पुस्तकालयभाग २१

२२ चेत शहिनशाही सम्मत ४ छम्ब जम्मू गुरदित सिँघ दे घर

चेत कहे सुण मेरे धुर दे बाबल, पिता पुरख अकाल दयां जणाईआ। चुरासी विच्चों सन्त सुहेले वेखणे काबल, वलदीअत विच्चों असलीअत लैणी प्रगटाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी करना इक्को आदल, इन्साफ्र विच गुस्ताख़ रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया जगत अन्धेर दूर करना बादल, नूर नुराने शाह सुल्ताने एका जोत कर रुशनाईआ। शरअ छुरी ना रहे कोए मक़तूल क़ातल, क़तलगाह वंड ना कोए वंडाईआ। भेव अभेदा खोल्हणा बातन, परदा परदयां विच्चों चुकाईआ। संदेसा दे के धुर अबिनाशन, अबिनाशी करते आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरे दासी दासन, दर ठांडे सीस झुकाईआ। सेवा विच पृथ्वी आकाशन, कोटन ब्रह्मण्ड खण्ड भज्जण वाहो दाहीआ। गुर अवतार पैगग्बर तेरे नाम दा कलमा ढोला सोहला वाचन, पढ़ पढ़ आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

एका देणा धुर दा वर, दर ठांडा इक सुहाईआ। चेत कहे प्रभ वेख आपणी खेल निराली, निराकार ध्यान लगाईआ। तेरा निरगुण नूर जोत अकाली, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। तेरे दर ते खड़े्ह अनक सवाली, झोली अपणी रहे डाहीआ। बिन तेरी किरपा तेरी करे ना कोए दलाली, विचोला विचर ना कोए समझाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच भर दे भण्डारे ख़ाली, ख़ालक ख़लक दे माण वड्याईआ। तेरे दवारे धुन्कार वज्जे साची ताली, ताबिआदारी सब नूं दे दृढ़ाईआ । लहिणा देणा हक़ीक़त वेख हाली, हर घट वसण वाले धुरदरगाहीआ। तेरा जलवा तक्कीए नूर जमाली, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सोभा पाईआ । चेत कहे साहिब सुल्तान तेरा दर ठंडा, ठंडक दूजी नज़र कोए ना आईआ। तेरा आदि जुगादी नूरी चन्दा, चन्द चांदनी करे रुशनाईआ। तेरा लेखा गहर गम्भीर जोती शब्दी धार संदा, सनद सब दी वेख वखाईआ । सदी चौधवीं तक्क अख़ीरी कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी वाले आपणा रंग रंगाईआ। जिस दी महिमां हो ना सके नाल दन्दा, रसना विच रस ना कोए चखाईआ। सो साहिब सतिगुर देवणहारा इक अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चो प्रगटाईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़ा के आपणा डंडा, डंडावत इक्को दए समझाईआ। श्री भगवान तूं साहिब स्वामी सदा बख्शंदा, बख्शिश रहमत तेरे विच नज़री आईआ। हरि सन्त सुहेले लगा आपणे अंगा, अंगीकार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी कूड़ कुड़िआर मेट दे दंगा, दग़ेबाज़ी विच दग़ा ना कोए कमाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ४ छम्ब जम्मू फुम्मण सिँघ भाग कौर दे गृह

विष्नूं कहे मैं प्रभ दी महिमा दस्सणी, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जिस वेले ब्रह्मे नूं किहा सृष्टी वसणी, हुक्म अगम्म सुणाईआ। मैनूं इशारा दिता सवाधान कर लक्षमी, चरण कँवल लै अंगड़ाईआ। दोहां ने इक्को तुक रटणी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। फिर अग्गे झोली डौहणी सक्खणी, मेहरवान हो के देणी भराईआ। फिर अक्ख खुल्हावां आपणी अक्खणी, आख़र परदा लाहीआ। शब्द इशारा रमज़ लगावां उत्तर पच्छिम पूरब दक्खणी, चारे कुण्टां फोल फुलाईआ। जलवा नूर तेज दे के सूर्या अग्नी, प्रकाश अन्ध सोभा पाईआ। निरगुण जोत कर बेवतनी, वतन मातलोक प्रगटाईआ। धार बख्श अगम्म अलखणी, अलख अगोचर दयां समझाईआ। रोम रोम रस दे रसनी, रस्ता आपणा इक वखाईआ। धर्म दवारा दस्स पत्तणी, पत्रा पत्रका इक्को इक पढ़ाईआ। तेरी सेवा इक्को रखणी, सच सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। विष्नूं कहे जिस वेले प्रभ रचना लग्गा रचण, आप आपणी दया कमाईआ। मेरे नाल कीता अगम्मी बचन, जिस नूं चार जुग ना कोए समझाईआ। ख़ुशीआं विच लग्गा हस्सण, हस्ती मस्ती विच्चों प्रगटाईआ। मैनूं ला के प्रेम दी लग्न, लागे ल्या बहाईआ। फेर अगनी वांगूं लग्गा मच्चण, जोती जोत जोत तपाईआ। मैं उठ के लग्गा भज्जण, आपणा पल्लू छुडाईआ। पुरख अकाल किहा आह लै चरण धूढ़ी मज्जन, मस्तक दयां टिकाईआ। नाल इशारा कीता ब्रह्मे सज्जण, दोस्त दिता वखाईआ। शंकर परदा लग्गा कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक अगम्मी नगारा लग्गा वज्जण, शब्दी शब्द शनवाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लग्गा वस्सण, अनडिठी कार कमाईआ। साडी पलक लग्गा झमकण, अक्ख अक्ख बदलाईआ। चारों कुण्ट तेज लग्गा चमकण, नूरो नूर रुशनाईआ। अमृत मेघ लग्गा बरसण, अगम्मी बरखा लाईआ। फेर सानूं प्रभ दा निरगुण धार होया दर्शन, दो जहान वज्जी वधाईआ। असीं तिन्ने लग्गे तड़फण, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। साडे अंदर लग्गी भटकण, अन्तर रही उठाईआ। इक अगम्मी आवाज़ लग्गी कड़कण, ज़ोरदार जणाईआ। फेर सानूं कर के मर्दन, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। इशारा कर के साडी गरदन, गरदश दिती वखाईआ। फेर वखा अगम्मी बरतन, शब्द प्याला दिता चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा उहला रिहा उठाईआ। विष्नूं कहे मैनूं कोल बहा के नेड़े, सहज नाल समझाईआ। फेर पुच्छया केहड़े केहड़े, तेरा पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। विष्नूं ब्रह्मा शिव ढहि के हो गए ढेरे, डेरा चरणां विच टिकाईआ। पुरख अकाल असीं तेरे, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करते किहा मैनूं तुसीं तिन्न बथेरे, मेरी चलणा हुक्म रज़ाईआ। सतिगुर शब्द दे रहिणा घेरे, डोरी तन्द आप बंधाईआ। ज़रा निगाह मारो अन्धेरे, अन्ध कूप वखाईआ। फेर सब दे उत्ते उँगली फेरे, मस्तक विच छुहाईआ। फेर उलटा चक्र फेरे, पिच्छे दिता भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे मैनूं आई आवाज़, ज़ोरदार सुणाईआ। मेरा खुल्ह गया राज़, परदा रिहा ना राईआ। सदा लई गया जाग, आलस निंदरा ना रूप वटाईआ। जिध्धर तक्कां उधर दिसे आग, अगनी तत तपाईआ। ओसे वेले उट्ठया भाग, भज्जया वाहो दाहीआ। अग्गे पुरख अकाल वरतया स्वांग, स्वांगी आपणा रूप बदलाईआ। शब्द अगम्मी लै के डांग, भय नाल डराईआ। मेरी भज्जणो रह गई टांग, बल ना कोए रखाईआ। मेरी रो के निकली चांग, हौकयां विच सुणाईआ। अबिनाशी करते किहा आह वेख वखावां तेरी तांघ, आसा विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। विष्नूं कहे मैं हैरानी विच कीती इच्छा, आसा समझ कोए ना आईआ। चार कुण्ट एका नूर दिसा, निरगुण

❋

❋

नूर नूर रुशनाईआ। जिध्धर वेखां उधर पिच्छा, अग्गे पिच्छे सोभा पाईआ। प्यार विच करे हिता, मुहब्बत विच वड्याईआ। खेल अगम्मी डिट्ठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। फेर पा के आपणी भिच्छा, मेरे अन्तर दिती टिकाईआ। इक धुर दा दिता चिठ्ठा, जिस दा रूप रंग रेख नज़र ना आईआ। उस दे उत्ते तूं मेरा मैं तेरा नाम लिखा, जिस दी आदि अन्त वजदी रहे वधाईआ। फेर वखा के लहिंदी दिशा, चार कुण्ट परदा दिता चुकाईआ। फेर रूप धार के निक्का, निरगुण निरवैर करी रुशनाईआ। फेर हुक्म दा चला के सिक्का, मोहर आपणा नाम छुहाईआ। फेर प्रेम प्रीती अंदर विका, क़ीमत करता ना कोए रखाईआ। फेर सारा रस कर के फिक्का, नाता सब दे नालों तुड़ाईआ। फेर सब दा वंड के हिस्सा, निरगुण निरगुण वंड वंडाईआ। फेर महिमा दा दस्स के किस्सा, सिफ्तां विच सालाहीआ। फेर बणा के चिखा, आपणा आप जलाईआ। फेर सर्ब सुआमी बण के पिता, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। फेर करवट बदल के दिती पिट्ठा, सन्मुख सोभा कोए ना पाईआ। फेर लेख वखाया पत्थर इट्टां, माटी कीचड़ वज्जी वधाईआ। फेर दुहथ्थढ़ मार के पिट्टा, ऊची कूक कूक सुणाईआ। फेर ख़ाली वखाया खिटा, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे मैनूं कोल बहा के मारी चपेड़, सहज सहज लगाईआ। मैनूं आ गए नौ गेड़, चिक्कड़ चिक्कड़ विच भुआईआ। फेर मस्तक उँगली दिती फेर, प्रेम नाल छुहाईआ। मैं हो गया दलेर, सबर सन्तोख मेरे विच टिकाईआ। फेर कढ्ढके अन्धेर, निरगुण नूर दिता चमकाईआ। फेर बणा के आपणा चेर, धुर दा हुक्म दिता सुणाईआ। फिर बण के निरवैर निराकार केहर, भय विच डराईआ। फिर वसा के आपणा खेड़, घराना दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। विष्नूं कहे मैनूं दिता हलूणा, सहज नाल हिलाईआ। फिर दस्सया कूणा, शब्द विच समझाईआ। फिर बल दिता दूणा, ताक़त होर प्रगटाईआ। फिर हस्स के किहा मासूमा, बच्चयां वांग गोद टिकाईआ। फिर हुक्म दिता नामालूमा, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। फिर बण के वड्डा सूमा, भण्डारा मेरी झोली पाईआ। फिर मँगता बणया वांग डूंमां, गृह आपणे अलख जगाईआ। फिर आपणा क़दम आपे चूमां, बिन रसना रस वखाईआ। फिर आपणी जोती धार आपणा आप भूंना, अगनी तत तपाईआ। फिर आपणा चोटी सीस मुंना, मूंड मुंडाया सोभा पाईआ। फिर प्रेमी धार बणा के खल्हा, कुल आलम खेल बणाईआ । फिर बण के सुल्हकुला, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। फिर हस्स के बिना बुल्लां, ख़ुशी दिती प्रगटाईआ। फिर मुहब्बत दा दे के तुला, बेड़े उत्ते चढ़ाईआ। फिर ब्रह्मण्ड खण्ड वेहड़ा वखा के खुल्हा, चारों कुण्ट दिता भुआईआ। फिर पाउण दा दे के बुल्ला, हुलारिआं विच भुआईआ। फिर सुगंधी

❋

❋

दे के फुल्लां, लख चुरासी कँवल धार प्रगटाईआ। फिर बण आप अनभुल्ला, भुल्ल सब दे अंदर वखाईआ। फिर वस्त दे अनमुल्ला, नाम निधाना इक वरताईआ। फिर काया माटी बणा के चुल्ल्हा, अगनी तत तपाईआ। फिर बणके धुर दा दूल्हा, आपणी दस्से माण वड्याईआ । फिर चुका के मूला, आदि दा परदा दिता उठाईआ। हुकम दिता माक़ूला, सहज नाल समझाईआ। विष्नूं वेख मेरा असूला, असलीअत परदा दयां उठाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निरँकार निराकार सब दा बणया रहां कन्त कन्तूहला, बिना मेरे मालक सेज दा दूजा नज़र कोए ना आईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ४ छम्ब जम्मू शाहणी देवी दे गृह

विष्नूं कहे प्रभ मेरी पिट्ठ ठकोरी, ठोकर प्रेम लगाईआ। मेरी साची बण गई जोड़ी, आपणा जोड़ जुड़ाईआ । मैनूं वखाई अगम्मी पौड़ी, जेहड़ी मंज़ल दए पहुंचाईआ। फेर नज़र आए धुर दी डोरी, जिस दा आकार नज़र कोए ना आईआ। फिर किरपा कीती थोड़्ही, परदा दिता चुकाईआ। मैनूं आसा दिसी मेरी लोड़ी, ख्वाहिश दिती प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रिहा रंगाईआ। विष्नूं कहे मैनूं कोल बहा के थोड़्हा दिता दब्ब, उपरों थल्ले रिहा नपाईआ। मेरा नेत्र खुल्हिआ झब्ब, जोती जोत रुशनाईआ। मैनूं नज़री आया कुछ सब, सबब नाल दिता दृढ़ाईआ। निराकार गया लभ्भ, निरवैर कर रुुशनाईआ। जिस दा समझ ना सक्कया क़द, वड्डा छोटा ना कोए वड्याईआ। मैं वेख्या मैं ओसे दी यद, मालक इक्को नज़री आईआ। ओसे दी वसिआ हद्द, घराना इक्को सोभा पाईआ। ओसे दा गावां छन्द, ढोला अगम्म अथाहीआ। ओसे दा सुणां नद, धुर संदेस सुणाईआ। ओसे दी रचना वेखां जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। ओसे दा खेल तक्कां अलग, निराला बैठा सोभा पाईआ। ओसे दा रूप वेखां सर्बग्ग, शहिनशाह अख्वाईआ। ओह हर घट रिहा रच, रचना रिहा बणाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या खेल सच, सच सच दयां दृढ़ाईआ। जिस ने साथों भाण्डे बणाउणे काया माटी कच्च, सेवा सति कमाईआ। आप लूं लूं अंदर जावे रच, घर घर सोभा पाईआ। साडा इशारा इक्को अक्ख, नैण इक्को इक जणाईआ। आप उस तों अग्गे जाए वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। फिर मार के पिट्ठ मेरी उत्ते हथ्थ, हथेली नाल दबाईआ। जां वेख्या प्रकाश देवण रवि ससि, नूर नूर विच्चों चमकाईआ। फिर किरपा कीती झट, मेरे अंदर कीती रुशनाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खुल्हिआ वेख्या हट्ट, वज्जे सच वधाईआ। आपणे चरणां दी धूढ़ लाह के झट, मेरे उत्तों अग्गे दिती सुटाईआ। धरनी धरत धवल ओसे धार विच्चों गई वस, जिस दी बणत समझ किसे ना आईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। विष्नूं कहे मैनूं मारया छोटा जिहा झटका, सहज नाल हिलाईआ। मेरे अन्तर होया खटका, भय विच ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी ओसे वेले सिर ते बन्न्ह के पटका, बहुरूपीआ रूप वटाईआ। मालक बण के घट घट का, आपणा घट समझाईआ। नज़ारा दे के आपणी सद दा, सुत्यां ल्या जगाईआ। फिर दो जहान आपणे अंदर वेख्या घतदा, लख चुरासी रिहा छुपाईआ। फिर खेल कीता सति दा, सति सतिवादी प्रगटाईआ। फिर मैनूं इशारा कीता हड्ड मास नाड़ी रत्त दा, ततव तत्तां रंग चढ़ाईआ। फिर मेरा ध्यान धराया हथ्थ मूँह नक्क दा, कन्न अक्खां वंड वंडाईआ। फिर मैनूं लेख वखाया आपणे ख़ुशख़त दा, जो बिन हरफ़ां हरफ़ समझाईआ। फिर प्रेम दस्सया सच दुआरे चरण कँवल नत्त दा, नाता इक जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच खेल वखाया आपणे जस दा, सिफ्तां विच बेसिफ्ती ढोले गाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ४ कैंप ख़ैरोवाली ज़िला जम्मू ज्ञान चन्द दे गृह

विष्नूं कहे मैनूं प्रभू ने ल्या चुक, चुकन्ना कर के प्रभ ने दिता वखाईआ। फिर संदेसे विच किहा झुक, हुक्म धुरदरगाहीआ। फिर हुक्म कीता अगम्मे मुख, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। इशारे विच दस्सया तत्तां अंदर केहड़ा दु:ख, माया विच समाईआ। केहड़ा अहार देणा टुक, टुकड़यां झोली पाईआ। केहड़ा अमृत देणा घुट, कवण रस जल वखाईआ। किस बिध उपजाउणा सुख, सांतक सति कराईआ। किस वेले पैंडा जावे मुक, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। कवण वेला प्रभू होवे ख़ुश, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कवण वक्त सब नूं लए पुच्छ, पूरब लहिणा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। शंकर कहे मैं वेख्या निराकार, विष्नूं किहा नहीं निराकार दा आकार दयां जणाईआ। ओस दी जोत ओस दी धार, धार तों बिना ना कोए रुशनाईआ। आपणा नूर उहदा उज्यार, उजाला आप प्रगटाईआ। आपणी करनी दा ख़ुदमुख्त्यार, मुख्त्यारनामे आपणे हथ्थ फड़ाईआ। मैं सदा निरगुण जोत करां दीदार, नूर विच समाईआ। मैनूं कर के ख़बरदार, बेख़बर ख़बर दिती सुणाईआ। हुक्मे अंदर कर इक़रार, वायदे विच वड्याईआ। सृष्टी करनी त्यार, त्रैगुण वज्जे वधाईआ। पंज तत परिवार, मेला लैणा मिलाईआ। विष्नूं सेवादार, बण सेवक साची सेव कमाईआ। भण्डारा अगम्म दिता वखाल, वखरे धाम टिकाईआ। जिथ्थे वस्से दीन दयाल, दयानिध सोभा पाईआ।

❋

❋

सदा रखे संभाल, आपणे विच छुपाईआ। जिस नूं खाण शाह कंगाल, हिस्सा सब दी झोली पाईआ। अगला लेखा बेमिसाल, मिसल विच ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आपणी सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्को इक सुहाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड ख़ैरोवाली जम्मू खोजू राम दे गृह

विष्नूं कहे मेरे अवतर दिती ख़बर, रुची दिती बदलाईआ। सन्तोख़ बख्श सबर, सबब नाल दृढ़ाईआ। हो के गहर गम्भीर गवर, परदा दिता उठाईआ। हुक्म दस्स के अवर, अवरी कार कमाईआ। लख चुरासी जणा आपणा टब्बर, कुनबा इक प्रगटाईआ। भय देणा तूं प्रभू पैगग्बर, भयानक सोभा पाईआ। नज़ारा दे उपर अम्बर, आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण धार रच स्वयम्बर, साचा खेल वखाईआ। विष्नूं विषयां वाला वेख अडम्बर, वशेषता विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। विष्नूं कहे मैं वेखां खेल सच दा, सच सच दृढ़ाईआ। आपणी इच्छया अंदर विष्न ब्रह्मा शिव रचदा, माया तत गुण वड्याईआ। सच सिँघासण बहि के सजदा, तख़त निवासी धुरदरगाहीआ। लेख उपजा अगम्मे जग दा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। लहिणा देणा सुहा नाड़ी मास हड्ड दा, आपणी कल वरताईआ। घर वस्सेरा बणा उपर शाह रग दा, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। राग सुणा अगम्मी अनहद नद दा, नादी नाद जणाईआ। प्रकाश हो के जगदा, नूरो नूर डगमगाईआ। आकार हो के वधदा, निराकार सच्ची शहिनशाहीआ। लेखा जाण आपणी हद्द दा, हदूद आपणी आप बणाईआ। खेल कर अलग दा, वखरी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाहि साची खेल वखाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या एक इकल्ला, एकँकारा नज़री आईआ। जिस दा वस्से सच महल्ला, दर ठांडा सोभा पाईआ। जिथ्थे लोड़ नहीं जला थला, जल थल महीअल आपणी कार कमाईआ। सच दुआरे आपणी जोती धार बला, बलधारी आपणा बल आप प्रगटाईआ। निरगुण नूर आपे रला, नूर नूर विच समाईआ। घर वखा के इक निहचल अटला, अटल पदवी इक समझाईआ। जिथ्थे विछोड़ा ना होवे पला, पलक विच ना होए जुदाईआ। विष्नूं कहे मैं विश्वास विच फड़िआ पल्ला, भरोसे नाल भरोसा ल्या बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरा एकँकारा इक एक हो के खला, ख़ालक ख़लक नज़र किसे ना आईआ।

❋

❋

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ४ कैंप मनावर जम्मू रसाल सिँघ दे गृह

विष्नूं कहे प्रभ किरपा कीती आदी, अदल इन्साफ आपणा आप कमाईआ। चरण कँवलां विच लगाई मेरी समाधी, नूर आपणे विच समाईआ। मेरी सुरती सदा लई जागी, आलस निंदरा ना कोए वखाईआ। मैं होया वड वड भागी, प्रभ चरण सीस निवाईआ। फेर सुणी अगम्मी आवाज़ी, जो निरगुण निरवैर निरँकार दिती सुणाईआ। विष्नूं तेरी सेवा लावां डाहढी, दावत विच लैणा सीस निवाईआ। जेहड़ा खेल खेलिआ बण के बाडी, सगला संग तेरा उपजाईआ। तूं इक्को इक एकँकारा अराधीं, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। विष्नूं कहे समाधी अंदर खोल्हया मेरा ताक, ओहला रहिण कोए न पाईआ। मैनूं संदेसा दिता अगम्मी वाक्, सृष्टी तों पहलां दिता जणाईआ। निगाह मार साख्यात, साहिब स्वामी रिहा जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा देवे साथ, धुर दा संग बणाईआ। तिन्नां बणाउणी इक जमात, विद्या इक्को इक पढ़ाईआ। अन्तर कर नूर प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। फिर दस्सणी अगम्मी अनोखी बात, बातन दयां दृढ़ाईआ। तिन्नां मेरे चरणां दे हेठां रखणे हाथ, फिर उत्ते लैणे टिकाईआ। इन्हां पिच्छे सृष्टी विच बण जाए दिन रात, थित आपणे रंग रंगाईआ। मेरे नूर विच्चों नूरी नूर होवे प्रकाश, प्रकाश आकाश आकाश विश्वास विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। विष्नूं कहे समाधी अंदर किहा सच दुलारे सुत, सति सतिवादी नाल मिलाईआ। फिर हो गया चुप, नाद अनाद ना कोए शनवाईआ। फिर खलोता उठ, निरगुण निरगुण लए अंगड़ाईआ। फिर वखाया अन्धेरा घुप, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। फिर वखाया सृष्ट सबाई दु:ख, दर्दां विच दुहाईआ । फिर वखाया सब दे अंदर बैठा लुक, निज घर आपणा डेरा लाईआ। फिर वखाया उजल करे मुख, जिन्हां आपणा रंग रंगाईआ। फिर वखाया जुग चौकड़ी रहे लुक, बण बण पाँधी राहीआ। फिर वखाया आपणे नाल सांझी तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला दिता जणाईआ। फिर वखाया अमृत रस अगम्मा घुट, जाम हक़ीक़ी इक जणाईआ। फिर वखाया सृष्टी दृष्टी रही टुट्ट, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। फिर वखाया कूड़ कुड़िआर पई लुट्ट, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। फिर वखाया जुग चौकड़ी पैंडा रिहा मुक, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, दर ठांडे इक वड्याईआ। विष्नूं कहे समाधी अंदर तक्कया, हरि तक्कया बेपरवाह। जिस भण्डारा आपणे अंदर रख्या, अंदरों मेरी झोली दिता पा। मैं अनोखा भोरा चक्खया, जुग चौकड़ी आदि अन्त लई दिता रजा। मैं बड़ा ख़ुशीआं नाल हस्सया, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गा। पुरख अकाल

❋

❋

कुछ अगला दस्स पतिआ, पतिपरमेश्वर परदा दे उठा। पुरख अकाल बचन कीता सच्चया, सुणाया सहज सभा। विष्नूं लख चुरासी जीव जंत तेरी सेवा वास्ते रख्या, ब्रह्मा तेरे नाल मिला। जुग चौकड़ी वेख फिरदा नट्ठया, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुका । चारों कुण्ट वेख उडदा घट्टया, धूआँधार सके ना कोए मिटा। गुर अवतार पैगग्बर वेख मेरा बच्चया, साचा बचपन दयां समझा। जो नाम संदेसा लै के मातलोक जावे नस्सया, पाँधी हो के चले अपणे राह। दीनां मज़हबां पावे रट्टया, मानव ज़ाती वंड वंडा। भाग लगावे काया मट्टया, साढे तिन्न हथ्थ भेव खुल्हा। धुर संदेसा दे के आवे पक्कया, नाम सुनेहड़ा इक जणा। जिस वेले कलयुग रैण अन्धेरी होवे मस्सया, साचा नूर ना कोए रुशना। पुरख अकाल जोती धार शब्द गुरु भेजे तत सरीर दे वट्टया, अदली विच बदली करे ख़ुदा। ओह चार जुग दे मेटे रट्टया, झगड़ा दए गवा। सच सुनेहड़ा इक्को देवे सच्चया, सन्त सुहेले गुरमुख आप जगा। धुर दी धार दे के मत्तया, मनमति खै्हड़ा दए छुडा। प्रेम प्रीती अंदर नाम निधान जाए रॅतिआ, रंग अगम्मड़ा इक चढ़ा। जिस वेले गुर अवतारां पीर पैगग्बरां वेला वक्त जाए टप्पिआ, सदी बीसवीं बणे गवाह। ओस वेले इक एकँकारा करे खेल पुरख समरथ्या, दो जहाना वेखे थाउँ थाँ। निरगुण नूर जोत करे परवेश्या, अन्ध अन्धेरा दए गवा। लोकमात वेखे वाक़िआ, मौके सिर फेरा पा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक वरता। विष्नूं कहे समाधी अंदर वेख्या अबिनाशी अचुता, चेतन सब नूं दयां कराईआ। सति सुहञ्जणी सुहा के आपणी रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। गुरमुख सन्त सुहेला वेखे जगत जन्म दा रुस्सा, रुस्सयां आप मनाईआ। गोबिन्द धार बणा के सुता, सुत अपराधी पार कराईआ। जेहड़ा आत्म परमात्म धारों टुट्टा, टुट्टयां रिहा जुड़ाईआ। जिस दा नाता सुरती शब्द नालों छुट्टा, शब्दी सुरती मेला मेले सहज सुभाईआ। लेखा जाणे काया माटी मात कुखा, जन जननी वेख वखाईआ। सन्त सुहेला रहिण ना देवे कोई सुत्ता, आलस निंदरा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। दुरमति मैल धोवे साचे मुक्खा, पतित पुनीत कराईआ। दूई द्वैत मेट के दुक्खा, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। प्रेम प्यार दा टुक्कर खा के रुक्खा, सुख दो जहानां तों परे दए समझाईआ। सो वेला वक्त विष्नूं विश्व धार ढुका, वशेषता विच विश्व विश्व दृढ़ाईआ। जिस नेत्र इक्को पुट्टा, अक्ख नैण खुल्हाईआ। ओह बदल के आपणा रुख़ा, रुख़सत सब नूं रिहा कराईआ। विष्नूं कहे समाधी अंदर आदि तों अन्त तक कलयुग सुझा, साहिब सुआमी दिता समझाईआ। बिना भगतां तों साचा दिसे ना कोए झुग्गा, काया मन्दिर अंदर वज्जे ना कोए वधाईआ। जिस कारण नच्चआ टप्पया बुढ्ढा, बुढेपे विच शनवाईआ। पिछले जन्म दा नौ सौ तरयासी बरस एथे कुछ इहदा लहिणा देणा लुका, हिसाब आपणा वेख वखाईआ।

❋

❋

साडीआं नौ अशरफ़ीआं दब्ब के गया विच कुज्जा, मोहर मुहम्मद वाली वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जागरत जोत करे उग्घा, बिन वरन गोत आपणे रंग रंगाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड नगिआल ज़िला जम्मू हँसराज दे घर

विष्नूं कहे समाधी विच दस्सया अगम्मी राज़, रईयत दो जहान दिती वखाईआ। सति सच दा दस्स के काज, करनी करता कार कमाईआ। वस्त अमोलक दे के दाद, मेरा भण्डारा दिता भराईआ। ब्रह्मा शिव नाल बणाया समाज, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। फिर रख सीस ते ताज, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। मार अगम्मी आवाज़, हुक्म दिता सुणाईआ। कुछ अगली सिख लओ जाच, जाचक हो के झोली पाईआ। जिस खेल खिलाउणा काया माटी काच, मेला सहज सुभाईआ। किस बिध होवे काज, गृह मन्दिर अंदर खोज खुजाईआ। किस बिध चले पाउण स्वास, साह साह वड्याईआ। किस बिध रसना जिह्वा लए भाख, किस बिध मनमति बुध्ध धराईआ। किस बिध अन्तर जावे राच, आपणा डेरा लाईआ। किस बिध आत्म बख्शे आपणी ज़ात, ब्रह्म लेखा लेखे लाईआ। किस बिध निंदरा देवे जाग, आलस कवण रूप वटाईआ। कवण अन्तर रखे वैराग, कवण वैरी शत्रु सोभा पाईआ। कवण त्रैगुण मेटे आग, कवण अमृत मेघ बरसाईआ। कवण बख्शे सवाल जवाब, धुर फ़रमाना हुक्म दृढ़ाईआ। विष्नूं कहे मैं निउँ के टेकया माथ, सीस दिता झुकाईआ। पुरख अकाल सब कुछ तेरे हाथ, साडी चले ना कोए चतुराईआ। हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जो शब्दी धार देवें आख, संदेसा हक़ सुणाईआ। ओस नूं लईए वाच, विद्या दी लोड़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि दा परदा देणा उठाईआ। विष्नूं कहे समाधी अंदर दस्सया एका राह, एकँकार दिता दृढ़ाईआ। साची सेवा दिती लगा, सेवक धुर दा ल्या बणाईआ। सच भण्डारा दिता भरा, भण्डारी हो के दया कमाईआ। परदा उहला दिता चुका, त्रै पंज भरम रिहा ना राईआ। लख चुरासी जीव जंत दिता वखा, चारे खाणी सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगग्बर रूप दिता बदला, निरगुण सरगुण वज्जी वधाईआ। नाम संदेसा ढोला दिता सुणा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील क़ुरान खाणी बाणी वेख वखाईआ। अमृत धार रस दिता वहा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणी कार कमाईआ। भगत सुहेले दिते प्रगटा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दो जहानां वेख वखा, श्री भगवाना आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग

❋

❋

त्रेता द्वापर कलयुग पैंडे दए मुका, पाँधी नज़र कोए ना आईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर एका नूर कर रुशना, जोती जोत जोत रुशनाईआ। तन वजूद रिहा ना रा, कायनात करी सफ़ाईआ। गुर अवतार पैगग्बर रिहा ना कोए गवाह, शहादत सके ना कोए भुगताईआ। दीन मज़हब ज़ात पात हिस्सा ना कोए पा, हसबेज़ैल ना कोए पाईआ। सब दा लेखा आपणे हथ्थ रखा, ख़तो ख़ताबत आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जोती जामा वेस वटा, जुग चौकड़ी वाट मिटाईआ। धुर फ़रमाना इक दृढ़ा, सच संदेसा ल्या सुणाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या नाल ध्याँ, दूर दुराडा राह तकाईआ। साहिब सुआमी हो मेहरवां, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर आपणी खेल रिहा खिला, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। भगत सुहेले रिहा तरा, तारनहार इक अख्वाईआ। जुग जन्म दे विछड़े रिहा मिला, मेला मेले सहज सुभाईआ। सब दा लहिणा देणा रिहा चुका, नाता छुट्टे कूड़ लोकाईआ। सच दुआरा एकँकारा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को रिहा रखा, जिस गृह आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव अभेदा रिहा चुका, भाव भविश आपणे नाल मिलाईआ।

२३ चेत शहिनशही सम्मत ४ पिंड नगिआल ज़िला जम्मू इंदरो देवी दे घर

समाधी अंदर दस्सी साधना, विष्नूं विश्व दए जणाईआ। इक्को पुरख अकाल अराधना, जो आदि जुगादि समाईआ। जिस ने सच दी कीती साजना, सति सच प्रगटाईआ। नाम सुणाया नादना, धुन अगम्म अथाहीआ । नूर कराया प्रकाशना, प्रकाश्त रूप वखाईआ। निरगुण दिता साथना, सगला संग बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथना, कीती अगम्म पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक वरताईआ। विष्नूं कहे समाधी अंदर दिता समझा, आपणा हुक्म वरताईआ। सदा चलणा मेरी इक रज़ा, राज़क रिज़क रहीम इक्को लैणा मनाईआ। मेरा नाम इलाही ख़ुदा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ । जिस दे नालों नहीं होणा जुदा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा नूर होणा आदम हव्वा, हरि आपणी कार कमाईआ। निरगण सरगुण खेल करना रवां, रहमत करे बेपरवाहीआ। साज साजणा हुक्मे अंदर कह्वां, संदेसा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग समाईआ। समाधी अंदर दिता इशारा, इक्को इक जणाईआ। आदि अन्त दा वेख नज़ारा, जुग चौकड़ी परदा लाहीआ। निरगुण तों

❋

❋

सरगुण खेल खिलावां दुबारा, लोकमात वज्जे वधाईआ। सरगुण तों कर के आप किनारा, जोती जोत मिलाईआ । जुग चौकड़ी दे अधारा, नाम निधाना झोली पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीते विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी वेखे ध्यान लगाईआ। फिर खेल होवे अपारा, अपरम्पर दयां सुणाईआ। निरगुण जोत लवां अवतारा, परवरदिगारा रूप वटाईआ। लख चुरासी पावां सारा, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। जो तुहानूं दस्सया जैकारा, इहो भगतां दयां पढ़ाईआ। तुसां वेखणा आ के प्रभू दा भगत दुआरा, जिथ्थे भगवन वज्जे वधाईआ। एह लेखा होणा जुग चौकड़ी बाहरा, चार जुग समझ ना कोए समझाईआ। विष्नूं कहे मैं निउँ के कीती निमस्कारा, सीस दिता निवाईआ। चरण धूढ़ मस्तक ला छारा, टिक्का इक रमाईआ। फिर प्रभ ने देणा हुलारा, सहज नाल उठाईआ। गुर अवतार पैगग्बर एथे वखा के इक कतारा, कतरा कतरा जोत सब दे अंदर टिकाईआ। आप वस सब तों निआरा, निआंकार आप हो जाईआ। निरगुण नूर जोती जामा अगम्म अपारा, अलख अगोचर खेल खिलाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख्या अगम्म अखाड़ा, प्रभ अगम्मड़े दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सब दा इक सहारा, सहायता विच नाम इनाइत दए कराईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ४ पिंड नगिआल ज़िला जम्मू प्रकाशो देवी दे गृह

विष्नूं कहे मैं वेख्या दीन दयाल, दयानिध अख्वाईआ। जिस दा खेल विशेष विशाल, विश्व आपणी धार प्रगटाईआ। मैनूं बणा के आपणा लाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोत दा दे जमाल, नूर कीता रुशनाईआ। मैं निउँ के कीता सवाल, बेनन्ती इक दृढ़ाईआ। किरपा कर पुरख अकाल, सच तेरी सरनाईआ । की खेलणा खेल कमाल, कवण रंग रंगाईआ। की सेवा लवां घाल, सेवक रूप वटाईआ। किस वस्सां धर्मसाल, घर आसण कवण लगाईआ। की करें मेरी प्रितपाल, मेरी पालणा लख चुरासी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए समझाईआ। विष्नूं कहे मेरी नमस्ते, नमो नमो सीस निवाईआ । इक मार्ग आपणा दस्स दे, सहज नाम समझाईआ। किस बिध ब्रह्मण्ड खण्ड होवण वसदे, पुरी लोआं सोभा पाईआ। किस बिध लख चुरासी भाण्डे बणाउणे कच्च दे, तन वजूद सुहाईआ। किस बिध प्रकाश होणे अक्ख दे, लोचन नैण दृढ़ाईआ। किस बिध आत्म परमात्म होणे वसदे, घर मेला सहज सुभाईआ। किस बिध मन बुद्धी होणे नचदे, आपणा खेल जणाईआ। पुरख अकाल बचन कीता हस्सदे, सहज नाल सुणाईआ।

❋

❋

पहलों अमृत लै मेरे रस दे, रस्ता आपे नज़री आईआ। तुसां ढोले गाउणे मेरे जस दे, सिफ्तां नाल सालाहीआ। अग्गे खेल पुरख समरथ दे, आपणी कार आपे लए भुगताईआ। जुग चौकड़ी वेख्यो नठदे, गुर अवतार पैगग्बर वेख्यो नचदे, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। फिर लहिणे देणे सब दे हक़ दे, हक़ीक़त विच्चों खोज खुजाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर दो जहान वेख्यो मचदे, बिन माचस अगनी दयां लगाईआ। एहो कौल इक़रार विष्नूं पक्क दे, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन होए रटदे, तिन्हां रट्टा अवर रहे ना राईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत ४ मलक कैंप ज़िला जम्मू भाग सिँघ दे गृह

विष्नूं कहे प्रभ दिता अगम्मी रंग, रसीआ रस रसना समझ कोए ना पाईआ। परम पुरख जणाया आपणा परमानंद, प्रेम प्यार प्रीती विच्चों प्रगटाईआ। निरगुण निरवैर आपणा जोड़ जुड़ाईआ। मेरी मनसा वेख उमँग , आसा दिती समझाईआ। भेव खोल्ह के ब्रह्म हँ, आत्म अन्तर निरंतर दित्ता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा उहला दए उठाईआ। विष्नूं कहे मैं वेखी अनोखी धार, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। मैं सुणी अगम्मी गुफ्तार, जो गुफ्त शुनीद दए कराईआ। मैं वेखी ओह रफ्तार, जो रफ्ता रफ्ता सब दा पन्ध मुकाईआ। मैं वेखी ओह गुलज़ार, जो गुलशन गुरदेव शब्द सुआमी आप महकाईआ। मैं वेखी अगम्म बहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा रिहा दृढ़ाईआ। विष्नूं कहे मैनूं दे के अगम्मी झलक, झल्ला दिता बणाईआ। नज़ारा दे के ख़लक, ख़ालस रंग रंगाईआ। परदा लाह के उपर फ़लक, फ़र्श दए समझाईआ। भेव चुका के आपणी पलक, पतिपरमेश्वर परदा रिहा उठाईआ। धुर दा हुक्म कदे ना होवे ग़लत, सच सच विच समाईआ। जिस दा लेखा हलत पलत, दो जहानां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए उठाईआ। विष्नूं कहे मैं वेख के अगम्मी प्रभ दी धार, दर ठांडे सीस निवाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। हउँ बाल अंञाणे नढ्ढे तेरे सेवादर, सेवक हो के सेव कमाईआ। तेरी मौले रुत ख़ुशी वखाए बसन्त बहार, पत्त टैहणी नाल महकाईआ। लख चुरासी चारे खाणी तेरा लेखा पुरख नार, नर नरायण तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ । पुरख अकाल कहे सुण साजण धुर दे मित्र, मित्रा दयां जणाईआ। जोती

❋

❋

धारों आवां निकल, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। सृष्ट सबाई कर के सिथ्थल, सथ्थर दयां विछाईआ। कूड़ मुलम्मा लाह के पित्तल, पतिपरमेश्वर दयां वखाईआ। जुग चौकड़ी जगत जहान बीतन, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैगग्बर उडीकण, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। क़ागज़ क़लम शाही लिख के जावण गुर लीकण, भविख्तां विच दृढ़ाईआ। दीन दुनी जीव जंत जिज्ञासू जग चीकण, हाहाकार लोकाईआ। जगत साधू बिना साधना तों अक्खां मीटण, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। झगड़ा पै जाए हस्त कीटण, आत्म परमात्म ज्ञान ना कोए प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जीव पीसण, सिर सके ना कोए उठाईआ। नेत्र रोवे मुहम्मद ईसण मूसण, मुख तोबा तोब सुणाईआ। अगनी अग्ग लग्गे पंज भूतन, भूत भविख्त पर्दा ना कोए उठाईआ। फिरी दरोही चारे कूटण, दह दिशा होए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धर्म संदेसा इक सुणाईआ । विष्नूं कहे मैं कुछ कहिण नहीं योग, योगता नज़र कोए ना आईआ। मैं मँगां धुर संजोग, संजोगी हो के जोड़ जुड़ाईआ। आदि जुगादी तेरा चोज, चोजी प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जन भगत सुहेले लैणे खोज, लख चुरासी विच्चों आप उठाईआ। आत्म परमात्म दे के मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। हउमे हंगता रहे ना रोग, अज्ञान अन्धेरा दए चुकाईआ। चिन्ता ग़म रहे ना सोग, सुरती शब्द विच समाईआ। जन भगतां बख्श आपणी ओट, ओड़क आपणे घर वसाईआ। जिथ्थे प्रकाश निर्मल जोत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच महबूब तेरे नाल होवां मोहत, धार इक्को इक बंधाईआ। आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा आदि जुगादी सच दी गोत, गौतम गुर गुर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित्त दो जहानां तेरी ओट, निओटयां ओट देणी बणाईआ।