२१ चेत शहिनशाही सम्मत ४ जम्मू चेला सिँघ दे गृह
पुरख अकाल कहे सतिगुर शब्द की वेखी दीन दुनी, दुनियांदार ध्यान लगाईआ। कवण तक्कया ·षी मुनी, मानव परदा देणा उठाईआ। किस किस दी पुकार सुणी, सहज सहज देणा दृढ़ाईआ। किस दे अंदर अगम्मी धुनी, नादी धुन होवे शनवाईआ। कवण सति धर्म दा गुणी, गहर गम्भीर विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे साहिब सुआमी मैं रिहा फिरदा, दिवस रैण भज्जिआ वाहो दाहीआ। मैं लेखा वेख्या नौ सौ चुरानवे चौकड़ी चिर दा, वेद शास्त्रां बाहर ध्यान लगाईआ। नज़ारा तक्कया तेरा निर दा, निरवैर निराकार निरँकार तेरी वड वड्याईआ। भेव वेख्या अगम्मी पिर दा, पतिपरमेश्वर जो दिता वखाईआ। चुरासी विच्चों जन भगत सुहेला रखे साफ़ हिरदा, जो हिरदे विच हरि हरि रिहा वसाईआ। बाकी सब दे अंदर इष्ट दृष्ट दा गेड़ा गिड़दा, वशिष्ट रूप ना कोए वटाईआ। आत्मा परमात्मा तक्कया नहीं मिलदा, सुरत शब्द ना कोए कुड़माईआ। मन कल्पना अन्तर जगत जहान हिलदा, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। बिन गुरमुखां अमृत झिरना किते ना झिरदा, बूँद स्वांती मेघ ना कोए टपकाईआ। जगत जहान जो कल्पणा विच वेख्या फिरदा, चार कुण्ट दुहाईआ। साचे सन्तां नाभी कँवल फुल्ल वेख्या खिड़दा, खिड़की ताक कुण्डा अंदरों दिता खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ कुड़िआरा उलटा गेड़ा वेख्या गिड़दा, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दुआरा वेख वखाईआ। पुरख अकाल कहे सुण शब्द दुलारे सुत, सतिगुर धुर दे दयां जणाईआ। उठ मेरे लाडले पुत, पिता पूत वेस वटाईआ। भेव खुल्हा अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दे कराईआ। साची सदी दी मौले रुत, सद्दे घर घर आप दृढ़ाईआ। पुरख अकाला रिहा पुच्छ, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर सच दुआरे आए पुज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। लेखा नाल लै के आए सब कुझ, पिच्छे वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दे विच रख्या भेव गुज्झ, अक्खरां विच ना सिफ्त सालाहीआ। दीन दुनी दा दस्सया दु:ख, दर्दां विच दुहाईआ। जिस विच प्रभ दा खेल बाहर मानव मनुक्ख, निरगुण आपणी कार कमाईआ। नज़री दिसे ना सुफल किसे कुख, जननी जणे ना जणेंदी माईआ। जो जुग चौकड़ी रिहा
❋
❋
चुप्प, ख़ामोशी विच समाईआ। सो कलयुग अन्धेरा वेख के घुप्प, परदा उहला सब तों रिहा उठाईआ। माया ममता वेख के लुट्ट, सूरबीर लए अंगड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी आत्म परमात्म नालों रही तुट्ट, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए पुआईआ । धर्म भण्डारा रिहा निखुट्ट, जगत वणजारा ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच फ़रमाना इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द धुर दे दुलारे, दूल्हे तैनूं दयां वड्याईआ । वेख खेल सच सच्चे दरबारे, दर घर वज्जे इक वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ल्या पनिहारे, पनघट डेरा इक दृढ़ाईआ। इक्ठे होवण गुर अवतारे, पैगग्बरां मेल मिलाईआ। सिर झुकाउण जुग चारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। त्रैगुण माया पंज तत निउँ निउँ कढ्ढण हाढ़े, हउँक्यां विच दुहाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील क़ुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी आपणी करे हाहाकारे, हउक्यां विच सुणाईआ । चारे बाणी नैण रोवे ज़ारो ज़ारे, ज़ाहर ज़हूर अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। चारे खाणी धाहां मारे, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। चारे वरन मँगण दुआरे, दर ठांडे अलख जगाईआ। एह खेल वेखे एका एक एकँकारे, इक इकल्ला; रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुकम इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द चार जुग दे इक्ठे कर सृष्टी किरदार, क़ुदरत दा मालक क़ादर आप जणाईआ। की खेल होवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी दयो जणाईआ। की हुक्म वरते गुर अवतार, पैगग्बर परदा दयो उठाईआ। कवण हुक्म संदेसा देवे वारो वार, धुर फ़रमाना शब्द जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बर कर निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी कल कल्की अवतार, अवतर तेरी धार समझ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी नेत्र रोंदे ज़ारो ज़ार, ज़ाहरा ज़हूर तेरे हथ्थ वडी वड्याईआ। समझे ना कोए गुफ्तार, गुफ्त शनीद परदा देणा उठाईआ। जगत विद्या विच्चों दीन दुनी नूं कढ्ढ दे बाहर, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म भेव खुल्हाईआ। एथे बुद्धी दा नहीं विस्थार, मन दा नहीं विचार, सुरती शब्द अगम्मी धार, धरनी धरत धवल उपर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कर वड दलेरी, दिलबर हो के दयां दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं इक पुरख अकाल दी अगम्मी फेरी, फिरत फिरत वेखे जगत लोकाईआ। जुग चौकड़ी देर कीती बथेरी, समां समें विच लँघाईआ। गुर अवतार पैगग्बर चलाउँदे रहे जगत दी बेड़ी, मलाह नईआ नौका वाले नज़री आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लख चुरासी जीव जंत साध सन्त उलटी लट्ठ गेड़ी, गेड़ा सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची रंगण
❋
❋
रिहा रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगग्बर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर हाज़र हज़ूर, साहिब सुल्तान श्री भगवान तेरी इक सरनाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार निरगुण धार वेख ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर आपणा जलवा नूर कर रुशनाईआ। सति सुआमी अन्तरजामी घट निवासी तेरा बेड़ा भरया पूर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लहिणा देणा देणा थाउँ थाईंआ। तेरे नूर दा चमके इक्को नूर, जोती जोत जोत होवे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट कूड़, कर्मां दा डेरा दे ढाहीआ। साची बख्श अगम्मी धूढ़, चरण चरणोधक दे प्याईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मनसा रहे ना कोए ग़रूर, ग़ुरबत अंदरों दे कढ्ढाईआ। साडी बेनन्ती कर मन्ज़ूर, आरज़ू इक्को इक सुणाईआ। बख्शणहार क़ुसूर, कसर इशारीए नाल सब दी करे सफ़ाईआ। भगत उधारना तेरा दस्तूर, दस्त बदस्त दर तेरे मँग मँगाईआ। मेहरवान महिबान कर मन्ज़ूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। श्री भगवान कहे सुण शब्द दुलारे मेरे, मेहरवान हो के दयां सुणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे बथेरे, कोटन कोटि काल लँघाईआ। गुर अवतार पैगग्बर करदे गए झेड़े, झेड़ा जगत विच लोकाईआ । वसदे उजड़दे रहे खेड़े, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। उडीकदयां उडीकदयां समां कलयुग अन्तिम आ गया नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां दे अन्तर निरंतर वेखे जेरे, सबर सबूरी खोज खुजाईआ। जिन्हां ने ढोले गाए तेरे मेरे, आत्म पारमातम राग अल्हाईआ। उन्हां चाढ़्ह के आपणे बेड़े, पतण धुर दा इक वखाईआ। जिथ्थे दीन मज़हब दे नहीं झेड़े, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। जगत जिज्ञासुआं नहीं डेरे, डंडावत वाला इक्को नज़री आईआ। जो आदि अन्त जुगा जुगन्त हक़ीक़त हक़ करे नबेड़े, अदल इन्साफ़ आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे साहिब सच्चे सुल्तान, हरि करते वड वड्याईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरे दरबान, दर बरदे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, निउँ निउँ लागण पाईआ। चरण चुम्मदे ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। चार जुग तेरे ग़ुलाम, सिर सके ना कोए उठाईआ। शास्त्र सिमरत तेरी महिमा गाण, सिफ्त सिफ्त विच सालाहीआ। तेरा लेखा नौजवान, मर्द मर्दान ना कोए दृढ़ाईआ। मैं वेख के होया हैरान, हैरानी मेरे अन्तर छाईआ। गुर अवतार पैगग्बर रिहा ना कोए नौजवान, नौबत डंक ना कोए सुणाईआ। बेनन्ती करां श्री भगवान, नमो नमो सरनाईआ। उठ वेख प्रभू मेहरवान, महबूब तेरी वड्याईआ। हरिजन तेरा राह तकाण, वेखण थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्ह दे आप, आप आपणी दया कमाईआ। तेरा मेला होवे नाल इतफ़ाक़, इतमीनान दे धराईआ। हरिजन
❋
❋
रहे ना कोए गुस्ताख़, गुस्सा अंदरों दे कढ्ढाईआ। जन्म कर्म दा क़ुसूर कर मुआफ़, रहमत विच कर सफ़ाईआ । तूं धुर दा माई बाप, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। जो गुर अवतार पैगग्बर गए आख, भविख्तां विच सुणाईआ। उस दा लहिणा देणा दे हिसाब, लेखा अवर रहे ना राईआ। बिन अक्खरां वाली खोल्ह किताब, जेहड़ी कुतबख़ाने विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा वेखीए खेल तमाश, दो जहान वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्ह स्वामी, समां सुहञ्जणा दए गवाहीआ। तूं आदि जुगादी अन्तरजामी, घट भीतर रिहा समाईआ। तेरी बोध अगाध शब्दी बाणी, बाण अणयाला तीर दे लगाईआ। झगड़ा मुका दे चारे खाणी, चारों कुण्ट कर सफ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर तेरे चरण कँवल विटों क़ुरबानी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरे नाम दी नर निरँकार मँगण इक निशानी, निशाने दो जहान देणे बदलाईआ। आपणी मंज़ल दस्सणी इक आसानी, असल परदा देणा उठाईआ । साची रंगत नाम निधान दे जवानी, जोबनवन्ते आपणी अक्ख उठाईआ। सूरबीर शाहो भूप कलयुग लेखा वेख विच मैदानी, मदद आपणी आप बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ तेरा दर ठंडा, अगनी तत वंड ना कोए वंडाईआ। जिस नूं समझे कोई ना बन्दा, बन्दगी वाले बैठे मुख छुपाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट वध्या धन्दा, धरनी धरत धवल धौल दए दुहाईआ। मन कल्पणा मानव होया गंदा, सच सुगंध ना कोए प्रगटाईआ। दोए नैण होया अन्धा, निज नैण ना कोए रुशनाईआ। सति धर्म रिहा कोई ना चंगा, चार कुण्ट कुरलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ वेख दंगा, कर्म कुकर्म करे लड़ाईआ। साची मंज़ल पौड़ी चढ़े कोई ना डंडा, डंडावत आपणी दे समझाईआ। सच प्यार मुहब्बत बख्श अगम्मी अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तेरा नूर तक्कणा ज़हूर वाला चन्दा, चन्द चांदनी इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे गहर गम्भीर, गवर तेरी इक सरनाईआ । किरपा कर शाह सुल्तान शरअ कट ज़ंजीर, शरीअत रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग साची सति सतिवादी दस्स तदबीर, तरीका नीकण नीका इक जणाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर, झगड़ा रहे ना पैगग्बर पीर, बेनज़ीर हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी अरज़ोई, बेनन्ती दयां जणाईआ। तेरा नाम दरोही, तोबा तोब दुहाईआ। तेरा भगत प्रभ कोई कोई, चुरासी विच्चों नज़री आईआ। बाकी सब ने पत खोई, पतिपरमेश्वर दरस कोए ना पाईआ। दरगाह साची मिले किसे ना
❋
❋
ढोई, दर ठांडा ना कोए वखाईआ। सब दी आसा अन्तर रही रोई, रुदन विच दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ तेरा हुक्म अलाही एक, एका एक वड्याईआ। सब ने दस्सी तेरी टेक, टिक्के मस्तक लाईआ। भाग लगा दे आपणे देस, देस देसन्तर खोज खुजाईआ। तेरा जोत सरूपी वेस, जग नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ । तेरा शब्दी धार दस्मेश, भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा सम्बल धाम एक, साढे तिन्न हथ्थ वजदी रहे वधाईआ। तेरा बोध अगाधा लेख, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। तूं सदा रहें हमेश, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख कलेश, रामा कृष्णा रहे समझाईआ। सारे दवारे तेरे होए पेश, पेशीनगोईआं हथ्थां विच उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओह वेख गोई पेशीन, पेशतर ध्यान लगाईआ। हिकमत रहे ना किसे मदीन, मुद्दा सब नूं रिहा दृढ़ाईआ । झगड़ा वेखे जगत ज़मीन, ज़ामन नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल तेरी समझे ना कोए ताअलीम, तालब इल्म ना कोए वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी होई ग़मगीन, ग़मी ग़मख़ार ना कोए बदलाईआ। तेरा लेखा वड रहीम, रहमत विच ना कोए जणाईआ। तेरा हुक्म आदि क़दीम, धुर दा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। सतिगुर भेव अभेदा खोल्ह के दस्स, दह दिशा दे समझाईआ। की लहिणा हथ्थो हथ्थ, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। की महिमा शब्द अकथ, बोध अगाध पढ़ाईआ। की कलयुग चले रथ, आपणा पन्ध मुकाईआ। की शब्द अगम्मी वज्जे सट्ट, सुत्यां दए उठाईआ। की नाम निधाना खोल्हया हट्ट, वणजारा धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। श्री भगवान कहे सुण शब्द अगम्मे आदी, अदल नाल जणाईआ। गुर अवतार पैगग्बरां लोकमात वधाई अबादी, बहु गिणती विच वड्याईआ। तन वजूद कराउँदे रहे शादी, शादिआनिआं विच ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्तिम एसे कारण हुंदी बरबादी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। धर्म दा धुर संदेसा देवे कोई ना रागी, अनरागी राग सुणाईआ। सोई सुरत किसे ना जागी, जागरत रूप ना कोए वटाईआ। मानव बणे ना कोए तिआगी, ममता मोह चुकाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। अमृत वेला ना किसे प्रभाती, प्रभ मिलण कोए ना आईआ। निरगुण जोत जगे ना बाती, कमलापाती ना कोए वड्याईआ। साची मन्ने कोए ना आखी, आख़र प्रभ नूं गए भुलाईआ। जिस दा खेल सदा बहुभाती, भावना वेखे थाउँ थाईंआ। भगत उधारना जिस दी वादी, वाइदे नाल होए सहाईआ। ओस दी कला अगम्मी डाहढी, डंडावत सब नूं दए समझाईआ। जिस दा राग गावे कोई ना ढाडी, तालां विच ना कोए
❋
❋
सुणाईआ। ओह सब दा बण के बाडी, बणत धुर दी इक दृढ़ाईआ। मनुआ रहिण ना देवे बाग़ी, गढ़ हँकार तुड़ाईआ। जन भगतां आत्म जावे साधी, साधना इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। शब्द गुरु कहे प्रभ तेरा इक्को दाअवा, लेखा मेरे नाल जणाईआ। जन भगतां आत्म सेज रावां, कन्त कन्तूहल हो के सोभा पाईआ। सच अगम्मी दे के नावां, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। गुरमुख रहिण ना देवां कोई निथावां, दुआरा इक्को इक सुहाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़ के बाहवां, फड़ बाहों गोद उठाईआ। धुर दे नाम दी दे के छावां, अगनी तत गवाईआ। झगड़ा मुका के धुर गरावां, दरगाह साची घर सुहाईआ। जिथ्थे भगत भगवान दा तोल होवे सावां, वज़न इक्को इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ तेरा इक सहारा, ओट ओट तकाईआ। लेखा मुक्या गुरु अवतारा, पैगग्बर पन्ध मुकाईआ। तेरा भगत मँगे तेरा चरण दुआरा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ । गुर अवतार पैगग्बर तेरा करदे गए इशारा, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। तूं गोबिन्द धार सरगुण तों निरगुण हो के आएयों दुबारा, एकँकारा नाल मिलाईआ। तेरा धुर दा इक जैकारा, एका शब्द शनवाईआ। रविदास दा मन्न लै हाढ़ा, देवे सच दुहाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगारा सांझा यारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द गुरु कहे ओह वेख भगत दी दरख़ासत, दर्दां विच दुहाईआ। कूड़ी क्रिया कर बरख़ासत, बरख़ुरदार आपणे लै बणाईआ । गुरमुख रहे ना कोए नास्तिक, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सच दुआरे बणा अस्तिक, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। तेरा नूर अगम्मी वास्तक, वायदा आपणे घर समझाईआ। झगड़ा रहे ना किसे शास्त्र, शरअ ज़ंजीर देणा कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ वेख खेल हाला, हालात दयां जणाईआ। बाकी निकलया अन्त दवाला, हिसाब बेबाक ना कोए जणाईआ। साधां सन्तां अंदर ला दे ताला, बिन तेरी किरपा कुंजी हथ्थ किसे ना आईआ। दुरमति मैल धो के दाग़ काला, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। सति धर्म रहे ना किसे धर्मसाला, चारों कुण्ट दुहाईआ। फल फुल्ल रहे ना डाला, पत्त डाली दए दुहाईआ। जो इशारा कीता नानक बाला, बाली बुध्ध वखाईआ। जिस दा अवतारां दिता अहिवाला, पैगग्बर सिफ्त सालाहीआ। जिस नूं झुकी जोत ज्वाला, अष्टभुज सरनाईआ। जिस दा नूर नूर उजाला, निरगुण सरगुण डगमगाईआ। सो खेले खेल कमाला, कामल मुर्शद धुरदरगाहीआ। खोज्यां हथ्थ ना आवे भाला, ब्रह्मण्ड खण्ड रोवण मारन धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ।
❋
❋
सतिगुर शब्द कहे तेरी करनी दिसे शदीद, शिद्दत विच लोकाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, आमद आपणी दे दृढ़ाईआ। मैं सदा करां ताईद, ताकीद तेरी नज़री आईआ। सन्त सहेले वेख अज़ीज़, आलीजाह खोज खुजाईआ। जिन्हां तेरे मिलण दी रीझ, जग बैठे ध्यान लगाईआ। जग नेत्र करन उडीक, अक्ख प्रतख तक्कण इक गुसाईंआ। तूं ओस दवारे बण वसनीक, जिथ्थे वसल असल देवे यार ख़ुदाईआ। जन भगतां बदल दे तबीअत, तबअ कूड़ रहिण ना पाईआ। आपणे घर वखा असलीअत, परदा उहला दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रविदास कहे मैं तेरी किरपा नाल लिखदा, शब्द गुरु समझाईआ। पुरख अकाल सब नूं रूप दे दे साचे सिख दा, सिख्या इक समझाईआ। लहिणा चुका दे गोबिन्द वाली चिट्ट दा, जिस दा अक्खर वंड ना कोए वंडाईआ। भाग पूरा कर दे रविदास वाली इट्ट दा, इट्टां पत्थरां दी लोड़ रहे ना राईआ। झगड़ा मुका दे कूड़ कुड़िआर नित दा, नवित्त आपणा फेरा पाईआ। तूं साहिब सुल्तान इक्को दिसदा, दो जहान सोभा पाईआ। तेरी हकूमत कोई ना जित्तदा, वैरी शत्रु मीत निउँ निउँ सीस निवाईआ। तूं लहिणे देणे आदि जुगादि नजिट्ठ दा, तेरे हथ्थ वड्याईआ। भेव खोल्ह दे आपणे नूर अलाही इक दा, एकँकार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे अरज़ी उत्ते की तहिरीर, तक़रीर नाल सुणाईआ। प्रभ कलयुग अन्तिम वाट अख़ीर, आख़र ध्यान लगाईआ। जन भगतां बदल दे तक़दीर, कर्मां दा गेड़ आप कटाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ज़ंजीर, शरीअत लेखा देणा मुकाईआ। भरम रहे ना ग़रीब अमीर, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। सब दी बदल दे तदबीर, तक़दीर तों परे तअलीम आपणी इक समझाईआ। धुर दी फेरदे आप लकीर, लाईन नरायण हो के आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ मैनूं आई याद, कथा पिछली दयां सुणाईआ। जिस वेले चौथे जुग तों जगत होवे आज़ाद, आज़ादी अंदर दीन दुनी वड्याईआ। जगत कल्पणा दा रहे कोई ना साध, विद्या वाली ना कोए चतुराईआ। संखां वाला वज्जे कोए ना नाद, धुन धार ना कोए वड्याईआ। अल्ला वाहिगुरु सतिनाम ओम वंड होवे कोई ना गाॅड, नाअरा इक्को इक जणाईआ। बुद्धी रहे ना कोई डाग, काग वांग कुरलाईआ। शब्द डण्डा अगम्मी राड, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा सच दए खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण बेनन्ती इक, आरज़ू वड वड्याईआ। पुरख अबिनाशी कर हित, हितकारी हो के दया कमाईआ। तेरे भगत सुहेले सदा नित, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम ला खिच्च, अंदरे अंदर मेल मिलाईआ। धाम
❋
❋
वखा इक अनडिठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। याद कर लै प्रहलाद वाली चिट्ट, जो बिन चिठ्ठी रसैण दिती पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रहलाद नाल कीता इक़रार, सच सच समझाईआ। दे शब्द धुन्कार, अगम्म आवाज़ लगाईआ। बोल इक जैकार, सोहला दिता सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी इक्को धार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। प्रभ किरपा कर मेरे निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। जे भगतां दा तेरे विच प्यार, प्रेमी हो के तोड़ निभाईआ। मेरे वांग ना करीं ख़ुआर, गेड़ा गेड़े विच वखाईआ। आप बहुरूपीआ हो के आवें विच संसार, नर सिँघ नर नरायण हो के देह तजाईआ। तूं शहिनशाह सिक्दार, वाली दो जहान अख्वाईआ। जद आवें ते आवीं जोती जामा धार, नूर नूर रुशनाईआ। साचिआं भगतां लईं उठाल, अंदर वड़ के आप जगाईआ। तेरी इहो सच्ची धर्मसाल, सच दुआरे वज्जी वधाईआ । अग्गों हस्स के किहा पुरख अकाल, इशारे नाल दृढ़ाईआ। प्रहलाद कलयुग अन्तिम मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जां तक्कया ते होया हैरान, सृष्टी दृष्टी अंदर सच प्रेम ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दिता चुकाईआ। प्रहलाद कहे प्रभ वखाया की, सच दे दृढ़ाईआ। निर्मल वेख्या कोए ना जीअ, कूड़ क्रिया रही कुरलाईआ। अमृत रस कोई रिहा ना पी, अगनी अग्ग ना कोए बुझाईआ। संसार कल्पणा पुत्तर धी, माया ममता विच हल्काईआ। रविदास तक्कया जिस आस रखाई साढे तिन्न हथ्थ सीं, जगत वासना डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र लैणी उठाईआ। प्रहलाद कहे मैं कलयुग वेख्या कूड़ा, प्रभू काहनूं दिता वखाईआ। मैं मँगण वाला तेरी चरण धूढ़ा, बिन तेरे दरस कोए ना पाईआ। तूं मैनूं वखा दिता लोकी मन्नदे ऐड़ा ऊड़ा, अक्खरां पत्थरां सीस निवाईआ। पुरख अकाल तैनूं बणा के चूहड़ा, घर विच्चों सब ने दिता कढ्ढाईआ। तेरा तक्कके ख़ुश नहीं कोई नूरा, पढ़ पढ़ विद्या ढोले जगत सुणाईआ। इक रविदास वेख्या जो बैठा उपर टुट्टी फूड़्हा, पानहा गंढ्ढ के ख़ुशी मनाईआ। प्रहलाद कहे मैं जां तक्कया माया राणी घर घर पा के रंगला चूड़ा, जोबनवन्ती भज्जे वाहो दाहीआ। साध सन्त जिस दा होया वेख्या मशकूरा, शुकरीआ कर कर सीस निवाईआ। साचा रंग चढ़े किसे ना गूढ़ा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। मन कल्पना झूटदे सारे पंघूड़ा, आत्म सेज ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मँग मँगाईआ। प्रहलाद कहे मेरे अन्तर आई हैरानी, हैरत विच सुणाईआ। सच धर्म दी दिसी ना कोए निशानी, निशाने सारे गए भुलाईआ। रोंदी वेखी चारे खाणी, ख़ाने विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। झगड़ा वेख्या चारे बाणी, बाण निराला तीर ना कोए लगाईआ। रस रिहा ना किसे पाणी, सरोवर
❋
❋
सर ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाल कर मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल करनी वेख वखाईआ। श्री भगवान कहे सुण मेरे दुलारे प्रहलाद, परम पुरख हो के दयां जणाईआ। तूं हरनाख़श दी औलाद, भगतां विच्चों भगत दिती वड्याईआ। जिस वेले कलयुग अन्त कल धारा गई जाग, लोकमात लए अंगड़ाईआ। ओस वेले साचा रहिणा नहीं कोई साध, साधना सच ना कोए कमाईआ। सुरती जाए कोई ना जाग, शब्दी मेल ना कोए मिलाईआ। मन कल्पणा होवे राज, बुद्धी बलहीण हो जाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार बण के दामाद, दर दर डेरा लाईआ। साची सुणे ना कोए आवाज़, जूठ झूठ कुरलाईआ। धर्म दी देवे ना कोए आवाज़, कर्म कांड लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे जिस वेले कलयुग सृष्टी दिसी फ़ानी, फ़ैसला हक़ ना कोए सुणाईआ। मंज़ल रहे ना कोए रुहानी, रहमत राम ना कोए कमाईआ। दीन दुनी होए बेगानी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सति धर्म दी दिसे ना कोए निशानी, निशाना हक़ ना कोए झुलाईआ। चार कुण्ट होए बेईमानी, बेवा होवे ख़लक ख़ुदाईआ। मंज़ल रहे ना कोए रुहानी, नूर नूर ना कोए रुशनाईआ। साची क़लम रहे ना कानी, कातब करे ना कोए वड्याईआ। ओस वेले प्रभ जन भगतां दुआारे खावण आवे महिमानी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। वस्त अमोलक देवे बण के दानी, धुर दी दात आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। प्रहलाद कहे की देवें दात, साहिब दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा मैं दर्शन देवां आप, आपणा भेव चुकाईआ। प्रहलाद किहा की दस्सें जाप, विद्या कवण पढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा मैं आत्म परमात्म बणा के साक, सज्जण हो के वेख वखाईआ। प्रहलाद किहा की खोल्हें ताक, परदा कवण चुकाईआ। पुरख अकाल किहा मैं निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दयां मिटाईआ। प्रहलाद किहा की बचन देवें साफ़, वलीए छलीए दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा मैं जन्म जन्म दे कर्म कर्म दे क़ुसूर कर के मुआफ़, साफ़ सुथरे दयां बणाईआ। प्रहलाद हस्स के किहा प्रभू लिख दे नाल क़लम दवात, प्रेम प्रीती जोड़ जुड़ाईआ। श्री भगवान किहा आपणा अग्गे रख दे प्रेम भगती दा काट, जिस नूं लिखां बिन क़लम शाहीआ । प्रहलाद किहा एह पुराणा चोला ख़रीदिआ नहीं आज, नवां नकोर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा दृढ़ाईआ। प्रहलाद किहा मैनूं लिख दे लेख, तेरा लेखा बेपरवाहीआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम धारें भेख, भेखाधारी भेख वटाईआ। जन भगतां जावें देस, आपणा पन्ध मुकाईआ। उन्हां लवें वेख, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। ओस वेले जन्म कर्म दी बदल देवें रेख, मेरी
❋
❋
लिख्त विच गवाहीआ। पुरख अकाल किहा मैं नहीं एह लहिणा हथ्थ दस दस्मेश, गोबिन्द वड वड्याईआ। जिस ने भगत सुहेले मेरे करने पेश, पेशतर आपणा हुक्म सुणाईआ। निरगुण धार करां फिर हेत, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। ओह इहो महीना ते इहो दिवस इक्की चेत, चेतन सर्ब कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। प्रहलाद कहे प्रभू मेरी निशानी काट, जिस नूं कार्ड कहे लोकाईआ। जन भगतां दी अगली मेट दे वाट, पिछला लेख रहे ना राईआ। क़ीमत पा लै आपणे हाट, दूजा दर ना कोए वखाईआ। तेरा लहिणा देणा बिना क़लम दवात, बिन अक्खरां बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठा दे अभी, अबचल वासी दया कमाईआ। तेरी परत के आई सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। भगतां दा काट सुट्टीं विच कदे ना रद्दी, रद्दीख़ाने ना कोए वड्याईआ। इस दे उत्ते तुहानूं सचखण्ड दी दिती गद्दी, गदागर रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडी आत्मा परमात्मा आपणे नाल बद्धी, बदीआं तों लए बचाईआ। तुहाडी लेखे ला के जन्म वाली सदी, सदीआं दे विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। तुहाडी जोबन वाली जवानी मस्तानी निरमाणता विच नढ्ढी, नर निरँकारा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक रंगाईआ। काट कहे मेरे उत्ते पा शहादत, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। जिन्हां तेरी कीती अबादत, अमलां तों रहत कराईआ। उन्हां दी करे ना कोई मज़्हामत, झगड़े विच ना कोए लोकाईआ। साचे नाम दी बख्श निआमत, वस्त अगम्म इक वरताईआ। जिन्हां ने मुहब्बत विच कीती तेरी दावत, महिमानी दिती खुआईआ। उन्हां दी कूड़ी क्रिया मेट अलामत, आलमां तों अग्गे कर पढ़ाईआ। एथे ओथे रख सही सलामत, सवाल जवाब ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं रही झाक, झाकी दो जहान लगाईआ। मैनूं सुहञ्जणी दिसे अज्ज दी रात, भगत भगवान वज्जे वधाईआ। जिन्हां दा लेखा बणया बिन क़लम दवात, कलमयां तों बाहर पढ़ाईआ। मिली अगम्म सौग़ात, वस्त धुरदरगाहीआ। ओधर ओह नेत्र रो के कहे परात, जलधारा विच दुहाईआ। मेरा खेल अगम्म तमाश, सच देणा दृढ़ाईआ। जिस दिन गोबिन्द ने हथ्थ उत्ते बहाया सी बाज़, बाज़ां वाला नाउँ रखाईआ। आपणे अंदर सति बणाया राज, रईयत सच प्रगटाईआ। ओस वेले भर के पाणी दे इक्की ग्लास, इक परात विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। परात कहे जिस वेले मैनूं भरया, मिली माण वड्याईआ। गोबिन्द दा बाज़ ख़ुशी नाल मेरे विच तरया, क़दम तिन्न तिन्न उठाईआ। मैं हस्स के किहा अड़िआ, की तेरी वड्याईआ। मैंनूं सच दस्स की गोबिन्द कोलों अक्खर पढ़या, जेहड़ा विद्या दए बदलाईआ।
❋
❋
उस रो के किहा मैं ते इक्को चरण कँवल सीस धरया, दूजी मँग ना कोए मँगाईआ। मैं ओसे लई जींदा मरया, आपणी वंड ना कोए वंडाईआ। फड़ के इक्को पल्लू मंज़ल चढ़या, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बाज़ कहे सुण जल वाली पराते, प्राताःकाल दयां जणाईआ। तूं कमलिए वेखें सुबह प्रभाते, सरघी वेले समझाईआ। इक हुक्म देणा धुर दे दाते, दरगाह विच्चों सुणाईआ। सच संदेसा अगम्मी आखे, धर्म दी धार पढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग दी अन्तिम आवे राते, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। गुर अवतारां पैगग्बरां छुटणे नाते, साचा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। वस्त रहिणी ना किसे हाटे, वणजारा वणज ना कोए कराईआ। सब दे चीथड़ होणे पाटे, ओढ्ढन सीस ना कोए टिकाईआ। प्रभ दी जाग कोई ना जागे, आलस निंदरा विच लोकाईआ। झगड़ा पए मज़हब समाजे, दीन दुनी लड़ाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशे, आपणा वेस वटाईआ। बाज़ किहा कमलिए ओस आउणा देस माझे, मजलस भगतां नाल रखाईआ। ओस ने पाणी पीणा भगतां दी ढाबे, समुंद सागर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। परात कहे वे मैं पाणी भरी, सोहणी नज़री आईआ। बाज़ किहा तूं ओस प्रभू तों डरीं, जो साहिब धुरदरगाहीआ। परात किहा मैं सेवा करनी बड़ी, अपणा बल वधाईआ। बाज़ किहा हँकार विच करीं ना अड़ी, हंगता कम्म किसे ना आईआ। परात किहा मैं विछोड़े विच मरी, आपणा आप तजाईआ। बाज़ किहा उठ निगाह मार ज़री, ज़र्रे ज़र्रे विच समाईआ। इक ख़बर देवां जो सब नूं करे बरी, बरीख़ाना इक दरसाईआ। जां वेला आवे तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़ीं, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेल लए मिलाईआ। परात कहे जन भगतो मैं पढ़दी अगम्मी तुक, सोहँ ढोला गाईआ। सजदा करां झुक, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जे तुसीं लैणा चाउंदे ओस दा सुख, सुखमन टेडी बंक डेरा ढाहीआ। सिध्धे बण जाओ ओस दे पुत, पिता पुरख अकाल मनाईआ। आपे मेटे अन्धेरा घुप्प, तुहाडे अंदर करे रुशनाईआ। जगत विछड़यां लए पुच्छ, फड़ बाहों गोद बहाईआ। अबिनाशी करता कदे ना जावे रुस, रुस्सयां लए जुड़ाईआ। तुहाडा वेला वक्त गया ढुक, इक्की चेत दए गवाहीआ। परदा उहला रहे ना लुक, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक चढ़ाईआ। साचा रंग चाढ़्हे अगम्मा, हरि करता आप रंगाईआ। नाता तोड़ के काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। लेखे ला के पवण स्वास दमां, दामनगीर आप हो जाईआ। जन भगतो तुहाडा मार्ग जगत विच नवां, सृष्ट सबाई कहे लोकाईआ। अग्गे बदल देणा समां, समझ समझ विच्चों समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। इक्की चेत कहे इक्की सिखां दी अरदास, दो इक वज्जे वधाईआ। भगत सुहेला जन भगतां वस्से पास, पासा सके ना कोए बदलाईआ। चरण प्रीती दे धरवास, मन बदमाश डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, धुर संदेसा इक सुणाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बणा जमात, सिख्या धुर दी इक पढ़ाईआ। दीनां मज़हबां विच्चों कर आज़ाद, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। प्रेम प्रीती अंदर कर विस्माद, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। भेव खुल्हा के बोध अगाध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। गुरमुखो जिस कारण अज्ज दी रात गए जाग, जागरत जोत घर घर दरस दिखाईआ। हँस रूप बणाए काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। तुहाडा सच दा इक समाज, घर समग्री बेपरवाहीआ। जो बेनन्ती कीती प्रहलाद, आदि अनादी मँग मँगाईआ। उस दा लहिणा देणा पूरा कर हिसाब, हासल ज़रब वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लोकमात कर के आबाद, मेहरबान महबूब मुहब्बत विच सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
२२ चेत शहिनशाही सम्मत ४ गांधी नगर जम्मू हरसज्जण सिँघ दे गृह
बख्शिश करे सतिगुर शब्द अगम्मी मीता, थिर घर वासी दया कमाईआ। जिस दा मालक पुरख अकाल सचखण्ड निवासी ठांडा सीता, दो जहान वेख वखाईआ। सो साहिब समरथ साचा देवे नाम अनडीठा, निरगुण निरवैर निरँकार निराकार आपणा रंग रंगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो के वस्से काया मन्दिर अंदर चीता, मन चंचल चित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया बदल देवे नीता, त्रैगुण अतीता, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दूर दुराडा जोती जाता वस्से काया मन्दिर अंदर नज़दीका, एथे ओथे दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित्त गुरमुख सन्त सुहेले हरिजन आपणा वेखे लोकमात बग़ीचा, फुल्ल फुलवाड़ी पत्त टहिणी एका एक महकाईआ। लहिणा देणा लख चुरासी जीव जंत जाणे जी का, जागरत जोत बिन वरन गोत भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। बख्शिश करे दीन दयाल, दयानिध वड्डी वड्याईआ। भाग लगाए काया माटी सच्ची धर्मसाल, साढे तिन्न हथ्थ देवे माण वड्याईआ। जन्म कर्म दा पूरब लेखा करे बहाल, रहमत विच आपणा तरस कमाईआ। जगत मँग बख्शे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। वस्त अमोलक देवे नाम सच्चा धन माल, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। परदा उहला दए चुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी वेख वखाईआ।
❋
❋
बख्शिश करे साहिब समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जो देवणहारा धुर दी वथ, नाद अनादी दया कमाईआ। मेहरवान मुहब्बत विच महबूब लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्थ, दस्त बदस्त लेखा दए चुकाईआ। सच प्रेम निज नेत्र नैण खोल्ह के अक्ख, प्रतख आपणा दरस कराईआ। हक़ीक़त विच्चों देवणहारा हक़, लाशरीक शिरकत जगत दए मिटाईआ। शत्रु दुश्मन मित्र कर के वस्स, वास्ता सच नाल जुड़ाईआ। जीवण विच जगत पत लए रख, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। धीरज देवे सन्तोख धुर दा हट्ठ, अगनी तत ना कोए तपाईआ। जगत जंजाला देवे कट, कटाकश आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। बख्शिश करे पारब्रह्म प्रभ अन्तरजामी, अन्तश्करन वेख वखाईआ। जो लख चुरासी जीव जंत हर घट जाण जाणी, घट निवासी अन्तरजामी भेव अभेदा आप खुल्हाईआ । जिस दा नाम निधान अगम्मी बाणी, जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगग्बर सिफ्तां विच सालाहीआ। सो अन्तर निरंतर आत्म परमात्म मंज़ल जणावे रुहानी, रूह बुत अबिनाशी अचुत वेख वखाईआ। कलयुग झगड़ा कूड़ मेटे जिस्मानी, जिस्म इस्म ज़मीर ज़ाहर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। बख्शिश करे दीना बंधप दीनानाथ, दयानिध दया कमाईआ। गुरमुखां वस्से सदा साथ, हरिजन साचा संग निभाईआ। भाग लगा के काया माटी काच, पंज तत देवे माण वड्याईआ । त्रैगुण माया पोह ना सके आंच, अमृत मेघ इक बरसाईआ। मेहरवान हो के लवे राख, सीस जगदीश आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म कर्म दा पूरा करे वाक्, वाक़फ़कार पिछला परदा दए उठाईआ। कुछ लहिणा देणा गुजरी चन्द गोबिन्द साथ, गढ़ी चमकौर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। बख्शिश करे गोबिन्द गुरदेव, गोबिन्द वड वड्याईआ। जिस दी र्तेसठ दिन कीती सेव, सेवक हो के सेव कमाईआ। चौदां हज़ार दफ़ा रोज़ रसना गाउँदी जेहव, गुणवन्त गुण निधान ध्यान लगाईआ । एह अगम्मा भेद, जगत बुद्धी ना कोए समझाईआ। जिस दा लहिणा देणा निहचल धाम नाल निहकेव, निहकरर्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बख्शिश करे दाता सूरबीर, साहिब सुल्तान सच्ची सरनाईआ। सेवा विच चुकदा रिहा गोबिन्द दे तीर, भथ्था हथ्थां विच उठाईआ। ख़ुशी नाल प्याउँदा रिहा सीर, सुरत सतिगुर चरण टिकाईआ। आसा रखी अन्त अख़ीर, बेनन्ती इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। सच बेनन्ती कीती अरदास, बख्शिश विच मँग मँगाईआ। गोबिन्द पुरख अकाल तकणा तेरा बाप, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। ओह आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण
❋
❋
साथ, सगला संग बणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी जिस दी गाउँदी गाथ, अक्खरां विच वंड वंडाईआ। जिस ने गुर अवतार पैगग्बर भेजे त्रैलोकी नाथ, लोक परलोक आपणा हुक्म वरताईआ। मैं वेखणा ओस दा खेल तमाश, जो ख़ालक ख़लक विच समाईआ। गोबिन्द हस्स के पुश्त पनाह लाई थाप, थपकी इक थपकाईआ। जिस वेले निरगुण नूर जोत होवे प्रकाश, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। मैं शब्दी योद्धा सदा होवां साथ, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा लिखां बिन अक्खरां वाली किताब, जिस काग़ज़ दा पन्ना नज़र किसे ना आईआ । कलयुग अन्त सदी चौधवीं दे ख़िताब, मुख़ातब हो के आप दृढ़ाईआ। इशारे नाल दिता आख, आख़र इक्को हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वड्याईआ। बख्शिश कीती दात, दौलत धुर दी झोली पाईआ। जिस वेले कल होवे अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। जूठ झूठ वधे प्रताप, सच सुच बैठे मुख छुपाईआ। ओस वेले गुरमुख तेरी खोल्हां जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत दयां कराईआ। काया मन्दिर अंदर शब्द सुरती दे आवाज़, आलस निंदरा दयां मिटाईआ। एह खेल गोबिन्द दी धार शब्दी सतिगुर करे आप, आपणा रंग वखाईआ। बख्शिश विच रहमत विच दीन दयाला अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर देवे साथ, सगला संग रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म सुरत शब्द इक्को ज़ात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बख्शिश विच बख्शीश, जगदीश सच प्रीती झोली पाईआ।