पुस्तकालयभाग २१

१८ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड बलो वाली ज़िला अमृतसर गिरधारा सिँघ दे गृह

चेत कहे मैं फिरदा चार कूट, दह दिशा भज्जां वाहो दाहीआ। परम पुरख दा लभ्भदा फिरां सबूत, लख चुरासी जीव जंत फोल फुलाईआ। राह तक्कां हक़ महबूब, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ध्यान लगाईआ। निरगुण सरगुण पार कर हदूद, घर इक्को वेख वखाईआ। जिथ्थे नहीं द्वैत दूज, दुतिया भाउ ना कोए बणाईआ। सच स्वामी जाए सूझ, अन्तरजामी सोभा पाईआ। मंज़ल मिले हक़ मक़सूद, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करावे कूच, कूचा गली करे सफ़ाईआ। भाग लगा के काया माटी पंज भूत, अदभुत आपणा रूप वखाईआ। शब्द अगम्मा उठाए दूत, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। निरवैर पुरख होवे मौजूद, मजलस भगतां नाल रखाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार करे नेसतोनाबूद, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी मात प्रगटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। चेत कहे मैं उठ उठ नठ्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। चार वरन अठारां बरन खत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दस्सां, दह दिशा हुक्म वरताईआ। साध सन्त जगत फ़कीर शाह हकीर निज नेत्र खोल्हो अक्खां, आख़र परदा दयां चुकाईआ। भेव खुल्हावां निरगुण धार तीर्थ तटां, अठ्ठ सट्ठां परदा लाहीआ। जन भगतां अन्तर निरंतर हो के वसां, रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। सुनेहड़े विच नाता करां पक्का, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जगत वासना रहे कोई ना रट्टा, झगड़ा दिसे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा अगम्म अपारा आपणा आप जणाईआ। चेत कहे मैं चार कुण्ट रिहा नस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। हुक्म संदेसा रिहा दस्स, अगम्म नाद शनवाईआ। प्रेम प्रीती मुहब्बत देवां रस, रस्ता इक्को इक प्रगटाईआ। वेखो खेल पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलावे रथ, बण रथवाही आपणा हुक्म वरताईआ। सो दीन दयाला, पुरख अकाला जोती जाता हो प्रगट, धर्म दुआरा हट्ट इक खुल्हाईआ। दुरमति मैल जगत जिज्ञासू देवे कट, कटाकश आपणा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक समझाईआ। दर ठांडा वेखो अगम्म, हरि वड्डा वड वड्याईआ। हरख सोग रहे ना ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। झगड़ा मुके पवण स्वासी दम, दामनगीर इक्को बेपरवाहीआ। सति सच दा देवे अगम्मा धन, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। हड्ड मास झगड़ा रहे ना चम्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। चार वरन अठारां बरन बेड़ा देवे बन्न्ह, खेवट खेटा धुरदरगाहीआ। नेत्र नैण रहे कोए ना अन्न्ह, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर ठांडा इक

❋

❋

प्रगटाईआ। दर ठांडा वेखो हरि का दुआर, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ । जिस गृह बैठा शाह पातशाह सच्ची सरकार, शाहो भूप सोभा पाईआ। करनी दा करता क़ुदरत दा मालक खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर दिता निवार, कलयुग अन्तिम लहिणा दए मुकाईआ। लेखा लै गुरु अवतार, पैगग्बरां आपणा हुक्म मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर दर भिखार, दर ठांडे बैठे अलख जगाईआ। हुक्म देवे हाकम आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल मिले वड्याईआ। नाम डंका राउ रंकां सृष्ट सबाई करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। स्वामी मीता ठांडा सीता त्रैगुण अतीता त्रैभवन देवे उठाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा एकँकारा वड भण्डारी आप भराईआ। चेत कहे मैं रिहा तक, ताक़त अवर रही ना राईआ। चार जुग गए थक्क, बण बण पाँधी राहीआ। क़ीमत मिले किसे ना हक़, असलीअत असल ना कोए वड्याईआ । धर्म दुआर रिहा ना हट्ट, हटवाणे बैठे मुख छुपाईआ। दुरमति मैल सके कोई ना कट, कटाकश निराला तीर ना कोए चलाईआ। करे खेल पुरख समरथ, हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण जोत कर प्रगट, ऊचो ऊँच परदा दए उठाईआ। शब्द अगम्मी ला के सट्ट, सोई सुरती लए जगाईआ। कर प्रकाश लट्ट लट्ट, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। बहत्तर नाड़ ना उबले रत, गुरमुख रतन अमोलक हीरे लए प्रगटाईआ। अन्तर निरंतर दे के धीरज सति, सति सन्तोख इक समझाईआ। प्रेम प्रीती अंदर बख्श ब्रह्म मति, ब्रह्म परदा दए उठाईआ। शब्द अनराग सुणाए अनहद, नादी धुन आप उपजाईआ। दया कमाए दरस वखाए उपर शाह रग, जगत दुआरे डेरा ढाहीआ। लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले गुरमुख कढ्ढ, सन्त सुहेले आपणे रंग रंगाईआ । लेखे ला के काया माटी हड्ड, कंचन गढ़ रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सर्बग्ग, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। चेत कहे मैं चार कुण्ट करया पन्ध, पाँधी हो के फेरा पाईआ। जगत अन्धेरा दिस्सया धुंद, धुँदूकार ना कोए मिटाईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया वेखी गंद, सुगंध रूप ना कोए बणाईआ। सच दुआर चढ़या कोई ना चन्द, नूरी नूर ना कोए रुशनाईआ। दीन मज़हब दी दुनी होई पाबन्द, पारब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। झगड़ा प्या जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज करे लड़ाईआ। सच दुआरा एकँकारा मंज़ल हक़ीक़ी लाशरीकी जाए कोई ना लँघ, दरवाज़ा बन्द ना कोए खुल्हाईआ। साचा मिले ना किसे अनन्द, निजानंद ना कोए रसाईआ। टुट्टी सके कोई ना गंढ्ढ, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी हरि करता आप दृढ़ाईआ। चेत कहे मैं दस्सां अगम्म कहाणी, कहावत रहे ना राईआ। करे खेल शाह सुल्तानी,

❋

❋

शहिनशाह धुरदरगाहीआ। लहिणा देणा वेखे दो जहानी, निरगुण सरगुण फोल फुलाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखे अमृत रस पाणी, गृह मन्दिर अंदर परदा आप चुकाईआ। कवण गुरमुख सन्त सुहेला मंज़ल चढ़या रुहानी, असमानी महबानी पन्ध मुकाईआ। कवण भगत सुहेला प्रभ दे नाल करे बेईमानी, माया ममता मोह विकार हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए चुकाईआ। चेत कहे मैं दस्सां मित्र मित्र प्यारे अहबाब, कलकाती दरसाईआ। परवरदिगार धुर अहबाब, मित्र प्यारा नज़री आईआ। सदी चौधवीं लेखा वेखे हिसाब, अंकड़े फोल फुलाईआ। पैगग्बरां कर लाजवाब, नेत्र नैण अक्ख भुआईआ । धुर दा कलमा बदल अदाब, रूप आपणा इक जणाईआ। झगड़ा चुके मज़हब मज़्हाब, मजलस इक्को हक़ सुणाईआ । ख़ता विच्चों देवे खताब, खातर आपणी इक जणाईआ। कूड़ी क्रिया बदल मिज़ाज, मिसल आपणी इक समझाईआ । महबूब मुहब्बत करो आदाब, सजदा सिर निवाईआ। जेहड़ा कदी ना होवे ग़ायब, नूर नज़र ना कोए बदलाईआ । फसे विच ना किसे ऐब, गुनाह ना वंड वंडाईआ। सद भगतां करे हमाइत, हमसाजण नज़री आईआ। नाम निधान दे इनाइत, मेहर नज़र उठाईआ। सो कलयुग अन्तिम पूरा करे फ़राइज़, फ़रद जुर्म लग्गे उपर लोकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां मन्न अराइज़, अर्ज़ी पिछली वेख वखाईआ। जिस दा सदी चौधवीं अन्त अख़ीर निकलणा नताइज, नतीजा वेखे थाउँ थाईंआ। जो करना सो प्रभ ने करना जाइज़, नाजाइज़ विच कदे ना आईआ। हुक्म देणा इक्को वाहिद, वाहिद कलमा इक पढ़ाईआ। धर्म दी धार सच हदाइत, हदीस इक सुणाईआ। कूड़ी क्रिया करे ना कोए रयाइत, धुर दे हुक्म नाल भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, गृह परदा इक चुकाईआ। चेत कहे कल वेखां प्रभ दी रीत, रीतीवान दया कमाईआ। जो आत्म परमात्म दस्से गीत, गहर गम्भीर परदा लाहीआ। जन भगतां करे त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी वेख वखाईआ। काया माटी कर के ठांडी सीत, कलयुग कूड़ी अग्ग बुझाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, आत्म ब्रह्म जणाईआ। लेखा रहे ना हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गीत, गहर गम्भीर परदा रिहा उठाईआ। दीन मज़हब दे उत्ते फेर के लीक, जगत हद्द रिहा गवाईआ। मेल मिलावे नाल लाशरीक, शरकत अंदरों दए कढ्ढाईआ। जिस दे विच हक़ तौफीक़, महबान बीदो अख्वाईआ। दरगाह साची दा वसनीक, सचखण्ड दुआरे बैठा डगमगाईआ। जन भगतां करे हक़ प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। जिस दी सदी रही जग बीत, बीतिआ लेखा दए चुकाईआ। झगड़ा मुका के ऊँच नीच, राउ रंक इक्को नज़री आईआ। जिस दी गुर अवतार करन तस्दीक, शहादत इक्को दर भुगताईआ। करे खेल साहिब अनडीठ, अनडिठड़ा हुक्म वरताईआ। जन भगतो

❋

❋

करवट विच बदल के पीठ, सन्मुख हो के नज़री आईआ। मानस जन्म सब ने लैणा जीत, जिन्हां मिले धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच मेला इक सुहाईआ। चेत कहे मैं वेखां खेल सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाइंदा। भेव खुल्हाए आदि निरँजणा, निरवैर दया कमाइंदा। भगतां वेखे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भवसागर पन्ध चुकाइंदा। नेत्र पाए नाम अञ्जणा, अन्ध अन्धेरा दूर कराइंदा। सच दुआरा दस्से मँगणा, जिथ्थे पुरख अकाला दीन दयाला सोभा पाइंदा। सच दुआरा दस्से लँघणा, जिथ्थे अग्गे हो ना कोए अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धरनी धरत धवल दया कमाइंदा। चेत कहे जन भगतो संदेसा देवां सति, सच सच दृढ़ाईआ। जिस भाग लगाउणा काया माटी कच्च, कंचन गढ़ दए वड्याईआ। धुर दा मार्ग देवे दस्स, दह दिशा कर पढ़ाईआ। सब दी पूरी करे आस, मनसा मनसा विच मिलाईआ। सच भण्डारा दे के दात, दाता दानी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेरी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ । जन भगत सुहेल्यां पुच्छे वात, दाता दानी वेखे थाउँ थाईंआ। सति सतिवादी दस्स अगम्मी गाथ, अलख अगोचर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया अगनी बुझाए आंच, अंचल ओहले हो के परदा आपणा आप उठाईआ।

१९ चेत शहिनशाही सम्मत ४ बटाला अजीत सिँघ दे गृह

निमस्कार कर के हटे दोवें हथ्थ, बन्दना डंडावत जगदीश सरन सरनाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी साहिब सदा समरथ, दो जहानां मालक ख़ालक धुर दा शहिनशाहीआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण महिमां सके कोई ना कथ, कातब लेख ना कोए समझाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी लेखा जाणे हर घट, घट निवासी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त निरगुण सरगुण आत्म परमात्म चलावणहारा रथ, धुर रथवाही इक्को नज़री आईआ। जिस दा रसना जिह्वा बत्ती दन्द सोहले ढोले राग कलमे गाउँदे जस, सिफ्तां विच सिफ्त सालाहीआ। ओह नेत्र लोचन नैण निरगुण धार एकँकार इक इकल्ला अगम्मी खोल्हे अक्ख, प्रतख आपणा नूर करे रुशनाईआ। सच दवारा एकंकारा खोल्ह आपणा हट्ट, वस्त अमोलक एका एक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप चुकाईआ। हथ्थ कहिण असीं जुग जुग जुड़दे, आपणा कर्म कमाईआ। निरमाणता विच सदा तुरदे, भज्जीए चाँईं चाँईंआ। दर्शन करीए ओस सतिगुर

❋

❋

दे, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। ढोले पढ़ीए उहदे धुर दे, जो जुग जुग कलमा दए दृढ़ाईआ। जिस दे प्रेम नाल जीवत होवण मुरदे, तन माटी ख़ाकी वज्जे वधाईआ। राग सुणाए अगम्मी सुर दे, सुरती शब्द विच मिलाईआ। प्रकाश देवे अगम्मे नूर दे, जोती जोत जोत रुशनाईआ। दर्शन तक्कीए ओस हज़ूर दे, जो हज़रतां करे पढ़ाईआ। जिस पैंडे मुकाए नेड़े दूर दे, निज आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। कलयुग झगड़े मुकाए क्रिया कूड़ दे, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। हथ्थ कहिण असीं वणजारे प्रभ चरण धूढ़ दे, निउँ निउँ लागे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हथ्थ कहिण असीं दोवें इक्ठे, मता धुर दा ल्या पकाईआ। सच सरनाई एका एकँकार ढठ्ठे, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। धुर दरबारे कौल इक़रार करने सच्चे, संजम सच इक्को नज़री आईआ। भाग लगाउणा काया माटी कच्चे, कंचन गढ़ वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मिन्नतां कर कर रहे सद्दे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कढ्ढ दे दग़े, मन ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। गुरमुख गुरसिख दर दवारे आए तेरे बच्चे, बचपन आपणा आपणी झोली पाईआ। प्रेम प्यार दे नाते कर दे पक्के, एथे ओथे दो जहान ना कोए तुड़ाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक देदे आपणे हट्टे, सच भण्डारा इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हथ्थ कहिण असीं दोवें हस्त, हस्ती तकणी बेपरवाहीआ। नाम ख़ुमारी विच होणा मस्त, ग़फ्लत निंदरा रहे ना राईआ। नूर नुराना तकणा उपर अर्श, अर्श दा मालक फ़र्श सोभा पाईआ। जो ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां वंडे दरद, दीनां अनाथां होए सहाईआ। दूई द्वैती बजर कपाटी अंदरों लाह के पड़द, परदा उहला निझर दए चुकाईआ। शब्द अनाद सुणाए अगम्मी तर्ज, तुरीआ तों परे दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक वखाईआ। हथ्थ कहिण प्रभ कमलापाती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जो सुहावण आया भगत सुहेल्यां अज्ज दी राती, रुतड़ी आपणे नाम महकाईआ। देवणहार धुर संदेसा अगम्मी बाती, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जन भगत सुहेले गुरमुख सज्जण मीत मुरार सच धर्म दे बणा के इक जमाती, इक्को विद्या अंदर दए टिकाईआ। जन्म जन्म दी कर्म करम दी पूरी करे आसी, आसा तृष्ना रहे ना कोए लोकाईआ। मन कल्पणा मोह विकार दुरमति मैल अंदरों जाए लाथी, तन वजूद रहिण ना पाईआ। जो सतिगुर शब्दी अन्तर आत्म मन्नण आखी, आख़र मंज़ल दए चढ़ाईआ। जिथ्थे मिले पुरख अबिनाशी, दरगाह साची सोभा पाईआ। आवण जावण लख चुरासी मेटे वाटी, पाँधी पन्ध ना कोए भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों वेख वखाईआ। हथ्थ कहिण हथ्थ जोड़दे गुरु पीर अवतार, पैगग्बर सीस निवाईआ। विष्न

❋

❋

ब्रह्मा शिव दर भिखार, दर ठांडे झोलीआं डाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे प्यार, त्रै पंज चरण कँवल सरनाईआ। नाद शब्द धुन गावण वारो वार, वारता बेपरवाहीआ । पुरख अबिनाशी शाहो शाबाशी धुर फ़रमाना करे उज्यार, नाम संदेसा इक दृढ़ाईआ। मेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करां संसार, संसारी भण्डारी सँघारी हुक्मे विच भुआईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यार, लहिणा देणा लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। गुरमुख सन्त सुहेले सोए लए उठाल, शब्द हलूणा इक लगाईआ। उठो वेखो सच सच्ची धर्मसाल, जिथ्थे बैठा बेपरवाहीआ। नाम ख़ज़ाना देवे धुर दा माल, दौलत अनमुल्ली झोली पाईआ। प्रभ सरनाई आ रहे ना कोई कंगाल, कंगालां शाह दए बणाईआ। शब्द विचोला दो जहानां बण दलाल, एथे ओथे करे सफ़ाईआ। मुर्शद हो के पुच्छे मुरीदां हाल, मेहरवान महबूब आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। दोए हथ्थ कहिण प्रेम प्रीती बणया रंग, रंगत बेपरवाहीआ। जन भगतो आत्म परमात्म निभाउणा संग, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को गाउणा छन्द, सोहला राग वज्जे वधाईआ। निज घर आपणा लैणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। घर जोती नूर वेखणा चन्द, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। अन्तर आत्म देवे ठंड, निझर झिरना रस झिराईआ। शब्द नाद सुणना अनहद, नादी नाद जणाईआ। नेत्र खोल्ह अगम्मी अक्ख, लोचन लोच करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले बणो प्रभू दी यद, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। मन कल्पणा कूड़ी क्रिया दयो छड्ड, जगत तृष्ना ना कोए हल्काईआ। अगनी तत बुझाउणी अग्ग, ममता मोह मिटाईआ। बिन मक्कयों बिन काअबिउँ कराए हज्ज, हुजरा इक्को हक़ सुहाईआ। सचखण्ड दुआरे बहिणा सज, चौकड़ी सच सिँघासण उपर लगाईआ। गुरमुखो तुहाडी बदले कदे ना अक्ख, निंदरा विच कदे ना आईआ। जो बाहरों अक्ख नेत्र निगाह रही तक्क, चमक शक वाली लुकाईआ। जेहड़े एह मंज़ल गए टप्प, उन्हां दी सुरती ग़फ्लत विच कदे ना आईआ। जगत जहानों हो के अड्ड, सच दुआरे डेरा लाईआ। जिथ्थे वस्से पुरख समरथ, निरगुण दाता नूर इलाहीआ। ओथे फेर नहीं जुड़दे हथ्थ, हथ्थ नज़र कोए ना आईआ। स्वाद तों परे ओह रस, जिस नूं रसना चख ना कोए समझाईआ। भगत भगवान इक्ठे हो के जाणा वस, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। जगत जहान दी मंज़ल जाणा टप, मंज़ल पिछला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए वखाईआ। हथ्थ कहिण असीं जुड़ जुड़ थक्के, थकावट विच वखाईआ। असीं लभदे फिरे मदीने मक्के, काअबयां विच दुहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले फिरे नठ्ठे, भज्जे वाहो दाहीआ। पन्ध मुकाए तीर्थ तटे, गंगा गोदावरी

❋

❋

जमना सुरस्ती वेख वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां वरके बड़े उलट्टे, सफ़िआं नूं बृड़ाईआ। जगत सन्यासीआं वैरागीआं तिआगीआं साधूआं दे क़दम बड़े चट्टे, हथ्थां नाल कीती सफ़ाईआ। देंदे रहे पत्थर वट्टे, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। बिना साहिब सतिगुर संगत हित्त साचा मार्ग कोए ना दस्से, मंज़ल हक़ ना कोए चढ़ाईआ। सब दे धन्न भाग अच्छे, जो आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। धुर दी धार देवे पते, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। हथ्थ कहिण असीं सदा रहीए बद्धे, बन्दना विच सीस निवाईआ। जो जन्म कर्म दे साडे मेटे धब्बे, कूड़ विकारा दए धुआईआ। जिधर वेखीए ओधर लभ्भे, हर घट नज़री आईआ । जां वेखीए आत्म सेज सिँघासण फब्बे, सोहणा बांका नज़री आईआ। साडा विछोड़ा होवे ना कदे, क़दीम दे विछड़े लए मिलाईआ। सच प्रेम मुहब्बत देवे मज़े, मज़ाक़ जगत रहे ना राईआ। अन्त नेड़ ना आए क़ज़े, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जो साहिब सरनाई लग्गे, नाता कूड़ जगत तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। हथ्थ कहिण असीं जुड़ करीए अरदास, बेनन्ती इक सुणाईआ। निरगुण रूप प्रभ सद वसीं भगतां पास, निरगुण आत्मा सरगुण तत लैणा मिलाईआ। ग़रीब निमाणयां आसा मनसा पूरी करीं ख्वाहिश, ख़ालस आपणा परदा लाहीआ। तेरी करनी ना पए तलाश, घर घर विच नज़री आईआ। तेरी किरपा नाल जाईए जाग, आलस निंदरा देणी मिटाईआ। मेहरवान हो के देणा ओह वैराग, जिस दे नाल वैरी अंदरों देईए भजाईआ। कूड़ी क्रिया दा होवे तिआग, तेरा मेला कन्त सुहाग, घर वज्जे सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच लैणा मिलाईआ। हथ्थ कहिण साडी धुर दी जोड़ी, जोड़ी जगत वड्याईआ। पुरख अकाला दीन दयाला किरपा कर के चाढ़्हे शब्द घोड़ी, मेला मेले सहज सुभाईआ। जन भगतां दी जिज्ञासुआं नालों चंगी चोरी, चोरी चोरी अंदरे अंदर प्रभ नूं रहे पाईआ। इन्हां नूं सुट्ट लओ आपणी काया वाली बोरी, साढे तिन्न हथ्थ लम्मी नज़री आईआ। फेर झुक के चढ़ गए ओस पौड़ी, जिस दा पौड़ी डण्डा ना कोए वखाईआ। भार रख ल्या आपणी मौरीं, भज्जण चाँईं चाँईंआ। इन्हां दा सतिगुर बड़ा घोरी, शब्दी हो के अंदर वेख वखाईआ। गुरमुखो करयो ना बौहड़ी बौहड़ी, बौहड़ ल्या मिलाईआ। तुहाडी अन्तर निरंतर जगत धार रहे ना कौड़ी, अनरस मिट्ठा दयां वखाईआ। परम पुरख परमात्मा दा आत्मा साचा जौहरी, हीरे नग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हथ्थ कहिण एह कलयुग दी चलदी रेल, मुसाफ़र गुरमुख मनमुख नज़री आईआ। जिन्हां दा जगत घाट ते मेल, किनारे इक्का डेरा लाईआ। सारयां दे डब्बयां विच वेहल, ख़ाली नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ।

❋

❋

हथ्थ कहिण गुरमुख वड्डा सेठ, लाल आत्म प्रभ ने दिता टिकाईआ। मनमुख वड्डा ढीठ, आपणी वस्त हथ्थ ना आईआ। दोहां दा सफ़र रिहा बीत, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। जिस वेले आत्मा दा परमात्मा कोल बन्दे वाला स्टेशन आया ठीक, ठाकर हो के वेख वखाईआ। ओह निरगुण लाल दिसे अतीत, त्रैगुण विच ना कदे लुटाईआ। जगत कुड़िआरा सदा वेखे ला के नीझ, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जिस दी सति सच तसदीक़, शहादत इक भुगताईआ। मिसल मिसालां सारीआं ठीक, बिना ठाकर दे तोड़ ना कोए निभाईआ। जन भगतो इक दी इक नाल रहे प्रीत, इक विच सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। हथ्थ कहिण साडी डंडावत, पोटे उँगलीआं देण गवाहीआ। पुरख अकाले कर सख़ावत, वस्त अमोलक इक वरताईआ। मनुआ मन ना करे बग़ावत, काया गृह ना कोए लड़ाईआ। दूई रहे ना कोए अदावत, झगड़ा कूड़ देणा मिटाईआ। तेरे प्रेम दा रस मिले अगम्मी निआमत, धुर वस्त देणी वरताईआ। बुद्धी स्वच्छ करनी लिआकत, अक़ल अक़ल विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हथ्थ कहिण प्रभ सब दी मुका दे वाट, आपणी दया कमाईआ। जेहड़ा मन बैठा इन्द्रियां दे घाट, विषयां विच विहाईआ। रसना रस रिहा चाट, चेटक कूड़ लोकाईआ। करी अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ । कल्पणा वाली ख्वाहिश, ममता विच हल्काईआ। दीन दुनी कीती नास, नास्तिक करे ख़लक ख़ुदाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, तेरी बेपरवाहीआ। बुद्धी करे प्रकाश, परदा रहे ना राईआ। आत्म तेरी ज़ात, जल्वागर दया कमाईआ। आपणा वेख खेल तमाश, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। सेज सुहञ्जणी सोभावन्त मिल के कर बात, बातन लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेला धुर दा लैणा कराईआ। हथ्थ कहिण, मन इन्द्रियां दे घाट क्यों होया वस्स, इन्द्रियां मन दे वस्स क्यों कराईआ। क्यों बुद्धी होई बस, बस्ता बन्न्ह के आपणा आप छुपाईआ। क्यों आत्मा दूर दुराडा रिहा नस्स, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, दर तेरे मँग मँगाईआ। शब्द अगम्मी इक्को मार सट्ट, सोई सुरती दे जगाईआ। जगत विकार जाए नठ्ठ, आत्म प्रकाश होवे झट, एका नूर डगमगाईआ। साचा पतण साचा घाट साचा मार्ग उपर होए इक्को बस, दह दिशा कर रुशनाईआ। हथ्थ कहिण असीं बोल के कहीए हस्स, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी मस्स, सति सच कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला दे उठाईआ। हथ्थ कहिण मन दी की मनसा, ममता की वड्याईआ। क्यों हँकारी बणया कंसा, कूड़ बल प्रगटाईआ। अपराध उठाया धनुशा, रावण रट समझाईआ। गढ़ बणाया हंगता, हउमे नाल चतुराईआ। कुकर्म

❋

❋

करनों मूल ना संगदा, भज्जे वाहो दाहीआ। विशा विकार नित नवित्त मँगदा, मनसा मनसा विच्चों प्रगटाईआ । प्रभू, क्यों नहीं भेव खुल्हाउँदा हँ ब्रह्म दा, परदा इक चुकाईआ। जेहड़ा आत्मा तेरी धार विच्चों जम्मदा, जणनी कुख ना कोए टिकाईआ। जिस नूं सहारा तेरे प्रेम दा, प्रेम प्रीती लैणी बणाईआ। तूं वणजारा इक नेम दा, हँ विच आपणी कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडा देणा वखाईआ। हथ्थ कहिण असीं हस्त कँवल, हस्ती वेखी धुरदरगाहीआ । जिस दा लहिणा देणा उपर धवल, धरनी धौल धरत दए दृढ़ाईआ । जिस नूं नूर ख़ुदाई कहिंदे अव्वल, आलमीन बेपरवाहीआ। सो सब घट रिहा मवल, नूर नुराना डगमगाईआ। किरपा कर के घट घट अन्तर निरंतर उलटा कर दे नाभ कँवल, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सुण हथ्थ प्यारे, सच दयां सुणाईआ। वेखां खेल सृष्ट दृष्ट संसारे, लोक परलोक खोज खुजाईआ। लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी पावां सारे, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जो सन्त सुहेले भगत जन इक दे बैठे सहारे, इष्ट देव इक मनाईआ। उन्हां दे अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के बजर कपाटी खोल्हां ताले, जिंदा रहिण कोए ना पाईआ। अमृत रस दे दयां अगम्म प्याले, तृष्ना जगत जहान मिटाईआ। शब्द अनादी सुणावां गाणे, अनुरागी राग अल्हाईआ। दीआ बाती जोत जगावां महाने, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। आत्मा परमात्मा निरगुण निरगुण जोत जोत इक दूजे दे आहमणे साहमणे, सन्मुख मेला आप कराईआ। दोहां ने मिल के इक दूजे दे गीत गाणे, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। हथ्थो उन्हां दे बणे आप ज़ामने, ज़ुम्मेवारी आपणे उत्ते रखाईआ। कम्म करन वाले सारे कामने, कम्म कर कर थक्की लोकाईआ । जिन्हां दी साहिब सतिगुर पूरी करे आप भावने, भावी नेड़ कदे ना आईआ। दामनगीर हो के पकड़े दामने, पल्लू शब्द नाम फड़ाईआ। कलयुग कूड़ी नींद ग़फ्लत विच्चों भगत सुहेले आप उठावने, अंदर वड़ के दए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक समझाईआ। पुरख अकाल कहे हथ्थो तुहाडा जोड़ अनोखा, मैं वेख के ख़ुशी मनाईआ। दीन दयाला कदे करे ना कोए धोखा, वल छल ना कोए कराईआ। भेव खुल्हा के चौदां लोका, चौदां तबकां परदा दए उठाईआ। नाम जणा के इक सलोका, सोहला धुर दा आप पढ़ाईआ। जिन्हां नूं प्रेम प्यार विच दर्शन करन दा दिता मौका, मुकम्मल प्रभ दे नाल मिलाईआ। उन्हां दे अन्तर जणा के इक्को ओटा, चोट शब्द शब्द लगाईआ। भगत सुहेला रहे ना कोए खोटा, खोटिउँ खरे दए बणाईआ। जिन्हां दा दुरमति मैल पाप आप धोता, पतित पुनीत करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम

❋

❋

ख़ुमारी अंदर करे मधहोशा, मधुर धुन अगम्मी सुन्न सुन्न तों परे आप बणाईआ । अबिनाशी करता कहे हथ्थो तुहाथों सदा बलिहारे बलिहारी, बलि बलि दयां वड्याईआ। जिन्हां मार्ग दस्सया जीव संसारी, निरमाणता निम्रता दिती जणाईआ। बिना बन्दना बन्दगी कोई ना उतरे पारी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। जिंनां चिर किरपा करे ना आप निरँकारी, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। उनां चिर साचा वणज करे ना कोए व्यपारी, जगत माया कम्म किसे ना आईआ। भगत भगवान दोवें मुहब्बत दे खिलाड़ी, बाज़ी आपणी आपणी लाईआ। कोटां विच्चों सन्त सुहेले गुरमुख विरले आवे वारी, जिस दा मेला होवे नाल धुरदरगाहीआ। हस्त कँवलो, तुहाडी सदा सदा अरदास प्रभू नूं इक निमस्कारी, जिस नूं नमो नमो नमो करन पैगग्बर गुर अवतारी, डंडावत विच सजदयां विच बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दी परमात्म हो के करे सदा दारी, करां दा लेखा कल कल्की मेट मिटाईआ।

इकत्ती मार्च नूं दो जहानां हिसाब, वहीखाते सब दे वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगग्बर दयो जवाब, भेव अभेद इक खुल्हाईआ। मुर्शदो किन्ने मुरीद कीते आज़ाद, चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। गुरुओ किन्ने घराने कीते आबाद, काया माटी सोभा पाईआ। अवतारो किन्नयां नूं दिती इमदाद, मेरा नाम भण्डार वरताईआ। किस दा मन्ज़ूर कीता आदाब, कौण बन्दना लेखे लाईआ। किस दी मंज़ल चढ़या हक़ जनाब, दरगाह साची सोभा पाईआ। कितने पढ़ के पास होए तुहाडी अक्खरां वाली किताब, लेखा देणा जणाईआ। कितनयां दा अंदरों बदलया मज़ाज, कितनी कीती हक़ सफ़ाईआ। कितनयां दे भाग लगाया महराब, काया काअबा कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बरो खोल्हो आपणे बस्ते, चार जुग दा लेखा वेख वखाईआ। जो लोकमात धुर संदेसा रहे दस्सदे, हुक्मरान हो के हुक्म मनाईआ । धुर फ़रमाना रहे पढ़दे, कलमयां विच वड्याईआ। लिख लिख काग़ज़ां उत्ते रहे धरदे, धरनी धरत सुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला रिहा चुकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरो वेखो आपणी पट्टी, इबारत केहड़ी नज़री आईआ। केहड़ी कथा कहाणी सच्ची, सच दयो दृढ़ाईआ। क्यों सृष्टी दी दृष्टी विच अगनी मच्ची, तामस रिहा तपाईआ। क्यों माया ममता रही नस्सी, भज्जे वाहो दाहीआ। किथ्थे गई तुहाडे प्रेम वाली रस्सी, बंधन सके ना कोए अटकाईआ। किधर गई तुहाडी शास्त्रां वाली हट्टी, सौदा सच ना कोए वखाईआ।

❋

❋

सच दस्सो तुहाडे नाम तों कितनयां ने खट्टी खट्टी, अंकड़यां विच देणा जणाईआ। नहीं ते सब नूं भरनी पए चट्टी, बचया रहिण कोए ना पाईआ। निक्की निक्की जगण नहीं देणी मोमबत्ती, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। मैं जुग चौकड़ी भविख्तां विच तुहाडे नाल करदा आया पक्की, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ। मैं लेखा जाणा लख चुरासी जेहड़ी ममता विच फसी, फाँसी सब नूं दयां वखाईआ। मैं गुर अवतार पैगग्बरो तुहानूं धुर दी कहाणी रिहा दस्सी, सच संदेसा रिहा जणाईआ। तुहाडी सिफ्तां वाली महिमा वाली गाथा जेहड़ी छपी, क्यों छुप के बैठे झट लँघाईआ। दुनियां आपणी हद्द तों टप्पी, सब दी धार दिसे नटी, साची डोर गई कटी, कटाक्ष नाम ना कोए लगाईआ। धीरज वाला रिहा कोए ना जती, नार रही ना कोई वरता पती, अमृत रस दा रिहा कोई ना रसी, मंज़ल चढ़े कोई ना सच्ची, रसन गाथा दिसे कच्ची, मन कल्पणा रही नच्ची, चार कुण्ट दह दिशा घर घर आपणा नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण की लेखा दईए लिख, लिखण पढ़न विच कदे ना आईआ । सानूं थोड़्हे दिसदे जिन्हां धुर दी सिख्या लई सिख, साख्यात तेरा दर्शन पाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल मन्नण इक्को पित, पतिपरमेश्वर तेरी गोद बहि के ख़ुशी मनाईआ। सच घराणे रहे टिक, टिकटिकी इक्को नाल लगाईआ। बाकी सब दी साडी धर्म दी धार गई फिट, कलयुग कूड़ी क्रिया जाग दिती लगाईआ। साचा रिहा ना कोए मुन रिख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण पुरख अकाल साडी होई बस, लेखा देण वाला नज़र कोए ना आईआ। असीं सारे तेरे अग्गे जोड़ के हथ्थ, वास्ता रहे पाईआ। पारब्रह्म पुरख समरथ, तेरी बेपरवाहीआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ। असीं लहिणा देणा तेरे उत्ते रहे छड्ड, साडी चली ना कोए चतुराईआ । दीन दुनी नालों हो के अड्ड, चरण कँवल तेरे सीस निवाईआ। साडे हिसाब किताब वाली नहीं कोई हद्द, लेखा सके ना कोए समझाईआ। तेरी दुनियां तेरी सृष्टी पुरख अकाल रुले तेरा जग, जगजीवण दाते तेरी झोली पाईआ । असीं उच्ची कूक पुकार कहीए गज्ज, तेरा नाम दुहाईआ। सच सरनाई तेरी गए ढठ्ठ, इक्को ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म लैणा वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बर कहिण तेरे हिसाब विच्चों समझया नहीं कोई नुक़ता, भेव कवण खुल्हाईआ। हथ्थ जोड़ के साडा पल्लू छुटदा, एहो दर मँग मँगाईआ। कलयुग आपे वेख ज़माना लुटदा, लुट्टेी जाए लोकाईआ। अमृत जाम मिले ना किसे घुट दा, सांतक सति ना कोए कराईआ। सानूं सहारा तेरी ओट दा, ओड़क सीस जगदीश झुकाईआ। असीं सारे प्रकाश तकणा चौहन्दे तेरी जोत दा, तत्तां वाली

❋

❋

ना कोए लड़ाईआ। खेल करदे शब्द गुरु गुर मौज दा, मजलस दो जहान लगाईआ । सब दा झगड़ा मुक जाए रोज दा, रोज़ी आपणा नाम पुचाईआ। लेखा मुका दे कूड़ वियोग दा, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। पुरख अकाल तेरी धार कोई ना सोचदा, सोच विच समझ विच बुद्धी विच अकल विच आकल भेव कोए ना पाईआ। विद्वान नहीं कोई दिसदा तेरे कोश कोच दा, अक्खरां दी तफ़सील दलील नाल ना कोए दृढ़ाईआ । तूं मालक लख चुरासी काया कोट दा, घर घर बैठा आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार सांझे यार अन्तिम लहिणा देणा झगड़ा मुका दे हरख सोग दा, चिन्ता ग़म ग़मख़ार हो के आपणी झोली पाईआ।