तां, निउँ निउँ लागां पाईआ। सदी चौधवीं सब दीआं मारीआं जाणीआं मत्तां, बुद्धी बबेक ना कोए रखाईआ। वास्ता पावां जोड़ के हथ्थां, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। सधना कहे मेरे मेहरवान, महबान तेरी सरनाईआ। मैं मँगां मँग बण अन्जाण, बुध्धहीण अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम वेख मार ध्यान, तेरी बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट शरअ शैतान, शरीअत करे लड़ाईआ। सति धर्म ते दिसे ना कोई इन्सान, इन्सानीअत नाता गई तुड़ाईआ। तेरे सन्त सुहेले जन भगत अन्तर अन्तर कुरलाण, कूक कूक सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाण, गावत गा गा वज्जे वधाईआ। उन्हां किस बिध मिल्या आण, हरि प्रभ साचे दे दृढ़ाईआ। अबिनाशी करता कहे सधने कर ध्यान, सदा इक सुणाईआ। मैं ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहान, लख चुरासी फोल फुलाईआ। जिस वेले मेरा वेला वक्त पहुंचया आण, घड़ी पल आपणी वंड वखाईआ। ओस वेले प्रगट होवां निरगुण धार नौजवान, जोती जाता फेरा पाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरमुख लवां पछाण, लख चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। दर घर ठांडे स्वामी हो के अन्तजामी हो के मिलां आण, आप अपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पर्दा रिहा उठाईआ। परदा चुक्कके मिटावां उहला, भेव रहे ना राईआ। कर प्रकाश काया चोला, चोला चोले विच्चों बदलाईआ। प्रगट हो के उपर धौला, धरनी धरत धवल सुहाईआ। निरगुण धार हो के मौला, हर घट वेखां चाँईं चाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तक्को रौला, दह दिशा फोल फुलाईआ। जन भगतां भार करां हौला, करमां गंढ्ढ ना कोए उठाईआ। इक्को दस्सां धुर दा ढोला, तूं मेरा मैं तेरा दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा पूरा करां इक़रार कौला, कीता कौल भुल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए वखाईआ। सधने एसे तेरी करद नूं लावां धक्का, जो हथ्थों दिती सुटाईआ। कसाई कोई रहिण ना देवां मदीना मक्का, मक़बरिआं वाले नाल मिलाईआ। जन भगतां दा नाता करां पक्का, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। आत्म परमात्म बणा सका, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। लहिणा देणा देवां हथ्थो हथ्था, जगत उधार ना कोए वखाईआ। सब दे अन्तर निरंतर आपणे नाम दी भर के सत्ता, सति सतिवादी हो के दया कमाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्खां, घर घर करां रुशनाईआ।

❋

❋

भगतां दे अंदर बहि के वसां, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मेटां मस्सा, अमावस परदा आप उठाईआ। धुर दा मार्ग इक्को दस्सां, दह दिशा कर पढ़ाईआ। जन भगत तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा जाप जपा, नाम इक्को इक वड्याईआ। धुरदरगाही दे के अगम्मी गफ्फ़ा, शब्द भण्डारे नाल भराईआ। पिछली क्रिया कर के रफ़ा, रफ़ाक़त इक्को नाल जुड़ाईआ। तेरी निक्की करद दा नफ़ा, जन भगतां दी झोली पाईआ। फेर उठ जाए मलेछ दी सफ़ा, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। धुर दी धार हुक्म लगा के दफ़ा, जिस दी हिन्दसा वंड ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल कदे ना होवे ख़फ़ा, करमां दी सज़ा दए भुगताईआ। उनां चिर लग्गे ना किसे नूं पता, जिंनां चिर ना आप समझाईआ । भेव पाए ना कोई तपा, तपीश्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगग्बरां दा कलयुग लहिणे दा ख़तम कीता टप्पा, अग्गे मुनिआद ना कोए वधाईआ। चार जुग दा लेखा ठप्पा, मोहर आपणी नाम लगाईआ । अग्गे भगतां मार्ग दस्स के सच्चा, सच सच जणाईआ। कर प्रकाश काया माटी कोठा कच्चा, कंचन गढ़ सुहाईआ । सति धर्म दा खोल्ह के हट्टा, इक्को वणज वखाईआ। प्रभ दे नाम दा पूजा पाठ विच अग्गे लए ना कोई पैसा टका, रीती नीती देणी समझाईआ। जेहड़ा मुला शेख़ मुसायक पंडतां प्रभ दे नाम उत्ते गफ्फ़ा छका, सब नूं देणी सज़ाईआ। राए धर्म उन्हां दीआं बन्न्हे नसां, बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए समझाईआ। करद कहे सुण मेरे भगवन्त, हरि करते दयां जणाईआ। मैं वी वेखां तेरा कलयुग अन्त, अन्तश्करन परदा दयां उठाईआ। मैं पहलों कटणे जेहड़े तेरे नाम दे झूठे सन्त, सति सति ना कोए समाईआ। पढ़ के पुस्तक धोखे दिन्दे जंत, जुगत सके ना कोए वखाईआ। जिन्हां तक्कया नहीं तूं स्वामी कन्त, मिलावा मेल ना कोए मिलाईआ। ओह रहिण नहीं देणे पंडत, जेहड़े अक्खरां दी करन पढ़ाईआ। ओह ग्रन्थी नहीं रहिण देणे जेहड़े पाठ दे होवण मँगत, गुरमुखां अग्गे झोलीआं डाहीआ। सब तों उत्तम श्रेण्ट गुरमुखां दी बणाउणी सँगत, चार वरन अठारां बरन खत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नज़र कोए ना आईआ। करद कहे प्रभ मेरी मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कूड़ कल्पना मेट दे इल्लत, शरअ ना कोए लड़ाईआ। धरती उत्ते रहे ना कोई तेरा निन्दक, दुष्ट दुराचार दे खपाईआ। मैं सदा मँगदी तेरे भगतां दी मिल्लत, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। धन्न भाग मैं तकी धुर दी इक्को सिम्मत, जिस दा रुख ना कोए उलटाईआ। मेरा संसा मिटिआ दूर होई चिन्त, ग़मी ग़मख़ार दिती गुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सतिवाद तेरे धर्म दा होवे सिदक, सबर विच साबर हो के इक्को नज़री आईआ।

❋

❋