पुस्तकालयभाग २१

२० चेत शहिनशाही सम्मत ४ जम्मू चेला सिँघ दे गृह

वीह चेत कहे दूए नाल वेखो ज़ीरो, ज़ेर ज़बर दी लोड़ रहे ना राईआ। चार युग दे गुर अवतार पैगग्बर पीरो, परा पसन्ती मद्धम बैख़री परे ध्यान लगाईआ। अठ्ठ सट्ठ तीर्थ तट किनारे छड्ड नीरो, निरवैर निराकार निरँकार वेखो खेल ख़लक ख़ुदाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला साहिब सुल्ताना वाली दो जहानां तक्को इक हीरो, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। माया ममता मोह विकार हँकार कूड़ी क्रिया छड्डो सूफ़ी सन्त फ़कीरो, फ़िकरा इक्को एकँकार लैणा प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना रिहा दृढ़ाईआ। बीस कहे मैं दूआ ज़ीरो सिफ़रा, सिफ्ती सिफ्त दयां सालाहीआ। साचे नाम दा दस्सां इक्को फ़िकरा, फ़िकरां विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी करदे आए ज़िकरा, ढोल्यां सोहल्यां विच सुणाईआ । सो स्वामी अन्तरजामी निरगुण धार जोत विच्चों आपे निकला, जम्मण वाली दिसे कोई ना माईआ। जिस ने चार वरन अठारां बरन इक्ठा कीता विछड़ा, जन भगत सुहेले बिछरत आप मिलाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां दूर करना दुखड़ा, दरदवंद हो के दर्दीआं दर्द वंडाईआ। सन्त सुहेला रहिण नहीं देणा कोई लुक्या विच नुकरा, चार कुण्ट दह दिशा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। बीस कहे मैनूं सारे कहिंदे बीस बीसा, सरगुण ज़ीरो रूप समाईआ। लेखा जाणे ना कोए हरि जगदीशा, जगदीशर आपणी की की कार कमाईआ। जो दो जहानां मर्द मर्दाना देवे इक हदीसा, हज़रतां दा हज़ूर हो के करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुकावे हस्त कीटा, ऊचां नीचां परदा लाहीआ । अगला मार्ग दस्से इक अनडीठा,

❋

❋

जिस नूं जगत नैण ना कोए तकाईआ। लहिणा देणा पूर कराए गोबिन्द वाला अंगीठा, भेव अभेदा अछल अछेदा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म चला के अगम्मी रीता, रीतीवान एका हुक्म दए सुणाईआ। बीस कहे मैं वेखां हो के विस्माद, बिस्मिल की की कार कमाईआ। जिस रचना रची आदि, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बरां देवे दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव रहे अराध, निउँ निउँ लागण पाईंआ। जिस नूं भगत सुहेले जुग चौकड़ी करन याद, सोहले ढोल्यां विच गाईआ। ओह खेले खेल तमाश, करनी दा करता बेपरवाहीआ। निर्मल नूर जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए चुकाईआ। जन भगतां देवे धुर दा साथ, सगला संग निभाईआ। जो निरगुण सरगुण धार गुर अवातर गए आख, आख़र सब दा लहिणा झोली पाईआ। धुर दा हुक्म कोई ना सके वाच, वाचक ज्ञानी वज़ह ना कोए समझाईआ। जिधर तक्कां ओधर नफ़ाक़, इत्तफाक वंड ना कोए वंडाईआ। सब दी उडदी दिसे ख़ाक, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए चुकाईआ। बीस चेत कहे मैं कहां तेई अवतार, हुक्म इक सुणाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद करां ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। नानक निरगुण गोबिन्द शब्दी धार उठाल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जणावां नाल, बचया रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा वेखो शाह कंगाल, दीन दुनी दए दुहाईआ। विष्नूं कर ना सके प्रितपाल, ब्रह्मा ब्रह्म परदा ना कोए उठाईआ। शंकर लेखे ला ना सके घाल, कूड़ चण्डाल ना मेट मिटाईआ। गुर अवतार पैगग्बर चुरासी विच्चों करे ना कोए बहाल, जम की फाँसी ना कोए तुड़ाईआ। साचा देवे ना कोए धन माल, वस्त अमोलक नाम ना कोए वखाईआ। चार कुण्ट सब दे सिर ते कूके काल, कूड़ नगारा रिहा वजाईआ। ज़माना बदले कोई ना हाल, माज़ी दा लेखा सर्ब सुणाईआ। शास्त्रां दी देण मिसाल, मसला अगला ना कोए पढ़ाईआ। बीस कहे मैं चार कुण्ट वेख्या कूड़ा वजदा ताल, साची सच करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। बीस कहे मैं वार थित नहीं कोई चेत, चेतन सब नूं दयां कराईआ। जन भगतो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तक्को नेत, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जो वस्से तुहाडे देस, काया मन्दिर सोभा पाईआ। आत्मा परमात्मा करे हेत, हितकारी हो के दया कमाईआ। जन्म कर्म दी बदल देवे रेख, लेखा आपणे नाल मिलाईआ। मेहर करे धुर दा नरेश, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। तुसीं आदि अन्त दे एक, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर शब्द साची टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। अंदर वड़ के तुहाडी बुद्धी करे बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अगनी अग्ग

❋

❋

ना कोए जलाईआ। साहिब समरथ सद रखे आपणी साया हेठ, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग इक रंगाईआ। बीस कहे एका वेखो बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं कहिंदे जल्वागर ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर दए मिटाईआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा दो जहां, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। सो शाह पातशाह, दाता धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्तिम लेखा दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बर रख गवाह, शहादत सब दी दए भुगताईआ। पूरब लहिणा देणा झोली पा, पिछला लेखा रहे ना राईआ। अग्गे सतिजुग साचा मार्ग इक लगा, लग मातर दा खै्हड़ा दए छुडाईआ। तख़त निवासी इक्को हुक्म दए चला, चार कुण्ट चार वरन चारे खाणी चारे बाणी सीस निवाईआ। इक्को दस्से सलाम दुआ, सजदा इक्को इक सरनाईआ। इक्को डंडावत बन्दना दए दृढ़ा, नमो नमो इक समझाईआ। इक्को विद्या दए पढ़ा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। साची मंज़ल दए चढ़ा, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। सिर आपणा हथ्थ दए टिका, टिक्के मस्तक धूढ़ी नाम लगाईआ। रहमत विच रहम दए कमा, मेहरवान मेहर नज़र नज़रीए विच्चों बदलाईआ। सन्त सुहेले लए मिला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। दर दरवाज़ा लए खुल्हा, मन्दिर इक्को वज्जे वधाईआ। निर्मल नूर जोत कर रुशना, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। अनहद नादी धुन सुणा, सुन अगम्म झगड़ा दए चुकाईआ। अमृत आत्म रस दए प्या, जाम हक़ीक़ी इक वखाईआ। आवण जावण लख चुरासी गेड़ा दए कटा, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा मेहरवान, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले मेला मेले सहज सुभाईआ। बीस कहे मैं दस्सणी इक्को बस्ती, दूजा नगर नज़र कोए ना आईआ। जिस गृह वस्से परम पुरख दी हस्ती, हस्त कीटां आपणी गोद उठाईआ। नाम ख़ुमारी देवे मस्ती, दुरमति मैल अंदरों दए कढ्ढाईआ। सूझ बूझ देवे आपणे घर दी, गृह मन्दिर अंदर कुण्डा दए खुल्हाईआ। आत्मा परमात्मा होवे वरदी, नार कन्त मेला मेले सहज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला होवे पढ़दी, तूंही तूंही राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। बीस चेत कहे सुणो सदा हउ सदके वारी, वारता दयां जणाईआ। खेल वेखण पैगग्बर गुर अवतारी, अवतर आपणा फेरा पाईआ। कल्ह नूं इक्की ओस चेत दी वारी, जिस ने लाज रखी गोबिन्द दाढ़ी, मौत लाड़ी गुरमुखां प्रनाउण कदे ना आईआ। भेद खोल्हणा किस बिध भगतां दी भगवान नाल लगदी यारी, आत्मा मात ना होए कँवारी, दूजे घर ना होवे ख़ुआरी, मेला मिले जोत निरँकारी, निराकार आपणे विच समाईआ। लेखा सोहणा लिखे लिखारी, गुर अवतार पैगग्बरो तुहानूं दस्सणी ताबिआदारी,

❋

❋

दीन मज़हब दी रहे ना कोए सिक्दारी, सिक्दार निरँकार इक्को इक सोभा पाईआ। जेहड़े कलयुग कूड़ कुड़िआरे होए इशतिहारी, उन्हां दे शब्दी वरंट कढ्ढे हुक्म नाल करे जारी, जराइम वाला रहिण कोए ना पाईआ। दो जहानां वेखे मार उडारी, चौदां तबकां परदा रिहा उतारी, चौदां लोक एका नूर कर उज्यारी, उजाला गोपाला दयाला निरगुण निरवैर निराकार खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप दृढ़ाईआ। वीह चेत कहे मैं दस्स दस्स थक्का, थकावट मेरे विच आईआ। मैं हुक्म सुणावां हक़ा, हक़ीक़त धुरदरगाहीआ। झगड़ा पैण लग्गा मदीना मक्का, काअबे करबल्यां वाले अक्ख उठाईआ। नाते तुट्टण मुहम्मद मूसा रहे ना सका, मित्र प्यारा अंग ना कोए लगाईआ। करे खेल पुरख समर्था, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। लहिणा देणा सब दा मुकावे हथ्थो हथ्था, जुग चौकड़ी पूरब लेखा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं सब ने चखणा मज़ा, मज़ाक़ कूड़ा देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। बीस कहे मैं की दस्सां बोल, अनबोलत आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा नाद अगम्म अगम्मा ढोल, शब्दी धुन करे शनवाईआ। सच दुआरा देवे खोल्ह, ख़ालक ख़लक परदा इक उठाईआ। भण्डारा रख वस्त नाम अनतोल, अनमुलड़ी आप टिकाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां भविख कहि के बोल, कौल पिछला तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। वीह चेत कहे गुरसिखो तुहानूं दस्सां इक अगम्मी बात, बातन दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले आवे इक्की चेत दी रात, राती रुती सोभा पाईआ। तुसां सब ने खाणी भात, अन्न रसन ना कोए लगाईआ। साढे बारां वजे तक जाणा जाग, नेत्र अक्ख ना कोए बदलाईआ। सब दी जेब विच इक इक्क काग़ज़ दा होणा काट, काग़ज़ रफ़ वंड वंडाईआ। इक जल दी भर के रखणी परात, प्राताःकाल वेख वखाईआ। इक अक्खरां वाली कोल रखणी लुगात, जिस दी तरमीम ना कोए समझाईआ। नाल रविदास ने लिखणी दरख़ासत, वास्ता प्रभ दे अग्गे पाईआ । बेनन्ती करनी प्रभ जन भगत रहे ना कोए बदमाश, बदी सब दे अंदरों देणी कढ्ढाईआ। बजर कपाटी खोल्ह दे ताक, परदा उहला रहे ना राईआ। हरिजन सोया जाए जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मुहब्बत विच दे इक वैराग, वैरी अंदरों बाहर कढ्ढाईआ। हँस बुद्धी ना रहे काग, काग हँस दए बणाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, पतित पुनीत कर वखाईआ। तेरी जोत दा जगे सच चराग़, चरागाहां विच्चों लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरे नाम दी सुणन इक आवाज़, ढोला धुरदरगाहीआ। सब ने हिरदे अंदर तूं मेरा मैं तेरा करना जाप, रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोलण रहे ना राईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक

❋

❋

नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बण के धुर दा सुहेला साथ, साकी हो के आपणा नाम जाम प्याईआ।